Αρχική > Ιστολογικά, Ιδέες, Μισεά, Πλανήτης Γη Α.Ε., Πολιτική > Ποιος μιλάει; Και από ποια θέση;

Ποιος μιλάει; Και από ποια θέση;

27/03/2008

«Δεν χρειάζεται, υποθέτω, να είναι κανείς ιδιαίτερα φοβικός ή δύσθυμος για να συμπεράνει ότι ένα κοινωνικό σύστημα που απαιτεί τέτοιες παραμυθίες για να νομιμοποιήσει τους πραγματικούς τρόπους λειτουργίας του είναι, από τις ίδιες τις αρχές που το διέπουν, άδικο και αναποτελεσματικό [5]· και ότι απαιτεί, ως εκ τούτου, μια ριζική κριτική, δηλαδή, σύμφωνα με την ετυμολογία, μια κριτική που αναλύει το λάθος στη ρίζα του και το αντιμετωπίζει αναλόγως.

[5] Προφανώς, βέβαια, αυτή η αναποτελεσματικότητα είναι σχετική. Στην πραγματικότητα, το καπιταλιστικό σύστημα λειτουργεί πολύ ικανοποιητικά για ένα όχι αμελητέο τμήμα του παγκόσμιου πληθυσμού, που έχει όντως κερδίσει αρκετά, και ετοιμάζεται να κερδίσει ακόμα περισσότερα, από μία «παγκοσμιοποίηση», για την οποία, όμως, όλες οι υπάρχουσες στατιστικές βεβαιώνουν ότι, εδώ και δύο δεκαετίες, δεν έχει πάψει να αυξάνει τις ανισότητες -τόσο ανάμεσα στα έθνη όσο και στο εσωτερικό του κάθε έθνους- και μάλιστα να αναγεννά περιοχές απόλυτης εξαθλίωσης.

Γι’ αυτό, εξάλλου, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι να προσδιορίσουμε, με έναν πλατωνικό, θα λέγαμε, τρόπο, αν η παγκοσμιοποίηση είναι ή όχι καθ’ εαυτή «επιτυχής»· το ζήτημα είναι να ξέρουμε για ποιον είναι υποχρεωτικά επιτυχής και για ποιον είναι αδύνατον να είναι.

Κάθε φορά, λοιπόν, που κάποιος δέχεται να περάσει στο προσκήνιο του Θεάματος, προκειμένου να εξάρει τα αναρίθμητα ανθρώπινα οφέλη τα οποία δικαιούται να αναμένει ένας πολιτισμός από την κατάργηση όλων των συνόρων και από τη γενικευμένη ελευθερία των ανταλλαγών, θα είναι πάντα φρόνιμο να θέτουμε το διπλό νιτσεϊκό ερώτημα:

Ποιος μιλάει; Και από ποια θέση;

Τότε, θα παρατηρούσαμε, χωρίς αμφιβολία, ότι πολλοί από τους υπέροχα δομημένους λόγους, αν και απόλυτα προσαρμοσμένοι στο «ανοιχτό πνεύμα», την «ανάμειξη των πολιτισμών», την «αποδοχή του άλλου» και την «ανάγκη να αμφισβητούμε αενάως τον τρόπο ζωής μας», αποκτούν ξαφνικά μια εντελώς διαφορετική διάσταση, αν φροντίσουμε να τους αναγνώσουμε εκ νέου υπό το φως μιας δήλωσης εισοδημάτων ή μιας αίτησης για καταβολή οδοιπορικών!

Στην περίπτωση, άλλωστε, που ο αναγνώστης θα ήθελε να αποκτήσει μια ιδέα για την πραγματική θέση που κατέχει ο ίδιος, προσωπικά, σε αυτό το παγκόσμιο Μονόπολυ, που είναι ο καπιταλιστικός εκσυγχρονισμός, αρκεί να θυμίσουμε (χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τα επίσημα στοιχεία) ότι, στη Γαλλία, ο μέσος μηνιαίος μισθός είναι 1.330 ευρώ, ότι πέντε εκατομμύρια συμπολιτών μας ζουν κάτω από το «όριο της φτώχειας» (εκ των οποίων 1,7 εκατομμύρια είναι ήδη φτωχοί εργαζόμενοι) και ότι τα νοικοκυριά που κερδίζουν πάνω από 3.530 ευρώ τον μήνα ανήκουν, από αυτό το γεγονός και μόνο, στο 10% των πιο ευνοημένων οικογενειών της χώρας.

Οι αριθμοί αυτοί ίσως ξαφνιάσουν κάποιους αναγνώστες. Και η μόνη ειλικρινής και βάσιμη δικαιολογία τους είναι ότι δεν μπορούν να υπολογίζουν καθόλου στην επίσημη κοινωνιολογία για να τους βοηθήσει να στοχαστούν πάνω στη φύση και το εύρος αυτών των ταξικών ανισοτήτων.

Όπως υπενθυμίζει ο Λουί Σωβέλ (Louis Chauvel) στο έργο του, Le destin des générations – Η μοίρα των γενεών- (εκδ. PUF, 1998, σ. 10), από το 1990 και μετά, μόνο στο 1% των διατριβών της κοινωνιολογίας, που υποστηρίζονται στο γαλλικό Πανεπιστήμιο, χρησιμοποιείται ακόμα η λέξη «τάξη» (και, διευκρινίζει ο Σωβέλ, στο ένα τρίτο των περιπτώσεων, αναφέρεται στις τάξεις του σχολείου).»

***

Από το βιβλίο του Ζαν Κλωντ Μισεά, Το Αδιέξοδο Άνταμ Σμιθ [Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2008, μετ. Χ. Σταματοπούλου], μία παράγραφος και μία σημείωση [σελίδες 20-21]. Οι υπογραμμίσεις του συγγραφέα, οι υπογραμμίσεις δικές μου, η παραγραφοποίηση της σημείωσης «αυθαίρετη» -για λόγους διαδικτυακής… εικονομίας-, το βιβλίο εκδόθηκε στη Γαλλία το 2002, άρα τα στοιχεία που παραθέτει ο συγγραφέας αφορούν στις αρχές της δεκαετίας.

***

Το απόσπασμα του Μισεά δέχεται, φυσικά, πολλαπλές αναγνώσεις, πέραν εκείνης που αφορά στην κριτική στην «παγκοσμιοποίηση»…

Το διπλό νιτσεϊκό ερώτημα,

Ποιος μιλάει; Και από ποια θέση;

Και η ανάγνωση αυτών που κάποιος λέει,

υπό το φως μιας δήλωσης εισοδημάτων ή μιας αίτησης για καταβολή οδοιπορικών…

Ή η ριζική κριτική στις παραμυθίες νομιμοποίησης ενός κοινωνικού συστήματος…

Ή η πραγματική θέση που κατέχει κάποιος προσωπικά σ’ ένα παγκόσμιο [ή εθνικό] Μονόπολυ…

… αποτελούν κάποιες από αυτές τις αναγνώσεις.

***

Γιατί αν δεχθούμε αυτά που έλεγε ο Μάρξ, ότι, δηλαδή, η ταξική συνείδηση κάποιου καθορίζεται από τη θέση που αυτός κατέχει στην παραγωγική διαδικασία…

… τότε, αν η θέση κάποιου είναι στον πάτο της παραγωγής, αντίστοιχη θα πρέπει να είναι και η ταξική του συνείδηση [δεν λαμβάνουμε υπόψη μας, εδώ, τα περί αλλοτρίωσης, για να μην μπλέξουμε με Λούκατς και Κορς, κι άντε να βρούμε άκρη…]

Οπότε, μοιραία, μία θέση στον πάτο της παραγωγής, μία μηδενική δήλωση εισοδήματος και μία συνειδητή αποστροφή προς το προσκήνιο του Θεάματος, συνεπάγεται και μία αντίστοιχη ταξική συνείδηση.

Σ’ αυτή την περίπτωση, ο φορέας μιας τέτοιας «πατωμένης» συνείδησης θα μπορούσε να πει για τους πολιτισμικούς πολέμους, που μαίνονται στο προσκήνιο του Θεάματος, μεταξύ παχυλόμισθων παραμυθατζήδων:

Χέσε ψηλά κι αγνάντευε!

***

Και όλα αυτά χωρίς να λάβουμε υπόψη μας τις κοινωνιολογικές θεωρίες περί κοινωνικών δικτύων, κυκλωμάτων και δικτυωμάτων, αν με εννοείτε…

Θεωρίες που, βεβαίως-βεβαίως!- εφαρμόζονται και στην πράξη. Τόσο στη real life όσο και στην προσομοιωμένη τοιαύτη, εν διαδικτύω…

***

ΥΓ. Κάποιοι ίσως ενοχληθούν από την παροιμία. Ας έχουν υπόψη τους ότι δεν υπάρχει χυδαία γλώσσα, αλλά χυδαία πρόσωπα 🙂 . Αλλά τι φταίω εγώ για τις παροιμίες που άκουγα -και έμαθα- μικρός στο χωριό μου; 😉

Advertisements
  1. bfo
    28/03/2008 στο 01:42

    Οπότε, μοιραία, μία θέση στον πάτο της παραγωγής, μία μηδενική δήλωση εισοδήματος και μία συνειδητή αποστροφή προς το προσκήνιο του Θεάματος, συνεπάγεται και μία αντίστοιχη ταξική συνείδηση.

    Όπως λές, αυτά μόνο «αν δεχθούμε αυτά που έλεγε ο Μάρξ, ότι, δηλαδή, η ταξική συνείδηση κάποιου καθορίζεται από τη θέση που αυτός κατέχει στην παραγωγική διαδικασία…«.

    Δηλαδή όχι και τελείως μοιραία.

  2. frankiethecat
    28/03/2008 στο 03:54

    @ Χωριατην 😉
    «Γιατί αν δεχθούμε αυτά που έλεγε ο Μάρξ, ότι, δηλαδή, η ταξική συνείδηση κάποιου καθορίζεται από τη θέση που αυτός κατέχει στην παραγωγική διαδικασία…»

    αυτά ίσχυαν αν ίσχυαν τότες, τώρα στα χρόνια μας θριαμβεύουν οι ομάδες ειδικών χαρακτηριστικών, βασικό τους στοιχείο η απόλυτη και άνευ όρων εκτέλεση δεδομένων εντολών με αντάλλαγμα την μονιμότητα και μια καλύτερη αμοιβή (είτε μέσω του μισθού είτε λόγω θέσεως),πολλές φορές οι ομάδες αυτές δείχνουν ένα ιδιαίτερο ζήλο και μια αφοσίωση στην τροφό Εταιρεία συνεπώς υφίστανται στρώματα στον ιστό της κοινωνίας αλλά όχι πια τάξεις. Αυτές οι ομάδες είναι βασικό στοιχείο του συστήματος αλλά υπάρχει μία τάση πιεσής τους, το πλέον πιθανό είναι να περιοριστούν δραματικά σε ένα χρονικό διάστημα 10-15ετίας, ο λόγος είναι προφανής, κοστίζουν πάρα πολλά !! Θα παραμείνει η ίδια δομή αλλά με μικρότερη αναλογία πχ. στα τραπεζικά καταστήματα θα υπάρχουν 2-3 βασικοί-ειδικευμένοι χειριστές και οι υπόλοιποι θα είναι ενοικιαζόμενοι υπάλληλοι,το αυτό συμβαίνει ήδη και στην ΔΕΗ κλπ.
    Από την άλλη η παραγωγική διαδικασία περιορίζεται απελπιστικά, είμαστε πια στο στάδιο της μεταποίησης και αυτό με τα ίδια χαρακτηριστικά, στον χώρο αυτόν απασχολείται το μεγαλύτερο κομμάτι των μεταναστών. Οι μετέχοντες όμως σε αυτό είναι στην πλέον αδύναμη θέση, δεν έχουν κατ’ ουσίαν κανένα βαθμό άμυνας στην οποιαδήποτε επίθεση, οι ανάγκες εξειδικευμένου προσωπικού σε μεγάλη κλίμακα είναι περιορισμένες, άρα το επίπεδο εκπαίδευσης που απαιτείται είναι μέτριο πρός χαμηλό συνεπώς είναι ευκόλως αντικαταστάσημοι …
    Το αυτό παρατηρείται και στους χώρους των υπηρεσιών, εισαγωγών , μεταφορών ,τουρισμού, εκπαίδευσης κλπ.
    Γενική σούμα:
    Το 10% που αναφέρει ο Μισεά οτι απολαμβάνει εισοδήματα πάνω απο 3500 ευρώ/μήνα θα τείνει πρός το 5-6% λίαν συντόμως.
    Οσοι είναι στο όριο της πτώχειας σε λίγο θα υποχρεωθεί το σύστημα να τους στηρίξει με επιδόματα, συσσίτια είτε στην άλλη περίπτωση να επιτρέψει την δημιουργία γκέττο για το 10-15% του πληθυσμού, πράγμα που ήδη συμβαίνει, οδεύουμε σε αυτό το σχήμα.
    Οφείλουμε να αρνηθούμε τις επιδοματικές πολιτικές και να αναπτύξουμε πολιτικές ανάπτυξης της παραγωγής, καμμία εμπιστοσύνη και συνεργασία με τις ομάδες ειδικών χαρακτηριστικών αυτές έχουν την φυσική τάση της αυτοενίσχυσης τους και δεν ενδιαφέρονται για οτιδήποτε άλλο !!! Περιττό να τονίσω ότι η μεταναστευτική μάζα δεν πρέπει να υπερβαίνει το 6% αντί του 12-14% πουναι τώρα, αποτελούν εν δυνάμει το φυσικό σύμμαχο των ισχυρών λόγω των διαφορετικών προσδοκιών τους απο τον ντόπιο πληθυσμό. Φυσικά το σύστημα* θα επιλέξει την χειρότερη λύση, αυτό ας το θυμόμαστε γιατι αυτό έχει ήδη προκριθεί !!!

    σύστημα * … μεταξύ άλλων μετόχων του, είναι και η ηγεσία των ομάδων με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, συνήθως καταλαμβάνει την ηγεσία των συνδικαλιστικών οργανώσεων, εξαιρέσεις στον κανόνα δεν υπάρχουν μιας και οι ΚΚΕδες αναπτύσσουν με την σειρά τους μια άλλη παράλληλη οικονομία, την αριστερή με βασικό νόμισμα την ίδια νομισματική μονάδα που χρησιμοποιεί και το σύστημα … τα ευρουδάκια 🙂

    έτσι έχουν τα πράγματα, ας πορευθούμε χωρίς ψευδαισθήσεις … τα χρόνια της απανθρωποίησης είναι μπροστά μας, δυστυχώς … οι Σοφοί ξέρουν τι θέλουν, εμείς απλά γευόμαστε το ποτήριον.

  3. 28/03/2008 στο 10:22

    Το διπλό νιτσεϊκό ερώτημα της δημοσίευσης μου ‘κανε μεγάλη εντύπωση κι εμένα όταν το διάβασα στον Μισεά (τότε έμαθα ότι είναι του Νίτσε) κι αυτό γιατί εξηγεί πολλά από τα φαινόμενα που ζούμε στις μέρες μας και συνεχώς επιβεβαιώνεται η σοφία του, τουλάχιστον για όποιον έχει μάτια ανοικτά.
    Πριν λίγες μέρες σε ΔΣ συνδικαλιστικού οργάνου «ειδικής κατηγορίας» δημοσίων υπαλλήλων, που λέει και ο frankie, γινόταν χαλαρή συζήτηση για το ασφαλιστικό. Ο εκπρόσωπος της ΧΨΖ αριστεράς, αφού κατέθεσε το κείμενο συλλογής υπογραφών, στην off the record συζήτηση που ακολούθησε και όταν ήρθε η κουβέντα στην εισφοροδιαφυγή είπε το εξής αμίμητο, περιγράφοντας την έκταση του φαινομένου: «Όλοι έχουμε οικιακή βοηθό, της κολλάει κανείς ένσημα;» Καταλάβατε; Ο άνθρωπος είπε «όλοι» επειδή νομίζει πως ό,τι έχει την ευχέρεια να κάνει ο ίδιος (και το μεσόστρωμά του) αφορά τους πάντες!
    «Ποιος μιλάει;», λοιπόν «Και από ποια θέση;»

  4. 28/03/2008 στο 13:17

    @ bfo

    Ναι, όχι και τελείως μοιραία 🙂 . Ή, μάλλον, σχεδόν καθόλου μοιραία. Νομίζω ότι η «ειρωνεία» ήταν φανερή από τα προηγούμενα [«αν δεχτούμε» κ.λπ.]

    @ frankiethecat

    Διαφωνώ μαζί σου ως προς το ζήτημα των τάξεων. Υπάρχουν σήμερα και παραϋπάρχουν. Το ότι σήμερα, ας πούμε, όπως αναφέρει πρωτοσέλιδα ο «Ελεύθερος Τύπος», υπάρχουν στην Ελλάδα 412,000 παιδιά που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, δεν είναι ζήτημα «διαστρωμάτωσης» της ελληνικής κοινωνίας, είναι ταξικό ζήτημα. Για την «αορατότητα» των τάξεων στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, ο Μισεά λέει πολλά. Ακόμα και το φαινόμενο Τσίπρα αναλύει 😉 [Ξέρω ότι σου αρέσουν αυτά τα μεταμαρξιστικά κείμενα, και νομίζω ότι θα βρεις τις ιδέες του Μισεά αν όχι απολύτως του γούστου σου, τουλάχιστον ενδιαφέρουσες. Αν δεν το έχεις ήδη διαβάσει… Αν το έχεις, ξαναδιάβασέ το… 😉 ]

    Και τα όσα λες στη συνέχεια [περί τραπεζών κι ενοικιαζόμενων εργαζομένων] απλά επιβεβαιώνουν την ταξικότητα της κοινωνίας, και τα λες μια χαρά όταν καταλήγεις στο «άρα το επίπεδο εκπαίδευσης που απαιτείται είναι μέτριο πρός χαμηλό συνεπώς είναι ευκόλως αντικαταστάσημοι». Αυτό δεν ήταν το ταξικό όνειρο του καπιταλισμού από την εμφάνισή του μέχρι σήμερα; Έλα, ρίξε μια ματιά στον Μισεά…

    Μην ρίξεις μια ματιά μόνον! 🙂 Επιβάλλεται να τον διαβάσεις [ξανά, αν είναι απαραίτητο]. Καταπιάνεται με όλα τα θεματάκια [θεματάρες, εδώ που τα λέμε] που θέτεις και δεν τα προσεγγίζει διαφορετικά από σένα…

    Γιατί κι αυτός χωρίς ψευδαισθήσεις πορεύεται. Και για το κάνει αυτό γύρισε πολύ πίσω… Στους θρησκευτικούς πολέμους του 16ου αιώνα… Στο λέω, θα το λατρέψεις το βιβλιαράκι… 😉

    @ εξαποδω

    Για το βιβλίο του Μισεά, τα λέω και παραπάνω με τον Frankie. Είναι αλήθεια, ότι πριν από καναδυό μήνες είχα μισοδιαβάσει το βιβλίο, και το είχα βρει «κάπως» ενδιαφέρον και όχι και πολύ του γούστου μου -δεν θυμάμαι και σε τι φάση ήμουνα τότε- και το παράτησα για μια πιο προσεκτική ανάγνωση. Κάτι που κάνω τώρα. Πρόκειται για κ-α-τ-α-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-ό βιβλίο! Συνιστάται η προσεκτική του ανάγνωση.

    Θα επανέλθω.

    Και εξαιρετικό το διπλό νιτσεϊκό ερώτημα…

  5. frankiethecat
    28/03/2008 στο 14:35

    @ Χωριατη, καλε χωριατη 😉

    δεν διαφωνούμε βρε λεβέντη μου, απλά η λέξη τάξη έχοντας υποστεί φθορά και μη ανταποκρινόμενη στα παλαιά δεδομένα … αυτά δηλαδή που γενικώς είχαμε «διδαχθεί» και ζήσει τότε στις αρχές-μέσα του 70, είναι πρέπον να οριστεί στα σύγχρονα πλαίσια οχι γιατί θα βγεί πιό light, αντιθέτως την βλέπω να γίνεται άκρως ενδιαφέρουσα και περιλαμβάνουσα μεγαλύτερα τμήματα από την παλαιά εκδοχή !!!!
    Αλλιώς ορίζω το θέμα αλλά δεν ήταν του παρόντος να τα πω … ξέρεις την απέχθεια μου στις ομάδες ειδικών χαρακτηριστικών, την έχω μελετήσει επισταμένως διότι αυτή τελικώς εκτελεί τις εντολές, που μεταφέρουν οι εντολοδόχοι, κατόπιν των γενικών εισηγήσεων των υπαλλήλων Β’ Τύπου κλπ κλπ .

    Αν μπορέσω θα το αναλύσω το θέμα εντός Σ/Κ , τον Μισεά δεν το πήρα κάτι με απώθησε, δεν ξέρω είχα μπροστά μου τότε τη νέα μετάφραση (ΣΟΥΥΠΑΑΑΑ) του Φαράκλα* στον Έγελο 😉
    χαίρομαι για τον Μισεά που αρχίζει να σκαλίζει τα «θρησκευτικά» ζητήματα εύχομαι να φτάσει στους Βογομίλους και στους Σοφούς … εκεί θα συλλάβει ξεκάθαρα ότι το έργο υπερβαίνει το στοιχείο της οικονομικής απληστίας, η απανθρωποίηση είναι το αιτούμενο τους …

    * Φαράκλας , είναι υιός της συνθέτριας Καραϊνδρου;;

  6. 29/03/2008 στο 00:23

    «Η ταξική συνείδηση κάποιου καθορίζεται από τη θέση που αυτός κατέχει στην παραγωγική διαδικασία»

    Ως γνωστόν αυτό χωράει πολλή συζήτηση – στο ζήτημα που αφορά τη συνείδηση. Ο θείος Κάρολος πάντως δεν αντιλαμβανόταν τις τάξεις ως περιγραφικές – ταξονομικές κατηγορίες, αλλά ως αφηρημένες οντότητες μεταξύ των οποίων διεξάγεται η ταξική πάλη. Οι τάξεις «υποστασιοποιούνται», ούτως ειπείν, κατά την εκδήλωση της εκάστοτε συγκεκριμένης μορφής που λαμβάνει η ταξική πάλη. Δεν μπορούμε μ’ άλλα λόγια να τραβήξουμε μια γραμμή μέσα στην κοινωνία, κάτι στο οποίο αρέσκεται η «μοντέρνα» κοινωνιολογία, και να πούμε από ‘δω το κεφάλαιο κι από ‘κεί οι προλετάριοι. Το ποιοι είναι από ‘δω και ποιοι από ‘κεί θα το δούμε τη στιγμή (τέλος πάντων) που αυτές οι δυο τάξεις συγκρούονται. Επομένως, λοιπόν, μία μηδενική δήλωση εισοδήματος δεν συνεπάγεται αυτόματα συγκεκριμένη ταξική συνείδηση (να το κάνω χειροπιαστό, πόσες φορές το λούμπεν-προλεταριάτο δεν έδρασε υπέρ της αστικής τάξης).

    Εν πάση περιπτώσει, η παγκοσμιοποίηση και η γραφειοκρατικοποίηση της παραγωγής, νομίζω καθιστούν αναγκαίο να ξαναδούμετην ταξική συγκρότηση των σύγχρονων κοινωνιών πιάνοντας το νήμα από εκεί που το άφησε ο Πουλαντζάς τη δεκαετία του ’70. Ο έρημος ο Μαρξ ούτε το φασιστικό φαινόμενο είχε γνωρίσει (αν και στη «18η Μπρυμαίρ» κάτι είχε ψυλλιαστεί) ούτε τις σύγχρονες μορφές της μικροαστικής τάξης και την μικροαστικοποίηση μεγάλης μερίδας του προλεταριάτου.

  7. 29/03/2008 στο 13:30

    @ frankiethecat

    Όταν φθείρονται οι λέξεις βρίσκονται άλλες καινούργιες. Μέχρι να βρεθούν* χρησιμοποιούμε τις παλιές. Όπως μπορούμε.

    Ο Μισεά δεν σκαλίζει καθόλου τα «θρησκευτικά» ζητήματα. Απλώς επισημαίνει το κεντρικό ερώτημα που καθορίζει την ευρωπαϊκή νεωτερικότητα από την εποχή των πολέμων του 16ου αιώνα. Και μέχρι να φτάσει εκεί δεν μας λες εσύ για τους Βογόμιλους και τους Σοφούς; Και γιατί η απανθρωποποίηση είναι το αιτούμενο;

    Οι κακές μεταφράσεις γι’ αυτό υπάρχουν. Για να τις κράζουμε.

    * Από αυτούς που θα θελήσουν και θα μπορέσουν να τις βρουν.

    @ Vrennus

    Σωστές οι παρατηρήσεις σου, και προφανώς δεν μπορούμε να τραβήξουμε μια γραμμή στην κοινωνία και να τη χωρίσουμε σε τάξεις, και το λούμπεν προλεταριάτο κ.λπ., κ.λπ., και πολλά έχουν γραφτεί τα… παλιά τα χρόνια για το αν ο καποτρένος παράγει υπεραξία και υπέρ τίνος, και πάει λέγοντας. Αλλά γι’ αυτό έβαλα κι εκείνη την παρατήρηση για την «αλλοτρίωση»…

  8. 29/03/2008 στο 15:05

    Νομίζω ότι μία διατύπωση του στύλ «Το κοινωνικό είναι καθορίζει τη συνείδηση» (Γερμανική Ιδεολογία) είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα από το να χρεώνει κάποιος την συγκρότηση της συνείδησης στην παραγωγική διαδικασία.

  9. 29/03/2008 στο 15:09

    @ Σκατζόχοιρος

    Σωστός! [Είδες άμα τα ‘χεις πρόσφατα; 🙂 ; Ενώ άμα τα ‘χεις… πεπαλαιωμένα και βαριέσαι να τα ψάξεις 😦 ]

  10. 29/03/2008 στο 17:44

    «τότε, αν η θέση κάποιου είναι στον πάτο της παραγωγής, αντίστοιχη θα πρέπει να είναι και η ταξική του συνείδηση [δεν λαμβάνουμε υπόψη μας, εδώ, τα περί αλλοτρίωσης, για να μην μπλέξουμε με Λούκατς και Κορς, κι άντε να βρούμε άκρη…]

    Οπότε, μοιραία, μία θέση στον πάτο της παραγωγής, μία μηδενική δήλωση εισοδήματος και μία συνειδητή αποστροφή προς το προσκήνιο του Θεάματος, συνεπάγεται και μία αντίστοιχη ταξική συνείδηση.»
    Αυτές οι θέσεις αναφέρονται και στον Μισεά?
    Δεν τις θυμάμαι. Αν ναι, τότε ο Φρόϊντ θα έλεγε ότι δεν προσέχουμε αυτά που δεν θέλουμε να ξέρουμε

  11. 29/03/2008 στο 19:31

    @ ange-ta

    Τι εννοείς αν αναφέρονται και στον Μισεά; Δικά μου σχόλια είναι στη σημείωση του Μισεά. [Θα μπορούσα να σχολιάσω και διάφορα άλλα αποσπάσματα που κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος].

    Φρόιντ; Ποιος Φρόιντ;

  12. 29/03/2008 στο 21:00

    @ Χρίστο,

    με παρεξήγησες, τα περί Φρόϊντ τα λέω για μένα, επειδή δεν θυμάμαι να διάβασα αυτές τις θέσεις στον Μισεά!
    Προφανώς και μπορείς να σχολιάσεις ότι θέλεις και όπως θέλεις, δεν έκανα επέμβαση, απλώς μου φάνηκε, ότι συνεχιζες να τσιτάρεις Μισεά και λέω πάει έπαθα Αλσχάϊμερ, δεν θυμάμαι τίποτα από όσα διάβασα. Και τσάκ, μου ήρθε στο μυαλό και η ρήση του Σίγκμουντ Φρόϊντ.
    Δεν τα θυμάμαι, γιατι δεν θέλω να τα θυμάμαι.
    Ναι;

  13. 29/03/2008 στο 21:02

    Αν δηλαδή, κατάλαβα τωρα, το απόσπασμα που τσιτάρισα είναι δικό σου σχόλιο. Αυτο ρωτησα, κάπως περίπλοκα.

  14. 31/03/2008 στο 15:24

    @ ange-ta

    Όχι, δεν σε παρεξήγησα. Απλά δεν κατάλαβα τι εννοούσες με τα περί Φρόιντ, και το γύρισα στο χιούμορ 🙂
    Για τα σχόλια, ίσως έχεις δίκιο. Θα έπρεπε να αλλάξω το χρώμα της γραμματοσειράς για να είναι πιο σαφές τι έγραφε ο Μισεά. Σόρρυ!

  1. 17/05/2008 στο 13:21
  2. 04/10/2008 στο 13:24
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: