Αρχική > Χωρίς κατηγορία > Το «Αντί» αναστέλλει την έκδοσή του

Το «Αντί» αναστέλλει την έκδοσή του

11/04/2008

Θαρρώ πως ήταν άνοιξη του 1977, όταν, μαθητής ακόμα του Λυκείου, αγόρασα για πρώτη φορά ένα τεύχος του περιοδικού Αντί, της «Δεκαπενθήμερης Πολιτικής και Πολιτιστικής Επιθεώρησης».

Εκείνο το τεύχος ήταν αφιερωμένο στη δράση της CIA στην Ελλάδα και στο εξώφυλλό του φιγουράριζε η φωτογραφία του πρώην πράκτορα της Υπηρεσίας Φίλιπ Αίητζυ. Κάπου υπάρχει ακόμα εκείνο το τεύχος και μερικές ακόμα εκατοντάδες τεύχη του καλού περιοδικού. Συστηματικός αναγνώστης του για περισσότερα από δέκα χρόνια, περιστασιακός αργότερα, τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, σπανίως έμπαινα στον κόπο…

Παρά την ΚΚΕεσ. -ωτερική, κυρίως, και ΠΑΣΟΚική, δευτερευόντως, κλίση του, πάντα έβρισκες κάτι ενδιαφέρον να διαβάσεις στις σελίδες του εκείνα τα χρόνια. Όμως οι καιροί αλλάζουν, αλλάζουν οι άνθρωποι, αλλάζουν οι γραφιάδες, αλλάζουν κι οι αναγνώστες…

… Αλλάζουν και οι όροι στην ενημέρωση. Το οικονομικό κόστος δυσβάσταχτο… Και το Διαδίκτυο επιβάλλει πια τους δικούς του κανόνες στην ενημέρωση.

Το τεύχος του Αντί [#919], που κυκλοφορεί σήμερα είναι το τελευταίο.

Το αποχαιρετώ με μια, σχεδόν, αδιόρατη θλίψη.

Με την ίδια θλίψη που όλα αυτά τα χρόνια αποχαιρετούσα δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, βραχύβια ή μακρόβια έντυπα, που έκλειναν το ένα μετά το άλλο, για να αντικατασταθούν στα περίπτερα από ιλλουστρασιόν σκουπίδια του lifestyle.

Όσο και να μην συμφωνούσα με τα όσα διάβαζα σ’ αυτά τα έντυπα, αποτελούσαν εκείνη, την προ Διαδικτύου, εποχή πηγές ενημέρωσης και πηγές ερεθισμάτων – για σκέψη.

Οι εποχές όμως άλλαξαν…

Ας είναι ελαφρά τα ηλεκτρόνια που θα το σκεπάσουν…

Σχετικοί Σύνδεσμοι:

Advertisements
Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες: ,
  1. 11/04/2008 στο 12:13

    Μέρα θλίψης για κάθε αντιανιστή…

    (Πώς λέμε Αυριανιστή; Έτσι. Αξέχαστη θα μου μείνει η «Αντριανή» τις Απόκριες του 1989″

  2. 11/04/2008 στο 15:38

    😦

  3. 11/04/2008 στο 17:37

    Πιστεύω πως το στοίχημα της ενημέρωσης για όσους είναι αντί- θα παιχτεί στο Διαδίκτυο. Οι απόψεις που εξέφραζε το περιοδικό έτσι κι αλλιώς κυκλοφορούν στα νέα κανάλια.
    Θα λείψουν όμως κάποια πολύ ενδιαφέροντα αφιερώματα. Ο βραχύς λόγος των μπλογκ δεν μπορεί να αντικαταστήσει με τίποτα το κενό. Χρειάζονται νέες μορφές για την αποθησαύριση της κοινής μας ιστορίας.

  4. 11/04/2008 στο 23:58

    Τί να πω? Κι έγω ένα αντίο. Ο Τύπος στριμωγνεται γενικά.ανακατατάξεις παντού. Αλλάζει το κοινό. Δεν φταιει μονο το διαδικτυο ή η τηλεόραση. Αλλάζει η νοοτροπία του αναγνώστη… Η Μοντ συρρικνούται γιατί δεν μπόρεσε να πιάσει το πνευμα της εποχής….οι Νιου Γιορκ Ταιμας απολύουν γιατί δεν αντέχουν οικονομικά, το Νιουςγουίκ επίσης….
    Ενα μεγαλο αντιο στο πολιτικο ΑΝΤΙ και στον ηρωικό Παπουτσάκη

  5. 12/04/2008 στο 13:43

    Ενα από τα πιο ενδιαφέροντα αλλά και «αγαπησιάρικα» περιοδικά που εκδόθηκαν ποτέ στην Ελλάδα αναστέλλει την έκδοσή του, παίρνοντας μαζί του τη νιότη μιας γενιάς που παρέμεινε, απλώς, πολλά υποσχόμενη.

    Το Αντί κλείνει, προαναγγέλλοντας την ολοκληρωτική κυριαρχία των συγκροτημάτων στον χώρο των ΜΜΕ. Φταίμε εμείς που δεν το αγοράζαμε πλέον, πιθανόν η φυσιολογική κόπωση του εκδότη μετά από 34 χρόνια, φταίνε τα συμφέροντα που δεν ανέχονται ανεξάρτητες φωνές. Φταίει η εποχή της ταχύτητας, της βιομηχανοποίησης, του «εν τη παλάμη».
    Το βέβαιον είναι ότι ο χώρος των MME στην Ελλάδα είναι πια πολύ φτωχότερος σε ουσία και σε αισθητική.

  6. εργδημεργ
    12/04/2008 στο 19:28

    Πιστεύω ότι ένοιωσες κάπως σα να κοιτάζεσαι ένα πρωι στον καθρέφτη, ώ οικοδεσπότα, και να τρως μια ξαφνικη συνειδητοποίηση ότι δεν είσαι πλέον 20ετης φοιτητης! Και σε πιάνουν τ’ απολογιστικα σου… ποιοι είμαστε; τί είμαστε; απο πού ερχόμαστε; πού πάμε; (κτλ κτλ)

    Έτσι είναι τ’ ανθρώπινα… τραγωδία και κωμωδία ομου. Κλείνει το «Αντι» και επελαύνει ο καπιταλισμος και η ανθρώπινη βλακεία! (Θεε και Κύριε!) Κι εμεις μεγαλώνουμε ανεπιστρόφως!

    Πιστεύω ότι θα σου δώσει αφορμη να ξεσπάσεις με κανένα κομμάτι πρόζας, ή να γράψεις κανένα θεατρικο. Μέγας γιατρος ο χρόνος, και μεγάλη γιατρίνα η γραφη.

    Και η ζωη συνεχίζεται!

  7. 14/04/2008 στο 14:28

    @ pølsemannen

    Και διάβασα αντι-ανανιστή… 🙂 H Αντριανή καλή.

    @ manos

    «Ο βραχύς λόγος των μπλογκ δεν μπορεί να αντικαταστήσει με τίποτα το κενό. Χρειάζονται νέες μορφές για την αποθησαύριση της κοινής μας ιστορίας.»

    Συμφωνώ, αλλά πού ‘ν’ τες;

    @ ritsmas

    Και το κοινό αλλάζει και η νοοτροπία του αναγνώστη. Ωστόσο αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος που ενημερωνόμαστε. Όλη μέρα πια στο διαδίκτυο, μαθαίνουμε ό,τι συμβαίνει στην άλλη ακρούλα του πλανήτη – ό,τι μας ενδιαφέρει – άμεσα. Αυτό που λείπει είναι η εμβάθυνση στα γεγονότα, τα πριν, τα μετά…

    Ή για να το θέσω κάπως διαφορετικά. Τα παιχνίδια στο χώρο της ενημέρωσης «παίζονται» πια με δύο τρόπους: ένας εκδότης μού είχε πει, λίγο πριν αποχωρήσω απ’ το «μαγαζί» του μετά πολλών επαίνων: «ρε, μπαγάσα, έχεις την κακιά συνήθεια να απομυθοποιείς τα πάντα…»

    Κάπου μεταξύ «μυθοποίησης» και «απομυθοποίησης» νομίζω ότι παίζεται, και θα συνεχίσει να παίζεται, το παιχνίδι. Το ποιος κερδίζει το ξέρουμε…

    @ βοιωτός

    😦

    @ εργδημεργ

    Μπα, αγαπητέ μου! Όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη κοιτάζομαι για να δω πώς είμαι τώρα. Και όταν ήμουν 20χρονος φοιτητής πώς ήμουνα τότε έβλεπα.

    Για τα υπαρξιακά ερωτήματα που θέτεις: Το ποιος είμαι και το ξέρω και -ίσως- να μην το μάθω ποτέ [φιλοσοφικά εννοώ]. Ξέρω πολύ καλά από πού έρχομαι [εκτός από τις περιπτώσεις που το ξεχνάω]. Το πού πάω ελάχιστα με απασχολεί. Μια γλυκιά απορία έχω μόνον για το μέλλον: τι θα γίνω όταν μεγαλώσω;;;;;;

    «Κι εμείς μεγαλώνουμε ανεπιστρόφως!»

    Θα ήταν πιο θλιβερό να μικραίναμε ανεπιστρόφως…

    Πρόζα; Παλιά μου είχες αναθέσει και καναδυό… υπεργολαβίες. Άντε ντε!

    «Να πήξει ο χρόνος και να ‘ναι το τραύμα του μια ουλή, μια απλή γραμμή πάνω στο δέρμα του κόσμου…»

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: