Αρχική > Διεθνείς Σχέσεις, Πλανήτης Γη Α.Ε., Πολιτική > Δημοσιογράφοι χωρίς σύνορα ή χωρίς ντροπή; [της Χριστίνας Σταματοπούλου]

Δημοσιογράφοι χωρίς σύνορα ή χωρίς ντροπή; [της Χριστίνας Σταματοπούλου]

07/04/2008

Αναδημοσιεύω από το φύλλο της Ρήξης [#32] που κυκλοφορεί, το άρθρο της Χριστίνας Σταματοπούλου για τους Γιατρούς Δημοσιογράφους χωρίς Σύνορα. [Οι υπογραμμίσεις δικές μου].

Δημοσιογράφοι χωρίς σύνορα ή χωρίς ντροπή;

T η Δευτέρα, 24 Μαρτίου, στην τελετή Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας, στην Ολυμπία, τρεις Γάλλοι δημοσιογράφοι, μέλη της οργάνωσης Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα (Reporters Sans Frontieres – RSF), προσπάθησαν να διακόψουν την ομιλία του προέδρου της Οργανωτικής Επιτροπής Πεκίνο 2008, φωνάζοντας συνθήματα υπέρ του Θιβέτ και υψώνοντας μια μαύρη σημαία όπου οι πέντε ολυμπιακοί κύκλοι εμφανίζονταν σαν χειροπέδες.

Παρ’ όλο που η ελληνική κρατική τηλεόραση έσπευσε να εξαφανίσει τη σκηνή από την οθόνη, η ενέργεια των τριών Γάλλων δημοσιογράφων έγινε γνωστή στα πέρατα του κόσμου και συνάντησε θερμή υποδοχή από τον περισσότερο κόσμο, που, στη συντριπτική του πλειοψηφία, αποδοκιμάζει τις μεθοδεύσεις του κινεζικού καθεστώτος απέναντι στη μειονότητα των Θιβετιανών.

Αυτή όμως είναι η πρώτη ανάγνωση. Αν ψάξουμε λίγο να μάθουμε τι ακριβώς συμβαίνει και αν προσπαθήσουμε να διαβάσουμε πίσω από τις γραμμές, θα βρεθούμε προ αλλεπάλληλων εκπλήξεων.

Η μεγαλύτερη έκπληξη μας περιμένει όταν μελετήσουμε τις δραστηριότητες των φορέων της συγκεκριμένης διαμαρτυρίας, των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα. Πράγματι, η οργάνωση αυτή δέχεται από καιρό τα πυρά πολλών οργανώσεων και προσωπικοτήτων του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, οι οποίες την κατηγορούν, με αποδείξεις, ότι είναι δεν είναι τίποτε άλλο παρά το φύλλο συκής της αμερικανικής ηγεμονικής πολιτικής.

Η ίδια η οργάνωση, άλλωστε, παραδέχεται ότι χρηματοδοτείται από οργανισμούς όπως το ακροδεξιό Center for a Free Cuba (Κέντρο για μια ελεύθερη Κούβα), που πληρώνεται από τις Η.Π.Α., και του οποίου διακηρυγμένος στόχος είναι να ανατρέψει την κουβανική κυβέρνηση. Με περηφάνια επίσης ομολογεί ότι χρηματοδοτείται από την οργάνωση των ΗΠΑ «National Endowment for Democracy» (Εθνικό Ίδρυμα για τη Δημοκρατία). Το ίδρυμα αυτό δημιουργήθηκε από τον Ρίγκαν το 1983, με στόχο να υλοποιεί δημοσίως αυτά που έκανε υπογείως η CIA επί δεκαετίες. Δαπανά 30 εκατομμύρια δολάρια ετησίως για να στηρίζει πολιτικά κόμματα, συνδικάτα, κινήματα διαμαρτυρίας και μαζικά μέσα ενημέρωσης σε δεκάδες χώρες (Νιου Γιορκ Τάιμς, Μάρτιος 1997). Μάλιστα, τον Σεπτέμβριο του 1991, ο Άλεν Βαϊνστάιν, που συνέβαλε στην υιοθέτηση της νομοθεσίας για τη δημιουργία του NED, δήλωνε στην Ουάσινγκτον Ποστ: Πολλά από αυτά που κάνουμε εμείς σήμερα τα διεκπεραίωνε η CIA παράνομα πριν από 25 χρόνια. Ο Καρλ Γκέρσμαν, πρώτος πρόεδρος του ΝED, εξηγούσε το 1986: Θα ήταν τρομερό για τις δημοκρατικές οργανώσεις όλου του κόσμου να φαίνεται πως επιχορηγούνται από τη CIA. Αυτό το ζήσαμε στη δεκαετία του ’60 και γι’ αυτό το σταματήσαμε. Επειδή δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε αυτή την πρακτική, δημιουργήθηκε το NED.

Εκφράζοντας λοιπόν την ευγνωμοσύνη τους για την απλοχεριά των Αμερικανών, οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα και Χωρίς Τσίπα, δήλωναν για την εισβολή στο Ιράκ: Η ανατροπή της δικτατορίας του Σαντάμ Χουσεΐν έβαλε τέλος σε τριάντα χρόνια επίσημης προπαγάνδας και έφερε μια νέα εποχή ελευθερίας, γεμάτη από ελπίδα και βεβαιότητα για τους Ιρακινούς δημοσιογράφους. Και προσθέτει, για να μην αφήσει καμία αμφιβολία: Για τα ιρακινά μίντια, δεκαετίες απόλυτης έλλειψης ελευθερίας του Τύπου τερματίστηκαν με τον βομβαρδισμό του υπουργείου Πληροφόρησης, στις 9 Απριλίου, στη Βαγδάτη (RSF, Irak – Rapport annuel 2004).

Ένας άλλος προνομιακός στόχος των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα είναι, βεβαίως, και ο Ούγκο Τσάβες. Στο πραξικόπημα, τον Απρίλη του 2002, ο Ρομπέρ Μενάρ (γενικός γραμματέας της οργάνωσης και ένας από τους τρεις δημοσιογράφους που σήκωσαν το πανό για το Θιβέτ στην Ολυμπία) όχι μόνο απέφυγε επιμελώς να αναφερθεί στον ρόλο που έπαιξαν τα μίντια εναντίον του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου της Βενεζουέλας, αλλά μετέδιδε χωρίς την παραμικρή επιφύλαξη την εκδοχή των πραξικοπηματιών, προσπαθώντας να πείσει τη διεθνή κοινή γνώμη ότι ο Τσάβες είχε όντως παραιτηθεί και όχι ανατραπεί. Μέχρι σήμερα, η οργάνωση επιδίδεται σε πόλεμο παραπληροφόρησης κατά της κυβέρνησης της Βενεζουέλας.

Ακόμα πιο αποκαλυπτική είναι η στάση της απέναντι στην Αϊτή. Όταν ο Αριστίντ, πρόεδρος της Αϊτής, τον Φεβρουάριο του 2004 ανατράπηκε από πραξικόπημα που οργάνωσαν από κοινού Γαλλία και Η.Π.Α., οι ΔΧΣ χειροκρότησαν την ενέργεια με τον θορυβώδη τίτλο: Η ελευθερία του Τύπου επέστρεψε: μια ελπίδα που πρέπει να διατηρήσουμε. (Την ίδια στιγμή, επιχορηγούνταν με 397.604 ευρώ από τη γαλλική κυβέρνηση, ποσό που αντιπροσώπευε το 11% του προϋπολογισμού τους). Αντιθέτως, η ευαίσθητη οργάνωση δεν βρήκε τίποτε να πει για την αιματοχυσία που ακολούθησε το πραξικόπημα, ούτε ίδρωσε το αυτί της από τις επανειλημμένες επιθέσεις σε δημοσιογράφους.

Δεν είναι να απορεί λοιπόν κανείς που ο Κόλιν Πάουελ, πρώην υπουργός Εξωτερικών των Η.Π.Α., στην πρώτη αναφορά που δημοσίευσε, τον Μάιο του 2004, της Επιτροπής Βοήθειας σε μια Ελεύθερη Κούβα, και με την οποία αυξήθηκαν δραστικά οι κυρώσεις εναντίον της Κούβας, δεν βρήκε άλλη ΜΚΟ να υποδείξει ως παράδειγμα παρά τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα!

Και, προφανώς, για να τον ευχαριστήσει γι’ αυτή την τιμητική διάκριση, ο γραμματέας της οργάνωσης, Ρομπέρ Μενάρ, έφτασε να δικαιολογήσει ακόμα και τα βασανιστήρια, μετά την απόφαση του αμερικανικού Κογκρέσου να τα νομιμοποιήσει, τον Οκτώβριο του 2006. Έτσι, σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, στις 16 Αυγούστου 2007, αναφερόμενος στη δολοφονία από ισλαμιστές του Αμερικανού δημοσιογράφου Ντάνιελ Περλ, τόνισε πως δικαιολογούνται τα βασανιστήρια όχι μόνο των υπόπτων, αλλά και των μελών των οικογενειών τους (!), προκειμένου να σωθούν ζωές αθώων: Αν έπιαναν την κόρη μου όμηρο, δεν θα έθετα κανένα όριο, σας διαβεβαιώνω, δεν θα έθετα κανένα όριο στα βασανιστήρια! Σε τι διέφεραν οι ισχυρισμοί των Μπους, Πινοτσέτ, Βιντέλα κ.ά. όταν δολοφονούσαν και εξαφάνιζαν δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων; Χρησιμοποιώντας και χειραγωγώντας τα πιο πρωτόγονα συναισθήματα, εύκολα καταπατούνται όχι μόνο τα δικαιώματα των ενόχων, αλλά παραβιάζουμε ακόμα και το στοιχειώδες τεκμήριο αθωότητας.

Και ο κατάλογος των «άθλων» αυτής της τόσο ευαίσθητης οργάνωσης δεν έχει τελειωμό. Άλλωστε, έχουν γραφτεί πολλά βιβλία και δεκάδες άρθρα για τον βίο και την πολιτεία της. Μια επίσκεψη στο διαδίκτυο θα πείσει και τον πιο δύσπιστο.

Είναι φυσικό λοιπόν να κουμπώνεται, τουλάχιστον, κανείς απέναντι στις επιλεκτικές ευαισθησίες των ΔΧΣ. Δικαιολογημένα, ωστόσο, θα αντιτάξει κάποιος ότι αυτό δεν σημαίνει πως οι Θιβετιανοί δεν καταπιέζονται από το κινεζικό καθεστώς και δεν θα πρέπει να τους συμπαρασταθούμε. Καμία αντίρρηση!

Σε ό,τι αφορά το Θιβέτ, πέρα από το (σημαντικό, σίγουρα) ζήτημα των ατομικών δικαιωμάτων, θα πρέπει κανείς να λάβει υπόψη και τα σημαντικότατα γεωπολιτικά (και όχι μόνο) συμφέροντα που παίζονται στην περιοχή. Άλλωστε, τα τελευταία χρόνια το έχουμε δει συχνά το έργο (και στη γειτονιά μας), με πρόσχημα τα «ανθρώπινα δικαιώματα», να παραβιάζεται κατάφωρα κάθε έννοια διεθνούς νομιμότητας και να επιβάλλεται ο νόμος της ζούγκλας (στην προκειμένη περίπτωση των ΗΠΑ).

Γι’ αυτό, στο επόμενο φύλλο της Ρήξης θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μια εκτενή παρουσίαση του ζητήματος του Θιβέτ και των επιπτώσεών του, τόσο στην περιοχή όσο και παγκόσμια. Αρκετά με τον μανιχαϊσμό του μαύρου – άσπρου, που μας έχει μετατρέψει στους χρήσιμους ηλίθιους της εκάστοτε ηγεμονικής υπερδύναμης!

Υ.Γ.: Τα στοιχεία για το άρθρο αντλήθηκαν από διάφορες ιστοσελίδες του διαδικτύου, όπως:

http://www.legrandsoir.info/spip.php, http://www.voltairenet.org/fr και

http://www.mondialisation.ca/index.php?context=home.

Advertisements
  1. 08/04/2008 στο 09:38

    Για τους Δημοσιογράφους, όχι για τους Γιατρούς (στην πρώτη περίοδο, ο δαίμων των Windows(;))

  2. 08/04/2008 στο 09:54

    Είναι ηλίου φαεινότερον ότι στο ζήτημα του Θιβέτ οι ΔΧΤ έχουν αναλάβει το ρόλο που έπειζε η CIA από το 1959 μέχρι το 1972. Αυτοί, οι …ένθερμοι υποστηρικτές της δημοκρατίας και της ελευθερίας, να αγωνίζονται να επανακάμψει ένα θεοκρατικό καθεστώς…

  3. 08/04/2008 στο 16:50

    Εεεε…ποιά είναι η είδηση;
    Δεν κατάλαβα! 😉

  4. stardust30
    08/04/2008 στο 16:55

    Κοίταξε να δεις αν θες να πεις με το κείμενό σου ότι το να υποστηρίζουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Θιβέτ επειδή το κάνει αυτό και μια προσκείμενη στη CIA υπηρεσία (όπως εσύ λες) είναι εντελώς παράλογο.
    Όταν ένας άνθρωπος υποστηρίζει το δίκαιο τότε καλώς κάνει.
    Δηλαδή για να καταλάβω είσαι υπέρ των μεγα-εταιρειών που πάνε με τα νερά των κινεζικών αρχών για να μπορούν να στήνουν εργοστάσια και να θησαυρίζουν δις;
    Δεν είμαι υπέρ του θεοκρατικού καθεστώτος του Θιβέτ, είμαι υπέρ του ελεύθερου προσδιορισμού του κάθε ανθρώπου να ανήκει στο κράτος το οποίο επιθυμεί. Αν οι Θιβετιανοί θέλουν αρχηγό τους τον Δαλάι Λάμα κι όχι την κυβέρνηση της Κίνας (κάτι που φαίνεται πέρα ως πέρα αληθινό) τότε πρέπει να τους υποστηρίξουμε. Κάτω η Κινεζική κατοχή!Κάτω η Τουρκική κατοχή! Αφήστε τους λαούς να διαλέξουν μόνοι τους!

  5. 08/04/2008 στο 20:05

    Η λογική είναι απλή. Αν η διεθνής κοινότητα έδειχνε την ευαισθησία που δείχνει για το Θιβέτ, για την Παλαιστίνη, το Ισραήλ τώρα δεν θα ασκούσε την συστηματική του γενοκτονία.

  6. 08/04/2008 στο 20:13

    Τελικά πρέπει να υπάρχει κάποιος διακόπτης σε ορισμένους ανθρώπους που γυρνάει από ON σε OFF και τούμπαλιν ανάλογα με τις ιδεολογικές ρίζες (και μόνο ρίζες) του εμβλήματος του εκάστοτε δράστη ενάντια στα ανθρώπινα δικαιώματα. Έτσι οι μεν και οι δε, αναλόγως με το έμβλημα και αντιστρόφως μεταξύ τους, θα εξήρουν σαν ηρωισμό την αντίδραση ή θα την καταγγείλουν ως «ξένο δάκτυλο», «πρακτορισμό», «προδοσία», «τρομοκρατία», whatever και θα δικαιολογήσουν τον δράστη «αφού το κάνει για το καλό τους, απλά δεν είναι αρκετά ώριμοι για να το καταλάβουν».

    Αλήθεια, και στο Αφγανιστάν ή το Ιράκ έχετε καμία αμφιβολία αν θα επικρατήσει καθεστώς ΣΚΛΗΡΗΣ ΚΙΟΛΑΣ θεοκρατίας αν (μάλλον όταν) αποσυρθούν τα ξένα στρατεύματα; Για εκείνες τις περιπτώσεις όμως στοιχηματίζω πως ο συγγραφέας θα είναι πρώτος στην πορεία ενάντια στα στρατεύματα «κατοχής» (τα εισαγωγικά προαιρετικά και ανεξάρτητα – Ιράκ και Αφγανιστάν είναι δύο τελείως διαφορετικές φάσεις). Μπορεί βέβαια να ακούσουμε/διαβάσουμε και το πλέον παλαβιάρικο πως κανείς όντως είναι ενάντια στην θεοκρατία αφού υποστήριζε τα ΣΟΒΙΕΤΙΚΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ στο Αφγανιστάν την δεκαετία του 80… LOL!

    Αν υπάρχει κάτι που σιχαίνομαι πραγματικά στα άκρα της πολιτικής σκηνής είναι οι επιλεκτικές αισθήσεις (όραση, ακοή, κτλ.) και η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ.

  7. martingale
    08/04/2008 στο 22:59

    Σορρυ αλλα ρε παιδια πως μπορει να εγκαλει ο Μπους την Κινα για τα ανθρωπινα δικαιωματα οταν εχει ενα Αμπου Γκραιμπ και ενα Γκουανταναμο?
    Πως ο Σαρκοζι που εχει πραιτωριανους διασπαρτους στην Αφρικη, Αιτη κλπ απαιτει να σεβεται η Κινα τα ανθρωπινα δικαιωματα.
    Που ειναι οι δημοσιογραφοι με η χωρις συνορα για την κατασταση των Ελληνοκυπριων? Ποιος βγηκε απο τους οικολγους πρασινους να μιλησει για τους τονους απεμπλουτισμενου ουρανιου που επεσαν στην Σερβια οταν βομβαρδιζε το ΝΑΤΟ?
    Οταν κανεις πολιτικη αξιων δεν εισαι επιλεκτικος. Αν κανεις πολιτικη συμφεροντων εισαι. Αλλα σε μια πολιτικη συμφεροντων οργανωσεις οπως οι ΔΧΣ δεν εχουν λογο υπαρξης.

  8. provato
    08/04/2008 στο 23:35

    Προφανώς μιλάμε για ΤΟΜΗ στην ενημέρωση.Βοήθεια μας.

    @KiTaSuMbA
    ..Μπέρδεψα τους διακόπτες με τα ON OFF και τούμπαλιν, με τους ηλεκτρολόγους χωρίς σύνορα έχω καμία ελπίδα; 🙂

  9. 09/04/2008 στο 15:19

    @ Vrennus

    Μερσί για την επισήμανση, το διόρθωσα. Συμβαίνουν αυτά εσχάτως, λόγω περικοπής δαπανών για να αυξηθεί η κερδοφορία του μπλογκ και να ανέβει η χρηματιστηριακή του αξία [κάτι σαν την Ελευθεροτυπία, πάλι εσχάτως] 🙂

    Θεοκρατικό καθεστώς και κάτι παραπάνω. Ψάχνω σε κάτι παλιά κιτάπια μου, κι ίσως ανεβάσω και το κατιτίς για τον 14ο…

    @ J.McManus

    Έλα ντε! 🙂

    @ stardust30

    Ανάμεσα στο λευκό και στο μαύρο υπάρχουν άπειρες αποχρώσεις του γκρίζου [και άπειρες όλων των υπόλοιπων χρωμάτων]. Ούτε με την Κίνα, ούτε με τις μεγα-εταιρείες, ούτε με τις ΗΠΑ, ούτε με τον Δαλάι Λάμα.

    Οι τελευταίες ταραχές δεν είναι και τόσο «καθαρές». Ρίξε μια ματιά στο σχετικό άρθρο της wikipedia, υπάρχουν και πηγές: 2008 Tibetan unrest. Διαβάζουμε, για παράδειγμα: «Tibetan rioters appeared to be targeting shops and vehicles owned by Han Chinese, the predominant ethnic group in China but a minority in Tibet.[15] According to the BBC and the Wall Street Journal, rioters focused on setting fire to and looting businesses owned by them…»

    «Αν οι Θιβετιανοί θέλουν αρχηγό τους τον Δαλάι Λάμα κι όχι την κυβέρνηση της Κίνας (κάτι που φαίνεται πέρα ως πέρα αληθινό) τότε πρέπει να τους υποστηρίξουμε. Κάτω η Κινεζική κατοχή!»

    Προφανώς οι Θιβετιανοί έχουν κάθε δικαίωμα να… διαλέξουν τον αρχηγό τους. Κι εγώ έχω το δικαίωμα να μην πάω ούτε την Κίνα ούτε τον Δαλάι Λάμα. [Ούτε τον Σάχη «πήγαινα», ούτε και τον Χομεϊνί. Πριν από καμιά 20ριά χρόνια, είχα δώσει ομηρικές μάχες με κάτι φίλους ΕΚΚΕτζήδες για το Ιράν. Η θεοκρατία είναι παντού θεοκρατία…]

    «είμαι υπέρ του ελεύθερου προσδιορισμού του κάθε ανθρώπου να ανήκει στο κράτος το οποίο επιθυμεί.»

    Κι εγώ θέλω να ανήκω στο Λιχτενστάιν, αλλά πώς γίνεται το σπίτι μου στην Ελλάδα να θεωρείται λιχτενσταϊνικό έδαφος; 🙂

    @ KiTaSuMbA

    Βουλωμένα γράμματα διαβάζετε. Με μάτια ερμητικά κλειστά και βουλωμένα αυτιά…

    @ martingale

    Η ιδεολογία των «Μεγάλων Δυνάμεων» για τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ένα λάστιχο που το τραβάνε καταπώς γουστάρουν.

    @ provato

    !!!;;;

  10. filopatria
    09/04/2008 στο 15:25

    Χμμμμ,…ανθρώπινα δικαιώματα κάπου το έχω ξανακούσει αυτό.

    Ειδικά οι επιλεκτικές ευαισθησίες των επαγγελματιών του είδους. Αμέσως αφού διάβασα το όνομα του χρηματοδότη NED κατάλαβα περί τίνος πρόκειται. Αλλά για να δώσω και μια άλλη διάσταση στο πολύ καλό πόνημα της νέας Κρούπσκαγιας να πω ότι σε αλλόγλωσσο φόρουμ ασιατικής υφής ο συγκάτοικός μου είδε αυτό που είναι η είδηση.

    Η Κίνα κατασκεύασε σιδηρόδρομο για το Θιβέτ και εντελώς συμπτωματικά στο υπέδαφος της χώρας υπάρχουν πολλαπλά μεταλλεύματα (αυτό για τον mr. Tsapanos) ήγουν χαλκός, σίδηρος κλπ. Η Κίνα όπως γνωρίζετε αγοράζει μέχρι και τα σκουπίδια της Ευρώπης για να λύση το πρόβλημα των πρώτων υλών της βιομηχανάις της. Άρα το Θιβέτ θα λύσει κάποια προβλήματα.

    Και εκεί αρχίζουν οι άλλοι πλεονέκτες: και γιατί να τα πάρει η Κίνα και όχι κάποιος άλλος πλειοδότης που μπορεί να είναι και η ίδια η Γαλλία. Έτσι κι αλλιώς από μαγειρέματα στις πρώην αποικίες και Β. Αφρική έχει πλούσια εμπειρία.

    Κάτι ανάλογο με τραίνα και με ορυκτό πλούτο είχε γίνει παλιότερα στην Κίνα από την Ιαπωνία (Last Emperor). Προφανώς οι Κινέζοι εφαρμόζουν ότι έμαθαν από τους Ιάπωνες. Οι άλλες δυνάμεις κάνουν ότι έκαναν πάντα. «Μιά δράκα αλήτες που εξουσιάζουν τον κόσμο» κάπως έλεγε ο ποιητής 😉 Αλλίμονο στους θιβετιανούς που μπορεί να θυσιαστούν για να αλλάξουν απλώς αφεντικά.

  11. 09/04/2008 στο 15:29

    @ filopatria

    Μ’ αυτές τις ανούσιες ειρωνείες περί «νέας Κρούπσκαγιας» αδικείς και το σχόλιο και τον εαυτό σου… Πληζ…

  12. filopatria
    09/04/2008 στο 16:01

    @Χ. Μόρφος

    Νοπ! Δεν πρόκειται περί ειρωνίας αλλά το εννοώ. Το κείμενο είναι πολύ καλό.

    Ίσως επειδή έβαλα δυο διαφορετικά πράγματα μαζί να φαίνεται λίγο ειρωνικό αλλά δεν είχα πρόθεση να ειρωνευτώ κανένα ειδικά για την δουλειά του που σε τελική είναι καλύτερη από την ανύπαρκτη δικιά μου. «οι επαγγελματίες του είδους» αφορά ειδικά τους Γάλλους που πρέπει και καλά να έχουν πάντα άποψη και πάντα αλλιώτική από τους άλλους. Κάτι σαν τους φρέντσι ντόκτορζ όπως ηθελημένα υποθέτω ότι έβαλες. Αν με εννοείτε καλέ μου κύριε

  13. 09/04/2008 στο 17:27

    Ανθρώπινα δικαιώματα. Μεγάλη κουβέντα!

    ΗΠΑ:

    1 στους 100 στη φυλακή. 1 στους 9 με δελτίο τροφίμων. 1 στους 6 χωρίς ασφάλιση.

    Βέβαια, αφού οι ΗΠΑ δε περιλαμβάνουν τον εαυτό τους στις ετήσιες αναφορές για τα «ανθρώπινα δικαιώματα», αποφάσισε να τους βοηθήσει η Κίνα.

    http://en.wikipedia.org/wiki/Human_Rights_Record_of_the_United_States

  14. Γιώργος Βλάχος
    10/04/2008 στο 10:22

    Ερώτηση: Ποιοί Έλληνες (μεγαλο)δημοσιογράφοι ανήκουν στην εν λόγω οργάνωση; Δεν ξέρω, απλώς ρωτάω…

  15. 11/04/2008 στο 09:13

    @ filopatria

    Καλώς!

    Οι φρέντσι ντόκτορζ εξηγώ στο σχόλιο # 9 πώς μπήκαν…

    @ Ίωνας

    Από ανθρώπινα δικαιώματα στις ΗΠΑ, άλλο τίποτα…

    @ Γιώργος Βλάχος

    Κι εγώ δεν ξέρω. Έκανα μια πρόχειρη αναζήτηση στο διαδίκτυο, δεν βρήκα κάτι. Ούτε ελληνικό τμήμα υπάρχει. Όλοι παραπέμπουν στο διεθνές site τους.

  16. 13/04/2008 στο 00:12

    Κυριακή, 6 Απρίλιος 2008
    Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα (RSF)… προπαγάνδα χωρίς σύνορα!
    http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/2008/04/rsf.html

  17. μαοϊκός
    13/04/2008 στο 22:33

    Τελικά είσαι με το λαό του θιβέτ που καταπιέζεται από τους κινέζους σοσιαλφασίστες και αντιστέκεται ή με το κινέζικο νεοναζιστίκό καθεστώς;

  18. 14/04/2008 στο 14:36

    @ ΝΙΚΟΣ ΚΛΕΙΤΣΙΚΑΣ

    Έτσι είναι καταπώς τα λέτε στο κείμενό σας…

    @ μαοϊκός

    Τελικά είμαι με τον λαό του Θιβέτ που καταπιέζεται από τους κινέζους σοσιαλφασίστες και αντιστέκεται…

    Τελικά είμαι με τον λαό της Κίνας που καταπιέζεται, επίσης, από τους κινέζους σοσιαλφασίστες και αντιστέκεται…

    Τελικά είμαι εναντίον του κινέζικου νεοναζιστικού καθεστώτος. [Πότε έγινε νεοναζιστικό; Πριν τον Μάο, μετά, πριν τον Πινγκ, μετά;;;]

    Και, τελικά, είμαι εναντίον του θεοκρατικού καθεστώτος του κάθε Δαλάι Λάμα. Της 14ης ή της 5ης ή της 28ης ενσάρκωσής του…

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: