Αρχική > Blogroll, Ιστολόγια, Ιστολογικά > Μπορώ να πω ότι είμαι ένας ευτυχισμένος blogger…

Μπορώ να πω ότι είμαι ένας ευτυχισμένος blogger…

24/05/2008

Η γενιά μου δεν είχε και πολύ καλές σχέσεις με αυτό που αποκαλείται «διάλογος»…

Και με ποιον να συζητούσαμε, δηλαδή;

Με τους Κνίτες; Τα ΚΝΑΤ του Μαλάμη και η εισβολή τους στο Χημείο δεν ήταν απλώς η είδηση της ημέρας… Για να μην μιλήσουμε για την υποστήριξη προς οτιδήποτε έφερε τη στάμπα του σοβιετικού σφυροδρέπανου: από τα σταλινικά στρατόπεδα και τα ψυχιατρεία για τους διαφωνούντες, μέχρι την εισβολή στο Αφγανιστάν, μέχρι…

Με τους Πασόκους; Αυτοί ονειρεύονταν το πρόσφατο -τότε- παρελθόν της… Λιβύης για να οικοδομήσουν το… σοσιαλιστικό μέλλον της Ελλάδας. Και, καθώς ξεχάστηκαν διαβάζοντας το «Πράσινο Βιβλιαράκι» του Καντάφι, απόμειναν με τη Μιμή, τον Τζουμάκα και τα Αρμάνι…

Με τους «εσωτερικάκηδες»; Κάθε καφενές και «επανάσταση», κάθε άτομο και «κίνημα»; Φαιδρότητες…

Τους «πανελλαδικάριους»; Σιγά… Είχαμε σπουδαιότερα πράγματα να κάνουμε από το να συζητάμε για τις διαφορές μεταξύ «μαζικού κινήματος» και «κινήματος κατά μάζας»…

Με τους μαοϊκούς; Και ποιους απ’ όλους; Εκείνους που ήταν υπέρ του Χότζα, εκείνους που υποστήριζαν την εισβολή της Κίνας στο Βιετνάμ, ή εκείνους που στήριζαν τη «μετάβαση προς τη δημοκρατία» στο Ιράν υπό τον Χομεϊνί;

Και με ποιον να συζητούσαμε, δηλαδή; Με όλους τους υπόλοιπους; [Υπήρχαν κι άλλοι;]

Κι όλοι οι παραπάνω με ποιους να συζητήσουν; Με μας; Τους μικροαστούς αναρχοαυτόνομους; [Που παρεμπιπτόντως «σύραμε» και ολόκληρο το κίνημα στην κατάργηση ενός νόμου (του 815).]

Κι έτσι οι φράσεις του Ραούλ Βανεγκέμ [Η Επανάσταση της Καθημερινής Ζωής, σελ. 182], «Όχι μάταιους καβγάδες, όχι άχρηστες συζητήσεις, όχι ρητορείες, όχι συμπόσια, όχι βδομάδες μαρξιστικής σκέψης! Όταν χρειαστεί να χτυπήσεις για να ελευθερωθείς πραγματικά, χτύπα του σκοτωμού! Οι λέξεις δεν σκοτώνουν», έδιναν έναν άλλο, μεταφυσικό, τόνο στην αδιάλλακτη «σιωπή» μας…

Και με ποιον να συζητούσαμε, δηλαδή; Εκ των πραγμάτων [;] μπορούσαμε να συζητάμε μόνον μεταξύ μας…

***

Είχα τη σπάνια τύχη, να γνωρίσω έναν σύντροφο, τον Νίκο Τσ., με τον οποίο ξεκινήσαμε, τότε, μια «συζήτηση» που ακόμα δεν έχει τελειώσει… Βρισκόμαστε πολύ σπάνια πια -σπανιότατα!- και συνεχίζουμε τον διάλογό μας, από κει που είχαμε σταματήσει την τελευταία φορά. Με τα γνωστά κενά που προκαλεί η χρόνια -σχεδόν- απουσία επαφής…

Απομονωμένοι, περιθωριοποιημένοι, κυνηγημένοι ίσως, είχαμε υποχρεωθεί να «συμπληρώσουμε» την αδιάλλακτη «σιωπή» μας προς τους άλλους με τους «αδιάλλακτους καβγάδες» μας. Περισσότερο μαρξικός, πουλατζικός και αλτουσερικός εκείνος, πιο μπακουνικός, κορσικός και καταστασιακός εγώ… Στις διανοητικές μας τσάρκες φτάσαμε σε όλες τις γωνιές του πλανήτη, που ξέραμε, σ’ όλες τις άκρες του χρόνου… Πίνοντας πάντα φτηνή ρετσίνα, φτηνό κονιάκ, φτηνή βότκα… Δεν περίσσευαν απ’ τα βιβλία, τα περιοδικά, τις εφημερίδες, τα τσιγάρα…

Κάποτε, ξεκινήσαμε να συζητάμε a las cinco de la tarde μιας χειμωνιάτικης μέρας και σταματήσαμε 17 ώρες μετά. Το επόμενο πρωινό, όταν κινήσαμε για ύπνο, η διαύγειά μας ήταν τόσο μεγάλη που πολύ εύκολα θα μπορούσαμε να περάσουμε τα όρια προς έναν παράλληλο κόσμο… Λες και είχαμε μαστουρώσει με μια θεϊκή ουσία… Ελλοχεύουν και τέτοιου είδους κίνδυνοι στους «αδιάλλακτους καβγάδες»…

***

Η γενιά μου δεν έμαθε να συζητάει. Να διαλέγεται, που θα ‘λεγαν, ίσως, κι οι γραμματιζούμενοι.

Και δεν ξέρω και καμιά γενιά που να το κατάφερε…

Όμως… Όμως άτομα που ξέρουν να συζητάνε υπήρχαν πάντα…

***

Ο εφιάλτης μου, ως blogger, είναι τα σχόλια.

Είτε αυτά που γράφω εγώ σε άλλα ιστολόγια, είτε αυτά που γράφονται εδώ. Το πρώτο σπορ το έχω εγκαταλείψει σχεδόν τελείως, εδώ κι έναν χρόνο. Μέχρι παρεξηγήσεως από διάφορους φίλους συνιστολόγους… Αν και αραιά και πού -ίσως και συχνότερα- σχολιάζω εδώ κι εκεί. Δεν είναι ότι δεν τους διαβάζω. Αλλά μερικές φορές είναι η αμηχανία. Τι να «σχολιάσω», για παράδειγμα, στο ποστ του ΜακΜάνους “Δίνεται προς αντιπαροχή”; Προτίμησα να το προσθέσω στις «τσάρκες» μου [στο πάνω μέρος της δεξιάς στήλης], για να «βγάλω» έτσι την «υποχρέωση», και -ποιος ξέρει;- ίσως μερικοί το πάρετε είδηση και το διαβάσετε…

Το δεύτερο σπορ, του δικού μου σχολιασμού εδώ, είναι πολύ πιο δύσκολο να το εγκαταλείψω. Το να μην «απαντάς» στα σχόλια που κάνουν οι επισκέπτες στο ιστολόγιό σου είναι «γαϊδουριά», «α-φιλοξενία», «αγένεια», «έλλειψη καλών τρόπων»… δεν ξέρω τι άλλο…

Αλλά να… Μερικές φορές απολαμβάνω περισσότερο το να παρακολουθώ μια συζήτηση παρά να συμμετέχω σ’ αυτήν.

Την τελευταία εβδομάδα, έγιναν δυο πολύ καλές συζητήσεις εδώ μέσα. Η μία για τους μικροαστούς και η άλλη για τη «μακεδονική» γλώσσα. Τις απόλαυσα όσο τίποτε άλλο. Και χωρίς να νιώσω την ανάγκη να πάρω μέρος σ’ αυτές…

Πείτε το αγένεια, πείτε το γαϊδουριά, πείτε το έλλειψη καλών τρόπων…

Εγώ, όμως…

Μπορώ να πω ότι είμαι ένας ευτυχισμένος μπλόγκερ…

Και είμαι ευτυχισμένος γιατί φίλοι όπως ο Vrennus, ο Martingale, ο Βοιωτός, ο Γιώργος, o provato, και, από την άλλη, ο Omadeon κι ο Γ. Τσάπανος -και συμπαθάτε με αν ξέχασα κανέναν- μπορούν και κάνουν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες συζητήσεις, δίχως να απαιτείται η δική μου «παρουσία»…

Ευχαριστώ αδέλφια!

Και καλό Σ/Κ!

Advertisements
  1. 24/05/2008 στο 14:58

    «Στυλιανίδη προσοχή, η Μαριέττα είναι κουτσή»(!)

    http://sofistis.wordpress.com/2008/05/23/230508/

  2. 24/05/2008 στο 21:39

    η αλήθεια είναι προτιμότερη κι ας την εκτιμά όποιος καταλαβαίνει
    😉

  3. bigfatopinion
    24/05/2008 στο 23:57

    Και δικαιώνοντας τον εφιάλτη των άσχετων σχολίων, θα πώ μόνο:

    φτηνή ρετσίνα

    Μπλιάχ! Ούτε ακριβή!

  4. 25/05/2008 στο 01:16

    Έχεις δίκιο και συμμερίζομαι την αγωνία που εκφράζεις σχετικά με τα σχόλια. Είναι επίσης αλήθεια ότι η έλλειψη απάντησης προς έναν επισκέπτη σου σίγουρα θα θεωρηθή απαξίωση και θα τον κάνη να νοιώση ανεπιθύμητος. Έχουν και τα μπλογκ τους δικούς τους κανόνες που δεν μπορούν παρά να είναι σε άμεση σχέση με τις ευαισθησίες του καθενός.

    Να σήμερα π.χ. γράφοντας εν θερμώ, χωρίς περίσκεψη, διέπραξα ασυγχώρητο ολίσθημα στο μπλογκ του σοφιστή που σου παραθέτει ο Μακμάνους και σίγουρα θα το κουβαλάω μέσα μου για αρκετό καιρό.

    Ίσως καμμιά φορά να είναι καλύτερα να μην ανοίγουμε τον υπολογιστή καθόλου αν δεν είμαστε στην κατάλληλη ψυχολογική διάθεση.

    Αυτά μου φεραν τα λόγια του Βενεγκέμ που παρέθεσες «Όχι μάταιους καβγάδες, όχι άχρηστες συζητήσεις, όχι ρητορείες».

    Όμως πάλι πως να προσπεράσης τα όσα μουρλά συμβαίνουν ανέγγιχτος και αδιάφορος, πως να μη θυμώσης και πως να τα κρατήσης μέσα σου… Κι αν τα βγάλης θα βγουν με υπερβολή αφού είναι πιεσμένα. Σίγουρα θα έχουνε τη λύσσα που νοιώθει ο θυμωμένος επειδή είναι αδύναμος να δράση για να αλλάξη κάτι. Ακόμα πιο δύσκολο γίνεται όταν αναλογίζεται το ότι κάποτε αγωνίστηκε, πάλαιψε και όλα ήταν μάταια γιατί ο κόσμος έγινε χειρότερος.

    «Η αλήθεια είναι προτιμότερη κι ας την εκτιμά όποιος καταλαβαίνει» λέει ο φίλος μας πιο πάνω. Όμως τι φταίει ο άλλος να επωμίζεται τη δική σου αλήθεια. Κράτα την για τον εαυτό σου και συνέχισε να πορεύεσαι. Τίποτα δεν θ’ αλλάξης όσο κι αν τη φωνάζης. Άλλωστε πρέπει κάποτε να συμφιλιωθής με την ιδέα ότι υπάρχουν κι άλλες αλήθειες, καλύτερες απ’ τις δικές σου.

    Μ’ αυτές τις σκέψεις έκλεισα τα παράθυρα και κλείδωσα τη πόρτα μου.

    Καλό Σ/Κ και σε σένα!

  5. 25/05/2008 στο 13:28

    Νομίζω κι εγώ ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η απουσία σοβαρού διαλόγου, με στόχο που θα είναι ξεκάθαρος και θα τον αποδέχονται όλες οι πλευρές… Νομίζω ότι ξοδεύεται πολύ ενέργεια τσάμπα (και στην blogόσφαιρα) για ζητήματα επουσιώδη ή καλύτερα λιγότερο ουσιώδη. Τελικά το αποτέλεσμα είναι ότι σχεδόν ποτέ δεν υπάρχει μια κοινή βάση για διάλογο, μια συμφωνία για το ποιο είναι το πρόβλημα ή έστω ένας σοβαρός εντοπισμός της πηγής της διαφωνίας. Ο λόγος είναι ότι στην Ελλάδα οι άνθρωποι σκέφτονται με “αλήθειες” και μιλάνε με ευχές ή με συνθήματα. Αλήθεια ας πούμε είναι για κάποιους ότι οι επιχειρήσεις είναι κακές, όπως αλήθεια είναι ότι η εκκλησία είναι καλή. Όμως η “αλήθεια” είναι κάτι abstract και ο καθένας έχει τη δική του. Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν αυτοί οι οποίοι είπαν πρώτοι ότι εκτός από την αλήθεια του καθένα μας υπάρχει και μια αλήθεια εκεί έξω, η πραγματικότητα, και δόμησαν την δημοκρατία με τρόπο πραγματιστικό. Η πραγματικότητα λοιπόν είναι κάτι άλλο, πολύ πιο συγκεκριμένο και πολύ διαφορετικό από την αλήθεια σου, την αλήθεια μου την αλήθεια του. Ίσως είναι καιρός να μάθουμε να μιλάμε για το “αυτό” του πράγματος και όχι για οτιδήποτε μπορεί να το περιβάλει. Πρέπει κάποια στιγμή να δομήσουμε κάποια βασικά, δεδομένα πράγματα στα οποία θα συμφωνούμε ότι είναι έτσι. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα κάποιοι λίγοι οι οποίοι είναι καλοί συνομιλητές γιατί έμαθαν να ακούν και να προσπαθούν να καταλάβουν. Καλημέρα.

  6. zalmoxis
    25/05/2008 στο 17:20

    Το brainstorming, πάντοτε προσφέρει. Μόνο που δεν ξέρεις το πότε και σε ποιο πεδίο. Η προσφορά του σε άμεσο χρόνο ή και στο πεδίο εκείνο στο οποίο εστιάστηκε μια διεξοδική συζήτηση, υπακούει στη λογική της αποτελεσματικότητας. Κάτι που αν το κυνηγάς, δεν έχεις ανάγκη το brainstorming. Και αν μη τι άλλο, ανοίγει διαύλους για έμπνευση (ακόμη και όταν έλθει η ώρα της δράσης, όταν και ασήμαντες λεπτομέρειες θα έχουν εξηγηθεί). Υπάρχει άλλωστε και η θεωρία του χάους που το επιβεβαιώνει.

  7. 25/05/2008 στο 19:08

    Το brainstorming είναι πράγματι η σφαίρα του δυνητικού, όμως το πως μπορεί να προσφέρει είναι μια άλλη ιστορία, το δυνητικό δεν γίνεται αυτόματα actual, προαπαιτεί συγκεκριμένες συνθήκες ώστε να ενεργοποιηθεί. Είναι λοιπόν δυνατότητα και όχι πραγματικότητα. Το ερώτημα είναι λοιπόν πως γίνεται πραγματικότητα και δεν μένει απλά δυνατότητα. Το brainstorming μπορεί να προσφέρει όταν υπάρχει μια δομή να το υποστηρίζει και μια μορφή επικοινωνίας ώστε το brainstorming να επικοινωνείται. Κοινώς, πρέπει να υπάρχει μια εξωτερικότητα δηλαδή κάτι έτερο εκτός του brainstorming το οποίο λειτουργεί σαν σύμβαση, σαν κοινός τόπος και ένας κώδικας επικοινωνίας π.χ. η ιστορία και η γλώσσα. Στην Ελλάδα υπάρχουν τόσες ιστορίες και τόσες γλώσσες επικοινωνίας όσοι είναι και οι Έλληνες…

  8. 25/05/2008 στο 23:47

    «»…τα ΚΝΑΤ του Μαλάμη»

    Ξέρεις ε; Ο Μαλάμης μετά πέρασε στο ΝΑΡ

    Μ-π

  9. zalmoxis
    26/05/2008 στο 01:56

    @ harisheiz,

    Η εξωτερικότητα του brainstorming (και αυτό δεν είναι λογοπαίγνιο… ) προϋποθέτει καταστροφή (ή δολιοφθορά) των… brainlightning-rods που έχουν στηθεί ολόγυρα (μια σχετικά ριζοσπαστική θέση).
    Σαφώς και είναι δυνατότητα το brainstorming, αλλά ακόμη και έτσι, δεν παύει να προσφέρει. Όσο για τον αν γίνεται αυτομάτως actual…
    … αν ο παρατηρητής επηρεάζει όπως δέχεται η φυσική το αντικείμενο της παρατήρησης (ακόμη και ο απαθής/ασυνείδητος παρατηρητής) τότε ένας συνειδητοποιημένος παρατηρητής ασφαλώς καταφέρνει κάτι περισσότερο («ρεφορμιστική» θέση)!

    Για τους κώδικες: Όσοι Έλληνες (σχεδόν) άλλοι τόσοι πρόεδροι / «να σας πω εγώ που ξέρω» / «κάντε με πρωθυπουργό για μια μέρα να δείτε» σωτήρες που κρατούν ισάριθμες brain-umbrellas.
    Η εξωτερικότητα «είναι μεγάλο πράγμỨ…

  10. 26/05/2008 στο 13:27

    Συνειδητοποιημένος και Έλληνας όμως είναι μια θεμελιώδης αντίφαση! 🙂

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: