Αρχική > Αφασιαλάνδη > Ντόπα: το αρχαίο πνεύμα ζει και βασιλεύει αθάνατο!

Ντόπα: το αρχαίο πνεύμα ζει και βασιλεύει αθάνατο!

05/04/2008


Η, ως συνήθως, «έκπληκτη» και «προδομένη» Ελλάδα παρακολουθεί, ως συνήθως, «άναυδη» το νέο σκάνδαλο ντόπινγκ.

Δεν είναι και λίγο να πιάνονται ντοπαρισμένα τα 11 από τα 14 μέλη της Εθνικής Ομάδας Άρσης Βαρών… [Οι άλλοι τρεις «απουσίαζαν».]

Στα Ολυμπιακά Παιχνίδια [Games] της Αθήνας, είχα την -αμφίβολη- τύχη να βρίσκομαι στο Ολυμπιακό Στάδιο την ημέρα που «θα» έτρεχε ο Κεντέρης αν δεν…

Δεν ντράπηκα καθόλου, όταν οι δεκάδες χιλιάδες [άνευ εισαγωγικών] φίλαθλοι γιουχάιζαν επί δέκα λεπτά τους «τετρακοσάρηδες» και δεν τους άφηναν να τρέξουν. Όλη η ντροπή δική τους…

Τα δε περί «αρχαίου αθανάτου πνεύματος» και διάφορα τέτοια επικολυρικά τα ακούω «ντούκου και βερεσέ».

«Χρηματίται» ήταν και τότε οι αγώνες και όχι «στεφανίται». Για τον παρά γίνονταν τότε, για τον παρά γίνονται και σήμερα. Τηρουμένων, βέβαια, των αναλογιών…

Παραδειγματάκια πάμπολλα.

Ένα-δύο από το βιβλίο του Κυριάκου Σιμόπουλου, Μύθος, Απάτη και Βαρβαρότητα οι Ολυμπιάδες [Εκδ. Στάχυ, Αθήνα 1998].

«Από τα μύρια δεινά στην Ελλάδα δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το γένος των αθλητών…» [Ευριπίδης]

«Ο τρυφηλός βίος έγινε αιτία να αρχίσουν να παρανομούν οι αθλητές για ν’ αποκτήσουν χρήματα και να προβαίνουν σε αγοραπωλησίες της νίκης.» [Φιλόστρατος]

«Διάσημοι αθλητές που νικούσαν στην Ολυμπία, στην Κόρινθο και στα Νέμεα εξασφάλιζαν τέτοια διάκριση από τους Έλληνες που απολάμβαναν τιμές όχι μόνο στους αθλητικούς χώρους με τη δάφνη και το στεφάνι αλλά και μετά τη θριαμβευτική επιστροφή στην πόλη τους με τέθριππο άρμα, όπου απολάμβαναν ισόβια μισθοδοσία από την πολιτεία.» [Βιτρούβιος]

«Μερικές πόλεις δεν δίσταζαν να εξαγοράζουν αθλητές άλλων περιοχών» [σας θυμίζει τίποτα;] για εξασφάλιση βραβείων που συντελούσαν στη φήμη και την ευφροσύνη τους.» [σελ. 53]

«Όλοι οι νικητές των αθλητικών αγώνων απαλλάσσονταν από τη φορολογία, από τη στρατιωτική υπηρεσία και από όλες τις υποχρεώσεις των πολιτών. Εξασφάλιζαν ισόβια διατροφή στο πρυτανείον και γενναία μισθοδοσία. Οι παροχές αυτές θα συνεχισθούν και θα εμπλουτιστούν κατά την ελληνιστική εποχή και κατά τη ρωμαιοκρατία.» [σελ. 56]

«Ακόμη και στην αρχαιότητα χρησιμοποιούσαν τοξικές ουσίες οι αθλητές υποψήφιοι ολυμπιονίκες. Ήταν ένα «διεγερτικό βότανο», γράφει ο Παυσανίας. Υπήρχε όμως κανονισμός που καταδίκαζε σε θάνατο όποιον το χρησιμοποιούσε. Αλλά δεν εφαρμόσθηκε ποτέ η απαγορευτική ποινή. Απλώς οι αθλητές, κατά την είσοδό της στον χώρο των Αγώνων, ορκίζονταν στο άγαλμα του «Όρκιου Δία» ότι θα τηρούσαν όλους τους κανονισμούς!..» [σελ. 205]

«Η άγνοια ή μυθοπλασία γύρω από τις φρικαλεότητες των Ολυμπιακών αγώνων της αρχαιότητας και η διαχρονική αδιαφορία των ιστορικών για την εμβάθυνση, την αποκάλυψη και την τεκμηρίωση της αλήθειας γύρω από τον αρχαίο αθλητισμό οδήγησε στη σημερινή εμπορευματοποίηση των Ολυμπιάδων σε όλες τις ηπείρους…» [σελ. 227]

Όπως τότε, λοιπόν, έτσι και σήμερα…

Τα υπόλοιπα είναι για τους «επαγγελματίες» του επαγγελματικού αθλητισμού. Και για τα κορόιδα. Τους έκπληκτους. Τους προδομένους. Τους άναυδους.

ΥΓ. Η φωτό από το σημερινό πρωτοσέλιδο του Goal-News μέσω του News 24|7.

Advertisements
Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη
  1. 05/04/2008 στο 19:34

    Άστα να πάνε. Εδώ αν θέλεις να πηγαίνει το παιδί σου σε κανέναν αθλητικό σύλλογο έτσι απλά για να «ξεσκουριάζει» την πάτησες, ή θα κάνει «πρωταθλητισμό» ή τον πούλο. Εξ απαλών ονύχων η νοοτροπία που οδηγεί στη ντόπα, αμ’ πώς.

  2. Προφήτης
    06/04/2008 στο 02:46

    Τάχω πει : «ο διάλογος μεταξύ ετεροδόξων ανέφικτος και μεταξύ ομοδόξων περιττός».
    Αφού τα γράφει η «σειρά» μας, τι να γράψουμε εμείς ; Εσώψυχα.

    Eγώ αισθάνθηκα υπερήφανος με τον Κεντέρη στο Σίδνεϊ.
    Ας λένε ό,τι θέλουν. Τα 200 είναι το αγαπημένο μου αγώνισμα στο στίβο.
    Ονειρευόμουν 28 χρόνια τη στιγμή.

    Για όποιον θυμάται.
    Ολυμπιακοί 1972, Μόναχο.
    Ένας 13χρονος παρακολουθεί με ενθουσιασμό.
    Τελικός 200 μ. ανδρών.
    Στο 5 ο Βαλερυ Μπορζώφ. Νικητής των 100, αλλά με την τρίτη καλύτερη επίδοση της χρονιάς, πίσω από τους Αμερικανούς.
    Στο 1 ένας Black (;), αμερικανός, με την καλύτερη επίδοση της χρονιάς.

    Εκκίνηση, ο Black φεύγει γρήγορα, προηγείται στα πρώτα 100, μπαίνει πρώτος στο βιράζ.
    Στην ευθεία ο Βαλερυ είναι ~3-4 μ. πίσω του. Φαίνεται να χάνει.
    Κι εκεί, περίπου στα 150 μ., ανεβαίνει, και μ΄ ένα εκπληκτικό φινις τον «σκεπάζει».
    Σαρωτικά.
    Τερματίζει με τα χέρια υψωμένα.
    Το χρονόμετρο, πρώτη φορά που ξεκινούν να μετρούνται εκατοστά του δευτερολέπτου, από την Longines αν θυμάμαι, γράφει 20.00.

    Ο έκθαμβος πιτσιρικάς, δεν γνωρίζει από πολιτική, ψυχρούς πολέμους, ντόπες. Τότε.
    Ούτε ότι στα σπριντ η εσωτερική είναι ντεζαβανταζ.

    Ενστικτωδώς (απ΄ τα Ορλωφικά θάχει μείνει), χαίρεται άγρια για την νίκη του «ξανθού γένους».
    Και κάνει την απλοϊκή σκέψη-ευχή : να κέρδιζε το συγκεκριμένο αγώνισμα ένας δικός μας, να ανέβαινε στο πιο ψηλό σκαλί και να ακουγόταν ο εθνικός μας ύμνος.

    Τότε, μοιάζει επιστημονική φαντασία. Έχουμε μόνο το Σταύρο Τζιωρτζή, κι αυτόν Κύπριο, έχει έλθει τελευταίος στα 400 εμπ. και πανηγυρίζουμε σαν θρίαμβο ότι μπήκε στον τελικό.

    Τα χρόνια πέρασαν, η ευχή έγινε μακρινό όνειρο.
    Η Βούλα, το 92, ήταν μεγάλη χαρά και συγκίνηση, αλλά το πέσιμο της άλλης χλώμιαζε την απαίτηση ολοκληρωτικού θριάμβου τού τελειομανούς.
    Ο Πύρρος, με ψύχραιμο ακόμα –τότε- μάτι, έδειχνε συμπαθέστατος αλλά ξένος.
    Στην Ατλάντα εθιστήκαμε στο πολύ χρυσάφι.

    Και ήρθε ο Κεντέρης το 2000 να πραγματοποιήσει το όνειρο. Ακριβώς.
    Χαλώντας τη σούπα σε Adidas και Nike που είχαν επενδύσει στους συναγωνιστές του.
    Αξίζει όχι μόνο βαπόρι αλλά στάδιο. Εδώ τα ονόματα κομματανθρώπων, Γεννηματάδες και Μελίνες, πλημμύρισαν τον τόπο, έγιναν νοσοκομεία, σταθμοί, δρόμοι, αγάλματα, υπερνομάρχες, πριν μιλήσει η Ιστορία.

    Ήταν χαπακωμένος όταν νίκησε ; Σοβαρά; Καθαροί στους Ολυμπιακούς δεν είναι ούτε οι θεατές, άμα έχουν πιεί Coca Cola ή Red Bull.
    Ο Carl Lewis, τον οποίο αναιτίως αντιπαθώ, ο μεγαλύτερος πολυολυμπιονίκης, γεν. 1960, πηγαίνει με τέσσερα μπαστούνια και δείχνει 80 χρονών. Η ντόπα τού σάπισε τα κόκκαλα.

    Και στο φινάλε, όπως είπε ο μέγας παραγκάρχης Θωμάς στο Ρόκο : «το Αιγάλεω κι ο Ολυμπιακός να κερδίζουν κι οι άλλοι να πά να γαμηθούν».

    Μην με ρωτήσετε αν, τότε, επικροτώ το φαύλο καθεστώς των ντοπέ και αλλοεθνών θριάμβων που μηχανεύτηκε η πασοκοκρατία. Με φέρνετε σε δύσκολη θέση.

  3. 06/04/2008 στο 08:53

    @Προφήτη
    επειδή όμως ο γιός μου πάει σε συγκεκριμένο άθλημα, επειδή η λογική σου είναι από επικίνδυνη έως αστεία, επειδή ξεχνάτε ότι τα αναβολικά καταστρέφουν ζωές και επειδή ποτέ δνε θα ήθελα να δω το παιδί μου να πεθαίνει για το δικό σου το «όνειρο», βάλε τα δικά σου παιδιά να κάνουν τα ανθρώπινα «εργαστηριακά» προϊόντα. Κι όταν γίνουν σαν τον carl Lewis έλα εδώ και ξανα πες τα ίδια. Φυσικά με τέτοιες απόψεις τα υγιή παιδιά θα την κάνουν από τον αθλητισμό και μόνο παιδιά άρρωστων ψυχωσικών γονέων θα μείνουν να πανηγυρίζουν ωραίες «ορμονικά» κατασκευασμένες γυναίκες τα χρυσά σας μετάλλια. Κι όλο αυτό με λεφτά του φορολογούμενου…Πολύ ωραίες απόψεις έχεις!!!!

  4. Προφήτης
    06/04/2008 στο 11:03

    Sotiris Koukios
    Το γράφω στην αρχή : ο διάλογος μεταξύ ετεροδόξων ανέφικτος.
    Καταλαβαίνεις μόνο όσα σε κόφτουν προσωπικά, δηλ. για το παιδί σου.

    1. Οι Ολυμπιακοί αγώνες από την αναβίωσή τους έγιναν
    – στην αρχή πεδίο ανταγωνισμού και επικράτησης μεταξύ κρατών-εθνών και ιδεολογιών.
    – στη συνέχεια, από 80s και μετά, πεδίο ανταγωνισμού πολυεθνικών

    2. Ο χώρος των γυμναστηρίων και τού πρωταθλητισμού εμφορείται από ένα μόνο «ιδανικό»,το αγγλοσαξονικό «ο πρώτος είναι τα πάντα, ο δεύτερος είναι τίποτα».
    Εκτός από τους ολυμπιακούς αγώνες, οι μεγαλοαθλητές αγωνίζονται στα grand pris στίβου για ράβδους χρυσού και πολυτελή αυτοκίνητα.
    Και στις δηλώσεις μετά την τυχόν νίκη τους δεν παραλείπουν ποτέ να ευχαριστήσουν τον χορηγό τους : εταιρείες.

    3. Δεν υπάρχουν αθώοι στο χώρο του αθλητισμού. Και οι ερασιτέχνες «σφίχτες» θέλουν να εντυπωσιάζουν. Οι υπόλοιποι οδεύουμε με αγράμμωτα κορμιά. Το ότι με κίνητρο τα πλούτη, στον επαγγελματικό αθλητισμό, κάποιοι παρασύρονται και κάποιοι παρασύρουν αντιστοιχεί ηθικά με ότι κάνουν κάποιοι για να «ανέβουν» πολιτικά ή επιχειρηματικά : κλέβουν, ρουφιανεύουν, συκοφαντούν, παραπλανούν, ψεύδονται.

    4. Αν μέσα σε αυτό το αναγκαίο και ικανό πλαίσιο επιτυχίας ή «επιτυχίας», όπως θες, το ότι αντί να κερδίσει άλλος κέρδισε ένας δικό μας με χαροποιεί, αποτελεί γούστο μου και καπέλλο μου. Οι δε απόψεις σου για τις απόψεις μου με αφήνουν παγερά αδιάφορο.

    5. Αν παριστάνεις ότι δεν ξέρεις πως λειτουργεί η κοινωνία, αν έχεις την ψευδαίσθηση ότι βάθρα, μετάλλια και «ζήτω» έρχονται με παϊδάκια, είσαι ή αφελής ή υποκριτής.
    Κι αν θέλεις το παιδί σου να αθλείται και να μείνει καθαρό μακριά από γυμναστήρια.
    Να το πηγαίνεις τις Κυριακές στον Άγιο Μερκούριο να τρέχει στο δάσος.
    Εδώ είσαι ακόμα ;

  5. αλ__
    06/04/2008 στο 14:48

    @ Sotiris Koukios

    γιατί κολλάτε στα «αναβολικά» και μόνο?

    ο Πύρρος Δήμας σε συνέντευξή του μετά το πρώτο του χρυσό μετάλλιο (τότε!) είχε (υγιής και αθώος) δηλώσει ότι τρεφόταν παρεντερικώς ώστε να ελέγξει το βάρος του και να μην ανέβει κατηγορία!

    δλδ πρέπει το παρεντερικό διάλυμα να είναι φίσκα στα αναβολικά ώστε να νοιώσουμε προσβεβλημένοι φίλαθλοι και ανήσυχοι γονείς?

  6. zalmoxis
    06/04/2008 στο 17:02

    Δεν φταίνε μόνο οι προπονητές, αθλητές, παράγοντες και άλλοι του αθλητικοί χώρου. Ας πάρουμε για παράδειγμα την κρατική τηλεόραση και τους διάφορους παχυλά αμοιβόμενους «ολυμπιακούς παρατρεχάμενους» την περίοδο των αγώνων του 2004. Με βάση τα όσα έλεγαν, «πετυχημένη» ήταν μια ημέρα, αν είχε:
    1. είτε ελληνικό μετάλλιο,
    2. είτε παγκόσμιο ρεκόρ.
    Ποιό «ολυμπιακό» πνεύμα και ποια άμιλλα; Οι Έλληνες θεατές στο ΟΑΚΑ και αλλού (Ελληνικό, κ.λπ.) ήθελαν να δουν κάτι από αυτά τα δύο να το… διηγούνται στα εγγόνια τους (-«ήμουν κι εγώ εκεί»!).
    Άρα, φταίνει και οι φίλαθλοι που με τον τρόπο τους τπο έκαναν ρωμαϊκή αρένα!
    Και από κοντά τα ΜΜΕ, οι χορηγοί, οι δημοσιοσχεσίτες, τα κίνητρα της πολιτείας, ο στρατός (δεν ξέρω αν η Βόρεια Κορέα είναι η μοναδική εκτός Ελλάδας χώρα όπου οι ολυμπιαονίκες γίνονται υπολοχαγοί).

    Προσυπογράφω τη φράση «Δεν ντράπηκα καθόλου, όταν οι δεκάδες χιλιάδες [άνευ εισαγωγικών] φίλαθλοι γιουχάιζαν επί δέκα λεπτά τους “τετρακοσάρηδες” και δεν τους άφηναν να τρέξουν. Όλη η ντροπή δική τους».
    Το ίδιο δε συνέβη μήπως όταν οι «αδελφοί Σέρβοι» δεν μας έκαναν το χατίρι να κάτσουν να χάσουν να πάρουμε εμείς το Ευρωμπάσκετ πριν μερικά χρόνια;
    Και στη γυμναστική πάλι; όταν οι κριτές (συγνώμη, οι… ΝΑΤΟϊκοί ήθελα να πω) τόλμησαν να δώσουν το χρυσό σε έναν… Αμερικανό και όχι στον συμπαθή Ρώσο; Πάλι δε ΄’εγιναν ρεζίλι οι Έλληνες;

    @ Προφήτης,
    Εύστοχη η παρατήρηση ότι «…Ο χώρος των γυμναστηρίων και τού πρωταθλητισμού εμφορείται από ένα μόνο «ιδανικό»,το αγγλοσαξονικό «ο πρώτος είναι τα πάντα, ο δεύτερος είναι τίποτα»…».
    Θυμάσαι όμως ποιός Έλληνας το έλεγε συχνότατα αυτό το ρητό; Ο… νυν υφυπουργός αθλητισμού!

  7. 06/04/2008 στο 17:50

    επίθεση με sms στον ΟΤΕ

    http://deilogos.wordpress.com/2008/04/06/otesms/

  8. 06/04/2008 στο 20:22

    «οι Ολυμπιάδες»
    Αν κάποιος γράφει βιβλίο για τους ολυμπιακούς αγώνες, ας το γράφει τουλάχιστον σωστά!
    Ολυμπιάδα είναι απλώς η τετραετία. Οι αγώνες είναι οι Ολυμπιακοί αγώνες και λαβαίνουν χώρα άπαξ κάθε ολυμπιάδας.

    Τώρα για τη ντόπα, ε, να λέμε και κάτι καινούργιο. Υπάρχει κανένας αθλητης σήμερα χωρίς ντόπα; Ξέρετε, ότι πριν το αγώνισμα τους αλλάζουν το αίμα, πρώτον για να είναι φρεσκο και δεύτερον για να μην ανιχνευεται η ντόπα.
    Τωρα, τι θέλει να πει ο συγραφέας, με το τότε και σήμερα. Να καθαγιάσει το σήμερα ή να βρωμίσει το παρελθόν? Να καταλάβω δηλαδης!

    Αλλά μια και μιλαμε για ο.α., αυτο το αίσχος δηλαδή, της διαφήμισης και της τρομοκρατίας της αντιτρομοκρατίας, έχει καμία σχέση με τους ο.α. της αρχαιότητας?????? Ακόμα και με τις τότε ακρότητες? Η με τους ρωμαϊκούς αγώνες, που το πλήθος διασκέδαζε με το θάνατο?

    Να μετράμε με ίσα μέτρα και σταθμά, όχι τη μια με μετρα και την άλλη με τόνους!

  9. Προφήτης
    06/04/2008 στο 21:45

    Για όσους φίλους δεν το είδαν, ο Φιλ. Συρίγος λέει τα πράγματα όπως ακριβώς συνέβησαν
    http://www.enet.gr/online/online_text/c=115,id=36287312,41949392

  10. 07/04/2008 στο 03:16

    @προφήτης,
    ο κυνισμός σου παραβλέπει την κοινωνικό-οικονομική διάσταση του ντόπινγκ οπότε δεν είναι λειτουργικός. Δεν ντοπάρονται όλοι οι αθλητές με τις ίδιες ουσίες.
    Είναι απίστευτο και στατιστικά απίθανο μια χώρα 10 εκατ. να περιλαμβάνει -σε μια γενιά αθλητών- 7-10 (λευκούς) σπρίντερ με χρόνο κάτω από 10.10 ενώ η Γερμανία των 90 εκατ. κατοίκων ούτε έναν.
    Είναι φυσικά στατιστικά απίθανο μια περιοχή όπως η Κορυτσά με 50.000 κατοίκους να αναδεικνύει 5-10 ολυμπιονίκες.
    Τι συμβαίνει;
    Τα φάρμακα υπάρχουν εκεί έξω αλλά δεν τα παίρνουν όλοι. Ο Γερμανός αρσιβαρίστας δεν διακινδυνεύει τη ζωή του, γιατί η ζωή του είναι ήδη καλή. Το ίδιο και ο λευκός αμερικανός παλαιστής. Το ίδιο και ο λευκός Γάλλος. Ντοπάρονται και αυτοί αλλά με μέτρο- στα πλαίσια των κινδύνων του επαγγέλματος που έχουν επιλέξει.
    » Με σκληρές ουσίες» ντοπάρονται αυτοί που δεν έχουν να χάσουν πολλά πράγματα ή όσοι υποχρεώνονται για λόγους κρατικής προπαγάνδας: παλαιότερα οι μαύροι στην Αμερική, οι λευκοί στις ανατολικές χώρες. Τώρα οι μαύροι κυρίως στην Αφρική και πολλοί ασιάτες και οι «μαύροι» της Ευρώπαϊκής Ενωσης: οι Ελληνες.

    Ολες οι ελληνικές επιτυχίες στον αθλητισμό είναι ύποπτες καθώς δεν υπάρχει υποδομή στη χώρα που να τις δικαιολογεί: ακόμη και στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα οι αγώνες είναι στημένοι, την προηγούμενη εβδομάδα ποδοσφαιρικός αγώνας που ήταν 7-1 στο ημίχρονο έληξε 7-8!

    Καταλήγω ότι η γενίκευση δεν αποτελεί καλό σύμβουλο ούτε και στην υπόθεση ντόπινγκ.
    Δεν ντοπάρονται όλοι το ίδιο, δεμ κινδυνεύουν όλοι το ίδιο και μόνο στις πολιτιστικά υπανάπτυκτες χώρες ένα χρυσό μετάλλιο λύνει όλα τα προβλήματα του κομιστή :-)(για να θυμηθούμε και τον Ζαχόπουλο που καταθέτει σήμερα).

  11. Προφήτης
    07/04/2008 στο 12:24

    Βοιωτέ, συμφωνώ στο πνεύμα με το οποίο αναλύεις.
    Δεν λαμβάνεις όμως υπόψη ορισμένα γεγονότα και, θεωρώ, φθάνεις εσύ σε αμφιλεγόμενα συμπεράσματα.

    1. Και στις δυτικοευρωπαϊκές χώρες έχει διαμορφωθεί, μετά από 25 χρόνια νεοφιλελευθερισμού, ένα κοινωνικό «υπογάστριο» φτώχειας. Όχι απόλυτης φτώχειας, το κρυφό μυστικό της Αμερικής που αποκάλυψε στους μη γνωρίζοντες ο Κατρίνα, με τα 30 εκατ. φτωχούς (βλ. και American Vertigo, B-H Levy).
    Το κοινωνικό κράτος, όσο και όποιο υπάρχει, κρατά ακόμα υπό έλεγχο τις αβυσσαλέες ανισότητες. Αλλά
    – στη Γερμανία, πριν πέσει ο Σρέντερ, η ανεργία είχε φθάσει τα 5 εκατ., αριθμό ορόσημο που είχε να σημειωθεί από την εποχή της ανόδου του Χίτλερ
    – στην Αγγλία, πέρα από το «λαμπερό», προβεβλημένο, Λονδίνο των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών και του αρχιληστή Αμπράμοβιτς, και τη διαχρονική Dickens-ιανή ένδεια των εργατικών και μικρομεσαίων στρωμάτων που επιτάθηκε από τον δικομματικό θατσερισμό, η Οικονομία παράγει θέσεις κυρίως Mc-workers
    – στη Γαλλία, τα χαμπέρια τα βλέπουμε κάθε λίγο στην τηλεόραση
    – στην Ιταλία, το σχίσμα Βορρά-Νότου απλά έχει πάψει να αποτελεί είδηση.
    Για τις τέως σοσιαλιστικές και βαλτικές χώρες δεν συζητάμε. Μέσα σε δυο χρόνια από την πτώση, η Βουδαπέστη έγινε πρωτεύουσα της βιομηχανίας πορνό, η Πράγα της βίζιτας, και το Ταλιν η ευρωπαϊκή Μπανγκονγκ του σεξοτουρισμού.

    2. Οι Ευρωπαίοι έχουν μολυνθεί από «αμερικανισμό» ή, για να μην είμαι ιδεολογικά συναισθηματικός, αυτός είναι ο ρους της Ιστορίας.
    Θέλουν, θέλουν, θέλουν. Κι άλλα. Σπίτια, αυτοκίνητα, διακοπές, ρούχα, αξεσουάρ, μπιχλιμπίδια. Και κυρίως σύμβολα κοινωνικής διάκρισης, ήτοι υπεροχής..

    3. Γίνομαι κουραστικός για να πω ότι σε όλη την Ευρώπη, πλέον, υπάρχουν «μαύροι».
    Άνθρωποι διατεθειμένοι να ρισκάρουν τη ζωή τους, όσο καταλαβαίνουν πολλές φορές, είτε απλά για να επιβιώσουν είτε για να απολαύσουν ανώτερο, όπως το νοούν, επίπεδο ζωής.
    Από αυτά τα στρώματα αντλούσαν πάντα οι κοινωνίες πρωταγωνιστές θεάματος.
    Οι χαμηλοί, μικροί και μεσαίοι βρισκόντουσαν στις κερκίδες του Κολοσσαίου.
    Οι εξαθλιωμένοι – ή και οι πολύ φιλόδοξοι- στην αρένα.
    Δεν σού διέφυγε ότι η Εθνική Γαλλίας είναι όλη μαύρη.

    4. Δες το ποδόσφαιρο. Όχι το ερασιτεχνικό – κι εκεί είναι όπως τα γράφεις.
    Την crème des la crèmes, το Champion’s League.
    Αυτοί οι παίχτες δίνουν 75 σκληρά παιγνίδια ετησίως. Νομίζεις με γυμναστική και φιλέτα ;
    Πριν λίγα χρόνια ένας είχε καταγγείλει ανοιχτά ότι τού έκαναν ενέσεις στα αποδυτήρια. Μάλλον στη Milan, ή στη Juventus, ανακαλώ το περιστατικό από μνήμης, δεν έχω κρατήσει αρχείο.
    Παρόλα αυτά, επειδή ο τζίρος είναι ιλιγγιώδης, εννοείται, ουέφες, σύλλογοι (επιχειρήσεις), εφημερίδες, αθλητικογράφοι, στοιχηματζήδες, τηλεοράσεις, διαφημιζόμενοι, αλλά και οι ίδιοι οι παίκτες, σφυρίζουν αδιάφορα γι΄ αυτά τα θέματα.
    Και όλοι βλέπουμε και με υπεροπτικό ελιτισμό σχολιάζουμε «αυτά ρε παιδί μου είναι ματσάρες να καθίσεις να δεις, όχι τα σούργελα τα δικά μας».

    5. Κάθε ελληνική επιτυχία είναι εξ ορισμού ύποπτη διότι δεν υπάρχει στοιχειώδης υποδομή. Συμφωνώ. Και δεν υπάρχει διότι, διαφωνώ, οι Έλληνες ήταν οι πιο φτωχοί σε ΑΕΠ αλλά οι πιο πλούσιοι της Ευρώπης. Δεν είχαν κίνητρο να διακριθούν στον αθλητισμό. Πέρναγαν καλά. Είχαν χαλαρό κοινωνικό πλαίσιο, το καλύτερο κλίμα, αγροτικά προϊόντα και την καλύτερη κουζίνα, θάλασσα, ένα τοπίο μπιμπελό.
    Λίγα νάχεις, να κάθεσαι σε παραλία μ΄έναν καφέ από Απρίλιο μέχρι Οκτώβριο. Που όρεξη να κάνεις αθλητισμό και πρωταθλητισμό.
    Γι΄ αυτό είδες ο Σγουρός με τον Ιακώβου να στρατολογούν Έλληνες ; Απ΄ τα εισρεύσαντα λιμασμένα στρώματα πήραν.

    6. Από το Λεξικό του αυτανάπαυτου φιλοσόφου και το Αλφαβητάρι του Διαβόλου :
    Κυνικός = αυτός που έχει την κακή συνήθεια να βλέπει τα πράγματα όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι.

  12. 07/04/2008 στο 17:35

    Προφήτη,
    είναι πολύ ενδιαφέρουα η απάντησή σου κι έχεις δίκιο για την εξαπλουμένη φτώχεια στα άντρα της Δύσης. Γι’ αυτό και πλέον υπάρχουν λευκοί αθλητές στον στίβο που διακρίνονται. Σοβαρά: κυρίως Βρετανοί αλλά καιένας δύο Αμερικανοί.
    Θα επανέλθω…

  13. 07/04/2008 στο 18:42

    Τι ρεαλισμός κύριε προφήτα μας!
    Αν κατάλαβα καλά, πίσω απο τις ιδεολογικές αναλύσεις και περικοκλάδες που μας σέρβιρες, το ρεζουμέ είναι: Η ομάδα/Ελλάδα να νικάει και ας μετέρχεται οτιδήποτε μέσο, αφού έτσι κι’αλλοιώς, όλοι τα ίδια κάνουν.Στην γραμμή: ότι φάμε, ότι πιούμε κι’ότι αρπαξει ο κώλος μας.Και όταν μας πιάνουν στα πράσσα, έ, θα το ρίχνουμε πότε στους κακούς Αμέρικάνους (Βερούλη), πότε στην κακή IIAF που ζήλεψε τις επιτυχίες μας (Κεντέρης-Θάνου)και την «άψογη» Ολυμπιάδα μας και πότε στους Κινέζους που, -οι κουφάλες- δεν έγραψαν σαφώς και με κεφαλαία οτι αυτά που μας έστειλαν ήταν απαγορευμένα!
    Και πράγματι το χάρηκες που το ΟΑΚΑ γιουχάρισε τους παλιο-Αμερικάνους που ενώ ήσαν σίγουρα ντοπέ-σύμφωνα με τη θεωρία σου- δεν πιάστηκαν σαν τους δικούς μας!Και είμαι σίγουρος, οτι δεν σου λέει τίποτε το ότι όπου εμφανίστηκε η Θάνου μετα απο όλα αυτά, γιουχαϊστηκε αγρίως απο το αφελές κοινό της Εσπερίας, που δεν γνωρίζει την μεγαλη αλήθεια περι ντόπινγκ!
    Μήπως, λέω μήηηηπως σου έχει περάσει απο το μυαλό οτι η λογική αυτή και τα παράγωγά της είναι η αιτία που ο τόπος αυτός έχει καταντήσει ένας μεγάλος βόθρος;

  14. 07/04/2008 στο 20:00

    Πρώτα-πρώτα, το πόνημα του κ. Σιμόπουλου ελέγχεται για την αξιοπιστία του. Δεύτερον, εγώ έχω μια εντελώς διαφορετική, σκληρή και πραγματιστική οπτική γωνία επί του όλου θέματος, την οποίαν παραθέτω εδώ:

    http://hereticrepublic-gr.blogspot.com/2008/04/blog-post_05.html

    Και εδώ:

    http://hereticrepublic-gr.blogspot.com/2008/04/ii.html

    Σε ό,τι αφορά δε τον κ. Συρίγο, δεν τον εκτιμώ καθόλου, γιατί και τότε με τον Κεντέρη και τη Θάνου έσπευσε να ζητήσει ουσιαστικά τον δημόσιο λιθοβολισμό τους – και τελικά οι αθλητές μας δικαιώθηκαν δικαστικά. Αυτό όμως ο κ. Συρίγος το αποσιώπησε, όπως και οι συντάκτες του εν Ελλάδι Auto Motor und Sport την καταδίκη τους για τη συκοφάντηση κατά της Fiat το ’96 με τα δήθεν τσιπαρισμένα Marea…

  15. 07/04/2008 στο 20:21

    Αγαπητοί συν-σχολιαστές: Προς τι το μίσος και ο αλληλοσκοτωμός; Προς τι η αλληλοεξόντωσις;…
    Αφού το θέμα λύθηκε σήμερα! Για όλα ευθύνεται μια νεοπροσληφθείσα (από το Κίνεζικο Stage, μάλλον) υπάλληλος παραγγελιοληψίας στη μακρινή Κίνα! 😆 👿

  16. 07/04/2008 στο 21:28

    @ Vrennus

    Εξ απαλών ονύχων στα σκληρά 😦

    @ Προφήτης

    Δεν αισθάνθηκα υπερήφανος για τον Κεντέρη, ούτε για τη Βουλάρα, ούτε για τον Πύρρο, ούτε για κανέναν. Απλά το διασκέδασα. Απλά το χάρηκα. Όπως χάρηκα και τα ευρωμπάσκετ ή το ευρωποδόσφαιρο. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο.

    Απ’ την Ολυμπιάδα του Μονάχου θυμάμαι λίγα πράγματα [δεν είχαμε τηλεόραση, έβλεπα στους γείτονες κάτι λίγα]. Ας πούμε τη μη συμμετοχή στο 100αρι του Παπαγεωργόπουλου [τραυματίας, το πήρε πάλι ο Μπορζώφ].

    Πέρα απ’ τη χαρά, ωστόσο, για τις όποιες επιτυχίες, πέρα απ’ το θυμικό δηλαδή, υπάρχει κι η λογική. Ο χώρος του επαγγελματικού αθλητισμού παγκοσμίως ήταν [από αρχαιοτάτων χρόνων], είναι, και θα είναι ένας βόρβορος. Τα λες και στα επόμενα σχόλιά σου. Το κοινωνικό μας μοντέλο είναι αυτό που είναι. Έτσι θα δημιουργεί «βαρβάρους» στην αρένα, και θεατές στον καναπέ. Πιο φτωχούς και πιο πλούσιους. Πιο ντοπαρισμένους και λιγότερο ντοπαρισμένους. Πιο «διαβασμένους» και πιο «αδιάβαστους». Αυτή την κοινωνία έχουμε, μόνον που δεν μπορούμε να πορευτούμε μ’ αυτήν. Μας ξεσκίζει και μας καταπίνει…

    @ zalmoxis

    Ο νυν υφυπουργός δεν έλεγε μόνον αυτή τη φράση. Ήταν και ο πρώτος διδάξας στις ελληνοποιήσεις. Μοντέλο που εφαρμόστηκε αργότερα και στην Άρση Βαρών. Τι να πρωτοθυμηθώ; Μισούνωφ, Σούμποτιτς, Τάρλατς, Νάκιτς, Τόμιτς… Όλα για τη νίκη…

    @ ange-ta

    “οι Ολυμπιάδες”
    «Αν κάποιος γράφει βιβλίο για τους ολυμπιακούς αγώνες, ας το γράφει τουλάχιστον σωστά!»

    «Αν κάποιος»; Ε, όχι και «κάποιος» ο Σιμόπουλος. Μπες στον κόπο και άνοιξε ένα λεξικό…

    «Τωρα, τι θέλει να πει ο συγραφέας, με το τότε και σήμερα. Να καθαγιάσει το σήμερα ή να βρωμίσει το παρελθόν? Να καταλάβω δηλαδης!»

    Ούτε να καθαγιάσει τίποτα ήθελε, ούτε να βρωμίσει. Απλά ήθελε να δείξει ότι ο χώρος του επαγγελματικού αθλητισμού ήταν -και παραμένει- βρώμικος από τότε. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Τηρουμένων των αναλογιών, βέβαια.

    @ Ο Αιρετικός

    «Πρώτα-πρώτα, το πόνημα του κ. Σιμόπουλου ελέγχεται για την αξιοπιστία του.»

    Πρώτα-πρώτα, ο Σιμόπουλος, ως νεκρός, δεν είναι κύριος.

    Και, δεύτερον, ποιος ακριβώς τον έχει ελέγξει για την αξιοπιστία του; Έχεις κάτι υπόψη σου, ή πετάς λασπίτσα γύρω τριγύρω, για κάτι που δεν ξέρεις;

    @ εξαποδω

    Κανένας αλληλοσκοτωμός, καμία αλληλοεξόντωσις. Φτύνουμε απλά την «κενωνία»… 🙂

  17. Προφήτης
    07/04/2008 στο 23:20

    Ο κόσμος που θέλω μάλλον είναι ανέφικτος από την σπάνι συγκεκριμένων τύπων ανθρώπων.
    Αναγκαστικά, αποδέχομαι την επικρατούσα πραγματικότητα. Αλλά όχι υποκρισίες.

    Βοιωτέ, αναμένω.

    Κολλητήρι
    Η ειρωνική επίκληση τής παραγκομαγκιάς δεν γίνεται αντιληπτή.
    Συμβαίνει στα blogs …

    Χρήστο
    τελικά υπάρχουν όλα στο WWW. Αν δεν τόχες δει στα 13

  18. bigfatopinion
    08/04/2008 στο 02:56

    Προσθήκη στα ρηθέντα υπό του «Προφήτη»:

    = = = = = = = =

    Προσέξτε αυτό. Τους σωματότυπους των ποδοσφαιριστών. Υποτίθεται πώς το ποδόσφαιρο είναι ένα ωραίο λαϊκό άθλημα γιατί ‐ μαζί με πολλά άλλα ‐ παρουσιάζει μέσα στην ίδια δραστηριότητα, όλους σχεδόν τους ανθρώπινους σωματικούς ‐ και πνευματούς ‐ τύπους. Αυτό είναι πολύ ανακουφιστικό. Ποδόσφαιρο δηλαδή μπορούν να παίξουν οι κοντοί, οι ψηλοί, οι γρήγοροι, οι αργοί, οι χοντροί ‐ Μαραντόνα ‐ ωραίοι, άσχημοι, νέοι καί γέροι ‐ σχετικώς γέροι αλλά οι τερματοφύλακες μπορεί να φτάσουν μέχρι καί τα 45. Και μιλάμε γιά ποδόσφαιρο πρώτης γραμμής.

    Το μπάσκετ δεν έχει αυτόν τόν πλούτο ‐ όλοι τερατα της φύσεως με ελάχιστες πλέον εξαιρέσεις. Αλλά τό μπάσκετ δεν είναι άθλημα καί πρέπει να καταργηθή. Λοιπόν, έτσι ήταν τό ποδόσφαιρο, αλλά δεν είναι΄τώρα. Αν προσέξετε, οι μόνοι που διατηρούν την ανθρώπινη ποικιλία είναι οι ομάδες του τρίτου κόσμου ‐ όσες δεν εχουν χάψει τα ιδανικά της βαρβαρικής δύσις.

    Πάρτε τους Γερμανούς. Αδύνατον να τους ξεχωρίσης. Ολοι ίδιοι, στόν τύπο» η φαλακρή μπουλντόζα «. Οι Σουηδοί, οι Δανοί, οι Γάλλοι, οι Εγγλέζοι ‐ οι νυν Εγγλέζοι, παλιά ήταν διαφορετικά ‐ οι παίκτες του Καμερούν ‐ το Καμερούν είναι η Γερμανία της Αφρικής ‐ οι Ιταλοί. Εξειδίκευσι λέγεται αυτό και σκοτώνει την τέχνη καί την φαντασία. Σαν τό αμερικανικό μπάσκετ. Ολοι τερατώδεις ‐ ώστε το άθλημα να μετατρέπει όλους τους υπολοίπους σε θεατές κι έτσι να πουλιέται σαν εμπόρευμα. Κι αφόρητα βαρετό ‐ βλέπεις έναν αγώνα καί λες μήπως τόν ξανάδα πρόπερσι ή θα τον ξαναδώ σε 10 χρόνια;

    Το ίδιο καί με το ποδόσφαιρο, η εξειδίκευσι των ποδοσφαιριστών οδηγεί στην μετατροπή του ποδοσφαίτου σε καταναλωτικό προϊόν. Παλιά τα παιδιά βλέπαν έναν παίκτη σαν τόν Μπέκαμ καί βγαίνανε στην αλάνα να παίξουν ποδόσφαιρο, να σχίσουνε τα δίκτυα. Τώρα τόν βλέπουν καί τρέχουν κομμωτήριο να μιμηθούν το κούρεμα. Τι άλλο; Την τρίπλα που δεν έχει, την φαντασία που χει όση καί οι πέτρες; Βλέπεις και τους τριτοκοσμικούς ‐ καί μερικούς Ισπανούς, Πορτογάλλους ‐ στραβοκάνηδες, αχαμνούς, ασχημομούρηδες, χοντρούς και λες εδώ είμαστε. Η ανθρώπινη ποικιλία. Ο πλούτος της γης.

    Δεν φτάνει πού το χουν καταντήσει βαρετό καί κτηνώδες ‐ ευτυχώς που υπάρχεις Ροναλντίνιο ‐ τώρα ο Μπλάντερ προτείνει να καταργήσουν την ισοπαλία. Να βαράνε μπενάλτια αν είναι ισόπαλο το αποτέλεσμα ‐ γιατί όπως είπε σε όλα τα παιχνίδια υπάρχει νικητής και ηττημένος. θέλουν νά το αμερικανοποιήσουν μπας και εισάγουν το ποδόσφαιρο στίς ΗΠΑ. Γιατί οι θεατές εκεί, δεν καταλαβαίνουν ούτε την ισοπαλία, ούτε το 1 ‐ 0 μετά από μιάμιση ώρα αγώνα ‐ θέλουνε μεγάλα σκορ σαν το μπάσκετ, 150 ‐ 147 γιά να τό φχαριστηθούν ‐ ως εφηβικοί βάρβαροι που είναι. Παλαιότερα συζητούσαν την κατάργησι του οφσάϊτ και το μπρός πίσω αν η μπάλα περάσει τήν σέντρα. Δηλαδή να γίνη σαν το αμερικανικό ποδόσφαιρο με την μπάλα πεπόνι.

    Οι αμερικανοί που εφεύρανε το μπάσκετ αλλά πέρασαν 40 χρόνια μέχρι να σκεφτούν το τρύπιο διχτάκι της στεφάνης.

    Α. Φαρ.

  19. bigfatopinion
    08/04/2008 στο 03:05

    Άλλο ένα:

    = = = = = = = = = = = = = =

    Η γέφυρα του Ποταμού Κβάι.

    σφισφι σφισφισφισφιιι σφιι σφιι σφισφι

    Αν κάνετε κόπυ το παραπάνω και τό σώσετε σ εναν εδιδορ κειμένου με εξτένσιον μπ3, θ ακούσετε το γνωστό σφύριγμα από την μουσική της ταινίας.

    Ολοι την εχουν δει. Οι Αγγλοι αιχμάλωτοι πολέμου αναγκάζονται να φιάξουν την γέφυρα. Ειναι σκλάβοι και δουλεύουν σαν σκλάβοι.

    Οταν όμως η αγγλική αεροπορία κατεδαφίζει την γέφυρα εξεγείρονται. Αν είχαν όπλα θα πολυβολούσαν τα αεροπλάνα της πατρίδος τους, παρέα με τούς τζάπς.

    Αποικιοκρατική προπαγάνδα η ταινία.

    Αυτή η συμπεριφορά στην λακανική ψυχανάλυσι ονομάζεται «ανώτερο αποικιοκρατοειδές σύνδρομο του γεφυριού του Κβάι». Καποιοι προσπαθούν να το καταστήσουν σύνδρομο όλου του Ελληνικού λαού.

    Πήραμε καλώς κακώς τους Ολυμπιακούς (2004)‐ δηλαδή τους πήραν οι συμμορίες. Εμείς, οι υπόλοιποι είμαστε οι σκλάβοι ‐ εθελοντές. Εφ όσον τους πήραμε λένε, ας προσπαθήσουμε να τους κάνουμε καλούς, όσο πιό καλούς μπορούμε. Η γέφυρα εδώ.

    Θυμάστε, στην ταινία στην αρχή κάποιοι εκαναν σαμποτάζ κι η γέφυρα έπεφτε. Αυτοί είμαστε εμείς ‐ όσοι δεν θέλουν τους Ολυμπιακούς. Στο τελος όμως επικρατούν οι σκέψεις του αρχιμάστορα Αλέκου Γκηνέση. Η γέφυρα είναι πολιτισμός, είναι εργο του ανθρώπου κι είναι καλό καί χρήσιμο ‐ συνδέει τις δύο ξένες όχθες, περνάνε γέροι και γριές, εμπορεύματα, ένα κορίτσι απ την μιά μεριά θα ερωτευθή ένα αγόρι από την άλλη του ποταμού ‐ θα δίνουν τα μεσάνυχτα με φεγγάρι ραντεβού στη γέφυρα. Τι κι αν είναι πόλεμος, τι κι αν είμαστε σκλάβοι, η γέφυρα είναι αιώνια, ο πόλεμος μιά μέρα θα τελειώση.

    Δηλαδή τι κι αν είναι σκλάβοι οι άλλοι, Ινδοί, Αφρικανοί, Αυστραλοί κι όπου αλλού πάτησε το βρωμερό ποδάρι του ο αγγλικός ιμπεριαλισμός ‐ αφού τους φιάχνουμε γέφυρες που ναι το σήμα κατατεθέν της βρεττανικής λέαινας.

    Η ολυμπιάδα! Τα ίδια επιχειρήματα ακριβώς, πρέπει να γίνη, έργο πολιτισμού, υπέρβασι, αντικειμενικώς καλό. Τα ίδια αποικιοκρατικά επιχειρήματα.

    Εγώ πάντως αν στο τέλος όπως ελπίζω περάσουν τα αεροπλάνα και γκρεμίσουν την Ολυμπιάδα, θα μαι κει να σφυρίζω χαρούμενος: σφισφι σφισφισφισφιιι σφιι σφιι σφισφι

  20. 08/04/2008 στο 13:09

    Το πρόβλημα με τον Σιμόπουλο είναι ότι παρουσιάζει τα περιστατικά αυτά όχι απλά ως κανόνα στους Ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας, αλλά ότι τότε ήταν ακόμα πιο διεφθαρμένοι από ό,τι σήμερα. Αυτήν την εντύπωση μου άφησε το βιβλίο του όταν το διάβασα το ’99.

    Βεβαίως, φαντάζομαι ότι οι ολυμπιακές ομάδες της Σοβιετικής Ενώσεως και της Κίνας ήταν πάντοτε αδιάφθορες, χωρίς ντόπα και χωρίς όλα αυτά που καταμαρτυρεί στους αρχαίους Έλληνες, παίρνοντας αφορμή από την εκτεταμένη διαφθορά που είχε επικρατήσει στους μεταχριστιανικούς χρόνους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας…

  21. bigfatopinion
    08/04/2008 στο 16:45

    Βεβαίως, φαντάζομαι ότι οι ολυμπιακές ομάδες της Σοβιετικής Ενώσεως και της Κίνας ήταν πάντοτε αδιάφθορες, χωρίς ντόπα και χωρίς όλα αυτά που καταμαρτυρεί στους αρχαίους Έλληνες, παίρνοντας αφορμή από την εκτεταμένη διαφθορά που είχε επικρατήσει στους μεταχριστιανικούς χρόνους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας…

    (εκφωνητής) «… και τώρα περνάει η Ολυμπιακή Ομάδα της Ρουμανίας. Θαυμάστε γεροδεμένα κορμιά, θεληματικά πηγούνια, αρρενωπά μουστάκια, τριχωτά στέρνα, δυναμικά μπράτσα.

    -περνάνε οι αθλητές-

    … και τώρα ακολουθούν οι άρρενες της Ολυμπιακής Ομάδας της Ρουμανίας».

  22. 08/04/2008 στο 21:35

    Προφήτη,
    το κυνικός το έγραψα ως φιλοφρόνηση. Ομως πρέπει να λειτουργέι, να παραγει αποτελέσματα και όχι να διασκεδάζει τις ενοχές μας.

    Για το ντόπιγκ στην Ελλάδα: Και λίγα λες για το κλίμα, το κοινωνικό πλαίσιο και τη φραπεδιά. Εχουμε πετύχει πολύ περισσότερα. Εμείς δεν είμαστε η χώρα όπου ο αρχηγός της πρωταθλήτριας εθνικής απεδείχθη ότι εκκρίνει περισσότερη τεστοστερόνη από τους ταύρους; Και ο λαός αυτής της χώρας το αποδέχθηκε, το ίδιο και τα ΜΜΕ, και το κυριότερο το αποδέχθηκαν οι αντίπαλοι που υποτίθεται ότι έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα με το σύλλογο του εν λόγω «πρωθυπουργού»; Γιατί άραγε; Ο έτερος κυνηγός της ίδιας ομάδας δεν συνελήφθη επίσης κλέπτων οπώρας;

    Θυμάμαι κι εγώ τον Μπορζόφ να προσπερνά σαν σταματημένους τους ατυχείς αμερικανούς. Και σκέπτομαι ότι ο ωραίος Βαλερί δεν έπαθε και τίποτε από τα φάρμακα…

    Τώρα για τη γνώμη του BFO να πω ότι συμφωνώ με τον Προφήτη: αυτός είναι ο ρους της ιστορίας. Η βιομηχανοποίηση των πάντων, ακόμα και της λεγόμενης τέχνης.

    Δεν παρακολουθώ εδώ και 15 χρόνια αθλητισμό λόγω των αναβολικών. Πριν με ενδιέφερε ακόμη και το μπιλιάρδο. Ομως η ιστορία μας προσπέρασε. Δεν μεμψιμοιρώ αλλά η αίσθηση του αγνώστου που από το πουθενά κέρδιζε στα 5.000, όπως ένας μυστήριος Ιταλός που δεν θυμάμαι πια πώς τον λένε. Ή πριν από αυτόν κάτι βρετανών που ξαφνικά στη μέση της κούρσας έκανα ντεμαράζ και ξέφευγαν 300 μέτρα από τους άλλους, η επικράτηση δηλαδή του αουτσάιντερ, η πεμπτουσία του αθλητισμού για μένα, παρήλθε ανεπιστρεπτί.

  23. 09/04/2008 στο 14:48

    @ Ο Αιρετικός

    Ναι, τελικά οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην αρχαιότητα ήταν «πεντακάθαροι» κι ο Σιμόπουλος «διαστρεβλώνει» αυτή την πραγματικότητα. Ως συνήθως, φταίει πάντα ο «αγγελιοφόρος». Τι έκανε ο Σιμόπουλος; Απλά καταγράφει και σχολιάζει τα όσα αναφέρουν οι αρχαίες πηγές για τους Αγώνες – και για τον αθλητισμό εν γένει.

    Και δεν πήρε καμιά αφορμή «από την εκτεταμένη διαφθορά που είχε επικρατήσει στους μεταχριστιανικούς χρόνους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας…»

    Στο βιβλίο του αφιερώνει 170 ολόκληρες σελίδες στην Αρχαία Ελλάδα. Και μόλις καμιά εκατοστή στους αγώνες από τη Ρώμη μέχρι σήμερα. Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Δημοσθένης, και δεκάδες άλλοι είναι οι πηγές του.

    …Και τελικά εσένα το πρόβλημά σου είναι πολιτικό; Τι να κάνουμε, ο Σιμόπουλος ήταν αριστερός, είχε κάνει και στο Μακρονήσι, αν δεν κάνω λάθος. Μήπως η αρχαία Ελλάδα ανήκει στη «Δεξά»; Και δεν επιτρέπεται στους αριστερούς να ασχολούνται με δαύτη;

    Ή μήπως ο Σιμόπουλος θα έπρεπε να απολογηθεί για τις ντόπες των κομμουνιστικών χωρών; [Η Κίνα, πάντως, την εποχή που έγραφε το βιβλίο του δεν «υπήρχε» αθλητικά.] Την εμπορευματοποίηση των αγώνων κατήγγειλε, και γι’ αυτό δεν νομίζω ότι φταίνε οι κομμουνισταί…

  24. filopatria
    09/04/2008 στο 15:54

    @Βοιωτός #10
    Θυμάμαι 2 Γαλλίδες αθλήτριες των Πανευρωπαϊκών του 68(;) τις Κολέτ και Μπεσόν. Στην συνέχεια μετά μερικά έτη η Κολέτ, νομίζω, ξαφνικά πέθανε. Αναπάντεχα. Στην συνέχεια βέβαια δεν θυμάμαι κάτι ανάλογο να συνέβει αλλά γνωρίζω πχ. πως όσοι Γάλλοι τρέχουν στον ποδηλατικό γύρο της Γαλλίας δεν προλαβαίνουν να γεράσουν. Και όχι μόνο οι Γάλλοι. Μάλιστα κάποιος από δαύτους ετοιμοθάνατος έγραψε και ένα βιβλίο το 2003(;).

    @Οικοδέσποτα

    Καλό το υλικό σας αλλά ακόμη καλύτερες οι πηγές σας. Μερσί α βου σερ μισιέ

  25. 09/04/2008 στο 21:03

    Όλοι οι αθλητές υψηλού, ακόμα και όχι τόσο υψηλού επιπέδου, τα παίρνουν τα φυτοζούμια τους και το αντιντόπινγκ υπάρχει για ξεκάρφωμα και για να βγάζουμε από το παιχνίδι όσους μας την σπάνε.

    Ο Γκάτλιν, αυτός ο Ρόμποκοπ που κέρδισε τα 200 στην Αθήνα το -04, μετά πιάστηκε 2(!) φορές ντοπαρισμένος. Χα χα. Και μετά σου λέει ο Κεντέρης με τα μακρυά σαγώνια που είχαν τάσεις φυγής και η Θάνου η αιώνια έφηβη με τα καβλόσπυρα (ΣΕΞσπυρ). 😛

    Πάντως ευτυχώς που πιάστηκαν οι 11, μπας και σώσουν τα συκώτια τους από το κοκτέιλ – σκοτώστρα…

  26. 11/04/2008 στο 09:06

    @ Προφήτης

    Σχετικά με τη φτώχεια [Σιμόπουλος, ό.π., σελ. 70]:

    «Ο ιατροφιλόσοφος Γαληνός (Β΄ αι. μ.Χ.) γράφει ότι το «επάγγελμα του αθλητισμού» πρωτοεμφανίζεται στον Ε΄ αιώνα. Ήταν μια προσπάθεια των φτωχών πολιτών να επιβιώσουν. Και τους αντιπαραθέτει με τους αριστοκράτες, τους «ευγενείς αθλητές» που δεν είχαν ανάγκη χρημάτων». [Σημ. 21- Γαληνός, Θρασύβουλος, 33]

    Ουδέν καινόν…

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: