Αρχική > Historias del Mundo > Πλέων επί οίνοπα πόντον, επ’ αλλοθρόους ανθρώπους

Πλέων επί οίνοπα πόντον, επ’ αλλοθρόους ανθρώπους

16/10/2007

Φρανκφούρτη, Μάιος 2004.

Κατηφορίζουμε τη Σβάιτσερ Στράσσε, μέσα στο γκρίζο παγωμένο πρωινό.

Στρίβουμε δεξιά στη Σαουμαϊνκάι και περπατάμε παράλληλα προς τον Μάιν, μπροστά από τα μουσεία.

Περνάμε στο απέναντι πεζοδρόμιο. Ο Μάιν θολός, αφρισμένος, καφετής.

Ανεβαίνουμε τα σκαλοπάτια της Άιζερνερ Στεγκ, της κεντρικότερης πεζογέφυρας του Μάιν, κατευθυνόμενοι προς το κέντρο της πόλης.

Στο μέσον περίπου της γέφυρας, σηκώνω το βλέμμα μου και τη βλέπω: στην επιγραφή είναι γραμμένη -στα ελληνικά- η φράση:

«ΠΛΕΩΝ ΕΠΙ ΟΙΝΟΠΑ ΠΟΝΤΟΝ ΕΠ ΑΛΛΟΘΡΟΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ»

picture1.jpg

Όμηρος! Ένας στίχος του μεγαλύτερου ποιητή όλων των αιώνων, γραμμένος μάλιστα στα ελληνικά, βρίσκεται στο κεντρικότερο σημείο της Φρανκφούρτης, που αποτελεί το οικονομικό κέντρο της Γερμανίας – και όχι μόνον!

Κάτω από την επιγραφή, στα πλαϊνά της γέφυρας, άλλη μία -μικρότερη- επιγραφή με την ελληνική φράση και τη μετάφρασή της στα γερμανικά.

picture3.jpg

Και από κάτω: «Όμηρος, Οδύσσεια, Α.183».

Στο βάθος δεσπόζει ένας από τους μοντέρνους ουρανοξύστες της Φρανκφούρτης…

Οίνωψ Πόντος… [Ι]

Γνώριζα τον Οίνοπα Πόντο από το ομότιτλο βιβλίο της Ενριέττας Μερτζ (Henriette Mertz, Οίνωψ Πόντος, μετάφρασις-σχόλια Νικόλαος Ζαΐρης, Νέα Θέσις, Αθήνα 1995). Το βιβλίο είχε γίνει ευρύτερα γνωστό στην Ελλάδα στα μέσα της δεκαετίας του 1980, όταν ο Ιωάννης Δ. Πασάς είχε συμπεριλάβει εκτεταμένα αποσπάσματά του στο βιβλίο του, Η Αληθινή Προϊστορία, (εκδ. Εγκυκλοπαιδείας του «ΗΛΙΟΥ», Αθήναι 1986).

Οίνωψ Πόντος: η θάλασσα με το σκοτεινό κρασάτο χρώμα.

Αλλόθροοι Άνθρωποι..

Αλλά κατά πού ακριβώς έπλεε ο Οδυσσέας (ή μάλλον η Αθηνά, ως Μέντης);

Αλλόθροος – Άλλος + θρόος. Θρόος; Κάποια σχέση με το θροΐζω; Προκαλώ θορύβους; Άλλους θορύβους; Ουπς! Προκαλώ διαφορετικούς θορύβους, δηλαδή μιλάω διαφορετική γλώσσα.

Οι αλλόθροοι άνθρωποι ήταν λοιπόν οι άνθρωποι, οι λαοί που μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες; Ξένες γλώσσες; Οι αλλόγλωσσοι; Οι ξενόγλωσσοι;

Θα έπρεπε να περιμένω την επιστροφή μου στην Αθήνα για να επιβεβαιώσω τα συμπεράσματά μου.

Οίνωψ Πόντος… [ΙΙ]

Τι κάνει κάποιος ένα παγωμένο μαγιάτικο πρωινό στη Φρανκφούρτη;

Περιπλανιέται στους δρόμους, μπαινοβγαίνει στα καφενεία απολαμβάνοντας καφέδες και κούχεν, τρώει βουρστ μπρέτχεν (αυτό που στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού αποκαλούν «ζεστό σκύλο») χαζεύοντας το πολύβουο πλήθος. Τους αλλόθροους ανθρώπους.

Α! Και επαναλαμβάνει συνέχεια δυνατά το γνωστό ομηρικό στίχο.

Πλέων επί οίνοπα πόντον, επ’ αλλοθρόους ανθρώπους!

Ταιριαστή φράση για μια πόλη σαν τη Φρανκφούρτη, όπου το 40% περίπου των κατοίκων της είναι μη γερμανικής καταγωγής: μετανάστες, πρόσφυγες, εργαζόμενοι στις πολυεθνικές εταιρείες, που η μία μετά την άλλη υψώνουν τους πύργους τους στο κέντρο της πόλης.

Πριν από δυο-τρεις δεκαετίες θα χαρακτηρίζαμε την πόλη «χωνευτήρι πολιτισμών». Σήμερα, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, τα πάντα χωνεύονται «από τα πάνω», δηλαδή ισοπεδώνονται, ομογενοποιούνται. Κοινά γούστα για όλους, κοινές ενδυμασίες, ίδιοι τρόποι συμπεριφοράς για Ασιάτες, Αφρικανούς, Λατινοαμερικάνους, Σλάβους, Λευκούς.

Μόνη διαφορά τα χαρακτηριστικά των προσώπων. Και οι γλώσσες: αλλόθροοι.

Πλέων επί οίνοπα πόντον, επ’ αλλοθρόους ανθρώπους!

Αλλά -μια στιγμή!- κάτι δεν πάει καλά μέσα σ’ αυτόν τον πολύβουο ωκεανό ανθρώπων και γλωσσών: «η θάλασσα με το σκοτεινό κρασάτο χρώμα»;

Έχω δει θάλασσες κι ωκεανούς με γαλάζιο, μπλε, γαλαζοκίτρινο και γαλαζοπράσινο, καφέ, γκρίζο χρώμα…

Αλλά ποια θάλασσα έχει το χρώμα του κρασιού;

Ποιο κρασί έχει το χρώμα της θάλασσας;

Οίνωψ: προφανώς εκ του «οίνος».

Αλλά γιατί το «οίνωψ» να παραπέμπει σε χρώμα;

Σκέφτομαι, τριακόσια τουλάχιστον χιλιόμετρα μακριά από την πλησιέστερη θάλασσα, πόσες φορές έχω βγει από ένα καράβι και νιώθω ζαλισμένος, πως παραπατάω, πως περπατάω σα μεθυσμένος, πως η γη κινείται κάτω από τα πόδια μου, όπως κινιόταν και η θάλασσα λίγο πριν.

Μήπως ο «οίνωψ πόντος» δεν παραπέμπει στη «θάλασσα με το σκοτεινό κρασάτο χρώμα», αλλά στη θάλασσα που, όταν ταξιδεύεις πάνω της -πάνω μάλιστα στα «καρυδότσουφλα» της ομηρικής εποχής- σε κάνει να πατάς μία από δω, μία από κει -σα μεθυσμένος- για να καταφέρεις να διατηρήσεις την ισορροπία σου πάνω στο πλοίο;

Μήπως παραπέμπει στη θάλασσα που, όταν φτάνεις πια στον προορισμό σου και την εγκαταλείψεις, σε κάνει έστω και για λίγο να περπατάς ζαλισμένος, σα να ‘χεις μεθύσει ρουφώντας την αρμύρα της;

Όμως δεν είμαι «ομηρολόγος» ούτε φιλόλογος και οι γνώσεις μου για την ομηρική γλώσσα είναι ελάχιστες.

Ο Μάιν συνεχίζει να κυλάει, παλιοί και καλοί φίλοι περιμένουν -όλοι γνωρίζουν την ελληνική φράση που είναι γραμμένη στη γέφυρα της πόλης τους, λιγότεροι γνωρίζουν το τι ακριβώς σημαίνει…-, περιμένουν γύρω από ένα τραπέζι, τα ποτήρια ήδη γεμάτα με χιλιάνικον αίθοπα οίνον ερυθρόν

Οίνωψ Πόντος… (ΙΙΙ)

Νόστος («επάνοδος, επιστροφή εις την πατρίδα»).

Οδύσσεια, Α.180-184 (Η θεά Αθηνά εμφανίζεται στο σπίτι του Οδυσσέα στην Ιθάκη μεταμφιεσμένη, ίδια ο αρχηγός των Ταφίων Μέντης. Ο Τηλέμαχος καλωσορίζει «τον» ξένο, προστάζει να «του» φέρουν φαΐ και κρασί, και «τον» ρωτάει «ποιος είναι», «από πού κρατάει η σκούφια του». Η Αθηνά-Μέντης απαντά:

«Μντης γχιλοιο δαφρονος εχομαι εναι
υ
ἱός, τρ Ταφοισι φιληρτμοισιν νσσω.
ν
ν δ’ δε ξν νη κατλυθον δ’ τροισιν
πλ
ων π ονοπα πντον π’ λλοθρους νθρπους,
ς Τεμσην μετ χαλκν, γω δ’ αθωνα σδηρον.»

Οι Νίκος Καζαντζάκης και Γιάννης Κακριδής http://www.omhros.gr/kat/P/km/txt/Od/Kaz/Odys1.htm μετέφρασαν ως εξής αυτούς τους στίχους:

«πως είμαι γιος του Αγχίαλου πέτομαι του καστροπολεμάρχου.
Μέντη με λεν, κι οι καραβόχαροι Ταφιώτες μ’ έχουν ρήγα.
Εδώ έχω φτάσει με τους συντρόφους στο πλοίο μου. Ταξιδεύω
για τόπο αλλόγλωσσο, την Τέμεσα, στο πέλαο το κρασάτο,
στραφταλιστό να δώσω σίδερο, χαλκό να πάρω πίσω.»

Βλέπουμε ότι οι «αλλόθροοι άνθρωποι» μεταφράζονται ως «αλλόγλωσσος τόπος» και ο «οίνωψ πόντος» ως «κρασάτο πέλαγος». Οι δύο μεταφραστές αποδίδουν πάντα τον όρο «οίνοπα πόντον», όπου αυτός απαντάται στην Οδύσσεια (Β.421, Γ.286, Δ.474, Ε.349, Ζ.170) ως «κρασάτο πέλαο».

Κατά τον Ζήσιμο Σιδέρη (Οδύσσεια, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος) το απόσπασμα έχει ως εξής:

«Ο Μέντης τ’ Αγχιάλου ο γιος παινεύομαι πως είμαι
και τους Ταφιώτες κυβερνώ τους θαλασσοθρεμμένους.
Κι ήρθα με το καράβι εδώ, σίδερο φορτωμένο,
τώρα, και πάω σ’ αλλόγλωσσους ανθρώπους στην Τεμέση,
τη θάλασσα αρμενίζοντας, χαλκό να πάρω εκείθε».

Ο μεταφραστής αυτή τη φορά αποφεύγει να μεταφράσει το «οίνωψ». Το ίδιο κάνει και στο Β.241, στο Γ.286 μεταφράζει ως «μαβύ γιαλό», στο Δ.474 ως «αφρισμένη θάλασσα», στο Ε. 349 ως «αφρισμένα κύματα», ενώ αποφεύγει επίσης να μεταφράσει το «οίνωψ» στο Ζ.170.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι ο Ζ. Σιδέρης, σε αντίθεση με τους Ν. Καζαντζάκη-Γ. Κακριδή, αντιμετωπίζει μάλλον με αμηχανία τον σχετικό όρο.

Ο Αργύρης Εφταλιώτης μεταφράζοντας την Οδύσσεια http://www.mikrosapoplous.gr/homer/odm0.htm αφήνει τον όρο αμετάφραστο στο Α.183 ενώ τον μεταφράζει ως «μαύρα πέλαα» (Β.421 και Δ.474), «μελανά πέλαγα» (Γ.286), «μελανά πελάγη» (Ε.349), ή «μαύρα πελάγη» (Ζ.170).

Από την άλλη πλευρά, ο Ιάκωβος Πολυλάς μεταφράζοντας την Ιλιάδα http://www.geocities.com/heartnews2002/ , αφήνει τον όρο αμετάφραστο (Β.613) ή τον μεταφράζει ως «απέραντα πελάγη» (Ε.771), ή «μελαμψά πελάγη» (Η.88).

Το πρόβλημα της μετάφρασης του όρου «οίνοπα πόντον» παραμένει.

Ωστόσο, ο Ν. Ζαΐρης στον «Πρόλογο της Ελληνικής Εκδόσεως» του βιβλίου της Μερτζ (ό.π., σελ.19-20) κάνει μερικές εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ­-και σωστές- παρατηρήσεις:

«Εις το λεξικόν ΣΟΥΔΑ η λέξις ερμηνεύεται ως ακολούθως: «Οίνοψ και Οίνοπος. οίνοπι μέλανι. οινωπός δε οινώδης διαυγής μέλας., εις δε τον Ησύχιον, οίνοπα μέλαν, οινώδη τη χροιά (οινόπη αμπέλλου μελαίνης είδος)». Η κυρίαρχος λοιπόν ερμηνεία της λέξεως είναι το μαύρον χρώμα, ερμηνεία εξ’ άλλου που επιβιώνει και μέχρι των ημερών μας. «Τον κατάπιε το μαύρο κύμα» ή «παραδέρνει στις μαύρες θάλασσες» κ.λπ., είναι φράσεις κοιναί και σήμερον εις την ναυτικήν οικογένειαν. Ομοίως και ο Εύξεινος Πόντος «Μαύρη Θάλασσα» καλείται ένεκα της αγριότητός του.

Συνεπώς, η λέξις «οίνοπος» υποδηλοί εδώ χαρακτηρισμόν της θαλάσσης υπό των ναυτικών αποδιδομένην, και ουχί την χροιάν αυτής.

Αι αγγλικαί μεταφράσεις, εν αδυναμία ευρισκόμεναι να αποδώσουν σαφώς την φράσιν ουχί εξ αγνοίας της Ελληνικής γλώσσης αλλά εξ αγνοίας του τρόπου δια του οποίου αύτη εκφράζεται -όστις επιβιώνει αναλλοίωτος μέχρι και της εποχής μας παρά τοις Έλλησιν- τον αποδίδουν ως «The Wine Dark Sea«, παλαιότεραι δε μεταφράσεις τον απέδωσαν ως «Η Θάλασσα με το Βαθύ Κρασάτο Χρώμα» ή «Η Σκοτεινοκρασάτη Θάλασσα», που δεν είναι άλλο τι, ως είρηται, παρά μετάφρασις της μεταφράσεως εκ του πρωτοτύπου».

Να ήταν μόνον αυτοί που μεταφράζουν τη μετάφραση…

Πάντως το Λεξικό Δημητράκου αναφέρει: «οίνοψ-οπος ο κ. οινώψ-ώπος ο, η Α, ο έχων όψιν ή χρώμα σκοτεινόν, μουντός. 2. ερυθρομέλας».

Πιστεύω ότι ο Ν. Ζαΐρης έχει δίκιο όταν τονίζει πως η λέξη «οίνοπος» υποδηλώνει χαρακτηρισμό της θάλασσας και όχι το χρώμα της.

Αυτά, όσον αφορά στον οίνοπα πόντον.

Το Διαδίκτυο…

… όμως πώς θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε;

Αποτελεί άραγε τον «μέλανα πόντον», τον μαύρο ωκεανό των πληροφοριών, όπως ισχυρίζονται οι ομιλούσες κεφαλές των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων, όπου τα τέρατα της πορνογραφίας και του χάκινγκ περιμένουν τους ανυποψίαστους αρμενιστές;

[Διάβαζα τις προάλλες μελέτη που έγινε σε χώρες του εξωτερικού σύμφωνα με την οποία οι χρήστες του διαδικτύου παρακολουθούν κατά 40% λιγότερη τηλεόραση από τους μη χρήστες. Τον χρόνο αυτό τον διαθέτουν για να αρμενίζουν στα πέλαγα των πληροφοριών.]

Το Διαδίκτυο έχει τις μαύρες όψεις του, τις συναρπαστικές του, τις αχανείς, τις «μεθυστικές» όψεις του, αυτές που σε «ανεβάζουν» και σε «φτιάχνουν» αλλά και τις άλλες που σε «ρίχνουν» και σε «ζαλίζουν».

Αυτά συμβαίνουν. Το γνωρίζουν καλά όλοι οι αρμενιστές των θαλάσσιων και των ηλεκτρονικών ωκεανών.

Τι απομένει;

Αυτό που λέει η Αθηνά στον Τηλέμαχο:

Ταξιδεύω για τόπο αλλόγλωσσο, την Τέμεσα, στον οίνοπα πόντον,
στραφταλιστό να δώσω σίδερο, χαλκό να πάρω πίσω.

Κι αν ο Όμηρος έγραφε αιώνες αργότερα, σίγουρα η Αθηνά θα έδινε χαλκό και θα έπαιρνε ασήμι, θα έδινε ασήμι και θα έπαιρνε χρυσό.

Και τούτα, φίλε αρμενιστή, να’ χεις κατά νου σαν πλέεις στον οίνοπα πόντον του Διαδικτύου:

Πληροφορίες δώσε και πάρε γνώση.
Δώσε γνώση και κάν’ την πληροφορίες.
Κι αφουγκράσου προσεκτικά τους άλλους – τους αλλόθροους.
Κάποιοι, εκεί έξω, στ’ ανταριασμένο πέλαγος, ακούν κι εσένα.

picture2.jpg

Αυτό το κείμενο είχε γραφτεί στα μέσα Δεκεμβρίου 2004 και είχε δημοσιευτεί τότε σε κάποιον ιστότοπο. Η σχετική ιστοσελίδα έχει «χαθεί» πια, κι επειδή υπάρχουν διάφορες σκόρπιες πληροφορίες στο διαδίκτυο για την επιγραφή, χωρίς όμως φωτογραφίες, σκέφτηκα να το ανεβάσω κι εδώ. Η επιγραφή παραμένει ακόμα στη θέση της, έχει αφαιρεθεί όμως η επιγραφή στο πλάι της γέφυρας που περιέχει και τη γερμανική μετάφραση της φράσης.

Advertisements
Κατηγορίες:Historias del Mundo
  1. 16/10/2007 στο 23:37

    καλησπέρα!

    όμορφο μπλογκ.ενδιαφέρον.

    όσο για την εξήγηση του λόγου του μεγάλου Παραμυθά,με έκανε να χαμογελάσω.είχα ανάγκη να χαμογελάσω σήμερα. να είσαι καλα.

    καλως σε βρήκα!

  2. 17/10/2007 στο 02:42

    @ Monaliza

    Καλησπέρα! Όμορφο δεν είναι, ενδιαφέρον ίσως…
    Όλες οι θάλασσες κι όλες οι στεριές είναι «οίνοπες πόντοι». Ο «μεγάλος Παραμυθάς» μ ά λ λ ο ν ήταν μεγαλύτερος από τους μεταφραστές του και τους «εξηγητές» του. See you!

  3. Cacofonix
    17/10/2007 στο 08:08

    Εγώ πάντως θα χαρακτήριζα σαν οίνοπη τη θάλλασσα των βόρειων κλιμάτων, πάντα σε αντίθεση με τη λαμπέρη καθάρια θάλασσα της μεσογείου. Οίνοπη με την έννοια του σκουρόχρωμου, της αντίθεσης στο γαλαζιοπράσινο, που εκείνο τον καιρό πρέπει να έκανε μεγάλη εντύπωση στους θαλλασόπόρους.
    Στη δεύτερη φωτογραφία που παραθέτεις φαίνεται το σκουρόχρωμο νερό κάτω δεξιά…

  4. 17/10/2007 στο 17:08

    με ταξείδεψες κρασάτα, δηλαδή λικνιστά!
    Αν είμουν Ομηρος, το «λικνιστά» θα είχα στο μυαλό μου και όχι το σκοτεινό.
    Γιατί να ομοιάσει το σκοτεινό χρώμα με το χρώμα του κρασιού; Θα έλεγε κάτι άλλο, που δεν αφήνει αμφιβολία για την μαυρίλα του. Εξ άλλου, μαύρη θάλασσα λένε τον πόντο σε αντίθεση της λευκής που είναι το Αιγαίο.

    » Ταξιδεύω
    για τόπο αλλόγλωσσο, την Τέμεσα, στο πέλαο το λικνιστό,
    στραφταλιστό να δώσω σίδερο, χαλκό να πάρω πίσω.»

    Σήμερα το μενού έχει Reinhard Mey, με παέλα και λοιπά λαχταριστά ….

  5. 17/10/2007 στο 19:58

    @ Cacofonix

    Δεν ξέρω. Αν θυμάμαι καλά τότε που το είχα ψάξει ο Όμηρος αναφερόταν γενικά στη θάλασσα σαν «οίνωψ πόντος». Δεν υπήρχε αναφορά σε κάποια συγκεκριμένη θάλασσα. Άρα μάλλον είναι ένας χαρακτηρισμός που αφορά γενικά τη θάλασσα, κι όχι κάποιο συγκεκριμένο χαρακτηριστικό κάποιας συγκεκριμένης θάλασσας.
    Το χρώμα του νερού στη φωτογραφία τι σημασία έχει; Ποτάμι είναι…

    @ ange-ta

    Λικνιστά;! Σάμπα! Κι εγώ αν ήμουν Όμηρος το «λικνιστά» θα είχα στο μυαλό μου [εξαιρετικός ο όρος σου!]. Λικνιστή θάλασσα! Χάρμα!

    Reinhard Mey;;;!!! Το άλλο με το φαΐ κάτι μου λέει. Ο Ράινχαρντ όχι. Είμαι πολύ απολίτιστος;

  6. 17/10/2007 στο 21:40

    Ελα μωρέ Χρήστο, πέρνα απο το Σάιτ μου και θα καταλάβεις και το μενού και τον Ράινχαρτ Μάι!!!

  7. 17/10/2007 στο 23:03

    @ ange-ta

    Κι εσύ, βρε παιδί μου, όλες τις καλές πληροφορίες τις βάζεις στα σχόλια. Κι έτρεχα σήμερα όλη μέρα, μπήκα κάποια στιγμή στο μπλογκ σου, αλλά δεν διάβασα τα σχόλια. ♫ ♪ «Τεμπελάκος ήμουνα» ♫ ♪ – κατά το τζομπανάκος…

  8. apolitos64
    17/10/2007 στο 23:07

    Αν διδασκόμασταν μόνο Όμηρο θα μας είχε μείνει κάτι σημαντικότερο από το σχολείο που όλοι γνωρίσαμε. Εξάλλου ένας αμερικάνος έλεγε ότι παιδεία είναι αυτό που μας μένει όταν ξεχάσουμε ό,τι μάθαμε στην εκπαίδευση.
    Ο στίχος αυτός μου φέρνει στον νου την μελαγχολία του ταξιδευτή που συνυπάρχει με την άγρια χαρά που γεννάει η περιπλάνηση.
    Τηρουμένων των αναλογιών :
    «Μεσοπέλαγα αρμενίζω κι έχω πλώρα τον καημό…»
    Νά’σαι καλά Χρήστο.

  9. 17/10/2007 στο 23:21

    @ apolitos64

    Καλώς τον! Σωστά τα λέει ο αμερικάνος, παρόμοια έχουν πει κι άλλοι για το πόσο δύσκολο και πόση προσπάθεια χρειάζεται για να ξεχάσει κάποιος όσα έχει μάθει στο σχολείο. Και πόσο δύσκολο είναι σήμερα με όλον αυτόν τον βομβαρδισμό πληροφοριών να βρεις κανείς το δρόμο του…

    Αν θυμάμαι καλά, το 2004 πηγαίνοντας για Φρανκφούρτη είχα αγοράσει στο αεροδρόμιο ένα βιβλίο με κείμενα του Δημοσθένη [που παρεμπιπτόντως αυτοκτόνησε σαν σήμερα για να μην τον συλλάβουν οι Μακεδόνες] για να διαβάσω στο αεροπλάνο. Επειδή τα αρχαία ελληνικά μου δεν είναι σε καλή κατάσταση άρχισα να διαβάσω μία αρχαίο κείμενο μία τη μετάφραση. Μου ‘ρθε να πετάξω το βιβλίο απ’ το παράθυρο. Οι άχρηστοι μετέφραζαν σε-χάλια-ελληνικά εκφράσεις που χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα από απλούς ανθρώπους. Τι να πει κανένας. Και δεν ήταν απ’ τις φθηνές εκδόσεις, αλλά απ’ τις άλλες τις -υποτίθεται- επιμελημένες.

    Μελαγχολία κι άγρια χαρά…

  10. 17/10/2007 στο 23:59

    Oh sorry,
    αλλά σκέφτηκα, ότι αμα δεις την παέλα και τα λοιπά εδέσματα, ε… ο τραγουδιστής θα είναι ο R. Mey!
    Αλλά ναι δίκιο έχεις. Το κάνω αυτό, δίνω εξηγήσεις στα σχόλια, για να μη χαλάω το κείμενο.
    Με την ευκαιρία μιλήσαμε και περί του γερμανικού φθινόπωρου. Μην αμελήσεις να δεις την απάντηση μου.
    αντε καλη νύχτα.

  11. 18/10/2007 στο 01:25

    Κάποια στιγμή που βρέθηκα στην Φρανκφούρτη, οι φίλοι μου έκαναν ένα δώρο: βόλτα στη γέφυρα για να δω την ελληνική επιγραφή και ψώνια στο παρά τω ποταμώ παζάρι με τα παλιά πράγματα.

    Συζητούσαμε για την ιστορία της επιγραφής αυτής και το πώς ενθέθηκε εκεί. Καταλήξαμε -πολύ αυθαιρέτως βέβαια- ότι ήταν κατάλοιπο του γερμανικού ρομαντισμού, που τα ίχνη του τα βλέπεις σήμερα στα εντυπωσιακά νεοκλασικά οικήματα του 18ου και 19ου αιώνα…

  12. 18/10/2007 στο 03:05

    @ ange-ta

    Γράφεις: «Αλλά ναι δίκιο έχεις. Το κάνω αυτό, δίνω εξηγήσεις στα σχόλια, για να μη χαλάω το κείμενο.»

    Δεν ξέρω γιατί, αλλά κι εγώ το ίδιο κάνω. Συχνά πυκνά. Πάντα. Δεν είναι ότι χαλάει το κείμενο. Νομίζω ότι μας έχει μείνει το κουσούρι από τα πρωτοσέλιδα των «αντικειμενικών» μας εφημερίδων. Ένα οχτασέλιδο εντυπωσιακό, και μέσα τίποτα σχετικό. Μόνον που εμείς το κάνουμε και από την καλή και από την ανάποδη. Ενδιαφέρουσα πάντως η επισήμανσή σου…

    Είδα την απάντησή σου για το γερμανικό φθινόπωρο. Δες κι εσύ τη δική μου 🙂

    @ Πόντος και Αριστερά

    A! Εγώ την ανακάλυψα μόνος μου! «Κατά λάθος». Όταν μετά ρώτησα όλοι ήξεραν την ελληνική επιγραφή, πολλοί λίγοι θυμόντουσαν τι σήμαινε. Αλλά τι δώρο, ακόμα και σήμερα, για μας τους Έλληνες, να υπάρχει εκεί καρφωμένη στον συννεφιασμένο φρανκφουρτιανό ουρανό! Στο σαββατιάτικο παζάρι παρά τω Main, δεν έχω πάει ακόμα. Οι Γερμανοί φίλοι προτιμούν το εκτός Φρανκφούρτης…

    Όσο για το γιατί την έβαλαν την επιγραφή, δεν ξέρω. Υποθέτω όχι ως κατάλοιπο του γερμανικού ρομαντισμού, αλλά ως ένδειξη της πολυπολιτισμικότητας -με την καλή έννοια- της πόλης. Εξίσου αυθαίρετη εκδοχή με τη δική σου.

    Πάντως οι Γερμανοί φίλοι εκεί υπερηφανεύονται γιατί δεν υπάρχουν ρατσιστικά κρούσματα στην πόλη – παρά το 35-40% των αλλοδαπών που ζουν εκεί. Και κάποιους Έλληνες που έχω γνωρίσει δεν έχουν προβλήματα.

    Οι «ιδεολογίες» έρχονται από ψηλά. Και ανάλογα με τα συμφέροντα…

  13. 19/10/2007 στο 23:42

    Θα μπορούσαμε να αναδημοσιεύσουμε το κείμενο αυτό;

  14. 20/10/2007 στο 11:03

    @ Πόντος και Αριστερά

    Φυσικά. Κι ευχαριστώ.

  15. 28/02/2008 στο 01:34

    Πολύ κατατοπειστικό το κείμενο και πολυ ενδιαφερουσα η προέκταση για το διαδίκτυο. Η εξήγηση που δίνεται μετά απο την έρευνα με κάλυψε, καθώς σαν ελληνας ένιωσα τόσο αμήχανα που δεν μπορούσα να δώσω την ερμηνεία στη Γερμανιδα φίλη μου. Ευτυχώς υπάρχει η θάλλασσα του διαδικτύου…

  16. 28/02/2008 στο 12:26

    @ Mazettas

    Ευχαριστώ και να ‘χεις πάντα καλά ταξίδια, πραγματικά και διαδικτυακά!

  17. ΣΠΥΡΊΔΩΝ
    20/03/2008 στο 21:56

    Τι ωραίο και ενδιαφέρον κείμενο!
    Προ ημερών επέστρεψα από τη Φραγκφούρτη, όπου κι εγώ εντυπωσιάστηκα και από την ελληυνική επιγραφή–που εμάντευσα περίπου το νόημά της. Αλλά η δική σου διεξοδική ανάλυση και οι τόσες πληροφορίες με χόρτασαν!
    Η ελληνική παιδεία των Γερμανών είναι πασίδηλη παντού στη Γερμανία, όχι μόνο στην Φραγκφούρτη. Μήπως στο Μόναχο λίγες ελληνικές επιγραφές ευρίσκονται σε κτήρια, όπως τα Προπύλαια, στην πλατεία του Βασιλέως; Και στο ‘Λύκειο’ θυμάμαι ότι υπάρχει ανδριάντας του Πλάτωνος με ελληνική επιγραφή υπεράνω.

  18. Χριστίνα Γεω...
    03/07/2008 στο 22:57

    03/ΙΟΥΛΙΟΥ/2008
    Βρίσκομαι στην ΦΡΑΝΚΦΟΥΡΤΗ για τρεις εβδομάδες και επισκεπτόμενη μια έκθεση,σε ένα μουσείο[ίσως το Museum der Weltkulturen-στην οδό των Μουσείων=Σάουμανκάι[=Schaumainkai], στην όχθη του ποταμού Μάιν,],με έργα [ξυλόγλυπτακυρίως και σχέδια από την περίοδο του Καμερούν]του Κίρχνερ[Kirchner], η υπάλληλος στην είσοδο, είναι Ελληνίδα[ονομάζεται ΚΑΤΕΡΊΝΑ,καταγόμενη από την Σάμο και κάτοικος Φρανκφούρτης, περίπου 40 χρόνια]]μου διηγήθηκε πως η πρόταση και η υλοποίηση της ανάρτησης της συγκεκριμένης Ελληνικής επιγραφής, στην γέφυρα, με Ομηρικούς στίχους, ήταν δική της μαζί με μερικών Ελλήνων οι οποίοι το πρότειναν στην σημερινή Δήμαρχο της Φρανκφούρτης, πριν 5-6 χρόνια!!!!Λυπάμαι που δεν πληροφορήθηκα το επώνυμο της κας Κατερίνας. Γι αυτό αναφέρω τα ανωτέρω στοιχεία για τυχόν ενδιαφερομενο, να αναζητήσει το ακριβέςόνομα του Μουσείου και την συγκεκριμένη κυρία.

  19. 09/07/2008 στο 13:17

    @ Χριστίνα Γεω…

    Πολύ ενδιαφέροντα τα όσα αναφέρετε. Ξέρω -νομίζω- σε ποιο μουσείο αναφέρεστε. Πρέπει να είναι αυτό που όπως βγαίνουμε από τη Σβάιτσερ στο ποτάμι, στα δεξιά είναι το δεύτερο-τρίτο κτήριο. Θα το ψάξω την επόμενη φορά. Ευχαριστούμε.

  1. 20/10/2007 στο 13:34
  2. 01/12/2008 στο 11:26
  3. 01/12/2008 στο 14:08
  4. 04/12/2008 στο 15:39
  5. 30/10/2009 στο 04:24
  6. 30/10/2009 στο 08:53
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: