Αρχείο

Archive for 26/05/2008

Ο ΓΑΜΑΠ για τον Μάη του ’68: η φαντασία στην αξιωματική αντιπολίτευση

Άλλο να έχουμε καταναλώσει ως λαός μερικές χιλιάδες τόνους ορυκτέλαια, βαφτισμένα ως ηλιέλαια, κι άλλο κάποιοι εξ ημών να έχουν πέσει στη μαρμίτα με τα ορυκτέλαια όταν ήταν μικροί…

Ο Γιώργος Ανδρέα και Μαργαρίτας Παπανδρέου όχι μόνον παρέστη αλλά και μίλησε «στις εκδηλώσεις που συνδιοργάνωσαν το ΙΣΤΑΜΕ και η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωκοινοβούλιο για τα 40 χρόνια από τον Μάη του ’68 (ΠΕΙΡΑΙΑΣ, 18/5/2008)».

[Και όχι! Το Ευρωκοινοβούλιο δεν μετακόμισε στον Πειραιά, απλά τις εκδηλώσεις συνδιοργάνωσε και η ομάδα των Ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ…]

Μίλησε και τι δεν είπε…

Πέρα από τις «συγνώμες», τις ευχαριστίες και τα χαιρετίσματα προς όσους συμμετείχαν στις εκδηλώσεις, ο σύντροφος πρόεδρος δήλωσε μάχιμος, παρά τις συστάσεις των γιατρών, μετά το πρόσφατο ατύχημά του με το ποδήλατο, να μην στέκεται πολλή ώρα όρθιος «μπροστά σ’ αυτό το μικρόφωνο»:

«Ελπίζω σε λίγες βδομάδες να είμαι περισσότερο μάχιμος, είμαι μάχιμος, αλλά να είμαι ακόμα πιο μάχιμος γι’ αυτά που έχουμε μπροστά μας.»

Κι αφού κάποια στιγμή τελειώσει με τα αυτολιβανίσματα [«Μπράβο στην ευρωομάδα μας» (δεν μάθαμε αν έστειλε και συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον Ρεχάγκελ…)], περνάει αιφνιδίως στις υψιπετείς φιλοσοφικές ενατενίσεις για τον Μάη του ’68:

«Φίλες και φίλοι, σύντροφοι, συναγωνιστές, τίποτα δεν είναι αιώνιο και δεδομένο στη ζωή. Αυτό σημαίνει όμως, ότι ο άνθρωπος μπορεί να επέμβει στις κοινωνικές διαδικασίες, να τις αλλάξει, να τις σφραγίσει. ‘

[Δεν χρειάζεται και υπογραφή πριν την αποστολή;]

«Όχι αυθαίρετα, αλλά βέβαια μέσα στα πλαίσια πάντα της ιστορίας.»

[Η αυθαιρεσία, ως γνωστόν, απουσιάζει παντελώς από την ιστορία. Είχε δηλωθεί και σωθεί επί Τρίτση…]

«Αυτό είναι το πρώτο μεγάλο δίδαγμα, πιστεύω, του Μάη του ’68. Αυτό είναι το δίδαγμα που αξίζει σήμερα να κρατήσουμε από την εποχή του Μάη.»

[Φιλοσοφικοί στοχασμοί, τα απαραίτητα ιστορικά διδάγματα, καιρός να καταθέσουμε και την προσωπική μας μαρτυρία…]

«Από κοντά, λοιπόν, έζησε ο Ανδρέας τον Μάη του ΄68.»

[Αυτό δα έλειπε… Η οικογένεια του ΓΑΜΑΠ, πλην του ιδίου, που ήταν τότε 16 ετών, ζούσε στο Παρίσι. Ο ίδιος;]

«Εγώ ζούσα στο Σικάγο με τους παππούδες μου κι έζησα τις μεγάλες διαδηλώσεις του ΄68, τις διαδηλώσεις του Συνεδρίου του Δημοκρατικού Κόμματος στο Σικάγο, που εκτυλίχθηκαν σε αιματηρές συγκρούσεις γύρω από τον πόλεμο του Βιετνάμ.»

[Οι διαδηλώσεις που «εκτυλίχθηκαν» δεν ήταν του Δ. Κ. ήταν ενάντια στο Δ. Κ…]

«Παρότι, ήταν μακριά το ένα γεγονός από το άλλο -η γενιά μου ζούσε είτε στο Παρίσι, είτε στο Σαντιάγο της Χιλής, είτε στο Οχάιο της Αμερικής, όπου πυροβολήθηκαν, θυμάμαι, τέσσερα νέα παιδιά, φοιτητές και σκοτώθηκαν από την Αστυνομία της Αμερικής-…»

[Σ’ ολόκληρο τον πλανήτη κατοικούσαν τότε μόνον γέροι, πλην Παρισίων, Σαντιάγο και Οχάιο, όπου ζούσε η γενιά του ΓΑΜΑΠ…]

[Καιρός να απογαλακτιστούμε από την οικογένεια, και να «μαρτυρήσουμε» για τους δικούς «μας» αγώνες:]

«Θυμάμαι σε μια μεγάλη διαδήλωση στη Νέα Υόρκη, ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, που βρεθήκαμε τυχαία εμείς οι Έλληνες του ΠΑΚ, δίπλα μας οι Ιρλανδοί και παραδίπλα Βιετναμέζοι.

Και σε λίγο είχαμε ένα σύνθημα: IRA, NLF, ΠΑΚ. IRA της Ιρλανδίας, NLF το εθνικό μέτωπο του Βιετνάμ και το ΠΑΚ, Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα.

Και λέγαμε «IRA, NLF, PAK, venceremos» και το venceremos βεβαίως ήταν το λατινικό σύνθημα της νίκης των κινημάτων της Λατινικής Αμερικής…»

[Διότι, ως γνωστόν, η Λατινική Αμερική είναι Λατινική επειδή εκεί μιλούν λατινικά… Και στη διαδήλωση συμμετείχαν όλοι οι Έλληνες του ΠΑΚ, όλοι οι Ιρλανδοί, αλλά μερικοί μόνον Βιετναμέζοι…]

«Πήγαμε,» [σε μια διαδήλωση ενάντια στους βομβαρδισμούς της Καμπότζης και του Λάος από τις ΗΠΑ] «ήταν τα Β52 εκεί και ξαπλώσαμε στον αεροδιάδρομο, ήταν μια μικρή βέβαια πόλη, μας πιάσανε, μας πήραν όλους να μας πάνε φυλακή, αλλά η φυλακή χωρούσε τρεις κι εμείς ήμασταν χίλιοι δεκατρείς, οπότε δεν γινόταν.»

[Και μετά την… τραγουδιάρα μεταφορά, περνάμε στην… καλλιτεχνία, εν γένει…]

«Ήταν μια αγορά -με την αρχαιοελληνική έννοια- δημοκρατίας, όπου όλοι είχαμε δικαίωμα να ανεβούμε σε μια πέτρα στην Πνύκα, για να παρουσιάσουμε τη σκέψη μας, το ποίημά μας, το τραγούδι μας, το θεατρικό μας έργο.»

[Να προσέχουμε… Στην «αγορά δημοκρατίας», καθώς ανεβαίνουμε στις πέτρες της Πνύκας, να μην πατήσουμε τις χλαμύδες κι έχουμε κι άλλα…]

Τα «ψαξίματα» διαρκή:

«Έψαχνα και εγώ βεβαίως και, θυμάμαι, με είχε επηρεάσει πολύ ένας λατινόφωνος Καθηγητής, ο οποίος με μύησε στον ισπανικό εμφύλιο και ιδιαίτερα στους αναρχικούς του ισπανικού εμφυλίου…»

[Τελικά, τα λατινικά δεν είναι νεκρή γλώσσα!!! Και πώς μυείται κανείς στον ισπανικό εμφύλιο;]

Δεν άντεξα άλλο… Εδώ δεν πρόκειται για τη φαντασία στην εξουσία, ούτε για τη φαντασία στην αξιωματική αντιπολίτευση, εδώ πρόκειται για τρικυμία [τουλάχιστον!] στο κρανίο της αξιωματικής αντιπολίτευσης… Όχι στο κρανίο του ΓΑΜΑΠ! Στο κρανίο όλων τους, που τον έχουν αρχηγό… Αλλά, προφανώς, τέτοιοι είναι όλοι τους….

ΥΓ. Σχολιασμένα αποσπάσματα της ομιλίας φιλοξένησε χτες Το Βήμα, [«Πανδώρα»] απ’ όπου και το ερέθισμα γι’ αυτό το ιστοσημείωμα. Ολόκληρη την ομιλία θα τη βρείτε στον ιστότοπο του ΙΣΤΑΜΕ [σε pdf]. Διατήρησα την ορθογραφία [;] και τη σύνταξη [;] του πρωτότυπου. Η φωτογραφία από τον pathfinder.