Αρχική > Αφασιαλάνδη, Λατινική Αμερική, Πρόσωπα > Είσαστε νεκροί [Αντισταθείτε]

Είσαστε νεκροί [Αντισταθείτε]

11/02/2008

Κατόπιν της προσκλήσεως – προκλήσεως του γνωστού θολοκουλτουριαραίου Κάρολου Πολσεμάνογλου, παραθέτω ένα ποίημα [το «LXXV»] του Σέσαρ Βαλιέχο, από τη συλλογή του Τρίλθε [1922], σε μετάφραση Ρήγα Καππάτου [εκδ. Gutenberg].

(Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι πως διαλέγουμε ένα ποίημα που να αντιστέκεται στην κακογουστιά και την βλακεία των καιρών και το ποστάρουμε με τίτλο «αντισταθείτε». Όποιος το επιθυμεί παίρνει το «μπαλάκι» και συνεχίζει, αφήνοντας κι ένα μήνυμα σ’ αυτό το ποστ.)

Σέσαρ Βαλιέχο

LXXV

Είσαστε νεκροί.

Τι παράξενος τρόπος να είσαστε νεκροί. Οποιοσδήποτε θα
έλεγε πως δεν είσαστε. Αλλά πράγματι είσαστε νεκροί.

Επιπλέετε μηδενικά πίσω από κείνη τη μεμβράνη που, αιωρούμενη
μεταξύ ζενίθ και ναδίρ, πηγαίνει κι έρχεται από λυκόφωτο
σε λυκόφωτο, πάλλοντας μπροστά στο ηχηρό κουτί
μιας πληγής που δεν σας πονάει. Σας λέω, λοιπόν, πως η ζωή
είναι στον καθρέφτη και πως εσείς είσαστε το πρωτότυπο, ο θάνατος.

Ενώ το κύμα πάει, ενώ το κύμα έρχεται, πόσο ατιμώρητα
είναι κανείς νεκρός. Μόνον όταν τα νερά σπάνε στις άκρες
αντιμέτωπα και διπλώνουν και διπλώνουν, τότε μεταμορφώνεστε
και πιστεύοντας πως πεθαίνετε, αντιλαμβάνεστε την έκτη χορδή
που δεν είναι πια δική σας.

Είσαστε νεκροί, χωρίς να έχετε ζήσει ποτέ πριν. Οποιοσ-
δήποτε θα έλεγε πως, μη όντας τώρα, υπήρξατε σε άλλον καιρό.
Αλλά στην ουσία, εσείς είσαστε τα πτώματα μιας ζωής που
δεν υπήρξε ποτέ. Θλιβερή μοίρα. Να μην έχετε υπάρξει παρά μόνο
νεκροί. Να είσαστε ξερό φύλλο που ποτέ του δεν ήταν πράσινο.
Ορφάνια ορφάνιας.

Κι ωστόσο οι νεκροί δεν είναι, δε γίνεται να είναι πτώ-
ματα μιας ζωής που ακόμα δεν έζησαν. Αυτοί πέθαναν πάντα
από ζωή.

Είσαστε νεκροί.

 

 

Advertisements
  1. 11/02/2008 στο 11:38

    Σύντομο βιογραφικό του Βαλιέχο, και άλλοι του στίχοι στις Θ&Δ classic: http://morfos01.googlepages.com/theamapati15

  2. 12/02/2008 στο 16:25

    Πολύ καλό, μου άρεσε.

    Ευχαριστώ για την συμμετοχή!

  3. 13/02/2008 στο 19:43

    @ pølsemannen

    Στις προσκλήσεις ανταποκρινόμαστε πάντα [και μετά ξεχνάμε να φύγουμε], ενώ τις προκλήσεις απλά τις ξεχνάμε 😀

  4. 15/02/2008 στο 22:38

    ΕΞΑΙΡΕΤΟ!
    Η ΜΕΤΩΠΙΚΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΚΑΘΕ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΙΗΣΗ, ΑΥΤΗ ΜΑΣ ΖΩΝΤΑΝΕΥΕΙ!
    ΜΕΡΣΙ ΧΡΗΣΤΟ!

  5. 18/02/2008 στο 14:07

    @ ΑΘΗΝΑ

    Καλώς τηνα! Σαν τα χιόνια! Χαθήκαμε [εγώ δηλαδή…] Σε φιλώ!

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: