Αρχείο

Archive for Δεκέμβριος 2008

… and a happy new…? … new? … new?

merrycrisis

Το μόνο ευχάριστο με το ζοφερό 2008, που αποχαιρετάμε σήμερα, είναι ότι θα αποδειχθεί, τελικά, πολύ καλύτερο από το επερχόμενο 2009.

Παρ’ όλα αυτά, μια ευχή, που όπως και οι προβλέψεις 😉 , δεν κοστίζει απολύτως τίποτα:

Καλή Χρονιά σε όλους!

Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες:

Ενάντια στους φλώρους και τους αριστερούς «φίλους των νέων»

poli11t

Σημεία των καιρών.

Οι «προοδευτικοί» κλαίγονται για τη «συντηρητικοποίηση» των νέων ενώ οι «συντηρητικοί» πανηγυρίζουν και διαλαλούν τη «συντηρητική επανάσταση».

Πανηγύρια για κλάματα ή πανηγυρτζίδικα κλάματα;

Σε κάποιες άλλες σελίδες αυτού του τεύχους θα βρείτε ένα άρθρο σχετικά με τους Αμερικανούς Yuppies. Από τα αρχικά YUP: Young Urban Professionals: Νέοι Επαγγελμαντίες των Πόλεων. Λόγος περί φλώρων, λοιπόν.

Η φλωροποίηση, σαν φαινόμενο, έχει ήδη κάνει αισθητή την παρουσία της και στην Ελλάδα. Όλοι, βέβαια, συναντάμε καθημερινά νεαρούς κυρίους και νεαρές κυρίες με περιποιημένα μουστάκια, άψογες κόμες, ατσαλάκωτες χαίτες και σινιέ ρουχαλάκια. Η κενότητα που ακτινοβολούν γύρω τους –καινότητα της ακτινοβολίας τους και ακτινοβολία της κενότητάς τους– κερδίζει μόνο τα ειρωνικά σχόλιά μας και, σε κάποιες περιπτώσεις, τον οίκτο μας.

Οίκτος μιας και, σε αντίθεση με τους Αμερικανούς ή Δυτικοευρωπαίους ομόλογούς τους, το μέλλον τους προδιαγράφεται εξίσου κενό με το παρόν τους. Αν οι Αμερικανοί φλώροι έχουν κάποιες δυνατότητες δυναμικής εισόδου στην αγορά εργασίας και κατά συνέπεια προοπτικές για αξιοπρεπή ένταξη στην καταναλωτική κοινωνία, οι Έλληνες φλώροι είναι δυστυχώς καταδικασμένοι. Οι ιδιομορφίες του ελληνικού καπιταλισμού και η μεγαλειώδης άμυνα της ελληνικής κοινωνίας απέναντι σ’ οποιαδήποτε προσπάθεια εκσυγχρονισμού της, αφήνουν μετέωρα τα όνειρα κάποιων φουκαράδων που προσδοκούν μια ευτυχισμένη καταναλωτικά ζωή, σε μια ταξικά «ήρεμη» κοινωνία.

Η συλλογή πτυχίων και ντοκτορά δεν εγγυάται την αποφυγή της ανεργίας που «πλήττει», σε τεράστια ποσοστά, τη νεολαία.

Ο περί φλώρων λόγος θα μπορούσε να πάει σε μάκρος, όμως αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά στις απόψεις για τη «συντηρητικοπίηση» της νεολαίας που έχουν κάποιοι καρεκλοκένταυροι κοινωνιολογίζοντες αριστεροί.

Ο φιλόλογος και δημοσιογράφος κ. Πέτρος Ευθυμίου γράφει στο Βήμα της 7.6.1987:

«Αυτή η στροφή των νέων στην «ιδιωτική σφαίρα» δεν οδηγεί μόνον σε μια αποϊδεολογικοποίηση της ζωής τους, που φυσικά πλήττε κυρίως τις προτάσεις της Αριστεράς…»

Η μυωπική δυσλειτουργία των οφθαλμών του κ. Ευθυμίου δεν ευθύνεται, βέβαια, για το ότι ο κάτοχός τους αντιλαμβάνεται από την ανάποδη τον κόσμο. Μάλλον εδώ ταιριάζει η φράση του Ντεμπόρ, ότι στην κοινωνία του θεάματος η πραγματικότητα εμφανίζεται ανεστραμμένα.

«Η αποϊδεολογικοποίηση της ζωής των νένων» δεν είναι βέβαια έλλειψη ιδεολογίας στους νέους, όπως «βλέπει» ο αρθρογράφος. Μιας και, όπως όφειλε να γνωρίζει ο αριστερός κ. Ευθυμίου αν είχε ρίξει  δυο ματιές στον Μάρξ, η ιδεολογία είναι κάτι που κάθε άνθρωπος σέρνει μαζί του. Όπως όφειλε να γνωρίζει επίσης ότι το επαναστατικό εγχείρημα της εποχής μας στοχεύει, ακριβώς, στην κατάργηση των ιδεολογιών (και την κατάργηση των τάξεων).

Το φαινόμενο που ο αρθρογράφος χαρακτηρίζει σαν «αποϊδεολογικοποίηση» δεν είναι τίποτα άλλο παρά η στροφή των νέων προς την ιδεολογία της δεξιάς του κεφαλαίου και η «εγκατάλειψη» από πλευράς τους, της χρεωκοπημένης ιδεολογίας της αριστεράς του κεφαλαίου. Και φυσικά δεν είναι η «αποϊδεολογικοπίηση» αυτή που πλήττει τις προτάσεις της αριστεράς, αλλά οι προτάσεις της αριστεράς είναι αυτές που πλήττουν τους νέους, εξίσου με τις προτάσεις της δεξιάς.

Η χρεωκοπία της αριστερής ιδεολογίας που, τώρα πια, είναι ολοφάνερο, ακόμα και στον κ. Ευθυμίου, ότι συμβαδίζει με τη χρεωκοπία της δεξιάς ιδεολογίας, δεν ξεφεύγει από τον αρθρογράφο. Κι αυτό προς τιμήν του.

Σημειώνει:

«Διότι το μακροπρόθεσμο πρόβλημα από μια νέα διάψευση ελπίδων, έστω από τα Δεξιά αυτή τη φορά, δεν θα σημάνει πλέον κατ’ ανάγκη μια αντίστροφη κατεύθυνση εκ νέου προς τα Αριστερά, αλλά ένα πλήρες κενό ανάμεσα στην κοινωνική ζωή των νέων και την πολιτική στο σύνολό της.

Ποιος άραγε θα βγει κερδισμένος από ένα παρόμοιο ενδεχόμενο;»

Ο ευφυέστατος κ. Ευθυμίου θέτει το «πρόβλημα» στη σωστή του βάση κι ακόμα παραπέρα θέτει και το σωστό ερώτημα. Στο οποίο, βέβαια, δεν διανοείται να επιχειρήσει να δώσει απάντηση. Γιατί;

Διότι το κενό που δημιουργείται από τις χρεωκοπίες των κάθε λογής αριστερών και δεξιών ιδεολογιών, από τις αριστερές και δεξιές αποτυχίες διαχείρισης των κρατών, από τις χρεωκοπίες των κοινωνικών μοντέλων των κάθε λογής ανατολικών και δυτικών εκδοχών του κεφαλαίου, το κενό αυτό θα «εκμεταλλευτούν» αυτοί ακριβώς που δεν έχουν να χάσουν παρά μόνο τα δεσμά τους. Κι όσο μεγαλύτερο είναι αυτό το κενό τόσο το καλύτερο για τους προλετάριους.

Το προλεταριάτο μπορεί να έχασε τις αυταπάτες του, αλλά όχι και τον εαυτό του. «Δεν έπαψε να υπάρχει. Εξακολουθεί αμετάκλητα να υπάρχει μέσα στην εντατικοποιημένη αλλοτρίωση του σύγχρονου καπιταλισμού: είναι η τεράστια πλειοψηφία των εργαζόμενων που έχασαν κάθε εξουσία πάνω στη ρύθμιση της ζωής τους και που, μόλις το μάθουν, ορίζονται σαν το προλεταριάτο, η άρνηση επί τω έργω μέσα σ’ αυτή την κοινωνία.»

Αυτό το προλεταριάτο είναι που στοιχειώνει τον ύπνο των αριστερών και δεξιών αφεντικών του πλανήτη. Σύντομα ο «λόγος» του θ’ «ακουστεί» και πάλι στους δρόμους, τις πλατείες και τα κτήρια αυτού του πλανήτη.

Όλα τα άλλα είναι πράσινα δαμάσκηνα και ψιλές ελιές…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Ιδού τι ανακαλύπτει κανείς «χριστουγεννιάτικα» ψάχνοντας, με την τσίμπλα στο μάτι, τα παλιά τεύχη της Ανοιχτής Πόλης. Το κειμενάκι γράφτηκε τον Ιούνιο του 1987 και είχε δημοσιευτεί ως Editorial μ’ αυτόν ακριβώς τον τίτλο [«Ενάντια στους φλώρους και τους αριστερούς «Φίλους των Νέων»»!] στο τεύχος 11 [θερινό ηλιοστάσιο του 1987] του θρυλικού περιοδικού Ανοιχτή Πόλη.

Αν άλλαζα και μερικούς όρους στην αρχή και στο τέλος, θα μπορούσα να «ανακυκλώσω» το κείμενο «προσαρμόζοντάς» το στη σημερινή κατάσταση, καταπώς κάνουν πάμπολλοι στα επιστημονικά συνέδρια / ημερίδες / συμπόσια…

Τι έψαχνα στα παλιά [λες και υπάρχουν και καινούργια…] τεύχη; Θεωρίες συνωμοσίας για το AIDS…

Πολυτεχνείο 1995: οι «500» συλληφθέντες

Ενημέρωση [12-4-2010]: Για να μην ψάχνετε άδικα – Στους «394» ήταν και ο Λάμπρος Φούντας και τέσσερα από τα έξι άτομα που φέρονται ως μέλη του «Επαναστατικού Αγώνα» [του Ν. Μαζιώτη συμπεριλαμβανομένου].

Επειδή έχω βαρεθεί να διαβάζω μπούρδες και… λακαμίες για τους «500» συλληφθέντες στο Πολυτεχνείο το 1995…

Επειδή ακόμα και οι διάφοροι Τραγκαουνάκηδες, που στο πρώτο ήμισυ εκείνης της δεκαετίας είχαν καθημερινές εκπομπές σε τηλεοπτικούς διαύλους και μιλούσαν συνεχώς για «γνωστούς αγνώστους εκ βορείων προαστίων», έβγαλαν τον σκασμό μετά τη σύλληψη των «500»…

Επειδή οι «γνωστοί άγνωστοι των βορείων προαστίων» είχαν «εξαφανιστεί» από τα ΜΜΕ την τελευταία δωδεκαετία – και εμφανίστηκαν πάλι πρόσφατα…

Επειδή αυτήκοος φίλος μού είχε μεταφέρει τον εξής διάλογο, που έγινε μετά το κάψιμο της βιβλιοθήκης και πριν την άρση του ασύλου, μεταξύ του πρύτανη τότε Μαρκάτου και ενός νεαρού:

Μαρκάτος: «Μα γιατί σπάτε και καίτε;…»

Νεαρός: «Τι μου λες τώρα; Εγώ δεν έχω ένα 500ρικο [δραχμές] να πάω για καφέ με την κοπελιά μου…»

Μαρκάτος: «Μα γιατί σπάτε και καίτε;…»

Νεαρός: «Τι μου λες τώρα; Εγώ δεν έχω ένα 500ρικο [δραχμές] να πάω για καφέ με την κοπελιά μου…»

[Έτσι, δις!]

Και επειδή διαβάζω διάφορα για την κοινωνική προέλευση των «500»…

Ιδού και η σχετική λίστα των 394 συλληφθέντων στο Πολυτεχνείο το 1995, όπως αυτή δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία, τη Δευτέρα 20 Νοεμβρίου 1995:

394

Επίτηδες «σακάτεψα» το σκαναρισμένο απόκομμα. Δεκατρία χρόνια μετά νομίζω ότι δεν έχει κανένα νόημα να αναδημοσιεύονται ονοματεπώνυμα, ηλικίες, και επαγγέλματα [κυριαρχούν: μαθητές, φοιτητές, σπουδαστές, ιδ. υπάλληλοι και άεργοι…]

Και επειδή ουδέποτε έγινε οποιαδήποτε επίσημη έρευνα για τους 394 συλληφθέντες.

Την αγανάκτησή μου την είχα εκφράσει και στις 20 Νοεμβρίου 2002. Τα ίδια έλεγα και τότε και ουδέποτε διαψεύστηκα. Όποιος έχει στη διάθεσή του ή γνωρίζει σχετική μελέτη για την κοινωνική προέλευση των «394», ας μου γράψει:

«Έχω αναφερθεί και άλλες φορές στους 500 «γνωστούς-αγνώστους», που είχαν συλληφθεί στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβριο του 1995, όταν είχε καεί και το κτήριο της βιβλιοθήκης, θέτοντας ερωτήματα σχετικά με το «κοινωνικό και οικονομικό προφίλ» των ιδίων και των οικογενειών τους. Τελικά, κάποιος καλός φίλος της στήλης [ευχαριστώ!] μου έστειλε το σχετικό απόκομμα της Ελευθεροτυπίας [20-11-1995], στο οποίο αναφέρονται τα ονόματα και τα επαγγέλματα [όχι όλων] των 394 ατόμων που είχαν συλληφθεί τότε μετά την εισβολή των ΜΑΤ στο Πολυτεχνείο. Και για να μην ακούγονται «σικ αποψούλες» ότι οι περισσότεροι ήταν «γόνοι καλών οικογενειών» των Βορείων Προαστίων, παραθέτω έναν κατάλογο με τις επαγγελματικές ασχολίες των συλληφθέντων: μαθητές, σπουδαστές, ιδιωτικοί υπάλληλοι, φοιτητές, οικοδόμος, άεργοι, οικοκυρά, οικιακή βοηθός, φιλόλογος, δημοσιογράφοι, τυπογράφος, ζωγράφος, γραφικές τέχνες, ανθοπώλης, παιδαγωγός, μεταφραστής, στρατιώτης, μηχανικός αυτοκινήτων, εργάτες, ψυκτικός, ναυτικός, ελαιοχρωματιστής, εικονολήπτης, οδοντοτεχνίτης, ζωγράφος-περιπτεράς, άνεργοι, ξυλουργός, ηχολήπτης, οδοντοτεχνίτης, ελεύθερος επαγγελματίας, υδραυλικός, δημ. υπάλληλος, βιβλιοδέτης. [Οι περισσότεροι ήταν μαθητές-σπουδαστές-φοιτητές, ιδιωτικοί υπάλληλοι και άεργοι-άνεργοι.]» [20-11-2002]


Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη, Πολιτική Ετικέτες:

World faces «total» financial meltdown: Bank of Spain chief

image003

Ε, ρε, γλέντια!

«What a party!», που λένε κι οι αντικαπιταλόφωνοι.

Η είδηση: World faces «total» financial meltdown: Bank of Spain chief

Και μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«The lack of confidence is total».

«The inter-bank (lending) market is not functioning and this is generating vicious cycles: consumers are not consuming, businessmen are not taking on workers, investors are not investing and the banks are not lending.

«There is an almost total paralysis from which no-one is escaping,» he said, adding that any recovery — pencilled in by optimists for the end of 2009 and the start of 2010could be delayed if confidence is not restored.

Πάει και το 18μηνο της ανάκαμψης που λέγαν κι οι ψιττακειάδες [Στίγκλιτς, π.χ.].

Χι! Χι!

«Αντοχές μεγαλύτερες από άλλες χώρες θα επιδείξει το 2009 η οικονομία αλλά και στη χώρα μας θα είναι δύσκολη χρονιά», δήλωσε ο πρωθυπουργός [Κ. Καραμανλής: Μεγαλύτερες αντοχές θα δείξει το 2009 η ελληνική οικονομία].

Χα! Χα! Χα!

Και πώς ακριβώς θα αντέξει η Ελλάδα;

Ε, καλά τώρα… Λες και δεν ξέρετε την απάντηση:

«Είμαι αποφασισμένος να παλεύω με ένα γνώμονα: Το συμφέρον της πατρίδας μας, όλων των Ελλήνων. Έχουμε την ακλόνητη πεποίθηση, ότι οι Έλληνες, με ενότητα και ομοψυχία, μπορούμε να πετύχουμε δύσκολους στόχους. Και μπορούμε να τα καταφέρουμε και τώρα» [Κ. Καραμανλής, στη Βουλή, προχθές].

Βουλωμένα γράμματα διαβάζουμε:

«Την ανάγκη ενιαίας βούλησης, δηλαδή τη διαμόρφωση κοινής συνείδησης και την κοινή προσπάθεια για την ουσιαστική αντιμετώπιση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία, επισήμανε από την Πάτρα ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημήτρης Δασκαλόπουλος» [Δασκαλόπουλος: Αναγκαία η ενιαία βούληση για την έξοδο από την κρίση].

Το «καλύτερο» ο κύριος πρόεδρος του ΣΕΒ το άφησε για το τέλος.

Προσοχή!

Ακολουθεί ρητορικό ερώτημα!

Απομακρύνετε τα παιδιά από το Διαδίκτυο!

«Καταλήγοντας ο κ. Δασκαλόπουλος αναρωτήθηκε πώς το κράτος «που αποτελεί σήμερα τον αδύνατο κρίκο της οικονομικής αλυσίδας» μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση, όταν ταυτόχρονα την ωθεί σε οικονομική καθήλωση;«

Όουουου, γιάααα!!!

Πώς το είχε πει ο σύντροφος Μόρφος πριν από κάτι μήνες;

«Λογικό» ήταν να μην μας καλέσουν στο πάρτυ. Και εξίσου «λογικό» είναι να μας… καλέσουν να πληρώσουμε τον λογαριασμό. Του δικού τους πάρτυ…

Όουουου, γιάααα!!!

ΥΓ 1. Άσχετο μαθηματικό πρόβλημα: ας υποθέσουμε ότι κάποιος είχε 100.οοο δολάρια και αγόρασε, την περασμένη εβδομάδα, τρίμηνα ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου. Πόσα δολάρια θα πάρει σε τρεις μήνες;

ΥΓ 2. Άσχετη απάντηση σε άσχετο μαθηματικό πρόβλημα: στην καλύτερη περίπτωση 100.000 ακριβώς. Στη χειρότερη, μερικές δεκάδες δολάρια λιγότερα.

Όουουου, γιάααα!!!

Ομόλογα, με μηδενικό ή αρνητικό επιτόκιο! Το ‘δαμε κι αυτό!

ΥΓ 3. Άσχετη απορία: γιατί κάποιος δανείζει το αμερικανικό κράτος, με μηδενικό και/ή αρνητικό επιτόκιο;

Μοναξιά μας, όλη…

Τι να γράψεις τούτο το κρύο και βροχερό πρωινό του Δεκέμβρη;

… Κι ένας μοναχικός σπουργίτης που είχε κουρνιάσει στη βουκαμβίλια του μπαλκονιού και τιτίβιζε ασταμάτητα, πέταξε κι αυτός μακριά, όταν έφτασα ως την τζαμόπορτα για να τον δω… Φαεινές ιδέες…

Μοναξιά μας, όλη…

Τι να γράψεις;…

Για τον Πασκουάλε; Για τη μοναξιά του; Την οργή του; Την απελπισία του; Την παραίτησή του; Την αυτοτιμωρία του; Το «κλείσιμό» του;

Πασκουάλε. Κάπου στην Καμπανία. Στις γειτονιές της Νάπολης. Μόδιστρος. Απ’ τους φτωχούς. Ράφτης. Μάστορας με το ψαλίδι, τις καρφίτσες, τα πατρόν, τα υφάσματα, τα υλικά της τέχνης του.

Τον ξέρετε όσοι είδατε την ταινία «Γόμορρα» του Ματέο Γκαρόνε, τη βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Ρομπέρτο Σαβιάνο. Του επικηρυγμένου από την Καμόρρα Ρομπέρτο Σαβιάνο. Στον σύγχρονο κόσμο, δεν «εκδίδουν» φετφάδες μόνον οι μουλάδες…

gomorra

Διάβασα το βιβλίο την προπερασμένη εβδομάδα και την περασμένη είδα και την ταινία. Όσον αφορά την -πραγματική- ιστορία του Πασκουάλε, υπάρχουν κάποιες διαφορές ανάμεσα στη διήγηση του βιβλίου και σ’ εκείνη της ταινίας.

Συνοπτικά:

Πασκουάλε. Ένας φτωχός μεροκαματιάρης ράφτης κάπου στην Καμπανία. Δουλεύει από μικρό παιδί σε μια βιοτεχνία. Φασόν για τους ιταλικούς οίκους υψηλής ραπτικής. Ναι, για τους διάσημους ιταλικούς οίκους…

Το πώς αυτές οι «ανύπαρκτες» βιοτεχνίες ράβουν για τους Οίκους είναι μια άλλη ιστορία. Περιγράφεται λεπτομερειακά στο βιβλίο. Στην ταινία υπάρχει μόνον η σκηνή με τον «πλειστηριασμό» στη σχολική αίθουσα, και τους αριθμούς που γράφονται στον μαυροπίνακα…

«Ανύπαρκτες»; Ναι. Δεν έχουν «βιβλία», δεν είναι εγγεγραμμένες στα οικεία επιμελητήρια, δεν διαθέτουν τραπεζικούς λογαριασμούς [δανείζονται απ’ την Καμόρρα], δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τις υπηρεσίες του ιταλικού κράτους. Πολύ απλά δεν υφίστανται. Επισήμως. Όμως υπάρχουν. Τουλάχιστον για τους οίκους υψηλής ραπτικής. Και για όσους δουλεύουν σ’ αυτές 12, 14, 16 ώρες τη μέρα για 400, 500, 600 ευρώ το μήνα…

Κάποιο βράδυ, ο Πασκουάλε, ο ράφτης Πασκουάλε, ο άριστος μάστορας με τον μισθό των 600 ευρώ τον μήνα, έκατσε να χαζέψει στην τηλεόραση.

Και πάνω στο ζάπινγκ, «κοκκάλωσε». Ο Πασκουάλε…

Τελετή απονομής των Όσκαρ. Οι σταρ προσέρχονται στο θέατρο. Φλας, τηλεοπτικές κάμερες, δημοσιογράφοι, φαν.

Και η εκθαμβωτική Αντζελίνα Τζολί φορώντας ένα σύνολο από λευκό σατέν.

[Στην ταινία εμφανίζεται η Σκάρλετ Γιόχανσον. Η -πραγματική- ιστορία του βιβλίου αναφέρει την Α. Τζολί…]

Η Αντζελίνα Τζολί περπατούσε πάνω στο κόκκινο χαλί φορώντας ένα σύνολο από λευκό σατέν. Παραγγελία σε κάποιον οίκο υψηλής ραπτικής της Ιταλίας…

Και ραμμένο από τον Πασκουάλε. Σε μια «μαύρη» βιοτεχνία στο Αρζάνο.

Του είχαν στείλει τις αναλογίες. «Αυτό πάει στην Αμερική» του είπαν. Ηξεραν για ποιον προορίζονταν, αλλά κανείς δεν τον είχε προειδοποιήσει.

«Αυτό πάει στην Αμερική»…

«Θυμόταν ακόμα αυτό το λευκό ταγιέρ», γράφει ο Ρ. Σαβιάνο. «Θυμόταν ακόμη τα μέτρα, όλα τα μέτρα. Το κόψιμο στο λαιμό, τα χιλιοστά στους καρπούς. Και το παντελόνι. Είχε περάσει τα χέρια του στους σωλήνες των ποδιών και θυμόταν ακόμη το γυμνό σώμα που κάθε ράφτης φαντάζεται. Ένα γυμνό χωρίς ερωτισμό, σχεδιασμένο πάνω σε ψεύτικους μυς, σε πήλινα οστά…»

Κι ο Πασκουάλε μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης ένιωσε μόνον οργή. Γιατί κανείς δεν θα αναγνώριζε το έργο των χεριών του. Γιατί κανείς δεν θα τον πίστευε αν έλεγε «αυτό το ρούχο το έφτιαξα εγώ».

Ο Πασκουάλε δεν έκλεισε την τηλεόραση.

Ούτε την πόρτα του σπιτιού έκλεισε βγαίνοντας.

Είχε «κλειστεί» ο ίδιος…

Παράτησε τη ραπτική. Κι έγινε οδηγός νταλίκας. [Στην ταινία αναφέρεται ότι ήταν ήδη οδηγός νταλίκας όταν είδε τη Γιόχανσον…]

Ο Ρομπέρτο Σαβιάνο συνάντησε τον Πασκουάλε δυο μήνες μετά. «Ο καλύτερος ράφτης του κόσμου οδηγούσε τα φορτηγά της Καμόρρα…», γράφει. «Τα χέρια του ήταν κόκκινα, οι κόμποι των δαχτύλων του γδαρμένοι. Όπως όλων των φορτηγατζήδων που κρατάνε για ώρες το τιμόνι, με τα χέρια να παγώνουν και την κυκλοφορία να διακόπτεται…»

Οι δυό τους έφαγαν μαζί. Κι όταν ο Πασκουάλε σηκώθηκε να χαιρετήσει έναν φίλο του, ο Ρομπέ άνοιξε το πορτοφόλι του Πασκουάλε, από το οποίο εξείχε μια φωτογραφία. Ένα «εξώφυλλο με την Αντζελίνα Τζολί ντυμένη στα λευκά, με το σύνολο που είχε ράψει ο Πασκουάλε. Το σακάκι φορεμένο κατάσαρκα. Χρειαζόταν ταλέντο για να την ντύσεις χωρίς να την κρύβεις. Το ύφασμα έπρεπε να ακολουθεί το σώμα, να είναι σχεδιασμένο έτσι που να διαγράφονται οι κινήσεις…»

Η φωτογραφία που είχε ο Πασκουάλε στο πορτοφόλι του ίσως ήταν αυτή:

oscar-2001-1

Ή αυτή:

jolie

Ή αυτή:

oscar-2001-2

[Οι φωτό είναι από την τελετή των Όσκαρ το 2001…]

* * *

Ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Ρομπέρτο Σαβιάνο, Γόμορρα [μετ. Μαρία Οικονομίδου, εκδ. Πατάκη, Αθήνα 2008, πρώτη έκδοση στα ιταλικά 2006].

Ο Ρομπέ αναφέρεται στον Τσιπριάνο, φίλο του ιερέα δον Πεππίνο Ντιάνα, ο οποίος είχε δολοφονηθεί το 1994 μέσα στην εκκλησία του, επειδή είχε αντιταχθεί στην Καμόρρα…  Ήταν 35 ετών.

* * *

«Αυτός κλείστηκε!»

Είχα ακούσει να μιλούν για ένα φίλο από τα νεανικά χρόνια του δον Πεππίνο, τον Τσιπριάνο, που είχε γράψει ένα λόγο για να διαβαστεί στην κηδεία, ένα λίβελο εμπνευσμένο από μια ομιλία του δον Πεππίνο, αλλά εκείνο το πρωί δεν είχε τη δύναμη ούτε να κινηθεί.

Είχε φύγει από το χωριό πριν από πολλά χρόνια, ζούσε στα περίχωρα της Ρώμης, είχε αποφασίσει να μην ξαναπατήσει το πόδι του στην Καμπανία.

Μου είχαν πει ότι ο πόνος για το θάνατο του δον Πεππίνο τον είχε καθηλώσει στο κρεβάτι επί μήνες.

Όποτε ρωτούσα γι’ αυτόν, μια θεία του απαντούσε συστηματικά και με τον ίδιο πένθιμο τόνο:

«Κλείστηκε. Ο Τσιπριάνο πλέον κλείστηκε!»

Κάθε τόσο κάποιος κλείνεται. Έπειτα σ’ αυτά τα μέρη δεν είναι σπάνιο να ακουστεί κάτι τέτοιο. Όποτε ακούω ετούτη την έκφραση, μου έρχεται στο νου ο Τζουστίνο Φορτουνάτο, ο οποίος στις αρχές του προηγούμενου αιώνα -για να γνωρίσει την κατάσταση των χωριών της νότιας οροσειράς των Αππεννίνων- είχε περπατήσει επί μήνες, περνώντας απ’ όλα, μένοντας στα σπίτια των ξωμάχων, ακούγοντας τις μαρτυρίες των πιο εξοργισμένων χωρικών, μαθαίνοντας τι είδους φωνή και οσμή είχε το ζήτημα του Νότου.

Όταν αργότερα έγινε γερουσιαστής, επέστρεψε σ’ αυτά τα χωριά και ζητούσε να μάθει νέα για τα άτομα που είχε συναντήσει πριν από χρόνια, για τα πιο μαχητικά, που θα ήθελε να τα εμπλέξει στα ανανεωτικά πολιτικά του σχέδια.

Συχνά όμως οι συγγενείς τού απαντούσαν: «Αυτός κλείστηκε!»

Να κλειστείς, να σωπάσεις, σχεδόν να βουβαθείς, μια επιθυμία να διαφύγεις μέσα στον ίδιο σου τον εαυτό, να σταματήσεις να ξέρεις, να καταλαβαίνεις, να πράττεις. Να σταματήσεις να αντιστέκεσαι, μια επιλογή ασκητισμού που αποφάσισες ένα λεπτό προτού υποκύψεις στους συμβιβασμούς του πραγματικού.

Και ο Τσιπριάνο είχε κλειστεί.

Μου διηγήθηκαν στο χωριό ότι είχε αρχίσει να κλείνεται από τότε που παρουσιάστηκε σε μια συνέντευξη εργασίας για να προσληφθεί ως υπεύθυνος ανθρωπίνων πόρων σε μια εταιρεία αποστολών του Φροζινόνε. Διαβάζοντας το βιογραφικό του δυνατά, ο εξεταστής σταμάτησε στον τόπο μόνιμης κατοικίας.

«Α, κατάλαβα από πού κατάγεστε! Από το χωριό εκείνου του διάσημου αρχιμαφιόζου… του Σάντοκαν, έτσι δεν είναι;»

«Όχι, είναι το χωριό του Πεππίνο Ντιάνα!»

«Ποιου;»

Ο Τσιπριάνο σηκώθηκε από την καρέκλα του κι έφυγε. Για να ζήσει, δούλευε ένα περίπτερο στη Ρώμη…


Σύντομη ιστορία του εν ΗΠΑ καπιταλισμού [;] τον τελευταίο αιώνα

Το ερωτηματικό στον τίτλο, μετά τη λέξη «καπιταλισμός», θέτει το εξής μικρό ζήτημα: ισχύει η εξίσωση «καπιταλισμός=πλιάτσικο» ή δεν ισχύει;

Ή, θέτοντάς το διαφορετικά, μήπως και εκνευρίσουμε τους «επαΐοντες», μήπως ο Μαρξ χρησιμοποίησε τον ευφημισμό «πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου», για να μην χρησιμοποιήσει τον όρο «λεηλασία», που -σχεδόν- χρησιμοποίησε η Ρ. Λούξεμπουργκ με την ίδια έννοια; [Λόρεν Γκόλντνερ: “Το Πλασματικό Κεφάλαιο για Αρχάριους”]

«Αυτό που παρακολουθούμε τις τελευταίες εβδομάδες είναι η ηρωικότερη -μέχρι στιγμής- στιγμή του καπιταλισμού. Το μεγαλύτερο πλιάτσικο σε πλανητικό επίπεδο. Η μεγαλύτερη λεηλασία πλούτου στην ιστορία των εθνών«», έγραφα στις αρχές Οκτωβρίου [2008: Η ηρωικότερη στιγμή του καπιταλισμού].

«Και κάπως έτσι, μελετώντας τις ήττες του κινήματος [αλλά και τις «νίκες» του], καταλήγεις να μελετάς τα “ονοματεπώνυμα” της παγκόσμιας ελίτ [τα έργα και τις ημέρες της, δηλαδή], κι έτσι ανακαλύπτεις ότι οι όροι που περιγράφουν τις ήττες-”νίκες” είναι ανεπαρκείς. Και βρίσκεις άλλους…», έγραφα πριν από λίγες μέρες [Τα ά-λογα σιωπούν όταν γεράσουν…]

Μήπως, ερωτώ μήπως, τελικά κρατάμε γυμνούς όρους;

* * *

Ακολουθούν εκτεταμένα αποσπάσματα από το άρθρο του Νικολάου Σταύρου, Επίτιμου καθηγητή Διεθνών Σχέσεων και Πολιτικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Χάουαρντ των ΗΠΑ, που δημοσιεύτηκε χτες στην Ελευθεροτυπία, και θα μπορούσε να έχει τον τίτλο «Σύντομη ιστορία του εν ΗΠΑ καπιταλισμού [;] τον τελευταίο αιώνα». Θα μπορούσε. Αλλά το περιεχόμενο είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από τον όποιο τίτλο. Οι υπογραμμίσεις δικές μου.

* * *

Νικόλαος Σταύρου:

Προεδρία Ομπάμα: η Ιστορία κάνει κύκλους

Η εκλογή Ομπάμα έρχεται στο αποκορύφωμα της μεγαλύτερης προμελετημένης κλοπής αμερικανικού πλούτου. Αναμένεται συνεπώς απ’ αυτόν να διοχετεύσει τη λαϊκή οργή για την απίστευτης κλίμακας διαφθορά σε ασφαλή κανάλια και να προετοιμάσει τον δρόμο για την εμφάνιση μιας νέας γενιάς απατεώνων. […]

Ωστόσο, αποτελεί επίσης ιστορικό γεγονός ότι των «χαρισματικών ηγετών» προηγούνται και έπονται βαθιές οικονομικές, κοινωνικές ή πολιτικές κρίσεις. Οντως, οποιοσδήποτε εκλεγόταν μετά τη συγκλονιστική καταστροφή του κραχ του 1929 ήταν βέβαιο ότι θα ήταν «χαρισματικός». […]

[Ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ] Έκανε τους ανθρώπους να αισθάνονται καλά εν μέσω της δυστυχίας, προστάτευσε τους κλέφτες του πλούτου από οποιεσδήποτε συνέπειες και έθεσε τα θεμέλια για την ανάδυση μιας νέας τάξης απατεώνων.

Ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ προήδρευσε της μεγαλύτερης μεταφοράς πλούτου από τους βαρόνους των τραστ σε μία νέα τάξη επενδυτών των οποίων η κυρίαρχη θέση στην παγκόσμια οικονομία εδραιώθηκε από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. […]

Στις αρχές του 1990 σπουδαίοι κεφαλαιούχοι, αφού πέτυχαν μαζικά ένα «χτύπημα» αρπαγής πλούτου, έφθασαν στο σημείο να αποκτήσουν φθηνά την κατεστραμμένη βιομηχανική υποδομή των Βαλκανίων, της Ανατολικής Ευρώπης και της Ρωσίας. Αυτή η σκανδαλώδης εποχή έμεινε γνωστή με τα αρχικά «S&L». Επιταχύνθηκε από την κατάρρευση του ημι-τραπεζικού συστήματος που είναι γνωστή ως «Savings and Loans» (καταθέσεις και δάνεια). Η λεία ήταν τεράστια και ο όρος «τεράστια» σημαίνει ακριβώς ότι δεν αποδόθηκαν ευθύνες στους κύριους υπαίτιους. Υπήρξε μια αρπαγή περισσότερων από εξακοσίων εκατομμυρίων δολαρίων [το συνολικό «κόστος» του σκανδάλου ήταν 160 δισ. δολ., εκ των οποίων η κυβέρνηση των ΗΠΑ «πλήρωσε» περί τα 125 (Savings and loan crisis), σημ. Χ.Μ.]. […]

Χρήματα των φορολογουμένων χρησιμοποιήθηκαν για να σωθούν από τη χρεοκοπία ιδρύματα ώστε να «αποφευχθεί η κατάρρευση ολόκληρου του τραπεζικού συστήματος», σύμφωνα με την τότε επίσημη δικαιολογία, που αποτελεί κοινότοπη επωδό.

Ο Μπιλ Κλίντον, που είχε και ο ίδιος εμπλακεί στο σκάνδαλο, εξελέγη πρόεδρος την κατάλληλη στιγμή και έφθασε στην Ουάσιγκτον, κηρύσσοντας την «ελπίδα». Βασικό μέλημά του ήταν να πείσει και τους υπόλοιπους από εμάς να «προχωρήσουμε μπροστά» και να σταματήσουμε να είμαστε προσκολλημένοι στο παρελθόν, ούτε ακόμη και στο πρόσφατο παρελθόν, ή να χάνουμε το χρόνο μας θέτοντας ερωτήματα για το σκάνδαλο «S&L».

Έτσι, ο Κλίντον πέτυχε να προστατεύσει με αξιοθαύμαστο τρόπο τους απατεώνες και σήμερα η προεδρία του θεωρείται ο «παλιός καλός καιρός». Ύστερα ήλθε στο προσκήνιο ο Μπους Β’. Ενιωθε πάντοτε ανταγωνιστικά έναντι του μπαμπά Μπους και εκ των υστέρων φάνηκε αποφασισμένος να κάνει έναν μεγαλύτερο πόλεμο και ένα μεγαλύτερο σκάνδαλο. Η οικονομική κατάρρευση του 2008 επισκιάζει την απάτη «S&L» του πατέρα του. Αφήνει πίσω του μια παγκόσμια οικονομική ύφεση ενώ ο Αμερικανός φορολογούμενος φορτώθηκε μια συνεισφορά ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων για τη χρηματοδότηση των τραπεζιτών. Οπως και τη δεκαετία του 1990, ο Μπους Β’ βάζει πλώρη για το Τέξας.

Ένας νέος πρόεδρος θα αναλάβει καθήκοντα στις 20 Ιανουαρίου του 2009, με βασικό του μέλημα να μας κάνει να αισθανθούμε καλύτερα. Αν καταδίωκε τους απατεώνες ή αναζητούσε τη λεία τους θα χάλαγε το πάρτι. Προσδοκία του κατεστημένου είναι ο νέος πρόεδρος να χρησιμοποιήσει τη «χαρισματική του προσωπικότητα» για να πείσει όλους εμάς ότι το να αισθάνεσαι καλά και το να είσαι καλά είναι ένα και το αυτό.

Πάλι «ρεζίλι» γίναμε…

20 Δεκέμβρη

Ημέρα Παγκόσμιας Δράσης/Αλληλεγγύης ενάντια στην κρατική τρομοκρατία
[για την Ελλάδα/Αθήνα]

banner-action-international-gr

banner-action-international-en

Εκδηλώσεις στην Ελλάδα

► Μέχρι και στο Σαν Φρανσίσκο μάς «πήραν είδηση»:

640_greekdemo_1Κλικ να μεγαλώσει η αφίσα. Πηγή.

► Στο πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο: μοιράστηκε το παρακάτω τρικάκι [Πηγή]:

solidarity

Και ιδού πώς το σχολίασε γνωστός blogger [;], που, όπως πάντα, ασχολείται με τη γυναίκα και την κόρη του Κρουζ και τη συμπεθέρα της Πέιλιν:

«Το φυλλάδιο αυτό το μοίρασαν στο πανεπιστήμιο του Σαν Φραντσίσκο. Στην άλλη άκρη του ατλαντικού. Και νομίζουμε όλοι ότι η ταραχή θα περάσει μετά τις γιορτές;

Γελασμένοι είμαστε όλοι…»

Καλά, αυτός ο «αυτοκρατορικός πληθυντικός» φέρνει, ολίγον τι, σε… ελεφαντίαση. Δια να μην ομιλήσω δια τα ψήγματα συνωμοσιολογίας, τα οποία, ούτως ή άλλως, απευθύνονται μόνον σε «μυημένους»…

► Πώς ξεκίνησαν όλα αυτά; Από μια πρωτοβουλία της «Κατάληψης του Πολυτεχνείου». Η απόφαση ελήφθη την Παρασκευή 12-12, ενώ το Σάββατο 13-12 υπήρξε και ανακοίνωση σε κάμποσες γλώσσες. Και το… κακό δεν άργησε…

► Τώρα το γιατί γίνεται η Ελλάδα… ρεζίλι [που λένε και γράφουνε διάφοροι] επειδή τα ΜΜΕ του εξωτερικού ασχολούνται με το τι γίνεται στη χώρα μας τις τελευταίες 15 ημέρες, δεν το καταλαβαίνω… Προφανώς, όταν διαβάζουμε πως κάποια δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανών σιτίζονται με κουπόνια της Πρόνοιας, «ρεζίληδες» είναι οι πένητες και ουχί κάποιοι άλλοι…

► Και, επίσης, δεν καταλαβαίνω τι το περίεργο υπάρχει στις εκδηλώσεις συμπαράστασης σε ολόκληρο τον κόσμο προς το κίνημα [ή «κίνημα», αν προτιμάτε] στην Ελλάδα. Γιατί «ενοχλούνται» μερικοί-μερικοί επειδή σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη [από το Μπουένος Άιρες ως την Κοπεγχάγη κι από το Σαν Φρανσίσκο ως τη Μόσχα…] πραγματοποιούνται εκδηλώσεις συμπαράστασης και αλληλεγγύης; Προφανώς οι  γνωστοί-άγνωστοι «ενοχλημένοι» είναι οι ίδιοι που ενοχλούνται όταν κάποιοι στην Ελλάδα εκφράζουν την αλληλεγγύη τους για τους αγώνες και τα βάσανα κάποιων άλλων κολασμένων σ’ αυτόν τον πλανήτη…



Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες: ,