Αρχική > Blogroll, Ιστορία, Μακεδονικό, Πολιτική > Γιώργος Γεωργιάδης: «Αποφάσεις της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας Περί μειονοτήτων και Μακεδονίας. Διατί διαφωνούμεν» [4-5-1924]

Γιώργος Γεωργιάδης: «Αποφάσεις της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας Περί μειονοτήτων και Μακεδονίας. Διατί διαφωνούμεν» [4-5-1924]

18/12/2007

Ο Γεώργιος Α. Γεωργιάδης (Καρδαμύλη 1892-Αθήνα 1970) ήταν νομικός [διετέλεσε και πρόεδρος της Ενώσεως των Ελλήνων Νομικών) και, κυρίως, σοσιαλιστής. Μέλος του ΣΕΚΕ (Κ) από το 1920 ως το 1923, όταν και αποχώρησε απ’ αυτό πριν διαγραφεί [ή απλώς διαγράφτηκε], θεωρείται από ορισμένους ως ο «θεωρητικός» του κόμματος, εκείνη την περίοδο. Από κάποιους άλλους κατατάσσεται στην «μετριοπαθή» [«δεξιά»] πτέρυγα του κόμματος μαζί με τον Αβραάμ Μπεναρόγια. Μετά την αποχώρησή του από το ΣΕΚΕ (Κ) θα παραμείνει ενεργότατο μέλος του «χώρου» συμμετέχοντας, μέσω διαφόρων οργανώσεων, στο σοσιαλιστικό κίνημα της εποχής.

Για την δραστηριότητα του Γ. Α. Γεωργιάδη, την περίοδο 1928-1946, βλ. Παναγιώτης Νούτσος, Η Σοσιαλιστική Σκέψη στην Ελλάδα -από το 1875 ώς το 1974- Τόμος Γ’ – Η εδραίωση του «μαρξισμού-λενινισμού» και οι αποκλίνουσες ή οι ετερογενείς επεξεργασίες (1926-1955), εκδ. Γνώση, Αθήνα 1993, σελ. 538. Δυστυχώς, δεν έχω τον Β’ Τόμο αυτού του έργου, οπότε κάποιες από τις πληροφορίες που αναφέρονται στην προηγούμενη παράγραφο πιθανώς να μην είναι σωστές.

Πάντως, το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στις 4 Μαΐου 1924 στην εφημερίδα Φωνή του Λαού, που ήταν όργανο της Εργατικής Σοσιαλιστικής Ένωσης [ΕΣΕ], που είχε ιδρυθεί τον Φεβρουάριο του 1924 από σοσιαλιστές που είχαν αποχωρήσει ή διαγραφεί από το ΣΕΚΕ(Κ). Ανάμεσά τους και ο Γ. Γεωργιάδης.

Βασικό σημείο τριβής μεταξύ ΕΣΕ και ΣΕΚΕ(Κ), που μετονομάστηκε σε ΚΚΕ στα τέλη του 1924, ήταν και το «μακεδονικό», όπως θα διαπιστώσετε διαβάζοντας το άρθρο του Γ. Γεωργιάδη που ακολουθεί, αλλά και ένα απόσπασμα άρθρου [άγνωστου συντάκτη] που δημοσιεύτηκε στη Φωνή του Λαού στις 15 Μαΐου 1924. Τις θέσεις της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας [αλλά και της Κομμουνιστικής Διεθνούς] τις οποίες επικρίνει ο Γ. Γεωργιάδης, θα τις υιοθετήσει το ΣΕΚΕ(Κ) στο συνέδριό του τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο 1924, όταν και θα μετονομαστεί σε ΚΚΕ.

Για την ιστορία, η ΕΣΕ διασπάστηκε με τη σειρά της το καλοκαίρι του 1924. Η «αριστερή» -και μειοψηφική- τάση της, με επικεφαλής τον Αβραάμ Μπεναρόγια, επέστρεψε στο ΚΚΕ, ενώ η πλειοψηφική τάση, με επικεφαλής τους Γ. Γεωργιάδη, Α. Σίδερη και Μ. Οικονόμου, διαλύθηκε στα τέλη εκείνης της χρονιάς.

Το άρθρο του Γ. Γεωργιάδη το άντλησα από το βιβλίο: Θεόδωρος Μπενάκης, Η Άλλη Όψη του ελληνικού εργατικού κινήματος 1918-1930, Κούριερ Εκδοτική, Αθήνα 2003, σελ. 213-215, απ’ όπου και οι πληροφορίες για την ΕΣΕ. Οι υπογραμμίσεις δικές μου.

 

 

 

 

Γιώργος Γεωργιάδης:

«Αποφάσεις της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας Περί μειονοτήτων και Μακεδονίας. Διατί διαφωνούμεν»

[Φωνή του Λαού, 4-5-1924]

Το εργατικόν κίνημα και ο αγών δια το σοσιαλιστικόν ιδεώδες διέρχονται την μεγαλυτέραν των κρίσιν, ιδίως εις τα Βαλκάνια. Μετά την κατάπνιξιν της Βουλγαρικής επαναστάσεως του παρελθόντος έτους, την προ ετών διάλυσιν του κομμουνιστικού κινήματος της Γιουγκοσλαυΐας, η ελπίς προς ειρηνευτικήν διαβίωσιν των λαών της Βαλκανικής απεμακρύνθη και πάλιν. Το Ρουμανικόν εργατικόν κίνημα υπήρξε και κατά το παρελθόν πολύ ασθενές, και δεν ηδυνήθη να δημιουργηθή εις σοβαράν πολιτικήν δύναμιν. Τα αίτια της μη αναπτύξεως του σοσιαλισμού εις την Ρουμανίαν ομοιάζουν πολύ προς τα συνθήκας που εξελίσσεται το επίσης ασθενές ελληνικόν εργατικόν κίνημα.

Αλλ’ αι τελευταία αποφάσεις της συνδιασκέψεως της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας, η οποία έλαβε χώραν εν Βιέννη, έρχονται ν’ απομακρύνουν την ελπίδα της ανασυγκροτήσεως των εργατικών και σοσιαλιστικών δυνάμεων εις τη Βαλκανικήν εις ένα ενιαίον μέτωπον. Στηρίζονται ιδίως επί εσφαλμένων δεδομένων εις ό,τι αφορά την εκτίμησιν του πολυπλόκου Μακεδονικού ζητήματος και των μειονοτήτων και είναι προ παντώς εμπνευσμένα από την εν τινι μέτρω δικαιολογημένην επαναστατικήν σπουδήν και ανησυχίαν των εν τω εξωτερικώ καταφυγόντων Βουλγάρων προσφύγων του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Αλλ’ αι αποφάσεις αύται θα έχουν ως αποτέλεσμα τη σύγχυσιν και την ψυχρότητα των αισθημάτων αλληλεγγύσης των εργατών των διαφόρων Βαλκανικών κρατών.

Αι αποφάσεις αύται εδημοσιεύθησαν εις τα υπ’ αριθ. 18, 19, 20 φύλλα της «Διεθνούς Αλληλογραφίας» η οποία, ως γνωστόν, εκδίδεται εν Βιέννη και είναι επίσημον όργανον της Γ΄ Διεθνούς.

Επί του Μακεδονικού ζητήματος η απόφασις κατ’ ακριβή μετάφρασιν, αναγνωρίζει ότι η Μακεδονία και η Θράκη πρέπει ν’ ανακηρυχθούν αυτόνομοι και ότι η «Επαναστατική Μακεδονική Οργάνωσις ως οδηγός του επαναστατικού αγώνος των δούλων Μακεδόνων άνευ διακρίσεως εθνικότητος εργάζεται εις το να ενισχύη την πεποίθησιν ταύτην».

Η Μακεδονική επαναστατική οργάνωσις της Βουλγαρίας είναι πασίγνωστον ότι απλοελληνιστί μεταφράζεται, όπως και είναι «κομιτατζήδες».

Δεν αρνούμεθα το δικαίωμα των «Μακεδόνων» ν’ ανακηρύξουν την ανεξαρτησίαν των. Εάν υπήρχεν ένα τοιούτον κίνημα αυτόχθονον, θα είμεθα υποχρεωμένοι να το υποστηρίξωμεν. Αλλά να το δημιουργήσωμεν δια της βίας, και μάλιστα δια της βίας και της ληστείας κατά των πτωχών κατοίκων της Μακεδονίας υπό των Κομιτατζήδων, μας είναι ακατανόητον.

Οι κομιτατζήδες της Βουλγαρίας όσον δήποτε και αν διαιρούνται εις αυτονομιστάς και άλλας αποχρώσεις, εξακολουθούν να παραμένουν κομιτατζήδες. Το Αγροτικόν Κόμμα και ο Σταμπολίνσκυ άλλοτε ηθέλησαν να εκμεταλλευτούν τα άτακτα αυτά στίφη και ιδίως τους αυτονομιστάς και να τους προσεταιριστούν. Το αποτέλεσμα υπήρξε να κατακρεουργηθούν ο ίδιος και οι οπαδοί του από τους κομιτατζήδες.

Προς την τεχνητήν αυτήν δημιουργίαν του Μακεδονικού ζητήματος και μάλιστα δια των κομιτατζήδων, διαφωνεί και αυτό το Αγροτικόν Κόμμα της Βουλγαρίας, το οποίον καθώς είμεθα εις θέσιν να γνωρίζομεν, διέκοψε την σύμπραξίν του μετά του Κομμουνιστικού Κόμματος εξ αιτίας των τελευταίων εν Βιέννη αποφάσεων, καταδικάζον την πολιτικήν αυτήν, η οποία θα έχη ως αποτέλεσμα να ενισχύση και να ευνοήση τα σχέδια των αδιαλλάκτων εθνικιστικών στοιχείων της Βουλγαρίας.

Αλλ’ ας εξετάσωμεν ουσιαστικώς το ζήτημα της συνθέσεως της Ελληνικής Μακεδονίας. Σήμερον, μετά την ανταλλαγήν των πληθυσμών και στην συσπείρωσιν ενός εκατομμυρίου προσφύγων, αδιαλλάκτων εθνικιστικών ελληνικών στοιχείων εν Μακεδονία, γεγονότα αποτελούντα σπουδαίαν στροφήν ιστορικήν, η σύνθεσις της Μακεδονίας μετεβλήθη εκ βάθρων. Δεν γνωρίζομεν ποιοι είναι οι Μακεδόνες οι έχοντες συνείδησιν ως ιδιαιτέρας εθνικότητος Μακεδόνικης. Τοιούτοι πιθανόν να είναι οι ολίγοι εγκατεσπαρμένοι Βούλγαροι εις το εσωτερικόν, οι οποίοι δια να διασπάσουν τον αποπνικτικόν δι’ αυτούς κλοιόν της εξελληνίσεως, μεταβαπτίζονται εις Μακεδόνας, ενώ πράγματι έχουν βουλγαρικήν εθνικήν ψυχήν. Εάν σήμερον εγίνετο δημοψήφισμα εν Μακεδονία θα διεψεύδοντο τουλάχιστον δια την Ελλάδα αι προβλέψεις και αι ελπίδες των Βουλγάρων κομμουνιστών – όπως έχει σήμερον η εθνική σύστασις της Ελληνικής Μακεδονίας. Η πολιτική αυτή είναι ακατανόητος, και μοιραίως θα γεννήση υποψίας και παρεξηγήσεις εις τον εργατικόν και αγροτικόν πληθυσμόν, όταν μάλιστα επισείεται το απελευθερωτικόν όπλον των κομιτατζήδων κατά της ησυχίας και της ασφαλείας των.

Επί των αυτών εσφαλμένων αντιλήψεων και δεδομένων στηρίζεται και η απόφασις περί του εθνικού ζητήματος εν Ελλάδι, κατά την οποίαν «το Κομμουνιστικόν κόμμα πρέπει να διακηρύξη το δικαίωμα των διαφόρων εθνικών μειονοτήτων, όπως κηρύξουν την ενεξαρτησία των. Το δικαίωμα αυτό πρέπει να εξασφαλίση εις τας συμπαγείς εθνικάς μειονότητας την ευκολίαν ν’ αποσπώνται από την Ελλάδα».

Δηλαδή το Κομμουνιστικόν Κόμμα της Ελλάδος πρέπει να υποστηρίξη και να εργασθή όπως οι Βούλγαροι και οι Τούρκοι των παραμεθορίων περιοχών αποσπασθώσι της Ελλάδος. Αλλ’ ακόμη περίεργος είναι η αντίληψις ότι όλαι αι διάφοραι άλλαι μειοψηφίαι πρέπει ν’ ανακηρυχθούν αυτόνομοι π.χ. οι Εβραίοι, οι Αρμένιοι, οι Κουτσόβλαχοι και λοιποί. Κατ’ αυτόν τον τρόπον θα εδημιουργούντο τόσα αυτόνομα κρατίδια εν Ελλάδι όσαι και αι διάφοροι μειονοψηφίαι και εις τους τόπους που είναι εγκατασπαρμέναι.

Αν επεκτείνωμεν αυτήν την απόφασιν περί Ελλάδος και εις Βουλγαρίαν -όπερ δεν συμβαίνει εις τας αποφάσεις- θα έπρεπε οι Έλληνες του Πύργου να κηρύξουν την ανεξαρτησίαν των καθώς και οι Έλληνες της Ρουμανίας κ.λπ.

Αλλά κατ’ αυτόν τον τρόπον τι γίνεται η οικονομική και εδαφική ενότης της Μακεδονίας η οποία κατά την πρώτην απόφασιν πρέπει να κηρυχθεί αυτόνομος;

Ασφαλώς αι αποφάσεις αυταί και η εφαρμογή των θα είχεν ως αποτέλεσμα την εξόντωσιν του νεαρού εργατικού κινήματος εις την Μακεδονίαν, θα αυξήσουν την δυσπιστίαν των προσφύγων εις το σοσιαλιστικόν ιδεώδες, και γενικώς θα εντείνουν τας εθνικάς προλήψεις της εργατικής τάξεως.

Θα είμεθα περίεργοι να μάθωμεν ποία υπήρξεν η στάσις του ελληνικού Κομμουνιστικού Κόμματος εις τη Βιέννην, καθώς και ποίαι είναι οι αντιλήψεις των αμέσως ενδιαφερομένων από την εφαρμογήν των αποφάσεων Μακεδόνων εργατών και αγροτών, καθώς και η στάσις της συνεργαζομένης μετά του Κομμουνιστικού Κόμματος Γενικής Συνομοσπονδίας. Θα είμεθα επίσης ευγνώμονες μανθάνοτες εις ποίον βαθμόν ειλικρινείας φθάνει η διακηρυσσόμενη αλληλεγγύη και αυταπάρνησις.

Όσον αφορά ημάς, επράξαμεν, νομίζομεν, το καθήκον μας, ομιλήσαντες ειλικρινώς τόσον προς τους εργάτας της Ελλάδος, όσον και προς την Βαλκανικήν Κομμ. Ομοσπονδίαν.

Ελπίζομεν αι παρατηρήσεις μας να συντελέσουν εις την ανεύρεσιν νέας βάσεως προς σύσφιγξιν των σχέσεων μετά των εργαζομένων τάξεων της Βαλκανικής δια την εμπέδωσιν μιας σταθερής ειρήνης.

Γ. Α. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

 

 

 

 

«Επί ενός εγκλήματος»

Αποσπάσματα άρθρου [άγνωστου συντάκτη] που δημοσιεύτηκε στη Φωνή του Λαού [15-5-1924]. Πηγή: Μπενάκης, ό.π., σελ. 123.

Τώρα είναι εις θέσιν καθένας να εκτιμήσει τον βαθμόν του εγκλήματος που διαπράττεται εκ μέρους των ενταύθα λεγομένων «κομμουνιστών» εις βάρος του αγώνος της Βαλκανικής Ομοσπονδίας, κατά τους οποίους το ελληνικόν «κομμουνιστικόν» κόμμα οφείλει να ευνοήσει το κίνημα των Βουλγάρων κομιτατζήδων και να αγωνισθεί υπέρ της αυτονομήσεως της Μακεδονίας… Κανείς δεν είναι δυνατόν να αρνηθεί ότι αι αποφάσεις αυταί μέλλουν να καταστρέψουν το εργατικό κίνημα της Ελλάδος εν γένει, ιδία δε της Μακεδονίας. Κανείς επίσης δεν είναι δυνατόν ν’ αρνηθεί ότι τοιαύται αποφάσεις δεν είναι δυνατόν ούτε καν να νοηθούν, λαμβανομένης υπ’ όψιν της νέας συνθέσεως του μακεδονικού πληθυσμού κατόπιν της κατά μυριάδας συρροής των Ελλήνων προσφύγων και της ανταλλαγής των πληθυσμών.

 

 

 

Advertisements
  1. 18/12/2007 στο 11:13

    Δεν ήταν, λοιπόν, και όλοι οι προοδευτικοί/αριστεροί/σοσιαλιστές φίλοι των κομιτατζήδων. Ενώ σήμερα… 😉

  2. εργδημεργ
    19/12/2007 στο 12:11

    Δηλαδη, τί θέλετε να πείτε κύριε Χρήστο μας; Ότι πχ ο Φώτιος-Φανούριος Κλουβιέλης -και εν όψει ανάληψης καθηκόντων αρχηγου στο Σύριζα- θα ενδυθει στολη κομιτατζη, βορειοβαλκανικα τσαρ’χάκια και φυσεκλίκια (τις Απόκριες)… και να πάρει τα βουνα; Είναι δυνατον, άνθρωπος των σαλονιων αυτος, να κάνει τέτοια πράγματα;

  3. 19/12/2007 στο 15:12

    @ εργδημεργ

    Δεν είχα τον Φώτιο κατά νου… Τους άλλους, τους πέριξ του ΣΥΡΙΖΑ, τους πέριξ της χώρας, εν γένει τους «πέριξ», είχα κατά νου…

    Πάντως εγώ τάσσομαι υπέρ του Αλέξη Tsipras [Oil]. Κι εδώ, όπως και στις εθνικές εκλογές, ψηφίζω αρνητικά. Διότι θα βαριέμαι αφόρητα και θα εκνευρίζομαι υπέρμετρα όταν, μετά την εκλογή του Φωτίου, θα διαβάζω δακρύβρεχτες αναλύσεις για την «εσωστρέφεια» στην οποία θα [ξανα-μανα] βυθιστεί ο ΣΥΝ. Ενώ με τον Αλέξη Tsipras [Oil] δεν θα έχει τέτοια. Θα έχει άλλα, βέβαια, αλλά μετά την απομάκρυνση εκ της κάλπης ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Στ’ αλήθεια θα έχουμε κι εδώ παλλαϊκή ψηφοφορία όπως με τον ΓΑΜΑΠ; Με γαργαλάει το… εκλογικό μου βιβλιάριο…

  4. 19/12/2007 στο 15:17

    Μάθανε πως πηδιόμαστε [sorry!] πλακώσανε κι οι γύφτοι [sorry!]:

    Συνήγορο την Τουρκία βρήκαν τα Σκόπια: «…Ο κ. Ερντογάν χαρακτήρισε «κακή και λανθασμένη» την θέση της Ελλάδας ότι η «Μακεδονία» θα πρέπει να αλλάξει το όνομά της προκειμένου να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και τόνισε ότι «κάθε χώρα πρέπει να σεβασθεί την ανεξαρτησία και το όνομα της Μακεδονίας». «Εάν ένα ή δυο κράτη (από τις τρεις υποψήφιες Αλβανία, Κροατία, ΠΓΔΜ) δεν γίνουν δεκτές στο ΝΑΤΟ, τότε θα υπάρξουν συνέπειες στην περιοχή», δήλωσε ο κ. Ερντογάν…»

  5. Φιλικός
    20/12/2007 στο 04:53

    Πολύ ενδιαφέρον κείμενο.
    Είναι και επίκαιρο θα έλεγα. Αναδυκνείει και τα δύο μέτρα και δύο σταθμά των «αριστεριζόντων»: οι άλλοι αυτονομία, οι δικοί μας τουμπεκί. Από τότε δίναν εξετάσεις; Θα πρέπει πάντως να τους είναι πολύ κουραστικό 85 χρόνια εξετάσεων.

    Χαρίζουμε λοιπόν τον «λαουτζίκο» στους Ψωμιάδηδες και μετά τον βρίζουμε και από πάνω. Το συμπέρασμα μάλλον είναι ότι ποτέ δεν τον θέλαν τον λαουτζίκο. Καταριόταν την ώρα και την στιγμή που δεν γεννήθηκαν συντρόφια της Λούξεμπουργκ…

  6. Γεωργιος Τσαπανος
    20/12/2007 στο 11:23

    14-21 Ιουλιου 1921.
    Στη Μοσχα το 3ο Συνεδριο της Γ΄ Διεθνους. Απο τον Κολλαρωφ τιθεται το ζητημα αυτονομησεως της Μακεδονιας, οπου περιλαμβανονταν η του «Βαρδαρ» (Γιουγκοσλαυικη), η του «Πιριν» (Βουλγαρικη) και η του «Αιγαιου» (Ελληνικη).
    Ο αντιπροσωπος του ΚΚΕ και ΓΓ του, Κ.Γεωργιαδης
    αρνηθηκε να συμφωνησει και προσπαθησε να ματαιωσει αυτη την επιδιωξι των Βουλγαρων.
    Σε λιγο ο Κ. Γεωργιαδης διωχτηκε απο το ΚΚΕ.

    (Θ. ΣΑΡΑΝΤΗ–Η ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ–ΣΕΛΙΣ -140)

  7. Γεωργιος Τσαπανος
    20/12/2007 στο 22:32

    Δεν βλεπω κανεναν σας να εκανε μια παρατηρηση.
    Ειναι Γ. Γεωργιαδης και Κ. Γεωργιαδης ενα και το αυτο προσωπο, οποτε καπου εχωμε λαθος, η μηπως μιλαμε περι δυο διαφορετικων ατομων (συσχετιζομενων η μη? ) ?

    Λ.

  8. 21/12/2007 στο 11:36

    @ Φιλικός

    «Θα πρέπει πάντως να τους είναι πολύ κουραστικό 85 χρόνια εξετάσεων.»

    Φαντάσου πόσο κουραστικό είναι για τους «δεξιΐζοντες» που δίνουν εξετάσεις κοντά δυο αιώνες. Τι τα θέλουμε τι τα γυρεύουμε. Η γελοιότητα είναι μεταδοτική, φαίνεται, σ’ αυτή τη χώρα. Για να μην βρίζουμε μόνον τους «δε» ας θυμόμαστε και τους «μεν». Όπως τον Τσακαλώτο που τον Δεκέμβρη του ’44 έχριζε επίτιμο διοικητή της 3ης Ορεινής Ταξιαρχίας τον «ηγέτη του κόσμου» Τσώρτσιλ. Ή τον άλλο που έλεγε στον Αμερικάνο «Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας». Μεταδοτική, λέμε…

    @ Γεωργιος Τσαπανος

    Εξ όσων γνωρίζω [δηλαδή, εξ όσων αναφέρουν 5-6 βιβλία που συμβουλεύτηκα] πουθενά δεν αναφέρεται κάποιος «Κ» Γεωργιάδης σε σχέση με το ΚΚΕ, αλλά μόνον ο «Γιώργος Α.» Γεωργιάδης [με ή χωρίς το «Α.»]. Συνεπώς, πρόκειται για λάθος του συγγραφέα ΣΑΡΑΝΤΗ. Οι «Κ» και «Γ» Γεωργιάδης είναι ένα και το αυτό πρόσωπο. Και, επίσης, ο Γ. Γεωργιάδης δεν υπήρξε ποτέ γραμματέας του ΚΚΕ.

  9. Φιλικός
    21/12/2007 στο 16:25

    @Χ.Μόρφος.
    Δεν έχω επιλεκτική μνήμη. Θεωρώ τις εξετάσεις των «δεξιιζόντων» δεδομένες. Αλλά οι «αριστερίζοντες» είναι αυτοί που μας έβαλαν στο λούκι της «εθνινκής ανεξαρτησίας» κυρίως.

  10. 22/12/2007 στο 10:54

    Δεν είπα ότι έχεις επιλεκτική μνήμη. Για μεταδοτική γελοιότητα μίλησα σ’ αυτή τη χώρα. Αυτοί που κάναν όσα κάναν στη Μικρασία, στον Πόντο και αλλαχού, «θυμήθηκαν» μετά το «πατριωτικό» παρελθόν τους και την έπεσαν στο ΚΚΕ και στις μπαλαφάρες του, όχι γιατί συγκλονίστηκαν από τις αντεθνικές του θέσεις αλλά για ταξικούς λόγους. Το ΚΚΕ έτσι κι αλλιώς αμελητέα ποσότητα ήταν. Εκείνη την περίοδο είχε δεν είχε 2 χιλιάδες μέλη και σπαρασσόταν κι από εσωτερικές συγκρούσεις. Ενάμιση εκατομμύριο πρόσφυγες και κάμποσα εκατομμύρια γηγενείς υπέφεραν και πληρώναμε τα σπασμένα κάποιων. Η καταστολή των διεκδικήσεών τους χρειαζόταν και μια «εθνική» λεοντή. Κι η καταστολή ήταν πολύ άγρια…

  1. 04/08/2008 στο 12:14
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: