Αρχική > Χωρίς κατηγορία > Leonard Cohen – Philip Glass: Book of Longing

Leonard Cohen – Philip Glass: Book of Longing

10/07/2008

Ψάρεμα με πυροφάνι… Ουζάκια στο Κερατσίνι… Clubbing στην παραλιακή… Φαγάκι στον Κεραμεικό… Ποτό στο Κολωνάκι… Orange juice vitaminus στην Αδριανού… Πεζοβόλτα κάτωθεν της Ακροπόλεως… Παγωτάκι στο Κεφαλάρι… Μπριτζολάκια στον Μαραθώνα… Μπανάκι υπό το σεληνόφως… Στην ανάγκη DVD στο σπίτι…

Υπάρχουν τόσες εναλλακτικές λύσεις…

Ένα πράγμα μην κάνετε μόνον [σήμερα, αύριο και μεθαύριο το βράδυ]: να πάτε στο θέατρο Μπάντμιντον για να δείτε τη συναυλία του Phlip Glass που βασίζεται στα ποιήματα [;] και στα σκίτσα του Leonard Cohen.

Μην το κάνετε!

Σεβαστείτε τον εαυτό σας [άντε, και την τσέπη σας]. Σεβαστείτε τα νεύρα σας. Σεβαστείτε τους γέροντες καλλιτέχνες [στα 71 του ο Φίλιπ, στα 74 ο Λέοναρντ]. Σεβαστείτε ό,τι θέλετε, αλλά μην πάτε…

Με μια λέξη: χάλια.

Με δυο λέξεις: απερίγραπτα χάλια.

Ας πάρουμε τους… στίχοι. Τα ποιήματα, λέει, του Λέοναρντ Κοέν.

Φανταστείτε έναν γέροντα, στα εβδομηντακάτι [ισχύει για τον Λ.Κ.],

… που πάσχει από Αλτσχάιμερ [δεν ισχύει για τον Λ.Κ.].

Και γεροντική άνοια [δεν ισχύει].

Και όλα τα υπόλοιπα [ποιος ξέρει; Κάπου αναφέρει κάτι για χάπια για να μπορεί να ανεβαίνει στον λόφο…]

Που πέρασε πέντε χρόνια από τη ζωή του σε βουδιστικό [Ζεν, αν έχετε τον Βούδα σας!] μοναστήρι [ισχύει].

Που ο μάνατζέρ του, την περίοδο της μοναστικής του ζωής, του «έφαγε» κάτι εκατομμύρια δολάρια [ισχύει].

Και που τώρα, στα γεράματα, προσπαθεί να βρει μια -προσωπική- άκρη γράφοντας… στίχοι.

Βούδας φυλάξει!

Απλά, δεν διαβάζονται, δεν ακούγονται, δεν τραγουδιούνται, δεν απαγγέλονται!

Εκτός κι αν κάποιος έχει «δόντι». Αυτό που λεν και «μέσον».

Ένα «δόντι» σαν τον Φίλιπ Γκλας…

Η χειρότερη μουσική που έχω ακούσει ποτέ από δαύτον. Και η χειρότερη συναυλία του που έχω δει ποτέ.

Ο Φίλιπ Γκλας έχει ένα ελαφρυντικό: πού να την βρεις την έμπνευση σ’ αυτούς τους… στίχοι…

Όλα τα υπόλοιπα… επιβαρυντικά. Καλές οι φιλίες, καλές οι εβραιοβουδιστικές μεταφυσικές ανησυχίες [ο ίδιος δηλώνει «Jewish-Taoist-Hindu-Toltec-Buddhist»], αλλά μερικά πράγματα έχουν και τα όριά τους…

Για τη ζωγραφική [τα σκίτσα του Κοέν, δηλαδή] θα πω μόνον τούτο: ναρκισσισμός είναι, θα του περάσει [μιλάμε για δεκάδες -ίσα με εκατό- αυτοσκιτσογραφίες]…

Το μόνο που διασώζει [;] αυτό το πολιτιστικό [;] event είναι οι μουσικοί. [Προσοχή! Όχι η μουσική. Οι μουσικοί]. Η βιολίστρια εκπληκτική στο σόλο της [διάρκειας μόλις ενός λεπτού…] Ο φλαουτίστας… τα ‘χασε [και τα ξαναβρήκε] κατά τη διάρκεια του δικού του σόλο σαξόφωνο… Οι -τέσσερις- τραγουδιστές στα όρια… Τι να κάνουν κι αυτοί… [Η… καστανούλα πήγε να ρίξει ένα σόλο κάποια στιγμή και θύμισε τη βελόνα παλιού πικάπ που γρατσουνάει βάρβαρα σαρανταπεντάρη δίσκο…]

Γι αυτό σας λέω:

Υπάρχουν τόσες εναλλακτικές λύσεις…

_____

Ένα έργο τέχνης είναι… τέχνη όταν προκαλεί συναισθήματα. Καλά, κακά, άσχημα, χειρότερα… Που σου δένει το στομάχι κόμπο, ή σε εκτοξεύει στα ουράνια… Όταν ένα έργο «τέχνης» δεν ξυπνάει μέσα σου απολύτως κανένα συναίσθημα, δεν είναι τέχνη, είναι απλά ένα τίποτα. Και το event των Κοέν-Γκλας το μόνο συναίσθημα που μπορεί να προκαλέσει είναι ο οίκτος: για τους ίδιους. Και όταν αυτό που προκαλεί συναισθήματα δεν είναι το «έργο τέχνης» αλλά ο «καλλιτέχνης» τότε δεν μπορούμε να μιλήσουμε καν για «τέχνη»…

Αλλά, ίσως, αυτή να είναι και η «τέχνη» της εποχής μας. Ποιος ξέρει, μπορεί, ίσως…

_____

Είπα «η εποχή μας»…

«Η εποχή μας», ξέρετε, είναι η τελευταία «εποχή» αυτού του κόσμου. Νομίζω πως, στην παγκόσμια ιστορία, δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα πολιτισμού/κουλτούρας που να παρήκμασε και να κατάφερε κατόπιν να ακμάσει ξανά. Σήμερα, στην εποχή ενός πολιτισμού παγκόσμιας εμβέλειας [που είτε παρακμάζει ήδη είτε θα παρακμάσει κάποια στιγμή] γεννιέται το εξής ερώτημα: ποιος πολιτισμός [και, κυρίως, πού] θα ακμάσει μετά απ’ αυτόν;

Καλό ερώτημα…

_____

Ίσως να είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε αυτό το «τέλος εποχής». Οριστικά και αμετάκλητα.

_____

Ίσως το έργο τέχνης που να εκφράζει την εποχή μας να είναι ένα διαρκώς επαναλαμβανόμενο μινιμαλιστικό μοτίβο του Φίλιπ Γκλας, κι η φωνή ενός αφηγητή που θα απαγγέλει ειδήσεις:

«30.000 αυτοκτονίες τον χρόνο στην Ιαπωνία»

«Μητέρα στην Αυστραλία σκότωσε τα δύο παιδιά της»

«45χρονος στην Ελλάδα έλουσε με βενζίνη τους γονείς του και τους έβαλε φωτιά»

«34 έφηβοι μαχαιρώθηκαν μέχρι θανάτου στην Αγγλία το πρώτο εξάμηνο του 2008»

Advertisements
Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες:
  1. 10/07/2008 στο 13:00

    Ο Κοέν είναι ένας από τους αγαπημένους μου. Προτιμώ όμως να ακούω το famous blue raincoat, το everybody knows, το άβαλανς κ.ο.κ. στο σπίτι.

  2. viotos
    10/07/2008 στο 13:47

    First we take Manhatan, then we take Berlin.
    Πώς σου ξέφυγε το φανερό νόημα των στίχων κ. Μόρφο;

  3. 10/07/2008 στο 15:09

    Ούτε θερινά σινεμά στις εναλλακτικές ούτε προολυμπιακό τουρνουά μπάσκετ. Υποθέτω ότι το μπάσκετ δεν σας ενδιαφέρει – για τα σινεμά ισχψύει το ίδιο ή απλά δεν παίζει τίποτε καλό;

  4. 10/07/2008 στο 15:13

    @ Σκαντζόχοιρος

    Ο Κοέν δεν είναι [ούτε ήταν ποτέ] απ’ τους αγαπημένους μου. Ο Γκλας ναι.

    @ viotos

    Δεν έχω ακούσει ποτέ συστηματικά Κοέν. Δεν έχω ούτε ένα δίσκο του. Με αφορμή το σχόλιό σου το έψαξα λίγο το νόημα των στίχων αυτού του τραγουδιού – δεν το είχα ξανακούσει. Τι να είπω; Απλά να παραθέσω τα σχετικά λινκάκια κι όποιος θέλει το ψάχνει περαιτέρω:

    Οι στίχοι: http://pagesperso-orange.fr/pilgraeme/lyrics/first.htm

    Σχόλια του ίδιου του Κοέν για το τραγούδι [Διαβάστε τα όλα. Μπρρρ!!!]: http://pagesperso-orange.fr/pilgraeme/lyrics/first.htm

    «I’m not sure of what it means right now because I had this long voyage from Chicago. I think it means exactly what it says. It is a terrorist song.
    I think it’s a response to terrorism. There’s something about terrorism that I’ve always admired. The fact that there are no alibis or no compromises. That position is always very attractive. I don’t like it when it’s manifested on the physical plane – I don’t really enjoy the terrorist activities – buy Psychic Terrorism. I remember there was a great poem by Irving Layton that I once read, I’ll give you a paraphrase of it. It was ‘well, you guys blow up an occasional airline and kill a few children here and there’, he says. ‘But our terrorists, Jesus, Freud, Marx, Einstein. The whole world is still quaking…»

    «Ever succeeding moment changes what has happened the moment before. In the stream of writing, all that is written changes its meanings by what is written subsequently. «First We Take Manhattan» might be understood as an examination of the mind of the extremist. In a way it’s a better song now (*) than it was before and I would probably sing it in concert if the circumstances were appropriate.

    (*) The Chat took place one month after the terrorist attacks in NYC and Washington D.C.»

    [Επίσημο] Βιογραφικό του ποιητή Irving Layton που αναφέρεται σε κάποιο από τα παραπάνω σχόλια: http://www.irvinglayton.com/Biography/

    Ανεπίσημο βιογραφικό του Layton στη wikipedia: http://en.wikipedia.org/wiki/Irving_Layton

    Και μετά ανακάλυψα ότι η συζήτηση είχε ήδη γίνει σ’ ένα ελληνικό φόρουμ [με μεταφράσεις και διάφορα άλλα]: http://www.astrologicon.org/forum/viewtopic.php?f=12&t=266&start=0

    Τι μαθαίνει κανένας…

    Και στο τέλος θυμήθηκα και τον Στοκχάουζεν που είχε πει για την 11η Σεπτεμβρίου ότι ήταν «έργο τέχνης». Αντιγράφω από τη wikipedia [ http://en.wikipedia.org/wiki/Karlheinz_Stockhausen ]:

    «Comments on the 9/11 attacks

    In a press conference in Hamburg on September 16, 2001, Stockhausen was asked by a journalist whether the characters in Licht were for him «merely some figures out of a common cultural history» or rather «material appearances». The composer replied, «I pray daily to Michael, but not to Lucifer. I have renounced him. But he is very much present, like in New York recently» (Stockhausen 2002, 76). The same journalist then asked how the recent September 11, 2001 terrorist attacks affected him, and how he viewed these reports in connection with the harmony of humanity represented in Hymnen. He answered:

    Well, what happened there is, of course—now all of you must adjust your brains— the biggest work of art there has ever been. The fact that spirits achieve with one act something which we in music could never dream of, that people practise ten years madly, fanatically for a concert. And then die. [Hesitantly.] And that is the greatest work of art that exists for the whole Cosmos. Just imagine what happened there. There are people who are so concentrated on this single performance, and then five thousand people are driven to Resurrection. In one moment. I couldn’t do that. Compared to that, we are nothing, as composers. […] It is a crime, you know of course, because the people did not agree to it. They did not come to the «concert». That is obvious. And nobody had told them: «You could be killed in the process.» (Stockhausen 2002, 76–77.)

    (To see how the excerpt appeared out of its context, and in English translation, see Tommasini 2001.)

    As a result of the reaction to the press report of Stockhausen’s comments, a four-day festival of his work in Hamburg was canceled. In addition, his pianist daughter announced to the press that she would no longer appear under the name «Stockhausen» (Lentricchia and McAuliffe 2003, 7).

    In a subsequent message, he stated that the press had published «false, defamatory reports» about his comments, and clarified as follows:

    At the press conference in Hamburg, I was asked if Michael, Eve and Lucifer were historical figures of the past and I answered that they exist now, for example Lucifer in New York. In my work, I have defined Lucifer as the cosmic spirit of rebellion, of anarchy. He uses his high degree of intelligence to destroy creation. He does not know love. After further questions about the events in America, I said that such a plan appeared to be Lucifer’s greatest work of art. Of course I used the designation «work of art» to mean the work of destruction personified in Lucifer. In the context of my other comments this was unequivocal. (Stockhausen 2001a)»

    _____

    «Πάω ν’ αδειάσω το τασάκι
    Κι αυτό το σκούρο σου σακάκι
    θα το πετάξω απ το μπαλκόνι
    να βρει κανέναν που κρυώνει κι εγώ…»

  5. 10/07/2008 στο 15:15

    @ Vrennus

    Τα θερινά σινεμά είναι μια εξαίρετη εναλλακτική λύση [μου διέφυγε…] Το προολυμπιακό νομίζω είναι την άλλη βδομάδα, και το Ακρόπολις τέλειωσε χτες. Οπότε…

  6. 10/07/2008 στο 18:35

    «Βούδας φυλάξει»
    Καιρός φέρνει τα λάχανα…καιρός τις παραπούλες… θα του διαφεύγει, ως φαίνεται
    :-)))

    Καθόλου εναλλακτικές…
    Δροσερές,ανάλαφρες. καλοκαιρινές και επιβεβλημένες…

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιες

  7. 10/07/2008 στο 20:05

    Χρήστο το περίμενα ότι η μουσική θα ήταν χάλια, για κάποιους άλλους λόγους (εκτός θέματος εδώ) αλλά όσον αφορά το τραγούδι, τους στίχους που ερμήνευσε ο ίδιος ο Κόεν, μάλλον… μας δουλεύει ψιλό γαζί.

    Μιλώ για το παλιό τραγούδι «First We take Manhattan, then we take Berlin».
    Οπωσδήποτε ΔΕΝ συνδέεται απαραίτητα με την «Τρομοκρατία», προϋπήρχε της 9/11, και ερμηνευόταν με τελείως διαφορετικό τρόπο, από πολύ κόσμο κάποτε.
    Μάλλον, η… μόνιμη κρίση έντονης αυτο-κριτικής που βασανίζει τον Κοέν, τον κυρίευσε υπέρμετρα και προέβη σε μία… μεταχρονολογημένη αυτο-(παρ-)ερμηνεία.

    Για να καταλάβεις καλύτερα την δημιουργική του τρέλλα, αρκεί να σου πω ότι οι διαρκείς αυτο-προσωπογραφίες είχαν το σκοπό του «ξεπεράσματος του Εγώ» (κατά τον Βουδισμό) διότι ο Κοέν τρέφει πολύ χαμηλή ιδέα για τον (γήϊνο) εαυτό του (και το Εγώ του ακόμη περισσότερο) οπότε προσπαθεί εδώ και χρόνια να φτάσει την «Κοσμική Υπέρβαση». Μάλλον το κάνει με λάθος τρόπο, αν κρίνω από τα αποτελέσματα, πάντως όσα είπε για το τραγούδι έριξαν ΠΟΛΛΗ στάχτη στα μάτια.

    Το τραγούδι του Κοέν μπορούσε κάλλιστα να ερμηνευτεί σαν ύμνος της «προοδευτικής συνομωσίας να αλλάξει ο κόσμος», χωρίς καν βία, αλλά και -εξίσου- σαν ύμνος της ιδιαίτερης θρησκείας και κοινότητας στην οποία γεννήθηκε. Μάλλον το τελευταίο τον γέμισε αποστροφή και/ή φόβο οπότε έκανε χρήση του «cover(up)-story» που διάβασες.

  8. Ανώνυμος
    10/07/2008 στο 22:38

    Λοιπόν τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα από όσο φαίνονται.
    Δύο ερωτήσεις, αγαπητέ οικοδεσπότη.
    1.Πόσα τσιγάρα κάπνισες ώσπου να μαζέψεις όλα αυτά τα στοιχεία;
    2.Πού ξέρεις ότι μ’αρέσει πολύ το κομμάτι της Μελίνας;

    Μήπως -λέω μήπως- είσαι μέρος της συνωμοσίας; 🙂

  9. 10/07/2008 στο 22:52

    Οχι ανώνυμος αλλά Βοιωτός/viotos. Λάθος 🙂

  10. Jack Norris
    11/07/2008 στο 02:25

    Ευτυχώς τώρα που διάβασα αυτό το κείμενο νιώθω καλύτερα γιατί φοβόμουν ότι είμαι ο μοναδικός κάφρος που το βρήκα γελοίο το θεαματάκι. Ήταν σαν μια φάρσα…Θα μπορούσε με τη βαθιά φωνή του ο Κοέν να διαβάζει τα διανυκτερεύοντα και πάλι να θεωρείται τέχνη…Ναι! Επίσης…οκ…τι χάπια έπαιρνε ο Κοέν όταν τα έγραφε αυτά?? Κορυφή ήταν μεταξύ των άλλων το ότι προς το τέλος αποκαλύπτει στο φιλοθεάμον κουλτουριαρέ κοινό ότι ήταν χαμένος «επί 30 χρόνια στην κωλοτρυπίδα του»(sic)….Αυτά είναι δράματα…Ακόμα, εμπεδώσαμε την μούρη του ζωγραφισμένη με κάθε δυνατό τρόπο, συχνά πυκνά διπλή, με μούσια ή με ξυρισμένο κεφάλι, συνοφρυωμένη ή μη (πααααντα η ίδια μούρη όμως).Και όταν δεν ασχολιόταν με το να ζωγραφίζει τον εαυτό του, ζωγράφιζε γκομενάκια…Άρα με λίγα λόγια για όποιον πάει θα δει τα εξής-Από σκίτσα(είτε τη μούρη του Κοέν είτε ημίγυμνα γκομενάκια-αν δείτε ένα πουλί πάνω σε κλαρί σηκωθείτε γιατί έτσι τελειώνει!) μέχρι στιχους που εξιστορούν τις ερωτικές αναμνήσεις ενός τελειωμένου εβραίου γέροντα με άνοια που συχνά πυκνά βασανίζεται από ερωτήματα όπως, αν η μάνα του ή η δική σας είναι νεκρή και απο το πόσες φορές μπορείς να γράψεις τη λέξη μαριονέτα σε ένα «ποίημα».
    Επίσης θα δει μια ορχήστρα που στωικά υφίσταται όοολη αυτή την κατάσταση και τελοσπάντων παίζει ο καθένας ό,τι μπορεί καθώς και 4 ερμηνευτές που μπαινοβγαίνουν στη σκηνή, παίζουν μουσικές καρέκλες και ανα διαστήματα κάποιος τυχερός από αυτούς σωριάζεται νωχελικά σε μια δερμάτινη περιστρεφόμενη καρέκλα και αφήνει τους υπόλοιπους να βολεύονται σε κάτι ξύλινες μουτρωμένους.
    Πραγματικά….θα έπρεπε στο τέλος να βγαίνει κάποιος και να ενημερώνει ότι κάναν πλάκα να δουν αν θα τσιμπήσει ο κόσμος και θα το δει ΚΑΙ ΑΥΤΟ ως κουλτούρα…Καλά τα έλεγε ο Cohen προειδοποιώντας μας ..»Тhey sentenced me to twenty years of boredom…»
    Μακριά……

  11. 11/07/2008 στο 14:10

    Αγαπητέ, διαφωνούμε (μιλώ μόνο για τους στίχους του Κοέν, όχι για τη συναυλία).

    Out of the thousands
    who are known,
    or who want to be known
    as poets,
    maybe one or two
    are genuine
    and the rest are fakes,
    hanging around the sacred
    precincts
    trying to look like the real thing.
    Needless to say
    I am one of the fakes,
    and this is my story

  12. 11/07/2008 στο 16:20

    ΠΩΠΩ ΣΤΟ ΤΣΑΚ ΤΗ ΓΛΥΤΩΣΑ. ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΟΙ ΔΥΟ ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΜΟΥ.
    Ο ΚΟΕΝ ΕΧΕΙ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΑΛΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ (ΓΙΑ ΤΟ ΓΟΥΣΤΟ ΜΟΥ) ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΛΕΝΕ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΠΕΤΑΜΑΤΟΥ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ
    ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΓΡΑΨΕΙ ΥΠΕΡΟΧΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΦΑΣΗ (ΤΟ FIRST WE TAKE MANHATTAN ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΦΑΣΗ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΣ ΤΟ ΑΠΕΧΘΑΝΟΜΑΙ).

    Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΜΑΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΩΣ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ

    ΤΟ ΘΑ ΠΩ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΟΥ ΣΤΙΣ ΓΑΤΕΣ ΔΝΕ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΜΕΛΙΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΓΑΜΩΤΟ ΜΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΜΕΛΙΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ, ΧΩΡΙΣ ΣΩΚΡΑΤΗ ΟΧΙ!

    ΦΙΛΙΑ

  13. 12/07/2008 στο 09:41

    Μια φορά κι έναν καιρό, ένα καλοκαίρι δεκαετίας 80, ο Κοέν ξύπνησε στο σπίτι του στην ΥΔΡΑ, βγήκε έξω να πάρει τσιγάρα και γυρίζοντας να μπει μέσα κοντοστάθηκε έκπληκτος στην πόρτα. Κάποιος είχε γράψει με μαύρη μπογιά «βρωμο-εβραίε!» («dirty Jew»). Κοίταζε πολλή ώρα την επιγραφή σκεφτικός, μέχρι που ο γείτονάς του (ένας παλιός… συμφοιτητής μου στο Πανεπιστήμιο που πήρε Μάστερ στην Ιστορία της Τέχνης, Ολλανδός) τον ρώτησε ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ με την επιγραφή.

    – «ΤΙΠΟΤΑ» – του απάντησε ο Κόεν.

    – «Μα γιατί; Αφού είναι απαράδεκτο, ρατσιστικό το σχόλιο, σου βρωμίζει και την πόρτα» (του είπε ο άλλος).

    – «ΌΧΙ, άστο όπως είναι, ΜΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ» – λέει ο Κόεν.

    Τα σπίτια τους ήταν το ένα απέναντι στο άλλο. Η επιγραφή υπήρχε πολλά χρόνια μετά (τα πιο πρόσφατα χρόνια δεν ξέρω αν σβήστηκε, αλλά πιθανολογώ πως όχι).

    Στο μεταξύ, Ο Κόεν είχε φέρει στην Υδρα και ένα από τα πρώτα (στον κόσμο) συνθεσάϊζερ με… αυτόματη παραγωγή παρτιτούρας από παίξιμο. Γιατί; Μα… γιατί (όπως και ο Πωλ ΜακΚάρτνεϋ) ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ να γράφει ή να διαβάζει νότες!
    Επαιζε λοιπόν αυτοσχεδιάζοντας, και το παίξιμο αποθηκευόταν στη μνήμη του εργαλείου, που μετά λειτουργούσε είτε σαν sequencer είτε σαν εκτυπωτής, τυπώνοντας τις νότες!

    Μια άλλη μέρα (μου διηγήθηκε ο φίλος αυτός, ΠΟΛΥ τυχερός που είχε τέτοιο γείτονα, τόσο ταπεινό και τόσο διάσημο ταυτόχρονα)… συζητούσανε γενικά περί έρωτα, γυναικών και αντρών. Ο Κόεν είχε πληγωθεί ΤΟΣΟ πολύ από διάφορες γκόμενες, ιδίως αυτές που δεν γούσταραν τον _ίδιο_ αλλά τη φήμη του ή τα λεφτά του, ώστε σε μία στιγμή φημολογείται ότι αναφώνησε με απελπισία: «Δεν ξανα-ερωτεύομαι! Θα βάλω αγγελία να βρω καμιά Φιλιπινέζα, να με εξυπηρετεί από κάθε άποψη και να μη τσακώνεται». (Πράγμα που μάλλον ποτέ δεν έκανε).

    Γενικά οι στίχοι του μου φάνηκαν είτε του ύψους είτε του βάθους, όπως κι ο ίδιος που παράπαιε ανάμεσα σε ακραία είδη αυτοκριτικής και επίσης ακραίο «self-indulgence» (που δεν μεταφράζεται, σημαίνει κάτι παραπλήσιο του ναρκισσισμού).

    Εντύπωση μου είχε κάνει ένα τραγούδι του, που «μαστίγωνε» γενικά τον ανθρώπινο εγωϊσμό, με τον εαυτό του σαν πρώτο παράδειγμα. Είχε και μία μικρή αποκήρυξε του… πρωκτικού σεξ, το τραγούδι. Αν κανείς θυμάται ποιο εννοώ, ας το πει.

    Παρεμπιπτόντως, τρελές φάσεις πέρασε ο Κοέν και με τη Janis Joplin, αν θυμάμαι καλά. ΠΟΛΛΕΣ ιστορίες έλεγε γι’ αυτή, αλλά μετάνιωσε και δεν ξαναμίλησε, θεώρησε τον εαυτό του «ηλίθιο καυχησιολόγο για ερωτικές κατακτήσεις»!!! 🙂

  14. 12/07/2008 στο 10:05

    Υ.Γ. Μετά από το περιστατικό της επιγραφής στην πόρτα, όταν ο Κόεν καθοδηγούσε καλεσμένους του (που δεν είχαν έρθει άλλη φορά) για να βρούν το σπίτι του στην Υδρα, έλεγε στο τέλος «Δεν μπορεί να μη βρείς το σπίτι. Εχει και επιγραφή στην πόρτα που λέει ΄εδώ μένει ο βρωμο-Εβραίος'». Αν μας διαβάζει κάνας Υδραίος, που τον ξέρει, ας το επιβεβαιώσει (ή ας πεί άλλες ιστορίες, κωμικές και τραγικές).

  15. mnk
    13/07/2008 στο 00:09

    Συμπτώσεις-συμπτώσεις-συμπτώσεις….
    Κι έχει και ωραιότατο επώνυμο ο Λεονάρδος, τι να σημαίνει άραγε;

    Ο δε μέγας ποιητής -παραλίγο Νομπελίστας ντε- Irving Layton «.. began teaching English, history, and political science at the Jewish parochial high school, Herzliah (a branch of the United Talmud Torahs of Montreal)…… Among his students were poet/songwriter Leonard Cohen».

    http://en.wikipedia.org/wiki/Irving_Layton

    Συμπτώσεις-συμπτώσεις-συμπτώσεις….

    Για το Μανχάταν και το Βερολίνο δεν ξέρω, την Αθήνα πάντως την έχουν πάρει -από παντού, μετά συγχωρήσεως- , να δούμε τι θα γίνει και με τη Θεσσαλονίκη τώρα -ή…Σαλόνικα, αν προτιμάτε.

  16. 13/07/2008 στο 16:03

    Επομένως, σαφέστατα το ποίημα / τραγούδι για το Μανχάτταν αναφερόταν στην Εβραϊκή κοινότητα, και μάλιστα στο πιο «προοδευτικό» τμήμα της, που δουλεύοντας (βαριεστημένα) αθόρυβα μέσα από το ίδιο το Σύστημα (20 χρόνια βαρεμάρας) «καταλαμβάνει» το Μανχάτταν, μετά το Βερολίνο, και μετά… κλπ. κλπ.
    Η ανάμειξη Εβραϊσμού και προοδευτικότητας δεν πρέπει να ξενίζει. Είχες γράψει Χρήστο και άλλα, περί αυτού. Τώρα… τι προοδευτικότητα ακριβώς είχε η μελέτη του Ταλμούδ, δεν το γνωρίζω. Πάντως κάποια στιγμή ο Κόεν τσίνησε, τα είδε όλα αυτά με άλλα μάτια, πολλά χρόνια μετά, και αποκήρυξε το ποίημα ρίχνοντας την παραπλανητική ερμηνεία του ότι ήταν -τάχαμου- ένα ποίημα που εξυμνούσε την «τρομοκρατία». Με ελάχιστη λογική προκύπτει η προσωπική άποψη του ίδιου του Κόεν για το (πρώην) «προδευτικό» αυτό κίνημα, σαφέστατα αρνητική αφού το ταυτίζει με την «τρομοκρατία». Προφανώς μια άποψη που διαμορφώθηκε μετά από πολλά χρόνια απάρτχαϊντ κατά των Παλαιστίνιων (που σίγουρα εξόργισε τον ευαίσθητο και ανεξάρτητο Κόεν).

    Τώρα, για την Αθήνα θα… μου επιτρέψετε να διαφωνήσω: Η Ελλάδα είναι μακράν του Μανχάτταν και ίσως είναι από τις ελάχιστες χώρες που τρέφει έναν ιδιότυπο αντισημιτισμό. Τα κεφάλαια εδώ δεν ανήκουν -εξάλλου- όλα σε Εβραϊκά χέρια. Ανήκουν και σε εντελώς αντίθετους, νομίζω. Περισσότερο η Ελλάδα (εκτός από διαπλεκόμενους κομμάτων, κλπ) κυβερνιέται από ιδιότυπες _εγχώριες_ κλίκες, που μερικές βλέπουν Εβραίους κάτω από το κάθε χαλί. Αν είχαν ισχυρή παρουσία, τότε η οικονομία θάταν καλύτερα -ίσως- γιατί στις μπίζνες είναι επαγγελματίες. Δεν αστειεύονται και δεν κάνουν ΜΟΝΟ κακό.

  17. 13/07/2008 στο 21:43

    Τελικά η συζήτηση πήγε πολύ μακριά. Εγώ απλά έγραψα τη γνώμη μου για τη συναυλία, κάποιος άλλος μπλόγκερ, που την παρακολούθησε την ίδια μέρα μ’ εμένα, είχε διαφορετική γνώμη. Κάποια μπλόγκερ από την Ουγγαρία, όπου έγιναν επίσης συναυλίες, ρίχνει ένα φτυσιματάκι…

    Τον Κοέν δεν τον γνωρίζω τον άνθρωπο [το έργο του, δηλαδή], και η κρίση μου αφορά τα ποιήματα που μελοποίησε ο Γκλας. Όχι το σύνολο του έργου του. Σίγουρα κι οι δυο τους είχαν και πολύ καλύτερες στιγμές. Πάντως, στα τέλη του μήνα ο Κοέν δίνει συναυλία στην Αθήνα, οπότε όσοι πιστοί…

    Εγώ, πάντως, δεν θα είμαι εκεί, ούτε ίσως καν εδώ…

  18. bfo
    16/07/2008 στο 02:16

    Ο Κοέν δεν είναι [ούτε ήταν ποτέ] απ’ τους αγαπημένους μου. Ο Γκλας ναι.

    Ο Γκλάς έχει γράψει 2-3 καλά έργα και 30 μπαλαφάρες επαναλήψεις. Ιδιαίτερα κάτι soundtracks που επιχείρησε είναι η δουλειά του των 80s ξανάμανά μέχρι κεραίας. Ενδεχομένως το συγκεκριμένο έργο να είναι μια αρπακτέησον αμφότερων —κυρίως δε του Γκλάς, που παίρνει και τα φράγκα από τις συναυλίες, όχι μόνο δικαιώματα.

    Ο Κοέν πάλι, δεν ξέρω για τους συγκεκριμένους στίχοι (sic) —ποιήματα νομίζω είναι στη συγκεκριμένη συναυλία—, αλλά στους τραγουδιστικούς του στίχοι από τους δίσκοι στέκεται σχετικά κοντά στον Ντύλαν —άμα έχει κανείς τέτοια βίτσια.

    Πάντως νομίζω τέλη Ιουλίου θα έρθει ο ίδιος να μας πεί τα κανονικά τραγούδια του από κοντά.

    Well my friends are gone and my hair is grey
    I ache in the places where I used to play
    And Im crazy for love but Im not coming on
    Im just paying my rent every day
    Oh in the tower of song

    I said to hank williams: how lonely does it get?
    Hank williams hasnt answered yet
    But I hear him coughing all night long
    A hundred floors above me
    In the tower of song

    I was born like this, I had no choice
    I was born with the gift of a golden voice
    And twenty-seven angels from the great beyond
    They tied me to this table right here
    In the tower of song

    So you can stick your little pins in that voodoo doll
    Im very sorry, baby, doesnt look like me at all
    Im standing by the window where the light is strong
    Ah they dont let a woman kill you
    Not in the tower of song

    Now you can say that Ive grown bitter but of this you may be sure
    The rich have got their channels in the bedrooms of the poor
    And theres a mighty judgement coming, but I may be wrong
    You see, you hear these funny voices
    In the tower of song

    I see you standing on the other side
    I dont know how the river got so wide
    I loved you baby, way back when
    And all the bridges are burning that we might have crossed
    But I feel so close to everything that we lost
    Well never have to lose it again

    Now I bid you farewell, I dont know when Ill be back
    There moving us tomorrow to that tower down the track
    But youll be hearing from me baby, long after Im gone
    Ill be speaking to you sweetly
    From a window in the tower of song

    Yeah my friends are gone and my hair is grey
    I ache in the places where I used to play
    And Im crazy for love but Im not coming on
    Im just paying my rent every day
    Oh in the tower of song

  19. 30/07/2008 στο 12:15

    Περί αρπακτέισιον επρόκειτο. Περί Κοέν δεν έχω να προσθέσω άλλο τι. Όποιοι πιστοί ας προσέλθουν. Σήμερα δίνει συναυλία κάπου εδώ γύρω…

  1. 11/07/2008 στο 12:24
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: