Η πιο μεγάλη φούσκα δεν έχει σκάσει ακόμα

07/11/2008

Παρά την παταγώδη αποτυχία διαφόρων προβλέψεών μου [USA: Worst case scenario], εγώ επιμένω [Εξάλλου στη…. «μαντική», χάνονται όλες οι προβλέψεις, εκτός απ’ την τελευταία 😉 ]. Το κείμενο που ακολουθεί αναδημοσιεύεται από το φύλλο 44 της Ρήξης [1-11-2008], που κυκλοφορεί στα περίπτερα όλης της χώρας από το περασμένο Σάββατο.

capitalism

Η ανθρωπότητα παρακολουθεί με -λέμε, τώρα- κομμένη την ανάσα τις εναγώνιες προσπάθειες διαφόρων αναλυτάδων -άμα τε και αναληταράδων- να διαγνώσουν τα αίτια της παγκόσμιας οικονομικής «κρίσης» και να προτείνουν το κατάλληλο γιατρικό για δαύτην.

Ω, ναι! Ο ένας μιλάει για «αλλαγή παραδείγματος» [paradigm shift], ο έτερος για «αδυναμία κατανόησης» αυτής της «κρίσης» του καπιταλισμού, ο τρίτος για την κοντόφθαλμη πολιτική των κρατούντων, ο τέταρτος για το τέλος του «φονταμενταλιστικού νεοφιλελευθερισμού» [υπάρχει και «μη φονταμενταλιστικός», δηλαδή καλός, νεοφιλελευθερισμός;], ο πέμπτος -μέχρι τον νιοστό- για την αλαζονεία και την απληστία των golden boys

Μεγάλως συνεκινήθημεν…

Ένα απλό ερώτημα, ωστόσο, το αφήνουν αναπάντητο. Δεν σφάλλουν εκ βλακείας, αλλά εκ προθέσεως, που έλεγε κι ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Και συμφέροντος, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε. Το ερώτημα: Γιατί το Κράτος που ξεπούλησε  τις τελευταίες δεκαετίες έναντι κάποιων πινακίων φακής τη δημόσια περιουσία σ’ αυτά τα boys [κι όχι μόνον τα εξοβελιστέα, σήμερα, golden] σπεύδει σήμερα προς βοήθειάν τους;

Μα, γιατί ακριβώς αυτός ήταν -είναι και θα είναι!- πάντα ο ρόλος του Κράτους [όλων των κρατών]: να εξυπηρετεί τα συμφέροντα [το θέτω πολύ κομψά…] των ολίγων, των golden ή μη boys, του 10 ή του 20% του συνολικού πληθυσμού.

Τελεία και φουλ πήριοντ.

Οι υπόλοιποι είμαστε -απλώς- απόπαιδα. Σιγά μην μας δώσει το Κράτος λογαριασμό για το τι κάνει μ’ αυτά που μας κλέβει, ή γι’ αυτά που μας κλέβουν κάποιοι με την αμέριστη υποστήριξη και συμμετοχή του… Αυτός είναι, εξάλλου, ο ιστορικός ρόλος του Κράτους… Και όσο και να μυξοκλαίμε στο κατώφλι Του [μεγάλη η χάρη Του], Εκείνο είχε και έχει πάντα την ίδια στάση απέναντί μας. Στα παλαιότερα των υποδημάτων Του. Και στις σπάνιες περιπτώσεις που κάποια κυρίαρχη κρατική συμμορία ανετράπη, αντικαταστάθηκε αμέσως από μία άλλη κυρίαρχη κρατική συμμορία. Ήλλαξεν ενδυμασίαν ο Εμμανουήλ… Σιγά τα ωά…

Από την εποχή που κάποιοι ξύπνιοι μπρατσαράδες [κατέχοντες το ένα ή και τα δύο εκ των χαρακτηριστικών αυτών] αποφάσισαν να «πουλήσουν προστασία» στον «γενικό πληθυσμό» έναντι παντός εξωτερικού, άμα τε και εσωτερικού, εχθρού, το Κράτος παραμένει εν πολλοίς ένα και το αυτόν. Τρανή απόδειξη; Γιατί δεν εξεγείρεται σήμερα ο «μέσος ανθρωπάκος» απέναντι σ’ όλα αυτά τα αίσχη; Απλό… Γιατί οι «ξύπνιοι» είναι πιο ξύπνιοι απ’ τον ίδιο και τον αποβλακώνουν [πώς λέμε «ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους»; Έτσι ακριβώς!]. Κι αν καταφέρει και γίνει ευφυέστερος αυτών αναλαμβάνουν οι «μπρατσαράδες». Δηλαδή οι «σκέτοι μηχανισμοί»: στρατός, αστυνομία και τα τοιαύτα…

Και ο ρόλος των «ξύπνιων» σήμερα είναι ολοφάνερο ότι έχει λήξει. Όπως είχε γράψει και ο αείμνηστος Γκυ Ντεμπόρ ο σταλινισμός δεν ήθελε να πείσει, απλά δεν ήθελε να ακούγεται οτιδήποτε άλλο πέρα από αυτά που ο ίδιος έλεγε.  Κι αν η τύχη του σταλινισμού είναι γνωστή τοις πάσι [πλην των Λακεδαιμονίων του ΚΚΕ…], άλλο τόσο προβλέψιμη είναι και η τύχη των τωρινών «ιδεολόγων» του [Παγκόσμιου] Κράτους [διέλαθεν της προσοχής μου στην αρχή η πρόταση διαφόρων αναλυτάδων/αναληταράδων που προτείνουν κάποια μορφή Παγκόσμιας Διακυβέρνησης για την αντιμετώπιση «κρίσεων» όπως η τωρινή].

Γιατί οι τωρινοί «ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους» έχουν ξοφλήσει; Για έναν πολύ απλό λόγο: ιστορικά, κάθε κράτος που σεβόταν τον εαυτό του -δηλαδή, την κυριαρχία του- διέθετε πάντα έναν «αξιόπιστο» και «αιώνιο» εχθρό. Τον «βαρβαρικό περίγυρο» [Ελλάδα, Ρώμη, Βυζάντιο, αλλά και επί Αποικιοκρατίας], τον όποιο μη-Χριστιανό στον Μεσαίωνα – κάτι που ισοδυναμούσε με έγκλημα… καθοσιώσεως κατά του Κράτους-, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα [ναζισμό, φασισμό, κομμουνισμό] για μεγάλο μέρος του περασμένου αιώνα – και όλες τις πιθανές και απίθανες παραλλαγές εσωτερικών και εξωτερικών [ακόμη και μεταφυσικών] «εχθρών».

Ας το εξειδικεύσουμε με ένα συγκεκριμένο και σύγχρονο παράδειγμα. Βρισκόμαστε προς τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Οι ΗΠΑ έχουν μεν ηττηθεί στον Πόλεμο του Βιετνάμ, όμως τίποτα δεν δείχνει ότι η «θεωρία του ντόμινο» επαληθεύεται. Κανείς δεν το ομολογεί όμως το Δόγμα της Ανάσχεσης του «Ερυθρού Κινδύνου» πνέει τα λοίσθια…

Έκτοτε, οι «εχθροί» της «Αυτοκρατορίας του Καλού» επινοούνται ο ένας μετά τον άλλο. Επί Κάρτερ είναι οι Αγιατολάδες του Ιράν. Επί Ρήγκαν [πρώτη τετραετία] έχουμε μια αναβίωση του Ψυχρού Πολέμου με τον περιβόητο Πόλεμο των Άστρων. Στη δεύτερη τετραετία έχουμε τον Πόλεμο κατά των Ναρκωτικών. Επί πατρός Μπους [και κατόπιν επί υιού Μπους] ο «προαιώνιος εχθρός» είναι ο Σαντάμ Χουσεΐν, επί Κλίντον [και επί υιού Μπους] την Σύγκρουση των Πολιτισμών [«Φως εναντίον Σκότους», Δύση εναντίον Γιουγκοσλαβίας, για παράδειγμα], επί υιού Μπους έχουμε το «έπος» της 11ης Σεπτεμβρίου και τον μύθο της Αλ Κάιντα [Αφγανιστάν], ενώ σήμερα…

Τι έχουμε σήμερα; Τα copper και τα iron boys εναντίον των golden boys; Ας σοβαρευτούμε λιγάκι. Ή μήπως το τέλος του «φονταμενταλιστικού νεοφιλελευθερισμού;

Σαπάκια πουλάνε τα boys… Με το αζημίωτο… Για λογαριασμό των platinum boys… Των αφεντικών τους, ντε… Που είναι -και λογικό είναι- στο απυρόβλητο…

Και ένα δεύτερο ερώτημα: γιατί δεν προτείνει κανείς την αναμόρφωση του τραπεζικού συστήματος, πέραν των όσων δακρύβρεχτων λέγονται για τη διάσωση των «αναξιοπαθούντων»; Δηλαδή, το τραπεζικό σύστημα είναι… άψογο και φταίνε απλά κάποια άπληστα golden boys; Διότι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού κάποιοι όχι μόνον θεωρούν την τωρινή «κρίση» ως ένα πυραμιδικό σχήμα [ponzi scheme το λένε, από το όνομα του Charles Ponzi] που κάποια στιγμή κατέρρευσε, αλλά κάνουν λόγο και για το πυραμιδικό σχήμα των σύγχρονων τραπεζών, που εγκαινιάστηκε με την ίδρυση της Τράπεζας της Αγγλίας τον 17ο αιώνα, και που έχει φτάσει πια κι αυτό στα όριά του…

Αυτά είναι τα ερωτήματα που τίθενται σήμερα. Χρειαζόμαστε άραγε το Κράτος; Χρειαζόμαστε [αυτές] τις Τράπεζες;

Η φούσκα του Κράτους θα σκάσει κάποια στιγμή. Όλοι το αντιλαμβάνονται αν και κανείς δεν το λέει ξεκάθαρα. Τι άλλο σημαίνουν οι προτροπές για «αλλαγή παραδείγματος» ή για τη σύγκληση μιας παγκόσμιας διάσκεψης για την εξεύρεση μέτρων που θα «μας» βγάλουν από τη σημερινή κρίση; Όμως σήμερα δεν χρειαζόμαστε νέες συμφωνίες α λα Μπρέτον Γουντς, ούτε μια «νέα» Παγκόσμια Τράπεζα, ούτε ένα «νέο» Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Χρειαζόμαστε επειγόντως νέους τρόπους οργάνωσης. Τρόπους οργάνωσης των πραγμάτων, όχι των ανθρώπων.

Γιατί όταν σκάσει η φούσκα του [Παγκόσμιου] Κράτους, τότε δεν θα υπάρχουν παρά μόνον δύο εναλλακτικές: εκείνη της βαρβαρότητας ή εκείνη του [όποιου] σοσιαλισμού. Και πολύ φοβάμαι ότι για να φτάσουμε στη δεύτερη θα πρέπει να υποστούμε την πρώτη.

ΥΓ 1. Συγχωρήστε μου το χυδαίον [;] μερικών εκφράσεων, όμως μερικά πράγματα έτσι πρέπει να λέγονται σήμερα, για να μπορούμε να συνεννοούμαστε. Ο κόσμος σήμερα έχει καταντήσει υπόκοσμος. Αρκεί μια ματιά στα μέσα ενημέρωσής τους για να μας πείσουν για του λόγου το αληθές. Μια συμμορία είτε αυτή λέγεται μαφία είτε λέγεται κράτος είναι πάντα μια συμμορία. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο…

ΥΓ 2. Η αφίσα «Η πυραμίδα του καπιταλιστικού συστήματος» [«Εμείς σας κυβερνάμε, εμείς σας αποβλακώνουμε, εμείς σας πυροβολούμε, εμείς τρώμε για σας», «κι εμείς δουλεύουμε για σας και σας ταΐζουμε όλους»] κυκλοφόρησε το μακρινό 1911 από την εφημερίδα Industrial Worker, που εκδίδεται διαρκώς από το 1906 [εκτός από την περίοδο 1913-16], και αποτελεί επίσημο όργανο των Industrial Workers of the World [IWW, των γνωστών «γουόμπλις», μέλος των οποίων ήταν και η περίφημη Μαίρη Χάρρις Τζόουνς, περισσότερο γνωστή ως Μητέρα Τζόουνς].

Advertisements
  1. 07/11/2008 στο 14:59

    Νομίζω ότι εκ προθέσεως λησμονείται πως αυτά τα γκόλντεν μπόις οδήγησαν τις κοινωνίες σε μια πρωτοφανή οικονομική ακμή.
    Κάθε λέτσος στην Ελλάδα μπορεί να αποκτήσει SUV τη στιγμή που εμείς όταν ήμασταν μικρά παιδιά παιζαμε το παιχνίδι «έχεις μπει σε βόλβο». Δηλαδη όποιος έιχε μπει σε βόλβο διηγούνταν στους άλλους την εμπειρία του πόσο άμλλο σε μερσεντές. (με συγκίνηση ακόμη θυμάμαι το σουξέ που απολάμβανα έχοντας μπει στην τζάγκουαρ ενός εργολάβου δημοσίων έργων).

    Η Υπόθεση θυμίζει την ταινία «Μια ζωή την έχουμε» με τον Δημήτρη Χορν.

  2. Andonis
    07/11/2008 στο 15:12

    κατι ασχετο…
    Αυτη τη στιγμη βλεπω στο ιντερνετ την συνεντευξη του «δικου μας» Πιτ Πετερσον που εδωσε στον Παπαhella(s)των Χ (Ψ ΚΑΙ Ω) files και που με μεγαλη συγκινηση μιλει για την «κριση» και την …»παλια του αγαπη» Lehman Brothers

    πραγματικα μου ραγισε την καρδια ο mr επιτιμος president του CFR

  3. Γατος_ανευ_μπλογκιου
    07/11/2008 στο 16:04

    @ οικοδεσποτην

    ενα καλο μπλογκι για μελετη , τυγχανει και γνωστος, εχει πραγμα ζεστο και λαχταριστο για τα συμβαινοντα στις αγορες και οχι μονον … http://epicurus2day.blogspot.com/ … καλη αναγνωση

  4. 07/11/2008 στο 22:00

    Κάθε λεχρίτης, λαμόγιο κλπ. ναι, μπορεί ν’ άποκτήσει (και να συντηρήσει, προσθέτω) SUV, Βοιωτέ. Ο εργάτης του Λαναρά, ή ο συμβασιούχος με το ΔΠΥ, όχι. Ενδεχομένως διαφεύγει ότι οι εισοδηματικές ανισότητες εντός των «ανεπτυγμένων» κρατών είναι πολύ μεγαλύτερες απ’ ό,τι ήταν την εποχή της φεουδαρχίας.

    Η βαρβαρότητα ήδη εγκαθίσται αγαπητέ Χρήστε, για το σοσιαλισμό, δυστυχώς, δεν βλέπω φως στο βάθος του τούνελ – ακόμη.

  5. 08/11/2008 στο 11:59

    @ βοιωτός

    Εκ προθέσεως δεν λησμονείται τίποτα. Οι πραγματικοί μισθοί [όχι των γκόλντεν μπόις…] στις ΗΠΑ [δηλαδή, η πραγματική αγοραστική δύναμη των εργαζομένων] βρίσκεται σε επίπεδα 1980 [ή εκεί γύρω]. Τα δανεικά ανεβάζουν [;] το βιοτικό [δηλαδή, το καταναλωτικό] επίπεδο μέχρι τη στιγμή που πρέπει να αρχίσεις να τα ξεπληρώνεις. Οι «λέτσοι» εκεί ακριβώς βρίσκονται σήμερα.

    @ Andonis

    Ένα από τα πολλά «ελληνόπουλα» που προκόψαν στην αλλοδαπή, μιλάει σ’ ένα από τα πολλά ελληνόπουλα που προκόψαν δια των αλλοδαπών. How touching, που λεν και στο χωριό μου 🙂

    @ Γατος_ανευ_μπλογκιου

    Μερσί! Μας είχες δώσει και παλιότερα το λινκ, κάπου χάθηκε στον ορυμαγδό, θα επανορθώσω. Ξανά μανά μερσί!

    @ Vrennus

    Η [νέα] βαρβαρότητα είναι ήδη εδώ. Στην ελληνική κοινωνία έκανε την εμφάνισή της πριν από μια 20ετία και έκτοτε επελαύνει. Φως στο βάθος του τούνελ κι εγώ δεν βλέπω, αυτό που βλέπω είναι μια απελπισμένη προσπάθεια «των από πάνω» για να βρουν καινούργιους τρόπους αυτονομιμοποίησής τους. Και επειδή δεν βρίσκουν [και κατά τη γνώμη μου δεν πρόκειται να βρουν κάτι «διαρκές»] τα πράγματα θα ζορίσουν… Ίδωμεν.

  6. εργδημεργ
    14/11/2008 στο 11:14

    Η ουρα του γαϊδάρου:

    Το Ponzi scheme είναι πυραμίδα συγκαλυμμένη (δηλ. που πουλάει προϊόντα, σαν την Amway), ενω η σκέτη πυραμίδα (ή «αεροπλανάκι») είναι απλως αέρας κοπανιστος! (Ίσον = Δώστε μου εσεις οι δέκα τα χρήματά σας, και πάρτε ο καθένας χρήματα απο άλλους δέκα.)

  7. εργδημεργ
    14/11/2008 στο 11:17

    Ά, και Ροϊδης σχετικος με την εικόνα:

    «Ως οι Ινδοι, ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις φυλας, τας εξης τρεις: την συμπολίτευσιν, την αντιπολίτευσιν και τους εργαζομένους.
    Η συμπολίτευσις διαθέτει κοχλιάριον, βυθίζουσα τούτο εις την χύτραν του κρατικου προϋπολογισμου. Η αντιπολίτευσις διαθέτει μόνον το κοχλιάριον. Οι δε εργαζόμενοι γέμουσι την χύτραν δια του ιδρώτος των.»

  8. εργδημεργ
    14/11/2008 στο 11:29

    Τώρα που τα γράφω, το σκέφτομαι… Τα πάντα είναι (μ)παμπάλαια (όπως «μΠΑΟΚ»)! Τό ‘χουμε ξαναδει το έργο…

    – Επι ημερων Ροϊδη είχε πτωχεύσει το Χάα με τα «Λαυρεωτικα» (ο ίδιος ο Ροϊδης ειχε χάσει όλη του την περιουσία σε μετοχες των απατεώνων αυτων – με αποτέλεσμα να φάει δύο διαδοχικες χυλόπιττες, ως αδέκαρος, απο κάποιες «καλες» κυρίες των Αθηνων, και να μείνει τελικα ανύπαντρος).
    – Κάποια άλλη στιγμη πτώχευσε η εταιρεία του Λεσσεψ (δεν ξέρω τί ακριβως έγινε στη διάνοιξη της διώρυγας του Παναμα, πάντως ο επιτυχημένος Λεσσεψ του Σουεζ τα σκάτωσε).
    – Κάποια άλλη στιγμη οι μετοχες στο χρηματιστήριο Παρισίων έγιναν σόφτεξ.
    – Κάποτε άλλοτε (πάλι τω καιρω εκείνω) έχασε χοντρα λεφτα απο μετοχες και ο ημέτερος Γεώργιος ο Α’, που όμως έπαιζε χρηματιστήριο (για την τσέπη του) με κονδύλια του κρατικου προϋπολογισμου!!! με πάτρωνα τον «εθνικο ευεργέτη» απατεωνίσκο πονηρο Χιώτη Συγγρο. (Κι έτρεχε ο Τρικούπης να συμμαζέψει τ’ ασυμμάζευτα.)

    Τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια όλ’ αυτα τα χρόνια, απλως επαναλαμβάνονται με κάθε νέα γενια κορόϊδων. Όθεν, ο Ροϊδης είναι διαχρονικος!

    (Βάλε βρε Χρήστο λιγάκι Ροϊδη – πχ τον ορισμο του πολιτικου κόμματος -, να γελάσει το χείλι μας! Ή, έστω, διάφορα απίθανα τσιτάτα του φοβερου Συριανου, όπως εκείνο που λέει «…βουλευτας, δημάρχους, ή άλλους προστάτας δολοφόνων.» Απο το «Παράπονον του νεκροθάπτου» είν’ αυτο.)

  9. 17/11/2008 στο 12:33

    @ εργδημεργ

    Το Ponzi Scheme δεν πουλάει απολύτως τίποτα [από τη wikipedia, Ponzi scheme]:
    «A Ponzi scheme is a fraudulent investment operation that involves promising or paying abnormally high returns («profits») to investors out of the money paid in by subsequent investors, rather than from net revenues generated by any real business. It is named after Charles Ponzi.»

    Έχει τις διαφορές του από την πυραμίδα [περιγράφονται στο λήμμα], μια από τις οποίες είναι και η «μακροβιότητά» του σε σχέση μ’ αυτήν.

    Ορθός ο Ροΐδης, περιγράφει σε μια φράση αυτά που άλλοι θέλουν κάμποσες σελίδες. Ο Παναγιώτης Κονδύλης, για παράδειγμα, σε κάποιο βιβλίο του κάνει κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις για την «εισαγωγή» [επιβολή στην ουσία] του παρλαμενταρισμού στην Ελλάδα, που είχε ως αποτέλεσμα αυτό που περιγράφει ο Ρ. και που βιώνει η ελληνορωμέικη ρεπούμπλικα κοντά δυο αιώνες.

    Τα ίδια και τα ίδια επαναλαμβάνονται [μερσί δια τας επισημάνσεις] μόνον που αυτή τη φορά η φούσκα είναι ολίγον τι πιο globalized, άρα και πιο επικίνδυνη.

    Δυστυχώς, δεν έχω εντρυφήσει στον Ροΐδη όσο θα ήθελα, οπότε επιφυλάσσομαι…

    Την καλημέρα μου και καλή βδομάδα! [Α! Και χρόνια πολλά δια την επέτειοΣ…]

  10. εργδημεργ
    18/11/2008 στο 10:34

    Αντικαλημέρα σας!

    Λοιπον… Όχι ειδικα Ροϊδης, αλλα ιστορία των χρηματιστηρίων! Να ένα ούλτρα ενδιαφέρον θέμα…

    Τα χρηματιστήρια («λαϊκος καπιταλισμος» – αντίπαλο δέος προς τις τράπεζες) λειτούργησαν ως τέτοια κάπου 10-20 χρονάκια. Την εποχη της βιομηχανικης επανάστασης και της εξάπλωσης της βρετανικης αυτοκρατορίας προς Ανατολας («Εταιρεία Ανατολικων Ινδιων», κτλ κτλ).

    Αλλα παραήταν γλυκο το μέλι, και σε καναδυο τέρμινα ανακατεύτηκαν οι τράπεζες!… (Των Ρότσιλντ, βεβαίως-βεβαίως. Πολλη πλάκα έχει η ιστορία του πώς ο Ρότσιλντ έγινε λόρδος και ταυτόχρονα τσέπωσε μπιρ παρα τις μετοχες των Άγγλων, που ξεπουλούσαν σαν τρελλοι!… ταυτόχρονα με το Βατερλω του Ναπολέοντα. Απλούστατα, ο πονηρος εβραίος έβαλε άνθρωπό του να στείλει ταχυδρομικο περιστέρι με την είδηση ότι ο Ναπολέων **νίκησε** στη μάχη – πριν φτάσουν τα επίσημα μαντάτα!) Οπότε, πάπαλα τα χρηματιστήρια, έπαψαν ν’ αποτελουν το αντίπαλον δέος των τραπεζων και έγιναν απλως ένας ακόμη παρασιτικος θεσμος, που πουλάει αέρα κοπανιστο.

    Τα υπόλοιπα (μέχρι σήμερα) είναι απλως θλιβερη ιστορία.

  11. 26/11/2008 στο 13:15

    Γειά σε όλους,
    το τελευταίο καιρό με τη βοήθεια δύο φίλων φτιαχνουμε ελληνικούς υπότιτλους για το «The Money Masters»(www.themoneymasters.com).Έψαξα και δεν βρήκα πουθενά ελληνικούς υπότιλους έτοιμους για να τους ενσωματώσω.Αν κάποιος έχει βρεί ήδη ελληνικούς υπότιτλους ας απαντήσει.
    Όποιος ενδιαφέρεται να δεί τα μέρη του βίντεο στα οποία έχουμε ενσωματώσει ελληνικούς υπότιτλους μπορεί ή στο κανάλι μας στο youtube http://www.youtube.com/user/ellinesfoitites ή στην ιστοσελιδα μας http://antipliroforisi.blogspot.com.
    Ευχαριστώ.

  1. 08/11/2008 στο 14:27
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: