Αρχείο

Archive for 20/05/2008

Η κρυφή γοητεία της οικουμενικότητας


Φίλος τις μού έστειλε με e-mail τον σύνδεσμο για τη συνέντευξη που έδωσε στην Καθημερινή [18-5-2008] και στον Βασιλη Μουρδουκουτα [άνευ τόνων!] ο Ρίτσαρντ Γουόλιν, καθηγητής Ιστορίας των Ιδεών στο City University της Νέας Υόρκης [«Φρούδες ελπίδες η οικουμενικότητα»].

Ο Richard Wolin, γνωστός στην Ελλάδα από το βιβλίο του Η γοητεία του ανορθολογισμού: Το ειδύλλιο της διανόησης με τον φασισμό. Από τον Νίτσε στον μεταμοντερνισμό [εκδ. Πόλις], το οποίο είχα χαζοδιαβάσει πέρυσι [αν και δεν θυμάμαι ούτε τι έλεγε ούτε πού βρίσκεται 😳 ], στη συνέντευξή του δεν λέει και τίποτα το σπουδαίο, πέρα από τις γνωστές τετριμενιές που θα περίμενε κανείς:

Η εποχή μας χαρακτηρίζεται «ως μια εποχή όπου χάθηκε ένα μεγάλο στοίχημα. Το στοίχημα της συγκρότησης μίας κοσμοπολίτικης διακυβέρνησης. Επιδείξαμε αναμφίβολα εξαιρετικό σθένος στην ανάπτυξη και εμπέδωση της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, αλλά όσον αφορά την ανάπτυξη και εξέλιξη της παγκόσμιας δημοκρατίας εμφανιστήκαμε μάλλον αδύναμοι, ίσως δειλοί».

Και επειδή «[…] μεγάλοι υπερεθνικοί οργανισμοί όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προσδιορίζουν τις εναλλακτικές επιλογές, ορίζοντας κατ’ ουσίαν το τι πρέπει να κάνει το κάθε κράτος, η ισχύς της δημοκρατίας μοιραία εξασθενεί» θα πρέπει «[…] να ιδρύσουμε διεθνείς οργανισμούς, οι οποίοι θα έρθουν να τιθασεύσουν τις δυνάμεις της αγοράς, αλλά και να θεραπεύσουν τις πληγές που προκαλεί. Οφείλουμε να επαναφέρουμε σε πλανητικό επίπεδο την έννοια της αναδιανεμητικής δικαιοσύνης και ενός είδους υπερεθνικής δημοκρατίας.» [Κι εδώ ταιριάζει «γάντι» η ρήση του Γκαλμπραίηθ «έχοντας το φάρμακο, ανακαλύψαμε τη σύφιλη»…]

Τα βάζει [φυσικά!] με τον Μπους, τάσσεται υπέρ του Ομπάμα [«Θεωρώ ότι μπορεί να φέρει την ανατροπή. Γνωρίζω τους συμβούλους του. Ξέρω ότι είναι διεθνιστές.»] και -περσινά ξινά σταφύλια- «κατακεραυνώνει» τους νεοσυντηρητικούς. Τους νεοσυντηρητικούς αρκετοί εκ των οποίων, όλως περιέργως [;], υπήρξαν στα νιάτα τους τροτσκιστές και συνεχίζουν να είναι, με τον τρόπο τους, διεθνιστές, ακόμα και σήμερα. Και στην πλειονότητά τους εβραϊκής καταγωγής.

***

Και έτσι φτάνουμε σε ένα ενδιαφέρον σημείο του βιογραφικού του Γουόλιν, όπως καταγράφεται στην εφημερίδα, και όπου μαθαίνουμε ότι η επαφή του με την πολιτική ξεκίνησε από νωρίς, αφού «έφηβος, παρακολουθεί από κοντά τη δίκη των «Επτά του Σικάγο» – μια υπόθεση εξαιρετικής συμβολικής σημασίας για το κίνημα ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ.»

Ο εργδημεργ είχε καταθέσει προ ημερών σε σχόλιό του το εξής ερώτημα: «Το γιατί πέρασε ως διάττων καλοκαιρινης νύχτας (και δεν άφησε τίποτε πίσω του) το αντίστοιχο του Μάη ‘68 “κίνημα” των πανεπιστημίων των ΗΠΑπάρα καθ’ όλη τη δεκαετία του 1960;»

Είχα υποσχεθεί στον εργδημεργ ότι θα ψάξω διάφορα τέτοια «ζητηματάκια» σχετικά με τον «Μάη του ’68» και θα επανέλθω. Βέβαια, όπως λένε και στο χωριό μου «να τάζεις και να μην δίνεις, το σπίτι δεν χαλάει» 🙂 .

Όμως ο Γουόλιν, που παρακολούθησε από κοντά τη δίκη των «Επτά του Σικάγο», δίνει μια ενδιαφέρουσα «πάσα», για να πούμε μια ιστορία.

***

Βρισκόμαστε στην ΑμέριΚΚΚα [το «ΚΚΚ» από το Κου Κλουξ Κλαν – τον όρο χρησιμοποιούσαν κάποιοι από τους «επτά»], το μακρινό 1968. Αύγουστος. Στο Σικάγο διεξάγεται το Συνέδριο του Δημοκρατικού Κόμματος, στο οποίο θα αναδειχθεί ο υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου.

Στην πόλη συγκεντρώνονται και διαδηλωτές από ολόκληρη τη χώρα, που διαμαρτύρονται για την εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο του Βιετνάμ. Ανάμεσά τους και πολλά στελέχη του κόμματος [;] των Γίπις [Youth International Party], που είχε ιδρυθεί έναν χρόνο νωρίτερα, και οι οποίοι προτείνουν ως υποψήφιο πρόεδρο των ΗΠΑ ένα… γουρουνάκι: τον Πήγασο τον Αθάνατο [Pigasus]!

Ο υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ Πήγασος ο Αθάνατος συλλαμβάνεται στο Σικάγο στις 23 Αυγούστου 1968

Στις αναπόφευκτες [;] συγκρούσεις διαδηλωτών-αστυνομικών θα συλληφθούν και θα παραπεμφθούν σε δίκη οκτώ ταραξίες. Αργότερα, και κατά τη διάρκεια της δίκης, ο Μπόμπυ Σηλ [Bobby Seale], μέλος του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων [Black Panther Party], θα καταδικαστεί σε τετράχρονη φυλάκιση για «περιφρόνηση δικαστηρίου» [είχε αποκαλέσει τον δικαστή «φασιστόσκυλο», «γουρούνι» και «ρατσιστή», μεταξύ άλλων], θα αποβληθεί από τη δίκη, κι έτσι οι εναπομείναντες κατηγορούμενοι θα γίνουν γνωστοί ως Οι Επτά του Σικάγο [Chicago Seven]. Τα ονόματά τους: Abbie Hoffman, Jerry Rubin [που αργότερα έζησε και κάποιο διάστημα σε κιμπούτζ στο Ισραήλ, όπως και ο «κόκκινος» Κον Μπεντίτ], David Dellinger, Tom Hayden, Rennie Davis, John Froines, Lee Weiner.

Οι Επτά του Σικάγο

Και το όνομα του δικαστή: Julius Hoffman.

Άμπι Χόφμαν ο κατηγορούμενος, Τζούλιους Χόφμαν ο δικαστής… Καμία συγγένεια. Απλά ήταν και οι δύο εβραϊκής καταγωγής. Όπως επίσης και οι κατηγορούμενοι Τζέρρυ Ρούμπιν και Λη Γουέινερ. Και δύο εκ των δικηγόρων υπεράσπισης. Ο Άμπι «εκπροσωπούσε» τα παιδιά των εβραίων μεταναστών από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που υποστήριζαν ριζοσπαστικές πολιτικές θέσεις, ενώ ο Τζούλιους «εκπροσωπούσε» το παλιότερο, περισσότερο αφομοιωμένο, γερμανοεβραϊκό κατεστημένο.

Αυτή η -εβραϊκή- πτυχή της δίκης αγνοήθηκε, ως επί το πλείστον, από τα μέσα ενημέρωσης της εποχής, που, φυσικά, κάλυψαν με εξονυχιστική λεπτομέρεια κάθε άλλη πτυχή της δίκης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι συχνά πυκνά οι κατηγορούμενοι συνομιλούσαν με τον δικαστή στα γίντις, χωρίς οι δημοσιογράφοι να καταλαβαίνουν τους διαλόγους.

Κάποια στιγμή ο κατηγορούμενος Άμπι Χόφμαν, απευθυνόμενος στον δικαστή, του είπε στα γίντις ότι είναι «shandeh far di goyim» [«ντροπή για τους γκοΐμ» (=μη εβραίους)], και όταν οι δημοσιογράφοι του ζήτησαν να τους μεταφράσει το τι είπε στον δικαστή, εκείνος «μετέφρασε» τη φράση ως εξής: «αχυράνθρωπος της κυρίαρχης ελίτ των WASP» [WASP: Λευκοί Αγγλοσάξονες Προτεστάντες]…

Η δημοσιότητα που εξασφάλισαν οι εβραϊκής καταγωγής ριζοσπάστες στις ΗΠΑ τη δεκαετία του ’60 ήταν κάπως διαφορετική από εκείνη στην Ευρώπη [π.χ. το σύνθημα για τον Κον Μπεντίτ, «Είμαστε όλοι γερμανοεβραίοι», όταν είχε απελαθεί ο «κόκκινος Ντάνυ»]. Για τις ΗΠΑ παραμένει «άλυτο» ένα προβληματάκι: ενώ οι φοιτητές εβραϊκής καταγωγής αποτελούσαν το 10% του συνολικού αριθμού των φοιτητών, αυτοί «υπεραντιπροσωπεύονταν» στις ριζοσπαστικές πολιτικές οργανώσεις [όπως τους Students for a Democratic Society], φτάνοντας ανάλογα με την τοπική οργάνωση να αποτελούν ακόμα και το 80% των μελών τους, ενώ σε κάθε περίπτωση είχαν ηγετικές θέσεις.

Η ερμηνεία αυτού του φαινομένου ίσως να είναι απλή. Η εβραϊκής καταγωγής γενιά του Μεσοπολέμου [μετανάστες κυρίως από τις χώρες της Α. Ευρώπης] είχε στρατευτεί στην κομμουνιστική-σοσιαλιστική αριστερά. Τα παιδιά τους, η γενιά των «red diapers» [των «κόκκινων babylino»!], που είχαν γεννηθεί λίγο πριν, κατά, και μετά τον Πόλεμο είναι η γενιά των ριζοσπαστών της δεκαετίας του 1960.

Και τα λοιπά και τα λοιπά…

Τα πράγματα, όσον αφορά στη ριζοσπαστικοποίηση, θα αλλάξουν, όχι μετά το «1968» αλλά μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, το 1967, μεταξύ Ισραήλ και Αράβων. Οι εβραϊκής καταγωγής αριστεροί θα αρχίσουν να αποχωρούν μαζικά από τις αριστερές οργανώσεις, αφού τα μη εβραϊκής καταγωγής μέλη αυτών των οργανώσεων υποστήριζαν σταθερά τους Παλαιστίνιους. Και ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 θα αρχίσει να διαμορφώνεται αυτό που τις επόμενες δεκαετίες θα γίνει γνωστό ως «νεοσυντηρητικό» ρεύμα…

***

Κάποιες πληροφορίες για τη δίκη των «Επτά» και για τα red diapers άντλησα από το βιβλίο του Kevin MacDonald, The Culture of Critique – An Evolutionary Analysis of Jewish Involvement in Twentieth-Century Intellectual and Political Movements. Μεταφρασμένα στα ελληνικά έχουν κυκλοφορήσει [εκδ. Διεθνής Βιβλιοθήκη] τα βιβλία Do It! του Τζέρρυ Ρούμπιν και Επανάσταση για την Κάβλα της του Άμπι Χόφμαν. Οι φωτογραφίες προέρχονται κυρίως από τη Wikipedia και το Amazon.

***

Και μην αρχίσω να ακούω διάφορα περί εβραϊκών συνωμοσιών και τα ρέστα. Εντάξει… Πολλοί εβραίοι υπήρξαν κομμουνιστές-σοσιαλιστές-αναρχικοί [τον 19ο και τον 20ο αιώνα], και μάλιστα σε πολλές χώρες και οργανώσεις είχαν ηγετικές θέσεις, αλλά η τεράστια πλειονότητα των εβραίων δεν ήταν ριζοσπάστες. Το ζήτημα της «μετάβασης» των εβραίων από τον «θρησκευτικό μεσσιανισμό» στον «πολιτικό ριζοσπαστικό μεσσιανισμό» παραμένει, πάντως, ανοιχτό…

Advertisements