Αρχική > Αφασιαλάνδη > Αρχαία σήψη

Αρχαία σήψη

17/01/2008

Α, όχι!

Όχι και να παριστάνουμε τους αθώους!

Εδώ ήμασταν και χτες, και προχτές και παραπροχτές και πέρυσι και πρόπερσι και την περασμένη δεκαετία και την προπερασμένη…

Ε, όχι και να παριστάνουμε τους αθώους!

Εδώ είμαστε και σήμερα, και θα είμαστε -ίσως- και αύριο και -πιθανώς- μεθαύριο και -ποιος ξέρει;- παραμεθαύριο…

Αλλά όχι και να παριστάνουμε τους αθώους!

Δεν αντέχεται με τίποτα αυτή η «αθωότητα» της αρχαίας σήψης…

Μάταια και εις μάτην;

Μπορεί… ίσως… πιθανώς… ποιος ξέρει…

Όμως, συνεχίζουμε να γερνάμε ακίνδυνα

… κουφάλες…

Μπορεί να είμαστε στο ίδιο έργο θεατές, όμως οι προθέσεις μας…

… Aχ! αυτές τις προθέσεις μας…

… θα τις ξαναπιάσουμε απ’ την αρχή, κουφάλες…

… ξανά μάταια, και ξανά εις μάτην, μέσα στην αρχαία σήψη μας…

… Eίναι το μόνο που κάναμε πάντα, και θα το ξανακάνουμε…

… μέσα στην αρχαία σήψη μας…

… μέσα στην αρχαία σήψη σας…

… κουφάλες…

Advertisements
Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη
  1. εργδημεργ
    18/01/2008 στο 08:33

    Καλημέρα, ώ οικοδεσπότα!

    Διακρίνω ποιητικην τινα έκρηξιν; Καλως, καλως, συνεχίστε αγαπητε!

    Το μόνον δυσάρεστον ότι πέθανε και ο Στοκχάουζεν προσφάτως, άρα θα δυσκολευτείτε να εύρητε συνθέτην δια την μουσικην ένδυσιν του έργου σας. (Προσωπικως αδυνατω να σας βοηθήσω εις τούτο, καθ’ ό μουσικως μεν απλως γρατζουνω -δίκην γαλης- κιθάραν και δη συν-άδων παραφώνως, απο δε ποίησιν τυγχάνω ντιπ σκράψ.)

  2. 18/01/2008 στο 20:47

    Και μένα το μυαλουδάκι μου ποήγε στην ποιητική
    … αρχαία σκουριά…

  3. 19/01/2008 στο 13:02

    @ εργδημεργ

    Μπονζούρ, αγαπητέ! Έκρηξη ναι! Ποιητική όχι! [Έχει περάσει πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα από την τελευταία ποιητική μου… απόπειρα]. Έκρηξη αγανακτήσεως… δια την έλλειψιν καλών μουσικοσυνθετών… 🙂 Α-συνεχίζω.

    @ manitaritoubounou

    Ω, ναι! Το αρχαία σήψη παραπέμπει στην αρχαία σκουριά… Με άλλο τίτλο ξεκίνησε το ποστίδιον, αλλά άλλαξε… ρότα καθώς η πένα κυλούσε στο χαρτί… Καλημέρα σας!

  4. 20/01/2008 στο 01:43

    Τα πάντα ειναι θέμα προθέσεων. Σωστά το θετετε , αγαπητέ. Με εκεινο το κουφάλες διαφωνώ,αλλά δεν πειράζει, συνηθίζει κανείς με τον καιρό….
    χαιρετω

  5. 20/01/2008 στο 10:43

    Με εκείνο το «κουφάλες» διαφωνούσα κι εγώ όταν το έγραφα, ακόμα διαφωνώ, αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς δεν είμαι και λογοτέχνης για να στρογγυλεύω κάποια πράγματα, οπότε τις περισσότερες φορές τ’ αφήνω όπως έρχονται… Συμβαίνουν αυτά. [Πάντως, σε καμία περίπτωση δεν αναφερόμουν στους αναγνώστες τούτων δω των γραμμών – για να μην έχουμε και παρεξηγήσεις.] Καλημέρα σας.

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: