Αρχική > Ιδέες, Παρατηρητήριο ΣΥΝ, Πολιτική > Υπερεθνική ιντελιγκέντσια

Υπερεθνική ιντελιγκέντσια

01/04/2008

(Συνέχεια -σχεδόν- από το προηγούμενο σημείωμα: Ι σήμβουλοι τις κηρύας Ντώρας [κε πολά άλλλα])

Κι αφού, σ’ αυτή τη χώρα, αναλώσαμε δεκαετίες επί δεκαετιών, αν όχι αιώνες επί αιώνων, συνδιαλεγόμενοι [λέμε τώρα…] για το αν νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, του εφοπλιστή, του πολιτικάντη, του παπά ή του χωροφύλακα [συνεχίστε εσείς…]…

Κι αφού έχουμε αλληλοπεισθεί για την… ελληνικότητα της Μακεδονίας…

Κι αφού μέσα στον επαρχιώτικο κοσμοπολιτισμό μας [λέμε τώρα…] μάθαμε ακόμα και να χειριζόμαστε στην άκρη της γλώσσας και των… δακτύλων μας όρους όπως υπερεθνικές ελίτ

Τσουπ!

Από εκεί που δεν το περιμέναμε [;] εμφανίζεται και το φαινόμενο της υπερεθνικής ιντελιγκέντσιας

Ορισμός [εκ Μπαμπινιώτη]: «ιντελιγκέντσια (η) [χωρ. πληθ.] ΚΟΙΝΩΝΙΟΛ. το σύνολο των διανοουμένων, κυρ. όσων ενεργοποιούνται στους χώρους της φιλοσοφίας, της πολιτικής και της τέχνης, οι διανοούμενοι ως ιδιαίτερη ομάδα: εθνική / κομματική ~ ΣΥΝ. διανόηση»

Κομματική ιντελλιγκέντσια;

Τι ‘ναι πάλι και τούτο;

Μετά βίας προσπαθώ να θυμηθώ καναδυό διανοούμενους της «Δεξάς»: Παναγιώτης Κανελλόπουλος, άντε και Κωνσταντίνος Τσάτσος… Που ήταν -κυρίως- πολιτικοί. [Σίγουρα (;) υπάρχουν (;) κι άλλοι, αλλά αυτούς μπορώ να θυμηθώ…]

Εσείς θυμάστε κάποιον της κομματικής ιντελιγκέντσιας του ΠΑΣΟΚ; Moi, non!

Ας αφήσουμε [για ιστορικούς λόγους] εκτός την ιντελιγκέντσια του ΚΚΕ [κυρίως, λόγω του ότι μέχρι, το 1974, το Κόμμα σπανίως λειτουργούσε με όρους νομιμότητας].

Τι είναι η κομματική ιντελιγκέντσια; Ο τρίτος πόλος ενός κόμματος μετά τον αρχηγό [και το στελεχικό δυναμικό] και τη βάση [μέλη, φίλους, ψηφοφόρους].

Τι δεν είναι η κομματική ιντελιγκέντσια; Οι διανοούμενοι, οι καλλιτέχνες, οι άνθρωποι του πνεύματος κ.ο.κ. που εν γένει ψηφίζουν κάποιο κόμμα.

Η κομματική ιντελιγκέντσια είναι μια συνεκτική ομάδα [ομάδες] διανοουμένων που [συν]διαμορφώνουν την πολιτική του κόμματος, αφουγκράζονται την κοινωνία, διατυπώνουν και επεξεργάζονται θέσεις, τις διασπείρουν στην κοινωνία…

Φαινόμενο άγνωστο στην Ελλάδα.

Μέχρι στιγμής.

Διότι μία σημαντική -παρότι απαρατήρητη, ως τώρα- παράμετρος του «φαινομένου» Τσίπρας/ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι και η ύπαρξη μιας κομματικής ιντελιγκέντσιας, που -ω του θαύματος!- δεν είναι ακριβώς κομματική αλλά υπερεθνική, αφού η ύπαρξή της δεν συναρτάται πια άμεσα με τη λειτουργία του κόμματος, αλλά με τη θέση που η ίδια έχει εξασφαλίσει, λόγω των στενότατων σχέσεών της [δεσμών] τόσο με την υπερεθνική ελίτ της ΕΕ [προγράμματα, προγράμματα και πάλι προγράμματα], όσο και με μια σειρά υπερεθνικών think tanks, μη λησμονώντας, φυσικά, και μια σειρά επιχειρήσεων εν Ελλάδι…

Και όταν οι μποέμ αστοί [που λέει κι ο Μισεά, και λέει πολλά και ενδιαφέροντα], «πουλάνε» Αριστερά [κι αυτηνής καλά της κάνουν…], αλλά και σοσιαλισμό [Α. Τσίπρας: «Παράταξη της Αριστεράς με γνήσιους σοσιαλιστές» (βλ. χθεσινή Ελευθεροτυπία)] [Μισεά! Μισεά! και πάλι Μισεά!], και συναντώνται ετησίως σε παμπ του Λονδίνου δια να αναθερμάνουν τας μεταξύ των σχέσεις… [Οι νέοι ΣΥΝτροφοι του εξωτερικού, Ελευθεροτυπία, 30-12-2007]…

Και μόλις, επαναλαμβάνω, οι μποέμ αστοί και η υπερεθνική ιντελιγκέντσιά τους [η πρώτη συγκροτημένη «κομματική» ιντελιγκέντσια στην Ελλάδα] κατέβουν στον αγωνιστικό στίβο…

… θα αρχίσουμε πάλι να ψάχνουμε ποιανού δίκιο είναι νόμος σ’ αυτή τη χώρα…

… Μόνον που τότε, πιθανότατα δεν θα βρισκόμαστε καν στο ίδιο στάδιο μ’ αυτούς…

Advertisements
  1. εργδημεργ
    02/04/2008 στο 12:09

    Τί ανακαλύπτει κανεις σε παλια βιβλία!… Σε παλιο άλμπουμ του γελοιογράφου Γιάννη Ιωάννου εμφανίζεται (σε γελοιογραφία) ο Καραμανλης ο γέρος και αναρωτιέται πού θα βρει την «δεξια κουλτούρα»! Και κάτι γεροντάκια με τηβέννους, που επάνω γράφουν «Ακαδημία», απαντάνε (με μια ιδέα αγανάκτησης): «- Κι εμεις, τί είμαστε;»

  2. 02/04/2008 στο 14:36

    😆

    Α, και θέλω τη γελοιογραφία, αν γίνεται…

  3. bigfatopinion
    03/04/2008 στο 05:16

    Μετά βίας προσπαθώ να θυμηθώ καναδυό διανοούμενους της “Δεξάς”: Παναγιώτης Κανελλόπουλος, άντε και Κωνσταντίνος Τσάτσος… Που ήταν -κυρίως- πολιτικοί. [Σίγουρα (;) υπάρχουν (;) κι άλλοι, αλλά αυτούς μπορώ να θυμηθώ…]

    Αμνήμωνα!

    Άνθρωπος των γραμμάτων, ιδιότυπο μείγμα ευαίσθητου διανοούμενου, πρώην οννεδίτη και δεξιού με νοοτροπία χωροφύλακα του ‘70 (“διανοούμενο της δεξιάς”, θα τον αποκαλέσει το ΒΗΜΑ), ο κ. Πολύδωρας θα συγγράψει πληθώρα βιβλίων, μελετών και παρεμβατικών άρθρων, όπως το “Δεν είναι η αριστερά μόνον η παράταξη των θυμάτων”, ένα κείμενο-καταπέλτη, όπου θυμίζει μεταξύ άλλων πως η αριστερά: “χτύπησε τη δημοκρατική νομιμότητα και τις κυβερνήσεις που είχαν προκύψει από τις εκλογές του 1946. Και ήσαν κυβερνήσεις (Δεξιάς και Κέντρου) και δημοκρατικές νομιμοποιήσεις που είχαν προκύψει από ελεύθερες εκλογές και εκάλυπταν όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων πλην Κομμουνιστών”.

    Ταυτόχρονα, θα ταυτιστεί στην συνείδηση του έλληνα με το Μπουσίντο, τον κώδικα των Ιαπώνων σαμουράι, προλογίζοντας και μεταφράζοντας το ομώνυμο κλασσικό έργο του Ιναζό Νιτόμπε. Ο Πολύδωρας επιδεικνύει εδώ βαθιά γνώση των ηθικών αξιών και της κοσμοαντίληψης των σαμουράι, την οποία εφαρμόζει προσαρμοσμένη ασφαλώς στον ελληνικό τρόπο και κατά τον καθημερινό του βίο, με εξαίρεση βέβαια το χαρακίρι, το αντίστοιχο της “υποβολής παραίτησης” στην φεουδαλική ιαπωνία.

  4. 07/04/2008 στο 15:28

    @ bigfatopinion

    Τω όντι αμνήμων! Και… ξεχασιάρης! Λησμονήσαμε και τον Τζανετάκη [τον αχυράνθρωπο του Μητσοτάκη το 89], που κι αυτός είχε μεταφράσει το κατιτίς του εξ Ανατολής…

    ΥΓ. Και σιγά μην έκανε χαρακίρι ο Βύρων στην… Κατεχάκη [το μποτιλιάρισμα στα γιαπωνέζικα 🙂 ]

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: