Αρχείο

Archive for 24/05/2008

Μπορώ να πω ότι είμαι ένας ευτυχισμένος blogger…

Η γενιά μου δεν είχε και πολύ καλές σχέσεις με αυτό που αποκαλείται «διάλογος»…

Και με ποιον να συζητούσαμε, δηλαδή;

Με τους Κνίτες; Τα ΚΝΑΤ του Μαλάμη και η εισβολή τους στο Χημείο δεν ήταν απλώς η είδηση της ημέρας… Για να μην μιλήσουμε για την υποστήριξη προς οτιδήποτε έφερε τη στάμπα του σοβιετικού σφυροδρέπανου: από τα σταλινικά στρατόπεδα και τα ψυχιατρεία για τους διαφωνούντες, μέχρι την εισβολή στο Αφγανιστάν, μέχρι…

Με τους Πασόκους; Αυτοί ονειρεύονταν το πρόσφατο -τότε- παρελθόν της… Λιβύης για να οικοδομήσουν το… σοσιαλιστικό μέλλον της Ελλάδας. Και, καθώς ξεχάστηκαν διαβάζοντας το «Πράσινο Βιβλιαράκι» του Καντάφι, απόμειναν με τη Μιμή, τον Τζουμάκα και τα Αρμάνι…

Με τους «εσωτερικάκηδες»; Κάθε καφενές και «επανάσταση», κάθε άτομο και «κίνημα»; Φαιδρότητες…

Τους «πανελλαδικάριους»; Σιγά… Είχαμε σπουδαιότερα πράγματα να κάνουμε από το να συζητάμε για τις διαφορές μεταξύ «μαζικού κινήματος» και «κινήματος κατά μάζας»…

Με τους μαοϊκούς; Και ποιους απ’ όλους; Εκείνους που ήταν υπέρ του Χότζα, εκείνους που υποστήριζαν την εισβολή της Κίνας στο Βιετνάμ, ή εκείνους που στήριζαν τη «μετάβαση προς τη δημοκρατία» στο Ιράν υπό τον Χομεϊνί;

Και με ποιον να συζητούσαμε, δηλαδή; Με όλους τους υπόλοιπους; [Υπήρχαν κι άλλοι;]

Κι όλοι οι παραπάνω με ποιους να συζητήσουν; Με μας; Τους μικροαστούς αναρχοαυτόνομους; [Που παρεμπιπτόντως «σύραμε» και ολόκληρο το κίνημα στην κατάργηση ενός νόμου (του 815).]

Κι έτσι οι φράσεις του Ραούλ Βανεγκέμ [Η Επανάσταση της Καθημερινής Ζωής, σελ. 182], «Όχι μάταιους καβγάδες, όχι άχρηστες συζητήσεις, όχι ρητορείες, όχι συμπόσια, όχι βδομάδες μαρξιστικής σκέψης! Όταν χρειαστεί να χτυπήσεις για να ελευθερωθείς πραγματικά, χτύπα του σκοτωμού! Οι λέξεις δεν σκοτώνουν», έδιναν έναν άλλο, μεταφυσικό, τόνο στην αδιάλλακτη «σιωπή» μας…

Και με ποιον να συζητούσαμε, δηλαδή; Εκ των πραγμάτων [;] μπορούσαμε να συζητάμε μόνον μεταξύ μας…

***

Είχα τη σπάνια τύχη, να γνωρίσω έναν σύντροφο, τον Νίκο Τσ., με τον οποίο ξεκινήσαμε, τότε, μια «συζήτηση» που ακόμα δεν έχει τελειώσει… Βρισκόμαστε πολύ σπάνια πια -σπανιότατα!- και συνεχίζουμε τον διάλογό μας, από κει που είχαμε σταματήσει την τελευταία φορά. Με τα γνωστά κενά που προκαλεί η χρόνια -σχεδόν- απουσία επαφής…

Απομονωμένοι, περιθωριοποιημένοι, κυνηγημένοι ίσως, είχαμε υποχρεωθεί να «συμπληρώσουμε» την αδιάλλακτη «σιωπή» μας προς τους άλλους με τους «αδιάλλακτους καβγάδες» μας. Περισσότερο μαρξικός, πουλατζικός και αλτουσερικός εκείνος, πιο μπακουνικός, κορσικός και καταστασιακός εγώ… Στις διανοητικές μας τσάρκες φτάσαμε σε όλες τις γωνιές του πλανήτη, που ξέραμε, σ’ όλες τις άκρες του χρόνου… Πίνοντας πάντα φτηνή ρετσίνα, φτηνό κονιάκ, φτηνή βότκα… Δεν περίσσευαν απ’ τα βιβλία, τα περιοδικά, τις εφημερίδες, τα τσιγάρα…

Κάποτε, ξεκινήσαμε να συζητάμε a las cinco de la tarde μιας χειμωνιάτικης μέρας και σταματήσαμε 17 ώρες μετά. Το επόμενο πρωινό, όταν κινήσαμε για ύπνο, η διαύγειά μας ήταν τόσο μεγάλη που πολύ εύκολα θα μπορούσαμε να περάσουμε τα όρια προς έναν παράλληλο κόσμο… Λες και είχαμε μαστουρώσει με μια θεϊκή ουσία… Ελλοχεύουν και τέτοιου είδους κίνδυνοι στους «αδιάλλακτους καβγάδες»…

***

Η γενιά μου δεν έμαθε να συζητάει. Να διαλέγεται, που θα ‘λεγαν, ίσως, κι οι γραμματιζούμενοι.

Και δεν ξέρω και καμιά γενιά που να το κατάφερε…

Όμως… Όμως άτομα που ξέρουν να συζητάνε υπήρχαν πάντα…

***

Ο εφιάλτης μου, ως blogger, είναι τα σχόλια.

Είτε αυτά που γράφω εγώ σε άλλα ιστολόγια, είτε αυτά που γράφονται εδώ. Το πρώτο σπορ το έχω εγκαταλείψει σχεδόν τελείως, εδώ κι έναν χρόνο. Μέχρι παρεξηγήσεως από διάφορους φίλους συνιστολόγους… Αν και αραιά και πού -ίσως και συχνότερα- σχολιάζω εδώ κι εκεί. Δεν είναι ότι δεν τους διαβάζω. Αλλά μερικές φορές είναι η αμηχανία. Τι να «σχολιάσω», για παράδειγμα, στο ποστ του ΜακΜάνους “Δίνεται προς αντιπαροχή”; Προτίμησα να το προσθέσω στις «τσάρκες» μου [στο πάνω μέρος της δεξιάς στήλης], για να «βγάλω» έτσι την «υποχρέωση», και -ποιος ξέρει;- ίσως μερικοί το πάρετε είδηση και το διαβάσετε…

Το δεύτερο σπορ, του δικού μου σχολιασμού εδώ, είναι πολύ πιο δύσκολο να το εγκαταλείψω. Το να μην «απαντάς» στα σχόλια που κάνουν οι επισκέπτες στο ιστολόγιό σου είναι «γαϊδουριά», «α-φιλοξενία», «αγένεια», «έλλειψη καλών τρόπων»… δεν ξέρω τι άλλο…

Αλλά να… Μερικές φορές απολαμβάνω περισσότερο το να παρακολουθώ μια συζήτηση παρά να συμμετέχω σ’ αυτήν.

Την τελευταία εβδομάδα, έγιναν δυο πολύ καλές συζητήσεις εδώ μέσα. Η μία για τους μικροαστούς και η άλλη για τη «μακεδονική» γλώσσα. Τις απόλαυσα όσο τίποτε άλλο. Και χωρίς να νιώσω την ανάγκη να πάρω μέρος σ’ αυτές…

Πείτε το αγένεια, πείτε το γαϊδουριά, πείτε το έλλειψη καλών τρόπων…

Εγώ, όμως…

Μπορώ να πω ότι είμαι ένας ευτυχισμένος μπλόγκερ…

Και είμαι ευτυχισμένος γιατί φίλοι όπως ο Vrennus, ο Martingale, ο Βοιωτός, ο Γιώργος, o provato, και, από την άλλη, ο Omadeon κι ο Γ. Τσάπανος -και συμπαθάτε με αν ξέχασα κανέναν- μπορούν και κάνουν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες συζητήσεις, δίχως να απαιτείται η δική μου «παρουσία»…

Ευχαριστώ αδέλφια!

Και καλό Σ/Κ!