Αρχική > Blogroll, Πρόσωπα, Πλανήτης Γη Α.Ε., Πολιτική > Αν ο πρόεδρος μπορούσε ν’ αλλάξει το σύστημα…

Αν ο πρόεδρος μπορούσε ν’ αλλάξει το σύστημα…

03/11/2008

Καλά, δεν βαρέθηκαν;

Το Έθνος, 3-11-2008

Τα Νέα, 3-11-2008

Ελευθεροτυπία: Συνηθίζοντας στην ιδέα ενός μαύρου στον Λευκό Οίκο

[Αμ, δεν είναι μαύρος, καρντιές μου, «ιμιτασιόν» είναι…]

* * *

Μα,

προσαρμόζοντας τη μαρξική [;] ρήση,

αν ο πρόεδρος των ΗΠΑ μπορούσε ν’ αλλάξει το σύστημα

θα ήταν κι αυτός παράνομος!

[Δηλαδή, δεν θα ήταν ποτέ υποψήφιος]

* * *

ΥΓ. Εμπνευσμένο από τη «θεϊκή» ατάκα του The Economist [τ. 18-24/10/2008, σ. 75],

«Για να αντιστρέψουμε τον Μαρξ,

οι τραπεζίτες ίσως δεν έχουν να κερδίσουν

παρά μόνον τις αλυσίδες τους»

Advertisements
  1. 04/11/2008 στο 09:21

    Ρε καρντάση, μη με χαλάς τώρα! Στο Αμέρικα ο μαύρος είναι μαύρος ακόμη κι αν μόνο ένας στους δέκα προγόνους του είναι μαύρος. Ακόμη και οι μαύροι είναι ρατσιστές με τους μαύρους – έχεις ακούσει για κολορισμό είμαι σίγουρη. Μαύρος από μαύρο έχει διαφορά – παίζει ρόλο η απόχρωση, σου λέει. Ένιγουέη, ο άνθρωπος θεωρείται μαύρος, παντρεύτηκε μαύρη κι έχει μαύρα παιδάκια. Ασχέτως βάμβακος (κι ο Τζώνυ Κας μάζευε βαμβάκια από τα πέντε του, και λευκοί σκλαβοι υπήρξαν), ο ρατσισμός είναι ρατσισμός και ο Ομπάμα μετράει μαύρος.

    Το ότι ο έχων ένα μαύρο πρόγονο είναι μαύρος, πάντως ξεκινάει από τις φυτείες- οι ιδιοκτήτες των φυτειών ήταν πολύ μουρντάρηδες και δεν άφηναν σκλάβα για σκλάβα, με αποτέλεσμα οι μιγάδες να αποτελούν πολύ συχνό φαινόμενο. Πολλά γονίδια από αυτούς τους βιασμούς – διότι περί βιασμών επρόκειτο- βγαίνουν γενιές μετά, επίσης. Σου θυμίζω το Μάλκομ Εξ που ήταν κοκκινομάλλικο αγόρι και το χρησιμοποιούσε ως επιχείρημα.

    Είτε μας αρέσει είτε όχι ο Ομπάμας, η μαυρίλα του είναι δεδομένη. Στο Ουαϊόμινγκ τρέμουν μόνο και μόνο σκεπτόμενοι ότι θα βγει πρόεδρος. Υπάλληλοι στο λευκό οίκο θα περπατούν κρατώντας σφιχτά το πορτοφόλι τους. Για την Αμερική το χρώμα του δεν είναι καθόλου αστείο ή μικρό πράγμα. Άλλο αν πρέπει να συνδέεται με οποιεσδήποτε προσδοκίες.

  2. 04/11/2008 στο 11:22

    @Χρήστο, ο ο-μπάμιας φημολογείται πως ότι θα ξανακάνει Υπουργό Ιμπεραλισμού τη μαύρη αδύνατη κοντή, τη Λίζα-με-τα-Ρύζια
    (κείνη που προσυπέγραψε τη μυστική διαταγή να φάει η Αλκάϊντα νερο-σανίδες γουότερμπορντ)
    Το χρώμα της ήταν καμουφλάζ, η Κοντή η Λίζα είναι Βαμπίρ Κ-Κ-Κλαν. Για τον ο-μπάμια ΙΔΩΜΕΝ.

    Τώρα, η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ούλη γίνεται Ιμιτασιόν, Χρήστο μου! TI ψάχνεις χρώματα?… Χρωματοπωλείο θα ανοίξουμε?
    Αύριο (2050?) θα πηγαίνεις στο φαρμακείο στη γωνία της γειτονιάς σου και θα λες «ένα σετ LIVE Γονιδιακών Μεταλλάξεων, παρακαλώ, για πράσινο δέρμα. Το πορτοκαλλϊ πετσί είναι ντεμοντέ και το βαρέθηκα, πια».

  3. 04/11/2008 στο 11:38

    υ.γ. είχε δίκιο πάντως ο Vrennus που είπε ότι «δεν βάζει το χέρι στη φωτιά ότι ο Ομπάμα θα εκλεγεί. Διότι μπορεί την τελευταία στιγμή να τρέξουν ΟΛΟΙ οι ρατσισταράδες κοκκινολαίμηδες να μαυρίσουν το μαύρο. Το τελευταίο χαρτί του Τυροκαυτερού ήρωα είναι το ρατσιστικό. Μα… άλλωστε γι’ αυτό έχει ΠΟΛΩΘΕΙ η Αμερική σε αυτές τις εκλογές. Γιατί είναι πολυπολιτισμικότητα εναντίον εθνικισμού. Κάτι σαν… Αλβανός υποψήγιος πρωθυπουργός στην Ελλάδα του 2060.

  4. 04/11/2008 στο 13:54

    @ Λαμπρινή

    Δεν ξέρω πώς σκέφτονται οι… τσαλαπετεινοί του Ουαϊόμινγκ, αλλά ας πρόσεχαν. Γιατί άραγε ο πολυπολιτισμός των αφεντικών τους θα πρέπει να πλήττει μόνον τις «αποικίες»; Εκτός κι αν εκτός από «μαύρο» θεωρούν τον Ομπάμα και «σοσιαλιστή» που θα τους πάρει τα πορτοφόλια και τα σπίτια. Ας τα γλιτώσουν πρώτα από τον Μπους και τον Πόλσον, κι ας αρχίσουν να ανησυχούν μετά.

    @ omadeon

    Δεν έχει καμία σημασία ποιον θα κάνει υπουργό εξωτερικών. Αλλά ξέρω ποιας σχολής θα είναι. Αν πας στη δεξιά στήλη του μπλογκ και πατήσεις το «Αναζήτηση 1», θα ανοίξει μια καινούργια καρτέλα ή ένα καινούργιο παράθυρο. Γράψε εκεί απλά «ράις ολμπράιτ» [χωρίς τα εισαγωγικά] και διάβασε τη μοναδική σελίδα που θα προκύψει ως αποτέλεσμα της αναζήτησης. Και το «διαγραμματάκι» επίσης…

    Μη μου τα λες εμένα για το 2050, όταν θα έχει θριαμβεύσει [μαζί με τις υπόλοιπες, ε;] και η χρωματική/χαοτική πολυμορφία, πέστα σ’ αυτούς που ονειρεύονται το παρελθόν της Αμερικής για να χτίσουν το μέλλον της Ρωσίας, που ‘χε πει κι ο Πιλαλί. Της όποιας Αμερικής και της όποιας Ρωσίας…

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: