Αρχική > Ιστορία, Πολιτική > Το «Εμπρός» για τον Μάη του ’68 [και όχι μόνον]

Το «Εμπρός» για τον Μάη του ’68 [και όχι μόνον]

02/05/2008

Η εβδομαδιαία εφημερίδα Εμπρός κυκλοφορούσε, το μακρινό 1968, κάθε Σάββατο και ετιμάτο δραχμάς 2,50. Έναν χρόνο μετά την «εθνοσωτήριον Επανάστασιν της 21ης Απριλίου 1967», ξεσπούν στο Παρίσι τα γεγονότα που θα μείνουν στην ιστορία ως «Μάης του ’68». Παρουσιάζει ενδιαφέρον να δούμε πώς κάλυψε, στην χουντοκρατούμενη Ελλάδα, αυτά τα γεγονότα μια εφημερίδα που, τηρουμένων των αναλογιών, θα μπορούσαμε να την συγκρίνουμε με τη σημερινή Espresso. Τηρουμένων των αναλογιών πάντα…

Το Εμπρός στα έξι φύλλα του [11, 18, 25 Μαΐου και 1, 8, 15 Ιουνίου 1968], που εξετάζονται εδώ, αφιέρωσε αρκετές σελίδες του στα γεγονότα, αναλύοντας τα του Γαλλικού Μάη. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η αναλυτική [καθημερινή] καταγραφή της εξέλιξης των γεγονότων που δημοσιευόταν στη στήλη με την ανασκόπηση των γεγονότων της εβδομάδας που είχε προηγηθεί της κυκλοφορίας του φύλλου.

Ακολουθούν αναλυτικά τα όσα δημοσίευσε η εφημερίδα. Οι φωτογραφίες από την Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Εφημερίδων και Περιοδικού Τύπου της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος. Πατώντας πάνω στις -περισσότερες- φωτογραφίες μπορείτε να τις δείτε σε μεγαλύτερη ανάλυση. Πρόσθεσα και κάποιες ειδήσεις της εποχής, έτσι για να πάρουμε μια ιδέα για το τι συνέβαινε πριν από σαράντα χρόνια…

Εμπρός, 11 Μαΐου 1968

«Επικινδύνους διαστάσεις λαμβάνουν αι διαδηλώσεις των αναρχικών εις Παρισίους», αναφέρει πρωτοσέλιδα η εφημερίδα:

Περισσότερα, ωστόσο, μπορούμε να διαβάσουμε στη στήλη της εφημερίδας, όπου γίνεται η ανασκόπηση των γεγονότων της εβδομάδας:

Τρίτη 7 Μαΐου:

Τετάρτη 8 Μαΐου:

«Ο Κόσμος κατά το Έτος 2000». Στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας διαβάζουμε ορισμένες «προφητείες» για το έτος 2000. Το απόσπασμα που ακολουθεί αφορά το «λυμένο» πρόβλημα της πείνας στον πλανήτη. Άκρως επίκαιρο:

Και στη σελίδα για τις «Μπίζνες» και την «Οικονομία» το αιώνιο πρόβλημα του εξηλεκτρισμού της χώρας…

Και δια τας φίλας του ιστολογίου, τι φοριόταν το ’68;

Εμπρός, 18 Μαΐου 1968

Ανασκόπηση:

Κυριακή 12 Μαΐου

Δευτέρα 13 Μαΐου

Τρίτη 14 Μαΐου

Πέμπτη 16 Μαΐου

Παρασκευή 17 Μαΐου

«Η δεκαετία του στρατηγού Ντε Γκωλ»: ανάλυση του Γ.Σ. για τα δέκα χρόνια του Ντε Γκωλ στην εξουσία, χωρίς αναφορές στα γεγονότα. «Δικτατορία, με την ψήφον του λαού και σεβασμός προσχημάτων της δημοκρατίας», τονίζει ο αρθρογράφος…


Οι ειδήσεις από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, πάντα επίκαιρες… Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε… Ανάλυση του Β.Κ.:

Ξεπερασμένη η αρρενωπή ομορφιά, είναι το συμπέρασμα για τη γυναίκα του ’68…

Και, φυσικά, ο Γκυ Ντεμπόρ τότε κι αν ήταν επίκαιρος!:


Εμπρός, 25 Μαΐου 1968

Και καλά ο Γκυ Ντεμπόρ… Αλλά τι ακριβώς έβλεπε στις παραλίες της Μεσογείου εκείνον τον Μάη ο Ραούλ Βανεγκέμ που εγκατέλειψε -λόγω διακοπών- το Παρίσι, μεσούσης της εξέγερσης, και μετά δεν μπορούσε να επιστρέψει λόγω της γενικής απεργίας;

Ανασκόπηση:

Σάββατο 18 Μαΐου

Κυριακή 19 Μαΐου

Δευτέρα 20 Μαΐου

Τρίτη 21 Μαΐου

Τετάρτη 22 Μαΐου

Πέμπτη 23 Μαΐου

Παρασκευή 24 Μαϊου

Στο ίδιο φύλλο δημοσιεύεται και -ανυπόγραφη- ανάλυση για το τι ακριβώς συνέβαινε στη Γαλλία:

Ενώ στην οικονομική σελίδα της εφημερίδα πληροφορούμαστε τα αιτήματα των απεργούντων εργατών της Γαλλίας, και τις φήμες για την υποτίμηση του φράγκου:

Και μέσα σ’ όλα αυτά και μια ελληνική πρωτιά:

Εμπρός, 1η Ιουνίου 1968

Τα γεγονότα της Γαλλίας είναι πια στην πρώτη σελίδα, με «τα διαπραχθέντα κατά την διάρκεια της δεκαετούς θητείας του σφάλματα του Ντε Γκωλ». Ποια ήταν αυτά; 1. Ηγνόησε την κομμουνιστικήν δύναμιν εκ κακής εκτιμήσεως [ενώ στη γλυκιά μας πατρίδα υπήρχε… επαγρύπνησις]. 2. Ήθελε να θυσιάζη -κατά το πρότυπον των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών κρατών- ένα μέρος των ανέσεων του λαού χάριν του Εθνικού Μεγαλείου [η άγνοια της δυνάμεως των κομμουνιστών οδηγεί, ως γνωστόν, εις τον… κομμουνισμόν, και εις τον εξ αυτού απορρέοντα εθνικισμόν!]. Και τα λοιπά και τα λοιπά…

Ανασκόπηση:

Σάββατο 25 Μαΐου

Κυριακή 26 Μαΐου

Δευτέρα 27 Μαΐου

Τρίτη 28 Μαΐου

Τετάρτη 29 Μαΐου

Πέμπτη 30 Μαΐου

Παρασκευή 31 Μαΐου

Και η «τεκμηριωμένη» ανάλυση για «Τα Βασικά Σφάλματα του Στρατηγού Ντε Γκωλ»:

Η κατάσταση στην Αφρική διαχρονική…

…και ακριβώς δίπλα «μία από τις πιο σημαντικές ανακαλύψεις της επιστήμης»:

Ενώ στη σελίδα με το χιούμορ, βλέπουμε τα προβλήματα που αντιμετώπισαν οι Γάλλοι με την γενική απεργία:

Εμπρός, 8 Ιουνίου 1968

Η δολοφονία του Ρόμπερτ Κέννεντυ [που «δολοφονικές σφαίρες τον έρριψαν θανασίμως τραυματισμένον τα μεσάνυχτα της παρελθούσης Τρίτης προς την Τετάρτην (ώραν Ελλάδος 9:30′ πρωινήν)»] κυριαρχεί στο πρωτοσέλιδο. Ουδεμία φυσικά έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι ο αστρολόγος της εφημερίδας είχε προβλέψει τη δολοφονία και είχε προειδοποιήσει από τον Ιανουάριο τον Ρ. Κέννεντυ:

Προφανώς λόγω της έκτακτης επικαιρότητας δεν δημοσιεύεται σ’ αυτό το φύλλο η στήλη της ανασκόπησης. Πληροφορούμαστε, ωστόσο, ποιος είναι «ο αρχηγός των εξάλλων ταραχοποιών» στη Γαλλία και ο υποκινητής της αναρχίας στην Ευρώπη: ο γνωστός και μη εξαιρετέος Κόκκινος Ντανιέλ Κον Μπεντίτ… Και τι να περιμένει κανείς από τον γιο ενός «φανατικού τροτσκιστή-αρχειομαρξιστή»;! Τους αρχειομαρξιστές πού τους θυμήθηκε ο συντάκτης;

Να μην επαναλάβω τις κακίες για τον Βανεγκέμ…

Όμως οι κίνδυνοι καραδοκούσαν πάντα [εκείνα τα προ AIDS χρόνια]:

Και οι ψιττακισμοί, ψιττακισμοί:

Εμπρός, 15 Ιουνίου 1968

Ανασκόπηση:

Τετάρτη 12 Ιουνίου

Πέμπτη 13 Ιουνίου

Παρασκευή 14 Ιουνίου

Κάπως έτσι τελειώνει ο Μάης του ’68 για το Εμπρός. Στα επόμενα φύλλα κυριαρχεί, όπως ήταν «λογικό», η δολοφονία του Ρ. Κέννεντυ…

Advertisements
  1. 02/05/2008 στο 01:56

    ΠΑΛΙ ΩΣ ΜΕΓΑΛΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΑΜΕ 🙂

  2. 02/05/2008 στο 10:03

    Και ενώ εμέις «κουρεύαμε αρνιά» στην Αυστραλία, είμαι ευτυχής που αποποιούμενος τα ερωτικά φιλιά μετά βδελυγμίας, έχω κερδίσει τόση ζωή!

  3. 02/05/2008 στο 10:44

    Μπορείς να βάλεις και τον Γιούνη του 68, που δεν αναφέρεται καθόλου από τους Έλληνες «επαναστάτες»; Είναι πιστεύω η ολοκλήρωση του Μάη του 68…

  4. 02/05/2008 στο 20:37

    @ ΑΤΗΕNA

    Είδες; 🙂

    Λοιπόν, σπεύστε όλοι να διαβάσετε το πόνημα της Αθηνάς. Εσείς θα χάσετε αν δεν…

    ΑΝ ΟΧΙ ΤΩΡΑ, ΠΟΤΕ?

    @ gregykapogeorge

    Φαντάσου πόσα θα είχες κερδίσει αν η φαντασία ήταν σήμερα στην εξουσία…

    @ Cacofonix

    Εννοείς τον Γιούνη του ’68 στη Γαλλία; Ψιλοστρατιωτικός νόμος, εκλογές και πανηγυρική επανεκλογή του στρατηγού… Πάντως, ο Γιούνης [ποιος τον έλεγε έτσι;] δεν χάλασε καθόλου τις καριέρες των «Μάηδων». Το σύστημα είχε ταρακουνηθεί και χρειαζόταν επειγόντως μεταγγίσεις ιδεών. Ο κόσμος όπως τον βλέπουμε σήμερα, είναι αποτέλεσμα του Μάη. Απ’ την ανάποδη…

  5. zalmoxis
    02/05/2008 στο 21:47

    Το πιο ωραίο ήταν πάντως, η φράση «το περίεργον με την πρωτοφανή ανοχήν των αρχών» για τον «ΕΧΘΡΟ ΠΑΣΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ» (ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ΑΠ¨Ο ΤΟ «ΕΜΠΡΟΣ»!!!) Κον Μπεντιτ! Μόνο για κομμουνιστές δεν κατηγόρησαν δηλαδή τους Ντε Γκωλ – Πομπιντού – αστυνομία!

    Πέρα από την πλάκα, μερικά περιστατικά από τον Μάη του ’68, αν τα αντιπαραβάλουμε με το σήμερα, δεν θα πρέπει να αισθανόμστε και τόσο ευτυχείς… Για παράδειγμα, στις 25 Μαϊου με τη συνθήκη Grenelle, η γαλλική κυβέρνηση (ανάμεσα στους εκπροσώπους της και ο νεαρός τότε Ζακ Σιράκ) πρότεινε στα συνδικάτα αυξήσεις 25% στον κατώτατο μισθό και μέση αύξηση 10%, όμως η βάση των εργατών τους είπε να την… Σήμερα, τέτοια ποσοστά όχι μόνο δεν θα τα αρνούνταν, αλλά θα εξασφάλιζαν στον Παναγόπουλο και τον κάθε Παναγόπουλο, ισόβια θέση στη βουλή!
    Όπως επίσης ότι οι απεργίες και οι καταλήψεις εργοστασίων (π.χ. της Sud Aviation στην πόλη Nantes και στο εργοστάσιο της Renault στην Rouen) ήλθαν από τη βάση και όχι από τα επίσημα συνδικάτα (τα οποία γυρίσαν τραβώντας από τ’ αυτί την 1η ΙΟυνίου τους καταληψίες στους χώρους δουλειάς)….

  6. 03/05/2008 στο 17:17

    Τότε στα 1968 λέγεται ότι πολύ είχαν χαρεί από την αποχώρηση του Ντε Γκολ τα μέλη της ιστορικής οικογένειας των ευεργετών του γαλλικού έθνους ντε Ροτσίλντ.

    Βέβαια, πληροφορούμαι ότι 40 χρόνια μετά, άλλη οικογένεια ευεργετών, οι Ροκεφέλερ, εγκαταλείπουν το παρασκήνιο και επιζητούν να ασκήσουν τα μετοχικά τους δικαιώμτα στην ΕΧΧΟΝ-ΜΟΒΙL. Ομολογώ ότι το γεγονός είναι ανησυχητικό. Τι δουλειά έχει η αλεπού στο Διοικητικό Συμβούλιο;

  7. 04/05/2008 στο 14:50

    MERCI ΓΙΑ ΤΟ ΛΙΝΚ ΧΡΗΣΤΟ

    ΕΤΟΙΜΑΖΩ ΤΩΡΑ ΝΕΟ ΠΟΣΤΑΚΙ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ ΣΛΟΓΚΑΝ ΤΟΥ ΜΑΗ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΚΑΝΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ΔΕΝ ΜΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ 😉

  8. Ανώνυμος
    05/05/2008 στο 01:46

    Στον Economist πάντως είχε δημοσιευθεί κάποια ιστορική ανάλυση με θέμα τον μάη του ’68, που ούτε λίγο ούτε πολύ περιέγραφε τα επεισόδια ως κατευθυνόμενα από τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία με στόχο τον Ντε Γκωλ.

  9. 05/05/2008 στο 18:11

    TO post sou einai katapliktiko.
    Isos tha eixe endiafron mia antiparatheis ton tropon me ton opoion parousiazan ta gegonoto difores efimerides tis epoxis.
    Kalo apogeuma

  10. 06/05/2008 στο 10:14

    @ zalmoxis

    Τι μας θυμίζεις… Αυτά είναι οι «μικρές λεπτομέρειες» των Μάηδων [δεν ήταν μόνον ένας, και δεν ήταν μόνον γαλλικός, και δεν ήταν μόνον φοιτητικός…] που όλοι σήμερα «λησμονούν». Γιατί οι Μάηδες ήταν μπόλικοι [σε κάποιες δεκάδες χώρες], δεν ήταν μόνον το ’68, [αλλά όλη τη δεκαετία και μεγάλο μέρος της επόμενης], ήταν και εργατικοί Μάηδες [στις περισσότερες χώρες], και άλλα τινά… Αλλά ποιος τα θυμάται αυτά… Και -κυρίως- όλα αυτά ΕΝΑΝΤΙΑ στη γραμμή των ΚΚ…

    @ βοιωτός

    Θα μπορούσαν να είχαν χαρεί, αλλά ο Ντε Γκωλ δεν αποχώρησε…

    Οι Ροκφέλερ παρά τους αντιμονοπωλιακούς [λέμε τώρα…] νόμους περί πετρελαϊκών εταιρειών, κυριαρχούν στο χώρο εδώ και ενάμιση αιώνα…

    @ ATHENA

    Εμείς σ’ ευχαριστούμε και για το πρώτο εξαιρετικό ποστ σου και για το δεύτερο [υπό συνεχή κατασκευή]:
    SLOGANS OXI ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ *POST UNDER CONSTRUCTION* *ΕΙΣΕΡΧΕΣΤΕ ΜΕ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΥΘΥΝΗ*

    @ Ανώνυμος

    Ναι, υπάρχει κι αυτή η εκδοχή. Σε βιβλίο την έχει καταγράψει ένα πρακτόρι των ισπανικών [και όχι μόνον] μυστικών υπηρεσιών, που «δούλευε» τότε στο Παρίσι. Έχει εκδοθεί και στα ελληνικά, δεν θυμάμαι ακριβώς συγγραφέα-τίτλο, αν ενδιαφέρεται κάποιος κάπου υπάρχει στη χαο-βιβλιοθήκη μου.

    Από την άλλη, βέβαια, πώς γίνεται μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες πραχτόρια να παρασύρουν έναν ΟΛΟΚΛΗΡΟ λαό, δεν το ξέρω. Αν έχει κανείς το Know-How ας το καταθέσει. Έχω μερικές ιδέες… 🙂

    @ giousurum

    Ευχαριστώ. Για ελληνικές εφημερίδες της εποχής έχω κάπου [αλλά πού;] κάποια στοιχεία – δημοσιευμένα ήδη. Παρόμοια φρασεολογία είχαν όλες [λογοκρισία γαρ], αν τα βρω [τα ψιλοέψαξα, αλλά δεν…] θα τα ανεβάσω. Για τον ξένο τύπο φαντάζομαι μια έρευνα στο διαδίκτυο θα αποδώσει καρπούς.

  11. Προφήτης
    06/05/2008 στο 12:39

    Χρήστο, εξαιρετικός, ως συνήθως.

    Το «κακό» είναι ότι θυμάμαι τη σελίδα με τον εξηλεκτρισμό, ΔΕΗ, φωτό με δικτάτορες κ.λπ. «Άτιμη» ηλικία …

    Τώρα, για το Μάη, όσοι γενικά στην ανάλυση ιστορικών γεγονότων δεν ικανοποιούνται αποκλειστικά από τις εμφανείς εξηγήσεις έχουν μερικούς λόγους για δεύτερες σκέψεις.

    1. Η πορεία τού Κον Μπεντιτ. Δεν θέλω να περιλάβω σ΄ αυτήν και τις τελευταίες δηλώσεις για τα Σκόπια («υπάρχει Μακεδονία και να σκάσετε»), τον γνωστό ανθελληνισμό κάθε σιωνιστή, γιατί θα εκτραπώ σε άσχημες ύβρεις. Πάντως κάθαρμα περιωπής.
    Και, αυτή η ευκολία (από πού;, άραγε με τι οικονομικά μέσα) των «κοσμοπολιτών» να μετακινούνται και να ζουν παντού. Χαρακτηριστική ΚΑΙ για τροτσκιστές ΚΑΙ για εβραίους.
    (Παρένθεση : στα λινκς που είχες παραθέσει για την «Αγορασμένη Επανάσταση», κάπου, αναφερόντουσαν οι ίδιες απορίες για τις μετακινήσεις του Τρότσκι. Διαχρονική δική μου απορία η ζωή του Πάμπλο).

    2. Η πτώση Ντε Γκωλ που αντικειμενικά εξυπηρέτησε τους αγγλοσάξωνες, ΗΠΑ & Βρεττανία. Η Γαλλία έχασε το σταθερά εθνικό προσανατολισμό για συγκρότηση πόλου-αντίβαρου, που βέβαια εν μέρει αποτελούσε «ξεροκεφαλιά» ενός παλιού στρατηγού γαλουχημένου με αυτοκρατορική Γαλλία. Η ουσία όμως είναι ότι εξέλειψε η μόνη ισχυρή προσωπικότητα που θα μπορούσε να τούς εναντιωθεί. Και η συνέχεια, με την διαρκή πτώσης ποιότητας της γαλλικής ηγεσίας, και αποκορύφωμα τον γελοίο αμερικανοτραφή νάνο, που τι σύμπτωση;, δεύτερος εβραίος που επιχειρεί μια «ολική μεταρρύθμιση» στη Γαλλία. Έπειτα, η αποχώρηση τότε, στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου, από το στρατιωτικό ΝΑΤΟ, δεν ήταν απλή υπόθεση. Οι αμερικανοί, για πολύ μικρότερα πταίσματα, σε μπανανίες έστελναν εκτελεστές. Σε μικρές δυτικές χώρες εγκαθιδρούσαν δικτατορίες. Σε μία μεγάλη δημοκρατική χώρα θα εφάρμοζαν κοινωνική μηχανική (χωρίς να υπάρχουν αποδείξεις ότι το έκαναν).
    Υπήρχε και παρελθόν, ρίξτε μια ματιά
    http://mondediplo.com/2003/05/05lacroix
    Και τέλος η αντίθεση Ντε Γκωλ στα αμερικανικά σχέδια για παιγνίδια με το δολλάριο, που ολοκληρώθηκαν με την εγκατάλειψη από (άλλο κάθαρμα) τον Νίξον το 1971 της συμφωνίας του Bretton-Woods, για σύνδεση δολλαρίου-χρυσού, του λεγόμενου «χρυσού κανόνα».

    Επαναλαμβάνω ότι προκειται για δεύτερες σκέψεις. Πάντως, τώρα πια, για τις κάθε είδους εξεγέρσεις ανοίγω, εκτός από τα επαναστατικά αρχεία, και τον Λεμπέση (Η Επαναστατική Μάζα, ψυχολογία και καθοδήγηση μαζών).

    Μακάριοι βέβαια όσοι τις έζησαν και πίστευαν – τότε.
    Η ψυχική ανάταση που βίωσαν τους συνοδεύει εσαεί.

    Ενδιαφέρουσα η οπτική τού Λουί Μαλ στο «Ο Μιλού τον Μάη».

  12. Προφήτης
    06/05/2008 στο 13:54

    Χρήστο, εξαιρετικός, ως συνήθως.

    Το «κακό» είναι ότι θυμάμαι τη σελίδα με τον εξηλεκτρισμό, ΔΕΗ, φωτό με δικτάτορες κ.λπ. «Άτιμη» ηλικία …

    Τώρα, για το Μάη, όσοι γενικά στην ανάλυση ιστορικών γεγονότων δεν ικανοποιούνται αποκλειστικά από τις εμφανείς εξηγήσεις έχουν μερικούς λόγους για δεύτερες σκέψεις.

    1. Η πορεία τού Κον Μπεντιτ. Δεν θέλω να περιλάβω σ΄ αυτήν και τις τελευταίες δηλώσεις για τα Σκόπια («υπάρχει Μακεδονία και να σκάσετε»), τον γνωστό ανθελληνισμό κάθε σιωνιστή, γιατί θα συνεχίσω με σε άσχημες ύβρεις. Πάντως κάθαρμα περιωπής.
    Και, αυτή η ευκολία (από πού;, άραγε με τι οικονομικά μέσα) των «κοσμοπολιτών» να μετακινούνται και να ζουν παντού. Χαρακτηριστική ΚΑΙ για τροτσκιστές ΚΑΙ για εβραίους.
    (Παρένθεση : στα λινκς που είχες παραθέσει για την «Αγορασμένη Επανάσταση», κάπου, αναφερόντουσαν οι ίδιες απορίες για τις μετακινήσεις του Τρότσκι. Διαχρονική δική μου απορία η ζωή του Πάμπλο).

    2. Η πτώση Ντε Γκωλ που αντικειμενικά εξυπηρέτησε τους αγγλοσάξωνες, ΗΠΑ & Βρεττανία. Η Γαλλία έχασε το σταθερά εθνικό προσανατολισμό για συγκρότηση πόλου-αντίβαρου, που βέβαια εν μέρει αποτελούσε «ξεροκεφαλιά» ενός παλιού στρατηγού γαλουχημένου με αυτοκρατορική Γαλλία. Η ουσία όμως είναι ότι εξέλειψε η μόνη ισχυρή προσωπικότητα που θα μπορούσε να τούς εναντιωθεί. Και η συνέχεια, με την διαρκή πτώσης ποιότητας της γαλλικής ηγεσίας, και αποκορύφωμα τον γελοίο αμερικανοτραφή νάνο, που τι σύμπτωση;, δεύτερος εβραίος που επιχειρεί μια «ολική μεταρρύθμιση» στη Γαλλία. Έπειτα, η αποχώρηση τότε, στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου, από το στρατιωτικό ΝΑΤΟ, δεν ήταν απλή υπόθεση. Οι αμερικανοί, για πολύ μικρότερα πταίσματα, σε μπανανίες έστελναν εκτελεστές. Σε μικρές δυτικές χώρες εγκαθιδρούσαν δικτατορίες. Σε μία μεγάλη δημοκρατική χώρα θα εφάρμοζαν κοινωνική μηχανική (χωρίς να υπάρχουν αποδείξεις ότι το έκαναν).
    Υπήρχε και παρελθόν, ρίξτε μια ματιά
    http://mondediplo.com/2003/05/05lacroix
    Και τέλος η αντίθεση Ντε Γκωλ στα αμερικανικά σχέδια για παιγνίδια με το δολλάριο, που ολοκληρώθηκαν με την εγκατάλειψη από (άλλο κάθαρμα) τον Νίξον το 1971 της συμφωνίας του Bretton-Woods, για σύνδεση δολλαρίου-χρυσού, του λεγόμενου «χρυσού κανόνα».

    Επαναλαμβάνω ότι προκειται για δεύτερες σκέψεις. Πάντως, τώρα πια, για τις κάθε είδους εξεγέρσεις ανοίγω, εκτός από τα επαναστατικά αρχεία, και τον Λεμπέση (Η Επαναστατική Μάζα, ψυχολογία και καθοδήγηση μαζών).

    Μακάριοι βέβαια όσοι τις έζησαν και πίστευαν – τότε.
    Η ψυχική ανάταση που βίωσαν τους συνοδεύει εσαεί.
    Αλλά δεν είναι ασύνδετη με την ανά τους αιώνες σταθερά της ανάγκης των νέων για εξέγερση κατά της προηγούμενης γενιάς, του κόσμου που παραλαμβάνουν κοκ. Είναι και οι ορμόνες βλέπεις …

    Ενδιαφέρουσα η οπτική τού Λουί Μαλ στο «Ο Μιλού τον Μάη».

  13. Προφήτης
    06/05/2008 στο 13:58

    Στο προηγούμενο σχόλιο βέβαια «Η ουσία … «εξέλιπε» και όχι «εξέλειψε».

  14. βοιωτός
    06/05/2008 στο 15:44

    Ο Ντε Γκολ έφυγε λίγους μήνες μετά.

    Απο ΤΟ ΒΗΜΑ
    Ανάμεσα στους καθηγητές του περιλαμβάνεται και ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Γαλλίας Ζορζ Πομπιντού. Κάποια στιγμή, όταν ο έλληνας σπουδαστής προθυμοποιείται να φέρει εις πέρας κάποιο θέλημα για χάρη του καθηγητή του, γνωρίζονται καλύτερα. Σύμφωνα με τον συγγραφέα ο Πομπιντού δρούσε τότε ως μεγαλοσύμβουλος της ισχυρής οικογένειας των Ρότσιλντ και

  15. 06/05/2008 στο 15:51

    @ Προφήτης

    Πολύ «άτιμη»… Και επίκαιρη: στον «εξηλεκτρισμό» υπάρχει και η «είδηση» για την πρώτη πυρηνική μονάδα στην Ελλάδα μέχρι το ’74. Back to the future, που λένε.

    1. Για τον Κον Μπεντιτ: έκανε μερικές καλές κονόμες με βιβλία, αμέσως μετά το ’68 [ως «ηγέτης γαρ…]. Μετά πήγε και για ένα διάστημα σε κιμπούτζ στο Ισραήλ, αλλά δεν γούσταρε, επέστρεψε εις τας Ευρώπας, δεν χρειαζόταν δα και άλλα διαπιστευτήρια για να κάνει καριέρα. Νομίζω δημοτικός σύμβουλος στη Φρανκφούρτη και αμέσως μετά Ευρωβουλευτής και το νερό είχε μπει στ’ αυλάκι.

    Για τα οικονομικά του Τρότσκυ έχουν ειπωθεί διάφορα κι ακόμα λέγονται. Ειδικά για την περίοδο της Νέας Υόρκης, πριν από την Επανάσταση/Πραξικόπημα…

    Όσο για τον Πάμπλο, η γυναίκα του είχε μια κάποια άνεση. Όχι σπουδαία πράγματα. Ήταν κι άλλα τα χρόνια εκείνα, πάντως.

    2. Για τον Ντε Γκωλ προφανώς κι έχυναν χολή τα αγγλοαμερικάνια. Πάντως, πέρα απ’ την παραίτησή του, πέθανε το φθινόπωρο του ’70. Δεν ξέρω τι παραπάνω θα μπορούσε να κάνει. Ωραία τα περί κοινωνικής μηχανικής, το πρακτόρι εξ ισπανίας λέει διάφορα. Πάντως δεν αποκλείω κάποιοι να έσπρωξαν την κατάσταση τον Μάη προς τα εκεί που ήθελαν. Αλλά δεν νομίζω ότι ήταν «στημένο» ούτε απ’ την αρχή, ούτε σ’ όλη του την έκταση.

    Ορμονικός Λεμπέσης 🙂 Το κακό με τις επαναστάσεις δεν είναι τη στιγμή που γίνονται. Το μετά είναι το πρόβλημα [προβληματάρα, εδώ που τα λέμε].

    Την ταινία δεν την θυμάμαι καθόλου μα καθόλου – «άτιμη» ηλικία… 🙂

    Καλό απόγευμα.

  16. 06/05/2008 στο 15:55

    @ βοιωτός

    Βοιωτέ με μπερδεύεις 🙂 Άφησες το σχόλιό σου σε άσχετο ποστ, απάντησα εκεί, μετά ξαναβλέπω το σχόλιό σου εδώ, ψάχνω να βρω την απάντησή μου τίποτα. Τα σβήνω και τα δύο από κει και ιδού η απάντησή μου:

    Παραιτήθηκε έναν χρόνο αργότερα [τον Απρίλη του ’69] από την προεδρία, γιατί δεν κατάφερε να “περάσει” ένα δημοψήφισμα για τον ρόλο της Γερουσίας.

    Ο Πομπιντού από καθηγητής γυμνασίου, αν θυμάμαι καλά, κι έφτασε να γίνει διευθυντής κάποιας τράπεζας των Ρότσιλντ. Ήταν άνθρωπός τους όπως επισημαίνεις.

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: