Αρχική > Εικονομία, Ιδέες, Καπιταλιστικόν Έπος, Πλανήτης Γη Α.Ε., Πολιτική, Συνωμοσιοταξίες > Δεξιά, Αριστερά, καπιταλισμός και ψευδοαντιπολιτεύσεις

Δεξιά, Αριστερά, καπιταλισμός και ψευδοαντιπολιτεύσεις

09/10/2008

Σπανιότατα δίνεται έμφαση σε ένα απλούστατο ιστορικό γεγονός – κάτι που με κάνει να σκέφτομαι ότι η αποσιώπηση αυτού του γεγονότος μόνον τυχαία δεν είναι.

Είναι γεγονός, λοιπόν, ότι οι όροι Δεξιά και Αριστερά [και ό,τι αυτοί σημαίνουν ακόμη και σήμερα] γεννήθηκαν μέσα στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση, τους χρόνους μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Για τελείως τυχαίους λόγους, οι εκπρόσωποι του γαλλικού έθνους που κάθονταν στα δεξιά του προεδρείου της Βουλής είχαν την άποψη ότι το κράτος θα έπρεπε να επεμβαίνει όσο το δυνατόν λιγότερο στα της διαχείρισης της κοινωνίας, ενώ όσοι κάθονταν στα αριστερά του προεδρείου θεωρούσαν ότι το κράτος θα έπρεπε να επεμβαίνει όσο το δυνατόν περισσότερο στα της διαχείρισης της κοινωνίας.

Τόσο απλά γεννήθηκαν αυτοί οι όροι…

Βρισκόμαστε στα πρώτα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης. Η αναδυόμενη αστική τάξη «μπουσουλάει» προς αυτό που θα ονομαστεί «αστική δημοκρατία», τον τρόπο διακυβέρνησης που επιλέγουν οι αστοί έμποροι και βιομήχανοι και ελεύθεροι επαγγελματίες, ως τον πλέον ενδεδειγμένο για τούτη την κοινωνία.

Αστική δημοκρατία. Αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Παρλαμενταρισμός. Έμμεση δημοκρατία. Αυτό που, ορθότερα, θα έπρεπε να ονομάζεται res publica [«ρεπούμπλικα» ή «πολιτεία» αν προτιμάτε, μιας και οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν αυτόν τον όρο για να αποδώσουν την Πολιτεία του Πλάτωνα στη γλώσσα τους], αφού άντλησε πολύ περισσότερα στοιχεία από τη Ρώμη παρά από την Αθήνα. Περί όνου σκιάς θα μου πείτε…

Ο καπιταλισμός, ως οικονομικό σύστημα, επιλέγει την πολιτική του μορφή [«δημοκρατία»], και το εργαλείο [«κράτος»] με τα οποία διαχειρίζεται τα της κοινωνίας. Και μέσα σ’ αυτό το «πολιτικό σύστημα» εμφανίζονται δύο «πολιτικά υποσυστήματα»: η Δεξιά και η Αριστερά.

Καταλαβαίνετε ότι αυτός ο συλλογισμός οδηγεί στο…

… συμπέρασμα ότι η Δεξιά και η Αριστερά δεν είναι παρά η Δεξιά του Κεφαλαίου και η Αριστερά του Κεφαλαίου!

Τα υπόλοιπα αποτελούν την ιστορία των δύο τελευταίων αιώνων – και, κυρίως, του 20ου αιώνα.

Από τη μια μεριά έχουμε τον Δεξιό Καπιταλισμό [παραδειγματάκι οι σημερινές ΗΠΑ], όπου «θριαμβεύει» ο ιδιωτικός τομέας, και από την άλλη έχουμε τον Αριστερό Καπιταλισμό [παραδειγματάκι οι χώρες του Κρατικού Καπιταλισμού (τις ενθυμείστε;!)], όπου το κράτος αναλαμβάνει τον εκ των άνω κεντρικό σχεδιασμό και την εκ των άνω κεντρική διαχείριση των πάντων.

Βέβαια, για πολλές-πολλές δεκαετίες [κι αυτό είχε και έχει πολύ σοβαρές επιπτώσεις ακόμα και σήμερα] η Αριστερά του Κεφαλαίου αντλούσε μια κάποια ηθική νομιμοποίηση υιοθετώντας, στα λόγια κυρίως, πλείστα όσα συνθήματα, πρακτικές και ιδεολογήματα του [σοσιαλιστικού] εργατικού κινήματος. Όχι του μαρξιστικού προλεταριάτου, ούτε της σοσιαλδημοκρατίας, αλλά του αυθόρμητου εργατικού κινήματος, του από κάτω, που είχε κάνει την εμφάνισή του από τις αρχές του 19ου αιώνα, και, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει. Αν και οι δύο πτέρυγες του καπιταλισμού ποτέ δεν έχασαν την ευκαιρία να συντρίψουν κάθε εκδήλωσή του.

Λέω, λοιπόν, ότι αυτό το «σοσιαλιστικό εργατικό κίνημα» δεν έχει καμία, μα απολύτως καμία, σχέση με αυτό που συνέβη στις χώρες του Αριστερού Καπιταλισμού [ή χώρες του Κρατικού Καπιταλισμού, αν προτιμάτε, μιας και ο όρος αυτός έχει χρησιμοποιηθεί συχνά για να περιγράψει αυτά τα καθεστώτα].

Στα πλαίσια του καπιταλισμού, δηλαδή, η Δεξιά δεν αποτελεί παρά την ψευτοαντιπολίτευση της Αριστεράς και η Αριστερά δεν αποτελεί παρά την ψευτοαντιπολίτευση της Δεξιάς.

Και τα λοιπά και τα λοιπά…

Διότι, ας πούμε, τι «νόημα» θα είχε το «Βασίλειο του Καλού» δίχως την ψευτοαντιπολίτευση του διαβόλου στο Θεό ή τι «νόημα» θα είχε η «Αυτοκρατορία του Κακού» δίχως την ψευτοαντιπολίτευση του Θεού στον σατανά;

Αλλά για το τελευταίο μπορείτε να διαβάσετε πολύ περισσότερα σην Εικονομία #2.

Όπως [σελ. 4]:

«Σε παλαιότερες, προθεαματικές εποχές, το κράτος αυτονομιμοποιούνταν χρησιμοποιώντας την θρησκεία που το ίδιο είχε κατασκευάσει. Η πρώτη ιστορικά μορφή κρατικής ταυτολογίας, θα ήταν κάπως έτσι: κράτος: «θα σου πάρω το κεφάλι»: υπήκοος: «γιατί;» Κράτος: «επειδή έκλεψες και η κλοπή είναι πράξη διαβολική»… «Κράτος κερνά και κράτος πίνει» και είναι σε θέση να λειτουργήσει μέσω μιας θρησκείας, ενός θεού πλασμένου από το ίδιο, που όμως στα υπνωτισμένα μάτια των υπηκόων φαντάζει σαν «αντικειμενικός»: οι διάβολοι των θρησκειών, όπως στην συνέχεια θα φανεί, υπήρχαν σαν το απαραίτητο συμπλήρωμα του δυαδικού θεού, σαν μία φαινομενική του ψευτοαντιπολίτευση.

Τον ρόλο ακριβώς αυτών των ψευδοαντιπολιτεύσεων πήραν στα πλαίσια του θεαματικού καπιταλισμού τα αφομοιωμένα σ’ αυτόν πολιτικά ή άλλα lifestyles. Το σύστημα αυτονομιμοποιούνταν συγκαλύπτοντας την υπόγεια συμμαχία μεταξύ των τομέων της πολιτικής και άλλης μόδας που το σχημάτιζαν, πίσω από φαινομενικούς «σκυλοκαβγάδες»: διατάζοντας τα κόμματα, τα δομικά του υλικά, να «διαφωνήσουν» μεταξύ τους, συγκάλυπτε πίσω από τις «διαφωνίες» αυτές την υπόγεια μεταξύ τους συμμαχία, δηλαδή τον εαυτό του […]

Σήμερα πια, αυτό που κρύβουν πίσω τους οι πολιτικές, προφανώς στερούμενες οποιασδήποτε πραγματικότητας «κόντρες» ανάμεσα σε κόμματα ολόιδια μεταξύ τους, δεν είναι πια κάποια «συμμαχία», αλλά η ύπαρξη της υπερκυβέρνησης, της στρατηγικής και των σχεδίων της, όσο και η πλέρια υπαλληλοποίηση του συνόλου του πολιτικού κόσμου κάτω από τις άμεσές της ντιρεκτίβες. Τα επιμέρους, τμηματικά σκάνδαλα και σκανδαλάκια κρύβουν πίσω από την φαντασμαγορικά δοσμενη μηντιακή τους παρουσίαση, το γενικευμένο μυστικό, το μεγάλο σκάνδαλο της εποχής μας: την ύπαρξη της υπερκυβέρνησης και την υπνοβατική πορεία της ανθρωπότητας προς τον κυβερνοφασιστικό μεσαίωνα.»

Και πάει λέγοντας…

Ωθώντας λίγο παρακάτω τον συλλογισμό της πρώτης παραγράφου [κράτος: «θα σου πάρω το κεφάλι» κ.λπ.] μπορούμε να ερμηνεύσουμε, για παράδειγμα, ευκολότατα τις «ομολογίες» των παλιών μπολσεβίκων στις περιβόητες δίκες της δεκαετίας του 1930. Ω, ναι! Και ο μαρξισμός αποτελεί ένα «δυαδικό σύστημα». Μανιχαϊκό, δηλαδή…

To be continued, όταν και αν [όπως όλα, άλλωστε…]

Advertisements
  1. 09/10/2008 στο 17:39

    Καλά το πάτε, αναμένουμε την συνέχεια…:-)

  2. 09/10/2008 στο 23:25

    Θέτω υπ’ όψη σου Χρήστο τα εξής
    1) Το αντίθετο του Μανιχαϊσμού ΤΙ είναι? Πρωτίστως η ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΑ, η συνύπαρξη πολλαπλών μορφών (σκέψης, οργάνωσης, δράσης, οικονομίας, κλπ). Αυτό που (με όλο μου στο σεβασμό) εσείς οι… μυστήριοι έχετε ΗΔΗ δαιμονοποιήσει σαν «πολυπολιτισμικότητα» (που απειλεί τον «καλό πατριωτισμό κατά της Νέας Τάξης»). Μιλάμε φιλικά τώρα, αλλά ξεκάθαρα.

    2) Το ΔΕΥΤΕΡΟ αντίθετο του Μανιχαϊσμού ΤΙ είναι? (όσον αφορά τις «τιμές αλήθειας» του Καλού και του Κακού, ή Μαύρου και Ασπρου, ή Δεξιάς Αριστεράς, ή πιο αφηρημένα… Μηδεν και Ενα)? Ε, είναι η σχετική αλήθεια, η «ασαφής λογική», ο τρόπος συλλογισμού που δέχεται τα θετικά κάποιου άλλου συλλογισμού χωρίς να συμφωνεί σε όλα, κ.ο.κ.

    Δυστυχώς, ενώ έχεις απόλυτο δίκιο Χρήστο (νομίζω) ξεχνάς -ίσως- το ολέθριο ενδεχόμενο… ΟΛΟ αυτό το δίκιο να είναι… υπερβολιά απόλυτο, δημιουργώντας τον πιο απόλυτο (μετα-)μανιχαϊσμό. Δες το ποστ στο μπλογκ μου «στους δρόμυος της Ουτοπίας». Λόγω του ότι τείνω να είμαι ΚΑΙ εγώ υπερβολικός, και επίσης λόγω ευγένειας, δεν το ανάφερα εδώ μέχρι τώρα. Ισως όμως, παρά την ατελή του φύση, να αξίζει να το διαβάσεις…

  3. 09/10/2008 στο 23:49

    @ pølsemannen

    Θα δείξει 😉

    @ omadeon

    1. Το αντίθετο του «δυαδισμού» τι είναι; Το χάος [με την… καλή έννοια του όρου]. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΑ. Και φυσικά διαμαρτυρόμαστε -και δεν έχουμε δαιμονοποιήσει την «πολυπολιτισμικότητα- γιατί όλα αυτά που πασάρει ο θεαματικός καπιταλισμός ως πολυπολιτισμικότητα δεν είναι παρά μόδες που ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΟΥΝ και ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΝ τη δική του κυριαρχία. Πήριοντ.

    2. Μπουπ!

    Μπορώ να είμαι όσο υπερβολικός… μπορώ. Δεν ασκώ εξουσία, δεν αποσκοπώ σε… ή σε… ή σε… Προσπαθώ να καταλάβω μερικά πραγματάκια. Φυσικά κάνω λάθη, φυσικά το ένα, φυσικά το άλλο, το ευχάριστο είναι ότι διάφοροι κάνουμε αυτή την περίοδο τα ίδια λάθη, και «σκοπεύουμε» στα ίδια πράγματα. Θα διαβάσω το ποστ σου, μου έχει διαφύγει, θα το διαβάσω.

  4. 10/10/2008 στο 00:11

    Μα… το «Χάος με την καλή έννοια», ΕΙΝΑΙ η «πολυμορφία» όπως την εννοώ, Χρήστο. Τίποτε διαφορετικό. π.χ. Εμείς οι δύο (και όχι μόνο εμείς), την/το έχουμε υλοποιήσει ΗΔΗ. Π.χ. μάθαμε να διαφωνούμε δημιουργικά, μάθαμε να συνυπάρχουμε δημιουργικά, έστω κι αν διαφωνούμε. Η δική μας σχέση, κάθε άλλο παρά ενισχύει τον… καπιταλισμό! 🙂

    Ο καπιταλισμός είναι μονολιθικό σύστημα. Προσπαθεί να αφομοιώσει την Πολυμορφία (που τον απειλεί) και γι αυτό το λόγο δημιουργεί REPLICAS, προσομοιώσεις της, που απλώς επιβεβαιώνουν την μονολιθικότητά του. Είναι μια Πολυμορφία «σικέ».

    Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ μανιχαϊσμός είναι ασφαλώς εκείνος που ξεχνάει ότι ταυτόχρονα με τον καπιταλισμό υπάρχουν και άλλα πράματα, όπως π.χ. η Αναγέννηση της Γνώσης (που ΕΙΜΑΣΤΕ ή που μαθαίνουμε). Εν πάσει περιπτώσει, το ποστ που έλεγα είναι αυτό:
    http://omadeon.wordpress.com/2008/10/05/neo-ludditism/

  5. 10/10/2008 στο 10:32

    Ωραία, μόνο που από το 1789 έχουν περάσει και μερικοί …αιώνες οπότε οι όροι (και οι ρόλοι) έχουν, αναγκαστικά, επαναπροσδιοριστεί. Θέλω να πω ότι με την γέννηση της αστικής δημοκρατίας δεν ήταν αναμενόμενο να υπάρχει δομική αντιπολίτευση αφού η ίδια η αστική δημοκρατία ήταν ο θρίαμβος της αντιπολίτευσης του προϋπάρχοντος συστήματος! Εργατικό κίνημα, σοσιαλισμός κλπ. κλπ. είναι παιδάκια της αστικής δημοκρατίας και ως γνωστόν τα παιδάκια πρώτα γεννιούνται και κατόπιν διεκδικούν τη θέση τους (και τέλος δίνουν μια στους γονείς και τους στέλνουν τον αγύριστο!)

    Υ.Γ. Αλήθεια, οι ορεινοί πού κατατάσσονταν;

  6. Προφήτης
    10/10/2008 στο 12:28

    Φίλε Χρήστο δεν έχω να προσθέσω.
    Το καλοκαίρι διάβαζα αποκλειστικά Μισεα («κοινή η μήτρα Αριστεράς-Δεξιάς») και Λας.
    Καταλαβαίνεις …

  7. Andonis
    10/10/2008 στο 15:22

    San na leme…

    o Kwstakhs kathontan ..deksia ki o Giwrgakhs (fusika…) aristera….otan taksidevan aeroporikws …pros th Lesxh Bilderberg 😉

  8. 10/10/2008 στο 19:21

    Θεωρώ ότι υπάρχει σημαντική διαφορά Δεξιάς και Αριστεράς (η οποία εκφράζει την αντίδραση οπότε δεν θα μπορούσε παρά να καθίσει στα αριστερά της Εθνοσυνέλευσης μιας κοινωνίας που «καταδίκαζε» ακόμη και τους αριστερόχειρες).
    Δεξιός είναι εκείνος που πιστεύει ότι η φύση του ανθρώπου και τα ελαττώματά του είναι αιώνια και ως εκ τούτου μόνο οι σκληροί νόμοι μπορούν να εξημερώσουν το άτομο. Δηλαδή ότι ο άνθρωπος γεννιέται κακός και οι θεσμοί ή τον εξημερώνουν ή τον εξαναγκάζουν ώστε η κοινωνία να κινείται σε ανεκτά επίπεδα.
    Αριστερός είναι εκείνος που θεωρεί ότι ο άνθρωπος γεννιέται καλός και πως οι θεσμοί τον εξαχρειώνουν. Παραδοσιακά βάσει αυτού η αριστερά επίτίθεται στον στρατό, την εκκλησία, την επίσημη εκπαίδευση και τα λοιπά.

    Ασκηση1: Ο Ρεϊμόν Αρόν έλεγε πως «ο πόλεμος κάνει τον άνθρωπο πολίτη». Ηταν δεξιός ή αριστερός;

  9. 13/10/2008 στο 16:01

    Μάλιστα. Αριστερά και Δεξιά έχουν κοινή μήτρα. Αρα;

  10. 13/10/2008 στο 20:27

    @Βοιωτέ
    Σύμφωνα με τον ορισμό σου (που αποδέχομαι, σε γενικές γραμμές) ο par excellence 100% _αριστερός_ Ελληνας λόγιος ήταν ο Οδυσσέας Ελύτης, που έγραψε π.χ. (πήγαινε στο τέλος του αποσπάσματος αν βιάζεσαι, πρώτα):

    ΑΡΓΗΣΑ ΠΟΛΥ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ τί σημαίνει ταπεινοσύνη και φταίνε αυτοί που μου μάθανε να την τοποθετώ στόν άλλο πόλο της περηφάνειας. Πρέπει να εξημερώσεις την ιδέα της ύπαρξης μέσα σου για να την καταλάβεις.

    Μια μέρα που ένιωθα να μ’έχουν εγκαταλείψει όλα και μια μεγάλη θλίψη να πέφτει αργά στην ψυχή μου, τράβηξα, κεί που περπατούσα, μεσ στα χωράφια χωρίς σωτηρία, ένα κλω- νάρι άγνωστου θάμνου. Τό’κοψα και τό’φερα στο απάνω χείλι μου. Ευθύς αμέσως κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι αθώος.Το διάβασα σ’αυτή τη στυφή απο αλήθεια ευωδιά τόσο έντονα που πήρα να προχωρώ το δρόμο της μ’ελαφρύ βήμα και καρδιά ιεραποστόλου. Ωσπου, σε μεγάλο βάθος, μου έγινε συνείδηση πιά ότι όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα.

    Ναί, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία.
    Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή.
    Ηταν ένα δικαίωμα.

    -ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ, «Ο Μικρός Ναυτίλος, σελ. 120, Εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ, 2η έκδοση.

  11. 19/11/2009 στο 11:54

    ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΥΠΕΡΒΑΣΗΣ ΤΩΝ ΜΕΙΩΤΙΣΜΩΝ ΔΕΞΙΑ – ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΔΕΞΙΟΣ – ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ

    Προς μια υπέρβασης των μειωτισμών Δεξιά – Αριστερά και Δεξιός – Αριστερός.
    Ο Ιησούς Χριστός δίδαξε και την εξής ανοησία, μεταξύ των πολλών άλλων:
    ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ, 18, 8 «Εάν το χέρι σου ή το πόδι σου σε σκανδαλίζει, κόψε το και ρίξε το μακρυά. Είναι καλύτερα για σένα να μπεις εις την ζωήν κουλός ή κουτσός παρά να έχεις δύο χέρια ή δύο πόδια και να σε ρίξουν στην αιώνια φωτιά». Αμέσως μετά λέει ακριβώς το ίδιο και για τα μάτια!

    Κανείς ευτυχώς χριστιανός δεν εφάρμοσε τις εντολές αυτές, όπως άλλωστε και καμμιά άλλη.

    Και ποιος να το περίμενε ότι οι εντολές αυτές θα εφαρμόζονταν στον χώρο της πολιτικής, εδώ κι έναν περίπου αιώνα!
    Διότι τι θα πει αυτός είναι Δεξιός; Θα πει πως είναι ένας άνθρωπος που έκοψε και έριξε το αριστερό του χέρι, πόδι και μάτι, επειδή τον σκανδάλιζαν! Και τώρα είναι κουτσός, κουλός και μονόφθαλμός. Και παρ’ ότι δεξιός, ότι και να κάνει, το κάνει αδέξια.
    Και δεν του φτάνει που ακρωτηρίασε τον εαυτό του, αλλά τον πιάνει μανία να ακρωτηριάσει και όλους τους άλλους, που δεν τους κόφτει να αυτοαακρωτηριαστούν, όπως να πούμε το έκαναν αυτό οι Αμερικανοί στους Βιετναμέζους ή στους Χιλιανούς.

    Ακριβώς μάλιστα το ίδιο κάνει και ο Αριστερός άνθρωπος. Μόνο που αυτός κόβει και ρίχνει τα δεξιά του μέλη, επειδή αυτά είναι που τον σκανδαλίζουν. Κι αυτόν τον πιάνει μανία να ακρωτηριάζει τους άλλους που είναι Δεξιοί! Όπως να πούμε έκανε ο Στάλιν σε εκατομμύρια Ρώσους που μετά μανίας ήθελαν σώνει και καλά να κρατούν τα δεξιά τους μέλη. Ή όπως έκαναν οι ίδιοι στους Πολωνούς και στους Τσεχοσλοβάκους.

    Ανάμεσα τώρα σ’ όλους αυτούς κάθομαι κι εγώ απορημένος. Επιθυμώ να περπατάω και με τα δυο μου τα πόδια. Και με το αριστερό και με το δεξί. Να εργάζομαι και με τα δυο μου χέρια, να βλέπω και με τα δυο μου μάτια, ν’ ακούω και με τα δυο μου αυτιά, να μυρίζω με τα δυο μου ρουθούνια, ν’ αναπνέω με τα δυο μου πνευμόνια.
    Γυρίζω προς τους Δεξιούς να συνομιλήσω και πριν προλάβω ν’ αρθρώσω μια λέξη μ’ αποκαλούν κουμμούνι. Ρε παιδιά, να, τα έχω όλα τα δεξιά μου μέλη κι αγαπάω και την πατρίδα μου. Όχι, μου απαντούν, διότι έχεις και τα αριστερά, κι αυτό είναι εγκληματικό.
    Γυρίζω προς τους Αριστερούς να συνομιλήσω και πριν προλάβω να πω μια λέξη μ’ αποκαλούν Χούντα και φασίστα. Ρε παιδιά, να, έχω πάνω μου όλα τα αριστερά μέλη μου. Όχι, μου απαντούν, διότι έχεις και τα δεξιά. Μα βρε καλά παιδιά, αγαπάω και την πατρίδα μου σας λέω. Όχι μ’ απαντούν, είσαι εθνικιστής. Το σωστό είναι να αγαπάς όλες τις πατρίδες του κόσμου πλην μιας. Την δική σου!

    Η περίπτωση του Αμελούς ανθρώπου:
    Ο τάδε ήταν Δεξιός. Ήδη δηλαδή είχε κόψει και ρίξει τα αριστερά του μέλη. Κάποια στιγμή όμως έλαμψε η αλήθεια μέσα του και μεταπήδησε στην Αριστερά. Εκεί βεβαίως αναγκαστικά έκοψε τα δεξιά του μέλη. Έτσι κατέστη ο άνθρωπος Αμελής. Άλλοι τώρα βλέπουν για λογαριασμό του κι άλλοι ακούνε για πάρτι του.
    Το χειρουργικό εργαλείο των ακρωτηριασμών έχει όνομα. Λέγεται Πίστη.
    Αυτός είναι ο λόγος που οι αρχαίοι πρόγονοι των Ελλήνων δίδασκαν το «Να θυμάσαι να απιστείς».
    Αυτός επίσης είναι ο λόγος που Γ. Μανιάτης, ο ιδρυτής του ΕΥΡΕΤΗΡΙΟΥ είπε «Πίστεψες; Χάθηκες».

    Πώς όμως πέρασε στην πολιτική η διδασκαλία του Χριστού περί των ακρωτηριασμών;
    Για μεν τους Δεξιούς δεν απαιτούνται εξηγήσεις αφού σ΄όλες τις σημαίες μοστράρει πάντοτε ο σταυρός του Χριστού.
    Με τους Αριστερούς όμως τι τρέχει; Ο Μαρξ υποσχέθηκε ότι αυτό που οι χριστιανοί επιδιώκουν για τον άλλο κόσμο, αυτός το υπόσχεται γι’ αυτόν, τον εδώ και τώρα. Ναι, συμφωνώ. Εδώ και τώρα δικαιοσύνη, ελευθερία, ισονομία και ειρήνη. Πώς όμως ολ’ αυτά!
    Με την δικτατορία του προλεταριάτου. Δηλαδή ξανά μανά ακρωτηριασμοί.

    Κοντολογίς οι πάντες, πλην σπανίων εξαιρέσεων, αποκλείουν την περίπτωση της υπέρβασης της αντίθεσης Δεξιά- Αριστερά. Πώς είναι αδύνατον να επέλθει συμφωνία των τάξεων αντί της υπάρχουσας «πάλης των τάξεων».
    Δηλαδή ότι οι Σουηδοί, οι οποίοι διαθέτουν αξιοθαύμαστη επίδοση στο ζήτημα της συμφωνίας των τάξεων, μάλλον τυγχάνουν εξωγήινοι. Το γεγονός ότι είτε κυβερνώνται από «αριστερό» κόμμα είτε από «δεξιό» είναι ένα και το αυτό για την χώρα, δεν φαίνεται να συγκινεί και να προβληματίζει ούτε Αριστερούς ούτε Δεξιούς.

    Όπως όμως και να έχουν οι ιδέες και οι θεωρίες, τα γεγονότα και οι καταστάσεις είναι κατηγορηματικές και ανελέητες. Και οι Δεξιοί και οι Αριστεροί, όπου έχωσαν τη μούρη τους, ωσάν τέτοια, αριστερή ή δεξιά, δημιούργησαν τραγωδίες. Είναι που είναι ο άνθρωπος τραγικό ων από τη φύση του, πλάκωσαν και οι επεμβάσεις των ακρωτηριασμένων ανθρώπων για να τον φέρουν σε τραγικότερη ακόμα κατάσταση.

    Ας ξαναθέσουμε λοιπόν την πρόκληση: μπορούμε και πρέπει να βαδίσουμε προς μια υπέρβαση της αμαρτωλής ψευδοαντίθεσης ΑΡΙΣΤΕΡΑ – ΔΕΞΙΑ;
    Επί τέλους, οι αρτιμελείς άνθρωποι ως πότε θα τυγχάνουν υπό κατηγορία!

    Σταύρος Βασδέκης
    Μαυροκορδάτου 31
    Σέρρες 62100
    Τηλ. 2321052462
    vasdekis@athriskos.gr

    Επιτρέπεται η αναδημοσίευση όλων των άρθρων δίχως την άδεια του συγγραφέα και χωρίς αναφορά στην πηγή.

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: