Αρχική > Blogroll, Ιδέες, Πολιτική > Η κρυφή γοητεία της οικουμενικότητας

Η κρυφή γοητεία της οικουμενικότητας

20/05/2008


Φίλος τις μού έστειλε με e-mail τον σύνδεσμο για τη συνέντευξη που έδωσε στην Καθημερινή [18-5-2008] και στον Βασιλη Μουρδουκουτα [άνευ τόνων!] ο Ρίτσαρντ Γουόλιν, καθηγητής Ιστορίας των Ιδεών στο City University της Νέας Υόρκης [«Φρούδες ελπίδες η οικουμενικότητα»].

Ο Richard Wolin, γνωστός στην Ελλάδα από το βιβλίο του Η γοητεία του ανορθολογισμού: Το ειδύλλιο της διανόησης με τον φασισμό. Από τον Νίτσε στον μεταμοντερνισμό [εκδ. Πόλις], το οποίο είχα χαζοδιαβάσει πέρυσι [αν και δεν θυμάμαι ούτε τι έλεγε ούτε πού βρίσκεται 😳 ], στη συνέντευξή του δεν λέει και τίποτα το σπουδαίο, πέρα από τις γνωστές τετριμενιές που θα περίμενε κανείς:

Η εποχή μας χαρακτηρίζεται «ως μια εποχή όπου χάθηκε ένα μεγάλο στοίχημα. Το στοίχημα της συγκρότησης μίας κοσμοπολίτικης διακυβέρνησης. Επιδείξαμε αναμφίβολα εξαιρετικό σθένος στην ανάπτυξη και εμπέδωση της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, αλλά όσον αφορά την ανάπτυξη και εξέλιξη της παγκόσμιας δημοκρατίας εμφανιστήκαμε μάλλον αδύναμοι, ίσως δειλοί».

Και επειδή «[…] μεγάλοι υπερεθνικοί οργανισμοί όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προσδιορίζουν τις εναλλακτικές επιλογές, ορίζοντας κατ’ ουσίαν το τι πρέπει να κάνει το κάθε κράτος, η ισχύς της δημοκρατίας μοιραία εξασθενεί» θα πρέπει «[…] να ιδρύσουμε διεθνείς οργανισμούς, οι οποίοι θα έρθουν να τιθασεύσουν τις δυνάμεις της αγοράς, αλλά και να θεραπεύσουν τις πληγές που προκαλεί. Οφείλουμε να επαναφέρουμε σε πλανητικό επίπεδο την έννοια της αναδιανεμητικής δικαιοσύνης και ενός είδους υπερεθνικής δημοκρατίας.» [Κι εδώ ταιριάζει «γάντι» η ρήση του Γκαλμπραίηθ «έχοντας το φάρμακο, ανακαλύψαμε τη σύφιλη»…]

Τα βάζει [φυσικά!] με τον Μπους, τάσσεται υπέρ του Ομπάμα [«Θεωρώ ότι μπορεί να φέρει την ανατροπή. Γνωρίζω τους συμβούλους του. Ξέρω ότι είναι διεθνιστές.»] και -περσινά ξινά σταφύλια- «κατακεραυνώνει» τους νεοσυντηρητικούς. Τους νεοσυντηρητικούς αρκετοί εκ των οποίων, όλως περιέργως [;], υπήρξαν στα νιάτα τους τροτσκιστές και συνεχίζουν να είναι, με τον τρόπο τους, διεθνιστές, ακόμα και σήμερα. Και στην πλειονότητά τους εβραϊκής καταγωγής.

***

Και έτσι φτάνουμε σε ένα ενδιαφέρον σημείο του βιογραφικού του Γουόλιν, όπως καταγράφεται στην εφημερίδα, και όπου μαθαίνουμε ότι η επαφή του με την πολιτική ξεκίνησε από νωρίς, αφού «έφηβος, παρακολουθεί από κοντά τη δίκη των «Επτά του Σικάγο» – μια υπόθεση εξαιρετικής συμβολικής σημασίας για το κίνημα ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ.»

Ο εργδημεργ είχε καταθέσει προ ημερών σε σχόλιό του το εξής ερώτημα: «Το γιατί πέρασε ως διάττων καλοκαιρινης νύχτας (και δεν άφησε τίποτε πίσω του) το αντίστοιχο του Μάη ‘68 “κίνημα” των πανεπιστημίων των ΗΠΑπάρα καθ’ όλη τη δεκαετία του 1960;»

Είχα υποσχεθεί στον εργδημεργ ότι θα ψάξω διάφορα τέτοια «ζητηματάκια» σχετικά με τον «Μάη του ’68» και θα επανέλθω. Βέβαια, όπως λένε και στο χωριό μου «να τάζεις και να μην δίνεις, το σπίτι δεν χαλάει» 🙂 .

Όμως ο Γουόλιν, που παρακολούθησε από κοντά τη δίκη των «Επτά του Σικάγο», δίνει μια ενδιαφέρουσα «πάσα», για να πούμε μια ιστορία.

***

Βρισκόμαστε στην ΑμέριΚΚΚα [το «ΚΚΚ» από το Κου Κλουξ Κλαν – τον όρο χρησιμοποιούσαν κάποιοι από τους «επτά»], το μακρινό 1968. Αύγουστος. Στο Σικάγο διεξάγεται το Συνέδριο του Δημοκρατικού Κόμματος, στο οποίο θα αναδειχθεί ο υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου.

Στην πόλη συγκεντρώνονται και διαδηλωτές από ολόκληρη τη χώρα, που διαμαρτύρονται για την εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο του Βιετνάμ. Ανάμεσά τους και πολλά στελέχη του κόμματος [;] των Γίπις [Youth International Party], που είχε ιδρυθεί έναν χρόνο νωρίτερα, και οι οποίοι προτείνουν ως υποψήφιο πρόεδρο των ΗΠΑ ένα… γουρουνάκι: τον Πήγασο τον Αθάνατο [Pigasus]!

Ο υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ Πήγασος ο Αθάνατος συλλαμβάνεται στο Σικάγο στις 23 Αυγούστου 1968

Στις αναπόφευκτες [;] συγκρούσεις διαδηλωτών-αστυνομικών θα συλληφθούν και θα παραπεμφθούν σε δίκη οκτώ ταραξίες. Αργότερα, και κατά τη διάρκεια της δίκης, ο Μπόμπυ Σηλ [Bobby Seale], μέλος του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων [Black Panther Party], θα καταδικαστεί σε τετράχρονη φυλάκιση για «περιφρόνηση δικαστηρίου» [είχε αποκαλέσει τον δικαστή «φασιστόσκυλο», «γουρούνι» και «ρατσιστή», μεταξύ άλλων], θα αποβληθεί από τη δίκη, κι έτσι οι εναπομείναντες κατηγορούμενοι θα γίνουν γνωστοί ως Οι Επτά του Σικάγο [Chicago Seven]. Τα ονόματά τους: Abbie Hoffman, Jerry Rubin [που αργότερα έζησε και κάποιο διάστημα σε κιμπούτζ στο Ισραήλ, όπως και ο «κόκκινος» Κον Μπεντίτ], David Dellinger, Tom Hayden, Rennie Davis, John Froines, Lee Weiner.

Οι Επτά του Σικάγο

Και το όνομα του δικαστή: Julius Hoffman.

Άμπι Χόφμαν ο κατηγορούμενος, Τζούλιους Χόφμαν ο δικαστής… Καμία συγγένεια. Απλά ήταν και οι δύο εβραϊκής καταγωγής. Όπως επίσης και οι κατηγορούμενοι Τζέρρυ Ρούμπιν και Λη Γουέινερ. Και δύο εκ των δικηγόρων υπεράσπισης. Ο Άμπι «εκπροσωπούσε» τα παιδιά των εβραίων μεταναστών από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που υποστήριζαν ριζοσπαστικές πολιτικές θέσεις, ενώ ο Τζούλιους «εκπροσωπούσε» το παλιότερο, περισσότερο αφομοιωμένο, γερμανοεβραϊκό κατεστημένο.

Αυτή η -εβραϊκή- πτυχή της δίκης αγνοήθηκε, ως επί το πλείστον, από τα μέσα ενημέρωσης της εποχής, που, φυσικά, κάλυψαν με εξονυχιστική λεπτομέρεια κάθε άλλη πτυχή της δίκης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι συχνά πυκνά οι κατηγορούμενοι συνομιλούσαν με τον δικαστή στα γίντις, χωρίς οι δημοσιογράφοι να καταλαβαίνουν τους διαλόγους.

Κάποια στιγμή ο κατηγορούμενος Άμπι Χόφμαν, απευθυνόμενος στον δικαστή, του είπε στα γίντις ότι είναι «shandeh far di goyim» [«ντροπή για τους γκοΐμ» (=μη εβραίους)], και όταν οι δημοσιογράφοι του ζήτησαν να τους μεταφράσει το τι είπε στον δικαστή, εκείνος «μετέφρασε» τη φράση ως εξής: «αχυράνθρωπος της κυρίαρχης ελίτ των WASP» [WASP: Λευκοί Αγγλοσάξονες Προτεστάντες]…

Η δημοσιότητα που εξασφάλισαν οι εβραϊκής καταγωγής ριζοσπάστες στις ΗΠΑ τη δεκαετία του ’60 ήταν κάπως διαφορετική από εκείνη στην Ευρώπη [π.χ. το σύνθημα για τον Κον Μπεντίτ, «Είμαστε όλοι γερμανοεβραίοι», όταν είχε απελαθεί ο «κόκκινος Ντάνυ»]. Για τις ΗΠΑ παραμένει «άλυτο» ένα προβληματάκι: ενώ οι φοιτητές εβραϊκής καταγωγής αποτελούσαν το 10% του συνολικού αριθμού των φοιτητών, αυτοί «υπεραντιπροσωπεύονταν» στις ριζοσπαστικές πολιτικές οργανώσεις [όπως τους Students for a Democratic Society], φτάνοντας ανάλογα με την τοπική οργάνωση να αποτελούν ακόμα και το 80% των μελών τους, ενώ σε κάθε περίπτωση είχαν ηγετικές θέσεις.

Η ερμηνεία αυτού του φαινομένου ίσως να είναι απλή. Η εβραϊκής καταγωγής γενιά του Μεσοπολέμου [μετανάστες κυρίως από τις χώρες της Α. Ευρώπης] είχε στρατευτεί στην κομμουνιστική-σοσιαλιστική αριστερά. Τα παιδιά τους, η γενιά των «red diapers» [των «κόκκινων babylino»!], που είχαν γεννηθεί λίγο πριν, κατά, και μετά τον Πόλεμο είναι η γενιά των ριζοσπαστών της δεκαετίας του 1960.

Και τα λοιπά και τα λοιπά…

Τα πράγματα, όσον αφορά στη ριζοσπαστικοποίηση, θα αλλάξουν, όχι μετά το «1968» αλλά μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, το 1967, μεταξύ Ισραήλ και Αράβων. Οι εβραϊκής καταγωγής αριστεροί θα αρχίσουν να αποχωρούν μαζικά από τις αριστερές οργανώσεις, αφού τα μη εβραϊκής καταγωγής μέλη αυτών των οργανώσεων υποστήριζαν σταθερά τους Παλαιστίνιους. Και ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 θα αρχίσει να διαμορφώνεται αυτό που τις επόμενες δεκαετίες θα γίνει γνωστό ως «νεοσυντηρητικό» ρεύμα…

***

Κάποιες πληροφορίες για τη δίκη των «Επτά» και για τα red diapers άντλησα από το βιβλίο του Kevin MacDonald, The Culture of Critique – An Evolutionary Analysis of Jewish Involvement in Twentieth-Century Intellectual and Political Movements. Μεταφρασμένα στα ελληνικά έχουν κυκλοφορήσει [εκδ. Διεθνής Βιβλιοθήκη] τα βιβλία Do It! του Τζέρρυ Ρούμπιν και Επανάσταση για την Κάβλα της του Άμπι Χόφμαν. Οι φωτογραφίες προέρχονται κυρίως από τη Wikipedia και το Amazon.

***

Και μην αρχίσω να ακούω διάφορα περί εβραϊκών συνωμοσιών και τα ρέστα. Εντάξει… Πολλοί εβραίοι υπήρξαν κομμουνιστές-σοσιαλιστές-αναρχικοί [τον 19ο και τον 20ο αιώνα], και μάλιστα σε πολλές χώρες και οργανώσεις είχαν ηγετικές θέσεις, αλλά η τεράστια πλειονότητα των εβραίων δεν ήταν ριζοσπάστες. Το ζήτημα της «μετάβασης» των εβραίων από τον «θρησκευτικό μεσσιανισμό» στον «πολιτικό ριζοσπαστικό μεσσιανισμό» παραμένει, πάντως, ανοιχτό…

Advertisements
  1. 20/05/2008 στο 12:48

    Ο Ρούμπιν, αφού στήριξε την υποψηφιότητα του ΜακΓκόβερν στα 1972, αφού πέρασε μετά μία φάση «εσωτερικών αναζητήσεων» στα μέσα του 1970, κατέληξε χρηματιστής, υμνητής της ελεύθερης αγοράς.

    Ο Χόφμαν είχε πιο σταθερή πορεία. Πέρασε στην παρανομία για κάποιο διάστημα στα μέσα της δεκαετίας του 1970 (τον κατηγόρησαν για κατοχή ναρκωτικών), κι ύστερα καταπιάστηκε με το οικολογικό κίνημα. Καθ’ όλη την διάρκεια της δεκαετίας του 1980 παρέμεινε ενεργός, ώσπου αυτοκτόνησε απρόσμενα στα τέλη της (νομίζω το ’89).

  2. 20/05/2008 στο 14:39

    O Kevin MacDonald, πάντως, θεωρείται ΠΟΛΥ ενδιαφέρουσα και ρηξικέλευθη προσωπικότητα, αφού επινόησε τη θεωρία πως οι Εβραίοι είναι… κληρονομικά πιο εξελιγμένοι. Ενδιαφέρουσα review για το βιβλίο του διάβασα εδώ (προ ολίγου)
    http://www.csulb.edu/~kmacd/review-salter.html
    Η κριτική αυτή είναι από Πανεπιστημιακό και είναι μάλλον ισορροπημένη. ΔΕΝ είναι ο άνθρωπος κατάλληλος για διάβασμα από κλειστά μυαλά που ζουν σε πολωμένους κόσμους «Καλών και Κακών». Η πλάκα είναι ότι τα επιχειρήματά του για την… αξιοθαύμαστη κληρονομημένη Εβραϊκή… ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑ, έγιναν δημοφιλή και σε ακροδεξιούς (που τον σέβονται όλοι). Ο ίδιος μπέρδεψε άσχημα τα πράματα με το να εμφανιστεί μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη του αναθεωρητή Ιρβιγκ, και άλλα τινα. Ισως και να… εξάγει σαδιστική ικανοποίηση με το να μπερδεύει άσχημα το αναγνωστικό κοινό του, πάντως έχει και σοβαρούς ανθρώπους που εκτιμούν πολύ το έργο του, άσχετα με επιμέρους διαφωνίες μαζί του.

  3. bigfatopinion
    21/05/2008 στο 00:48

    Ο Richard Wolin, γνωστός στην Ελλάδα από το βιβλίο του Η γοητεία του ανορθολογισμού: Το ειδύλλιο της διανόησης με τον φασισμό. Από τον Νίτσε στον μεταμοντερνισμό [εκδ. Πόλις], το οποίο είχα χαζοδιαβάσει πέρυσι [αν και δεν θυμάμαι ούτε τι έλεγε ούτε πού βρίσκεται ], στη συνέντευξή του δεν λέει και τίποτα το σπουδαίο, πέρα από τις γνωστές τετριμενιές που θα περίμενε κανείς:

    Όπως και στο βιβλίο. Το οποίο τους βγάζει όλους όσους τόλμησαν να πουν ότι ο δυτικός τρόπος δεν είναι δα και ο καλύτερος δυνατός περίπου ναζί, από τον Χαιντέγκερ μέχρι τον Φουκώ και πέρα… Για να τον φακελώσουμε και εμείς, είναι οργανική διανόηση της παγκοσμιοποίησης, βασικό ανάγνωσμα στους συντάκτες των εσωτερικών σελίδων του ΒΗΜΑτος.

  4. 21/05/2008 στο 05:10

    Υ.Γ. Εκ των υστέρων, διαβάζοντας περισσότερα, τείνω να πιστέψω ότι η θεωρία του Κέβιν ΜακΝτόναλντ περί της δήθεν «κληρονομικής Εβραϊκής ανωτερότητας» είναι μια ακόμη… πατάτα.

    Επιτρέψτε μου να διατυπώσω μία Εναλλακτική Θεωρία… πολυγλωσσικής ανωτερότητας. Δηλαδή όσα παιδιά μάθουν ξένες γλώσσες από μικρά έχουν καλύτερες επιδόσεις. Και -ως γνωστόν- τα Εβραιόπουλα όχι μόνο μαθαίνουν 2-3 γλώσσες από μωρά, αλλά έχουν και προνομιακές συνθήκες παιδείας και ανατροφής (σε σχέση με άλλους).

    Κωμικοτραγικό είναι πάντως ότι μερικοί Νεοναζί… ασπάστηκαν θερμά τη θεωρία του ΜακΝτόναλντ, ώστε να δικαιολογήσουν τον αντισημιτισμό (και ο ίδιος σιγόνταρε μάλιστα). Δηλαδή… οι «υπάνθρωποι» μεταμορφώθηκαν σε «επικίνδυνους» (τώρα) _υπερανθρώπους_ που είναι πρέπον να τιθασευτούν τώρα, λόγω ΑΚΡΙΒΩΣ της… ανωτερότητάς τους.

    Πράγμα που θυμίζει μια γνωστή θεωρία της Ψυχολογίας, το ότι το «σύμπλεγμα κατωτερότητας» και το αντίθετο ακριβώς «σύμπλεγμα ανωτερότητας» είναι πολύ στενά συνδεδεμένα και ενίοτε συνυπάρχουν στο ίδιο άτομο.
    Οπότε, δεν διστάζω να αποδώσω στους αντισημίτες ένα κόμπλεξ κατωτερότητας απέναντι στους «ανώτερους» Εβραίυος, που πολύ εύκολα αντικατάστησε τυο παλιό «σύμπλεγμα ανωτερότητας» των παλιών Ναζί προπολεμικά.

    Σε κάθε περίπτωση, βρίσκω τους Εβραίους γοητευτικό και πανέξυπνο λαό, που θα μπορούσε να κάνει πολύ περισσότερα. Οι διεθνείς κινητοποιήσεις προοδευτικών Εβραίων κατά των εγκλημάων του Ισραήλ είναι ένα τέτοιο παράδειγμα.

  5. filopatria
    23/05/2008 στο 16:46

    […]Κάποια στιγμή ο κατηγορούμενος Άμπι Χόφμαν, απευθυνόμενος στον δικαστή, του είπε στα γίντις ότι είναι “shandeh far di goyim” [«ντροπή για τους γκοΐμ» (=μη εβραίους)], και όταν οι δημοσιογράφοι του ζήτησαν να τους μεταφράσει το τι είπε στον δικαστή, εκείνος “μετέφρασε” τη φράση ως εξής: “αχυράνθρωπος της κυρίαρχης ελίτ των WASP” [WASP: Λευκοί Αγγλοσάξονες Προτεστάντες]…[…]

    Αυτό επιτρέψτε μου να το εκλάβω λίγο διαφορετικά. Το πρόβλημα ήταν οι μη goyim (οι …Ιρλανδοί εν προκειμένω, ήθελαν να πάρουν την θέση των WASP). Και αυτό εξυπηρετούσε η δράση των συγκεκριμένων ακτιβιστών. Καυγάς για το πάπλωμα δλδ.

    Ωστόσω οι ιδρυτές πατέρες έβλεπαν την Αμερική σαν τόπο μετανάστευσης των WASP και αυτό ανατανακλάται στα κείμενά τους. Το συγκεκριμένο γεγονός οι εβραίοι προσπαθούν να το παραβλέψουν με σοφιστείες και μιλούν αλλά και υποστηρίζουν την άκριτη μετανάστευση για όλους. Η συγκεκριμένη θέση έχει επισημανθεί και καταγγελθεί από τον ΜακΝτόναλντ. Τα αποτελέσματα, γιατί ενώ τελικά οι WASP έγιναν μειοψηφεία, στην συνέχεια άρχισαν να γίνονται αισθητά και για τους εβραίους αφού το όπλο τους, δλδ οι συγκεκριμένες τακτικές τους άρχισαν να εφαρμόζονται εναντίον τους και εναντίον του σκοπού τους που ήταν να ελέγξουν την κατάσταση στις ΗΠΑ, όπου αν και σε ποσόστωση της τάξης του 3% ήταν και είναι η συντριπτικά εμφανής μειονότητα σε όλα τα σημαντικά πόστα.

    Έτσι όμως ξεκίνησε και μια ρήξη στο εσωτερικό της εβραϊκής κοινότητας σε όσους άρχισαν να βλέπουν τον κίνδυνο του μέλτινγκ ποτ και της σιωνιστικής κοινότητας που στοχεύει στην φίμωση κάθε κριτικής τόσο στις πρακτικές τους, όσο και στην οποιαδήποτε κριτική του Ισραήλ. Βεβαίως οι αποστάτες ανακαλούνται στην τάξη που είναι η αρραγής προς τα έξω ενότητα της εβρ. κοινότητας και μάλιστα οργανώνονται σεμινάρια ακριβώς για αυτούς που εμφανίζονται λιγώτερο εβραίοι από τους υπόλοιπους.

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: