Αρχική > Χωρίς κατηγορία > «Nanny state», το «κράτος γκουβερνάντα»

«Nanny state», το «κράτος γκουβερνάντα»

29/10/2007

Γράφει, μεταξύ άλλων, ο Κώστας Γ. Τσαπόγας [στη σημερινή Ελευθεροτυπία] [οι υπογραμμίσεις δικές μου]:

Δεξιάς και Αριστεράς γωνία… Νο smoking – Αναζητώντας εκ νέου το ατομικό και το κοινωνικό

Το έγκλημα αντιμετωπίστηκε, οι εγκληματίες δεν απειλούν πλέον την κοινωνία. Στο κέντρο της Νέας Υόρκης, την περασμένη εβδομάδα, ο άνδρας που διανοήθηκε να σταματήσει ενώ περπατούσε στο πεζοδρόμιο, για να μιλήσει με κάποιους φίλους του, συνελήφθη επειδή εμπόδιζε τη ροή των άλλων περαστικών. Η ανωμαλία στην ομοιόμορφη κίνηση απομακρύνθηκε, η ασφάλεια της προβλεψιμότητας αποκαταστάθηκε.

Λίγο καιρό νωρίτερα, στη Βρετανία, η αστυνομία υπέβαλε μήνυση κατά των παιδιών που έπαιζαν κουτσό στο πεζοδρόμιο έξω από το σπίτι τους, γιατί οι γραμμές με την κιμωλία στις πλάκες αποτελούσαν φθορά δημόσιας περιουσίας. Ο κοινωνικός λόξυγκας σταμάτησε.

[…] Το «nanny state», το «κράτος γκουβερνάντα» που χτίστηκε επί Τόνι Μπλερ, κερδίζει τον χαρακτηρισμό αυτό όχι μόνο γιατί προσπαθεί να ρυθμίσει, να διαμορφώσει και να επιβάλει την καθημερινή ατομική συμπεριφορά των πολιτών του, αλλά και διότι, όπως συχνά κάνουν οι έχοντες την ευθύνη ανατροφής των παιδιών, ξεφορτώνεται πάνω τους τις δικές του αδυναμίες, ανεπάρκειες και συμπλέγματα.

[…] «ASBOS», διοικητικές πράξεις απαγόρευσης κυκλοφορίας για ορισμένες ηλικίες, απαγόρευσης τύπων –ακόμα και συγκεκριμένης μάρκας ενδυμασίας, απαγόρευσης συναθροίσεων και συναναστροφών συμπληρώνουν την εικόνα μιας αγχωμένης εκ των άνω αναζήτησης κοινωνικής εξισορρόπησης, που όλο και περισσότερο υποφέρει από τη διατλαντική ώσμωση.

[…] Την περασμένη εβδομάδα η Βρετανία άρχισε να πειραματίζεται με ειδικά δικαστήρια, όπου ανήλικοι ένορκοι από 10 ώς 17 χρόνων θα αποφασίζουν τις ποινές που θα επιβάλλονται σε συνομήλικούς τους παραβάτες, σε μια νέα διασταλτική ερμηνεία του «δικαστηρίου των ομοίων», που προβλέπει το αγγλοσαξονικό σύστημα δικαίου. Η απόσταση από τις ΗΠΑ, όπου ανήλικοι καταδικάζονται σε ισόβια ή και σε θάνατο, ακόμα και για ηθική αυτουργία ή συνέργεια, παραμένει μεγάλη. Επιταχύνεται όμως η σύγκλιση στη λογική τής ολοένα και πιο ασφυκτικής διοικητικής ή ποινικής ρύθμισης της ατομικής συμπεριφοράς.

[…] Το γέμισμα των κενών με το παραδοσιακά αναγκαίο «Νόμος και Τάξη», την «καταπολέμηση της διαφθοράς», τα «καθαρά χέρια», την εκμετάλλευση των δονήσεων απορρόφησης των μεταναστών, την αναζήτηση στους «κομμουνιστές», πρώην και νυν, άλλοθι για την οικονομική δυσπραγία, όπως έγινε κάποτε με τους «Εβραίους», όλα αυτά συχνά παντρεμένα με «πατριωτικές» κορώνες, έρπουν ήδη ορατά στα πιο ευάλωτα σημεία της Ευρώπης.

Θεωρητικά, εγκατεστημένες Δημοκρατίες σε επίσης μακροχρόνια εγκατεστημένες κρατικές οντότητες, όπως η Βρετανία του αρχικού παραδείγματος, δεν πρέπει να είναι εξίσου ευάλωτες. Κινδυνεύουν και αυτές όμως να ολισθήσουν προς τα αυταρχικά ψευδο-σοσιαλίζοντα στοιχεία ενός κατ’ εξοχήν βίαιου ομοιογενοποιητικού μηχανισμού, του Στρατού.

Advertisements
Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες:
  1. 30/10/2007 στο 00:55

    Είναι πια πασιφανές πως οι λιμπεραλιστές απεχθάνονται το πατερναλιστικό κράτος γιατί ορέγονται το …χωροφυλακίστικο κράτος 😉

  2. 30/10/2007 στο 13:41

    @ Vrennus

    Τόσο πασιφανές όσο το να ρωτάς αν το νερό του Πασίφικ είναι αλμυρό ή γλυκό 🙂

  3. 30/10/2007 στο 21:22

    Ο Θεός να βάλει το χέρι του (που λέγαμε και στο προηγούμενο ποστ) 😀

  4. 30/10/2007 στο 22:41

    Καταπώς λέγαμε και στο προηγούμενο ποστ, πολύ μακριά το πήγες 😆
    Όχι πως δεν πάει και μόνο του, δηλαδή…

  5. 31/10/2007 στο 15:02

    Προσπαθώ να βρώ χρόνο να διαβάσω την εικονομία. Γαμώτο έπηξα αυτές τις μέρες…

    Καλημέρα σας

  6. 31/10/2007 στο 22:38

    Χαλαρά! Η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη!

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: