Αρχική > Παρατηρητήριο ΣΥΝ > Αλαβάνος , περί αριστεράς και ακροδεξιάς _ κείμενο στο Άρδην

Αλαβάνος , περί αριστεράς και ακροδεξιάς _ κείμενο στο Άρδην

09/10/2007

Έτσι έγραφε ο Αλαβάνος στα 2002, τώρα πιά δεν γράφει … ζωγραφίζει. Φυσικά ουδείς λόγος περί συνέπειας, άνθρωπος πτωχός και μόνος είναι … τον άλλαξε η ζωή. Τώρα παρέα με τον Τσίπρα, τον Ψαριανό και τον Κοροβέση και τραγική φιγούρα στο βάθος ο Παναγιώτης Λαφαζάνης …

 

 

Ένα σχόλιο για ακροδεξιά και αριστερά [Άρδην 36]

Κι όμως. Όσο απομακρυσμένη κι αν είναι η αριστερά από την ακροδεξιά στο πολιτικό φάσμα, οι δυνατότητές της, αλλά και το καθήκον της, να κλείσει τον δρόμο στις δυνάμεις της ξενοφοβίας, του μίσους, της αντιδημοκρατικής εκτροπής είναι μεγάλες.

Δεν είναι περίεργο ούτε πρωτοφανές, στην πολιτική ιστορία της Ευρώπης τον 20ο αιώνα, που η ακροδεξιά επιχειρεί να βρει λίπασμα για τις κοινωνικές της ρίζες σε αδυναμίες, δυσκολίες, αδυναμία προσαρμογής στις νέες συνθήκες από την πλευρά του αριστερού κινήματος. Αυτό δείχνουν τα εκλογικά αποτελέσματα στην Αυστρία, στην Ιταλία, στη Δανία, στην Ολλανδία και κυρίως στη Γαλλία.

Αν δει κανείς τις κοινωνιολογικές στατιστικές σχετικά με την εκλογική βάση του Εθνικού Μετώπου στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, θα εντυπωσιασθεί με τη μετατόπιση των υποστηρικτών του. Αν το 1988 η κύρια κοινωνικήομάδα που στήριζε το Εθνικό Μέτωπο ήταν μεσαία στρώματα εμπόρων και βιοτεχνών, 27% των ψηφοφόρων του, ενώ οι εργάτες αποτελούσαν το 12%, στις προεδρικές εκλογές του 2002 η κύρια κοινωνική δύναμη στήριξής του ήταν οι εργάτες, το 30%, ενώ οι έμποροι και βιοτέχνες αποτελούν πια το 19%.

Κατά κάποιον τρόπο, όσο κι αν φαίνεται οξύμωρο σχήμα, το Εθνικό Μέτωπο κοινωνικά γίνεται ένα εργατικό κόμμα. Η εικόνα αυτή ενισχύεται κι από τη μεγάλη επιρροή του στους ανέργους, 38% των οπαδών του, σε σχέση με τις διάφορες κατηγορίες απασχολουμένων. Η τάση αυτή επιβεβαιώνεται έντονα σε εργατουπόλεις βόρεια του Παρισιού, όπως Montataire, Nogent-sur-Oise, Creil, με πάνω από 25% των ψηφοφόρων, ή ακόμα περισσότερο στα εργατικά διαμερίσματα της Μασσαλίας, 15ο και 16ο, με 32% των εκλογέων.

Οι εργάτες του 2002 δεν θυμίζουν πολύ την εργατική τάξη της μεταπολεμικής βιομηχανικής ανασυγκρότησης, της Διεθνούς, του Τορέζ, ακόμα και του Μαρσέ.Βιομηχανική παρακμή, ανεργία, ελαστικές μορφές εργασίας, ανταγωνισμός με τους μετανάστες, ανασφάλεια, συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους διαμορφώνουν ένα κοινωνικό χώρο με χαμηλό ηθικό, με απώλεια της συνέχειας, ευάλωτο σε μια καταγγελτική δημαγωγία.

Η συμμετοχή του γαλλικού ΚΚ στις κυβερνητικές ευθύνες με τους σοσιαλιστές υπόσκαψαν περισσότερο μια επιρροή που είχε ήδη τραυματισθεί λόγω τωνεξελίξεων στο διεθνές και το γαλλικό κομμουνιστικό κίνημα. Οι λεκτικές διαφοροποιήσεις των Γάλλων κομμουνιστών, το χάσμα μεταξύ κομματικών λόγων και κυβερνητικών πράξεων, αντί να καθησυχάσει την παραδοσιακή εργατική του βάση, λειτούργησε ως σχιζοφρενιογόνο διπλό μήνυμα που επέτεινε τη σύγχυση και την απρόβλεπτη συμπεριφορά στις εργατικές συνοικίες.

Από πρωτοπορεία του αγώνα για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό σε θερμοκοιτίδα για το σύγχρονο αυγό του φασιστικού φιδιού; Το ερώτημα είναι ιδιαίτερα δυσάρεστο και πικρό, δυστυχώς όμως δεν είναι ούτε υποθετικό ούτεπαραπλανητικό. Οι απαντήσεις είναι δύσκολες, όμως πρέπει να δοθούν. Και δεν αφορούν μόνο αυτό που ονομάζουμε, ή ονομάζαμε, εργατική τάξη, αλλά ευρύτερα λαϊκά στρώματα που αισθάνονται αποξενωμένα και θυματοποιημένα από τον ευρωπαϊκό εκσυγχρονισμό.

Όσο αναθεματισμένη κι αν είναι η ακροδεξιά, τα προβλήματα στα οποία προσφεύγει για να κτίσει τη δημαγωγία της είναι δυστυχώς πραγματικά και καυτά για μεγάλα τμήματα της κοινωνίας. Πρώτα από όλα το θέμα της μετανάστευσης.

Στην Ελλάδα, λόγω της κοινωνικής της δομής, δεν έχουμε δει τόσο έντονη τηνπίεση του ανταγωνισμού για μια θέση στην αγορά εργασίας ανάμεσα σε γηγενείς και μετανάστες. Σε χώρες όπως η Γαλλία, μπορεί ορισμένες φορές να παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις.

Η αριστερά δεν έχει καμία θέση στον συνασπισμό των δυνάμεων που προσπαθούν να οικοδομήσουν μια αστυνομοκρατούμενη Ευρώπη με τα δακτυλικά αποτυπώματα, τους φακέλους των ξένων, τις απελάσεις. Εμπνέεται πάντα από τις αρχές της αλληλεγγύης και του διεθνισμού.

Δεν έχει όμως κανένα λόγο να μην ανοίγει τα δικά της μέτωπα για το θέμα της μετανάστευσης. Ενάντια σε όλους εκείνους που, με την στρατιωτική, εξωτερική, οικονομική, εμπορική πολιτική τους, κάνουν τα Βαλκάνια, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, της Βόρειας Αφρικής τεράστιες ζώνες κρίσης και κοινωνικής αποδιάρθρωσης, από όπου ξεκινούν τα τεράστια καραβάνια απελπισμένων προς τη γη της επαγγελίας. Ενάντια σε όσους, όπως δυστυχώς η Καθολική Εκκλησία, καθώς και οι μουσουλμανικές θρησκευτικές αρχές, πολεμούν λυσσαλέα τον έλεγχο των γεννήσεων, αδιαφορώντας για τις αυριανές στρατιές των μεταναστών, όπως και θυμάτων του AIDS.

Η δημοκρατική αλλαγή σε χώρες του Τρίτου Κόσμου με αντιδραστικά καθεστώτα, η διακοπή των εμφύλιων συρράξεων που λιπαίνουν τις βιομηχανίες όπλων της Δύσης, η αντιμετώπιση του χρέους των λιγότερο αναπτυγμένων χωρών, οι δίκαιες ρυθμίσεις στο παγκόσμιο εμπόριο, είναι στόχοι που μπορούν να αποβλέπουν στην αναχαίτιση των μεγάλων μετακινήσεων πληθυσμού. Μπορούν να συμβάλουν στην παραμονή εκατομμυρίων οικογενειών στις εστίες τους, στοΚουρδιστάν, στο Αφγανιστάν, στην Αλγερία, στο Πακιστάν. Μπορούν να συνενώσουν σε μια συμμαχία Γάλλους και Μαγκρεμπίνους εργάτες, Σκανδιναβούς και Κούρδους, Έλληνες και Αλβανούς, αντί να σπέρνουν μίσος και ξενοφοβία όπως η ακροδεξιά.

Η αριστερά έχει να επιλέξει ανάμεσα στη συμμετοχή στα κυβερνητικά σχήματα του καπιταλιστικού εκσυγχρονισμού και της Νέας Παγκόσμιας Τάξης καιστην προβολή μιας ριζοσπαστικής εναλλακτικής πολιτικής. Αν προσπαθήσει να κάνει και τα δύο, θα χάσει γρήγορα το υπόλοιπο της αξιοπιστίας της. Αν κάνει το πρώτο, απέναντι στα λαϊκά στρώματα θα έχει δικαιολογημένα τον ρόλο του κατηγορουμένου κι όχι του εισαγγελέα. Αν κάνει το δεύτερο, τίποτεβέβαια δεν θα γίνει αυτομάτως και εύκολα, θα έχει όμως δημιουργήσει τις προϋποθέσεις να συναντήσει τις ανησυχίες και τις προσδοκίες μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας, που τα έχουν εγκαταλείψει οι κυβερνήσεις συνασπισμού γύρω από τη σοσιαλδημοκρατία. Ας σκεφθούμε λίγο, χωρίς να ψάχνουμε πρότυπα προς μίμηση, τη ραγδαία άνοδο των δυο εξωκυβερνητικών αριστερών υποψηφίων στις γαλλικές προεδρικές εκλογές.

Ούτε η κριτική στην Ευρώπη των τραπεζών, ούτε στο ΝΑΤΟ του πολέμου στα Βαλκάνια, ούτε στις ΗΠΑ-αφεντικό του νέου κόσμου μας, θα πρέπει να δωριστούν στην ακροδεξιά. Η τελευταία τα εντάσσει σε μια δημαγωγική λογική που τελικά ενσωματώνεται ως εκδοχή του πολιτικού κατεστημένου – όπως πολύ καλάβλέπουμε στην περίπτωση του Χάιντερ στην Αυστρία, του Μπόσι στην Ιταλία και τώρα του κόμματος του Φορτάιν στην Ολλανδία.

Η αριστερά, μακριά από τις δημαγωγικές δαιμονοποιήσεις, με πολιτικούς όρους και τεκμηρίωση, με αυστηρότητα όμως, πάθος και επιμονή, μπορεί να εγγράψει την κριτική αυτή στη δική της εναλλακτική λογική που συναντιέται με τα μεγάλα επιφανειακά και υπόγεια ρεύματα αναζήτησης ενός δημοκρατικού οικουμενισμού απέναντι στην άγρια καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση.

Και κάτι ακόμα. Μαζί με τα λαϊκά στρώματα, με τα οποία είχε συνδέσει την ίδια την ταυτότητά της από τη γαλλική επανάσταση μέχρι το τέλος του 20ού αιώνα, η αριστερά οφείλει να σταματήσει άμεσα να σνομπάρει και να υποτιμά αυτούς τους βαθειούς δεσμούς που συνδέουν τον καθένα με την πατρίδα, τον τόπο, την κοινότητα, τις ρίζες του. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, το απόθεμα κύρους και γοητείας της αριστεράς συνδέεται και με τον πρωταγωνιστικό ρόλο της στους εθνικούς αγώνες. Οι καιροί βέβαια αλλάζουν, χωρίς ρίζες όμως κανένα φυτό δεν μπορεί να σταθεί. Στην παριδοκαπηλεία της ακροδεξιάς δεν απαντά κανείς με ένα απρόσωπο, θολό, ομογενοποιημένο κοσμοπολιτισμό made in USA ή made in EU, που σωστά γίνεται αντιληπτός ως απειλητικός από μεγάλα τμήματα της κοινωνίας. Αλλά με τη δημιουργική αναζήτηση, μέσα σε μια νέα οικουμενική πραγματικότητα, της ιδιαίτερης θέσης κάθε λαού, με τις αξίες του, την κουλτούρα του και τα όνειρά του.

Αλέκος Αλαβάνος*

*Ο Αλέκος Αλαβάνος είναι ευρωβουλευτής του Συνασπισμού.

Άρδην τεύχος 36, Μάιος-Ιούνιος 2002

Advertisements
Κατηγορίες:Παρατηρητήριο ΣΥΝ
  1. frankiethecat
    09/10/2007 στο 23:26

    για δέστε και εδώ τι κυκλοφορεί

    http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=14099#14099

    λέτε ο Κάρολος Μάρξ να μην υποστηρίζει το μεταναστευτικό σούρτα φέρτα ;;

  2. 10/10/2007 στο 00:26

    Και το οriginal

    Irish Immigration (Engels)

  3. frankiethecat
    10/10/2007 στο 10:26

    @ gregykapogeorge

    το λινκάκι δεν δουλεύει, θα το ψάξω το απόγευμα να το βρώ …

  4. frankiethecat
    10/10/2007 στο 16:08

    αυτό δεν είναι λοβοτομή … αν ήταν λοβοτομή δεν θα ενοχλούσε. Ο Αρκάς κάπου μιλάει για γριές πουτάνες, αυτές μεταδίδουν τον Ιό, γιατί τα κάνουν όλα και φθηνά !!! αυτός είναι ο πλέον ευγενικός χαρακτηρισμός που έχω γι’αυτούς 😉

  5. prince oliver
    15/10/2007 στο 11:03

    όντως πολύ τραγική φιγούρα ο Λαφαζάνης.όταν δυναμώσουμε όμως μπορεί να μας ακολουθήσει ΚΟΥΦΑΛΕΣ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ

  6. 15/10/2007 στο 18:46

    Ανοίξαμε και σας περιμένουμε: ithageneis.wordpress.com

    εκ μέρους της επιτροπής ΣΠΑΜ και τρολλαρίσματος…

    Σκατζόχοιρος

  7. frankiethecat
    15/10/2007 στο 20:46

    @ prince oliver

    ερχόμαστε ;; ποίοι; εμείς ή οι αλλοί;; ποίοι εμείς;; με εξοντώνεις όπως η γρίππη αλλά θα επιζήσω … όσο για τον Λαφαζάνη, τι να πώ;; καμμένος είναι. Θέλει προσπάθεια να πιστεύεις τα μυθεύματα που υπηρέτησε με σταθερότητα, δεν ξέρω θαρρώ ότι πολλά μυαλά εχουν καεί εδώ και χρόνια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι και κολόπαιδα απλά το έκαψαν το μαγαζί. Τόσο απλά και τόσο τραγικά !!!

    @ Ιθαγενείς

    οι σκατζόχοιροι λένε οτι είναι νοστιμότατοι, ελπιζουμε και ευχόμαστε και ο ιστοτόπος σας 🙂

    το πρώτο σας θεματάκι πάντως έχει ζουμί … παίδες – τσούπρες δικοί μας είναι… μας έβαλαν στο

    payroll τους, καλοτάξιδοι 😉

  8. prince oliver
    16/10/2007 στο 11:36

    ερχονται οι αριστεροί εθνικιστές ή πατριώτες. Ο Λαφαζάνης φυσικά είναι καμμένος και αλλοτριωμένος αλλά όταν πάρουμε την κυβέρνηση εγώ προτείνω να του δώσουμε κάτι, καλούλης είναι στην τελική. Βέβαια δεν μπορείς να περιμένεις από ένα γραφειοκράτη να φύγει από το ΣΥΝ και να πάει πού χωρίς έδρανο?
    Τέλοσπάντων δεν μπορώ να περιμένω άλλο η ελλάδα με αρρωσταίνει, πρέπει η «φυσική αριστοκρατία» να σηκωθεί να διώξει την πλέμπα αλλιώς το πλαν μπι είναι να πάω να πολεμίσω με τον Τσίπρα στην Οαχάκα ή στο Λίβανο.ή να γίνω κονσιλιέρι σε κανα drug lord στην λατινική αμερική.

  1. 10/10/2007 στο 14:38
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: