Αρχική > Αφασιαλάνδη > Οι βάρβαροι που λεηλατούν και καίνε εκεί έξω είναι παιδιά μας. Σαρξ εκ της σαρκός μας…

Οι βάρβαροι που λεηλατούν και καίνε εκεί έξω είναι παιδιά μας. Σαρξ εκ της σαρκός μας…

09/12/2008

Όταν ο ηγούμενος Εφραίμ δηλώνει [και είναι!] εκπρόσωπος της θρησκείας της αγάπης επί Γης.

Όταν ο Καραμανλής δηλώνει [και είναι!] υπερασπιστής του κράτους δικαίου.

Όταν ο Παπανδρέου δηλώνει [και είναι!] σοσιαλιστής.

Όταν η Παπαρήγα δηλώνει [και είναι!] κομμουνίστρια.

Όταν ο Αλαβάνος δηλώνει [και είναι!] εκπρόσωπος των κινημάτων, της οικολογίας και των μπρόκολων.

Όταν…

Όταν…

Όταν…

Όταν σε μια σάπια κοινωνία όπου είσαι ό,τι δηλώσεις κι αυτή η κοινωνία το αποδέχεται,

τότε έχουμε δολοφονήσει τη σημασία, την έννοια, των λέξεων.

Κι όταν κάποιοι, τα παιδιά μας, δεν έχουν πια λόγια για να εκφράσουν αυτά που υφίστανται

-την καταδίκη τους να βιώσουν ένα αβίωτο παρόν κι ένα μέλλον χωρίς ελπίδα, πολύ χειρότερο απ’ το δικό μας-

τότε, τους απομένει μόνον ένα πράγμα:

ο εκβαρβαρισμός των χειρονομιών τους.

Η βία.

Οι βάρβαροι εκεί έξω δεν είναι οι «άλλοι», δεν είναι «ξένοι», δεν ανήκουν σε κάποια άλλη φυλή.

Παιδιά μας είναι. Σαρξ εκ της σαρκός μας.

Όλοι στους δρόμους!

Όχι για να κάψουμε, αλλά μήπως και μπορέσουμε να φωτίσουμε αυτή τη σάπια πραγματικότητά μας.

Εμείς. Και τα παιδιά μας.

Αύριο θα είναι πολύ αργά…

Advertisements
Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη
  1. bdel
    09/12/2008 στο 16:58

    Τα σχόλιά σου δείχνουν πάντοτε ακέψη και συχνά έγνοια. Στιγμές στιγμές όμως, μήπως παραγίνεσαι ξερόλας; σχεδόν ποτέ δεν διακρίνω αμφιβολία για κάποια όψη των όσων καταπιάνεσαι. Κάπως έτσι δεν είναι οι κρατούντες και οι ηγέτες της ‘αριστεράς’ που εύστοχα κριτικάρεις;

  2. 09/12/2008 στο 18:48

    @Bdel
    Μην ανησυχείς φτιάχνουμε και ΑΝΤΙΔΟΤΑ. Εγώ έχω το Χρήστο για να ΜΗΝ καβαλήσω κάνα καλάμι…
    Εκείνος έχει ΙΣΩΣ εμένα. ΣΙΓΟΥΡΑ έχει τώρα ΕΣΕΝΑ.

    χεχε

  3. 09/12/2008 στο 21:24

    @Χρήστο, επείγον μήνυμα.

    Επικοινώνησα ήδη με μερικούς μαθητές σε ένα… blog τους
    http://mathitikiprotovoulia.wordpress.com/

  4. mnk
    09/12/2008 στο 21:42

    Είναι αστείο τελικά.
    Εχεις γράψει τόσα πολλά για την «κόκκινη προβιά» κι όταν την βλέπεις μπροστα σου, εν δράσει, δεν την αναγνωρίζεις.
    Δεν πιστεύω να νομίζεις πως διαλύθηκαν, ε;

  5. apostolosathinaios
    10/12/2008 στο 13:12

    Αγαπητέ bdel, συγγνώμη για την παρέμβαση αλλά διαφωνώ «στρατηγικά» μαζί σου. O μεγαλύτερος θρίαμβος των κρατούντων ήταν ακριβώς η επιβολή της πολιτικής ορθότητας και του «ναι μεν, αλλά…» στην σκέψη: αν καμμία αλήθεια δεν (μπορεί να) είναι αληθινή και κανένα ψέμα δεν (μπορεί να) είναι ψέμα, τότε τίποτα δεν (μπορεί να) είναι κάτι… άρα λόγος δράσης δεν υπάρχει ως τέτοιος. Αλήθεια μπορείς να φανταστείς τον Τσάρο Βλάντιμιρ ή τον Κάιζερ Τζορτζ Β’ να συζητούν έστω την πιθανότητα η άποψή τους να είναι λάθος ή πολύ περισσότερο ν’απολογούνται για «ξερολισμό»; Όχι βέβαια. Διότι η κάθε άποψή τους γίνεται απόφαση, που κινητοποιεί άμεσα ανθρώπινες μάζες, πλούτο, όπλα, φυσικές πηγές, και συνεπώς παράγει πραγματικότητα καθ’εαυτή -που με την σειρά της κάνει την άποψή τους «σωστή» στο μέτρο που χρειάζεται. Κοινώς το κράτος κρατά το δικαίωμα της ενεργού θέσης (και άρα της πράξης), και εμείς απλά την αναλύουμε-σαν καλά… μαλάκια- φροντίζοντας πάντα να μην χάνουμε την επαφή μας με την «αντικειμενική πραγματικότητα» (που το… κράτος δημιούργησε). Από την άλλη, εάν 100.000 νοματαίοι είχαμε το θάρρος της πρωτότυπης υποκειμενικής άποψης (και το φυσικό δικαίωμα στο καλοπροαίρετο λάθος, όπως γράφει κάπου ο Ράιχ), τότε -στατιστικά και μόνον- μια από τις απόψεις μας θα αποκτούσε μαζικότητα αρκετή, θα οδηγούσε σε δράση, η δράση θα δημιουργούσε πραγματικότητα… που θα έκανε ντε φάκτο την άποψη αυτή «σωστή». Μακάρι ν’αυξηθούν οι «ξερόλες» τύπου Μόρφου. Eίναι ίσως η τελευταία ελπίδα. Τουλάχιστον αυτοί προτείνουν δράση…
    ΥΓ: Όσο για τους ξερόλες της Αριστεράς, διαφέρουν πολύ σε… ξερολισμό. Ξέρουν τα πάντα βέβαια, αλλά μόνον όσο χρειάζεται για να διακυρηχτεί το «κι εσύ δίκιο έχεις…» (ΣΥΝ) ή το «τελικά… ο Στάλιν είχε δίκιο, ε;» (ΚΚΕ).

  6. 10/12/2008 στο 15:18

    @ bdel

    Δεν είναι «ξερολισμός». Οίηση είναι. Πλήττει πολύ συχνά αυτούς που ασχολούνται -ή νομίζουν πως ασχολούνται- με την πάλη των ιδεών [αυτό το παραπροϊόν της πάλης των τάξεων, που είχε πει και κάποιος]. Βρίσκεις μια «ιδέα», παθιάζεσαι μαζί της, νομίζεις ότι ερμηνεύει τα πάντα… Μέχρι να βρεις την επόμενη, και πάλι απ’ την αρχή. Συμβαίνει… Ζητώ συγνώμην.

    @ mnk

    Αστείο; Ξεκαρδιστικό θα έλεγα. Φυσικά και δεν πιστεύω ότι διαλύθηκαν. Φυσικά και έχω ένα σωρό «πληροφορίες» για «διάφορους» που κυκλοφορούν αυτές τις μέρες στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις. Εμπιστοσύνη σ’ αυτούς που τις διασπείρουν δεν έχω. Και καμιά σοβαρή «ανάλυση» επίσης δεν έχω διαβάσει. Τα παραμυθάκια για τον Καραμανλή, που δεν έχει αφήσει τίποτα όρθιο στο εσωτερικό της Ελλάδας [έχουν κι άλλοι ευθύνες, να μην επαναλαμβανόμαστε], αλλά τον οποίο έχει βάλει στο στόχαστρο ο διεθνής παράγων, λόγω αγωγών και δεν ξέρω εγώ τι, με αφήνουν ασυγκίνητο.

    Δεν μπορούμε σήμερα να φάμε φυσικό αέριο, κι ούτε αυτό θα γλιτώσει τα υπό χρεωκοπία νοσοκομεία, ενώ περισσεύουν τα 28 δισ. ευρώ για τις τράπεζες… Κι άμα αρχίσω και αναφέρω το ένα σκάνδαλο, που καλύφτηκε από το επόμενο, και το μεθεπόμενο που καλύφτηκε από το άλλο, τότε, μελαγχολώντας, θα ανακαλύψω μια πολύ πικρή αλήθεια:

    Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΥΠΗΡΞΕ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΥΝΩΜΟΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΤΟΥ, ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΟΥ, ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

    Και γι’ αυτή την «γαλάζια προβιά» έχω άπειρα στοιχεία. Για την άλλη την «κόκκινη», που αναφέρεις, δεν έχω. Προς το παρόν, ε;

    @ apostolosathinaios

    Ευχαριστώ! 🙂

  7. bdel
    10/12/2008 στο 16:10

    Εγώ πάντως κέρδισα απ’ όλες τις απαντήσεις στην παρατήρησή μου. Και, ναι, Χρήστο, οίηση είναι αυτό που επισήμανα. Προφανώς πάντως έχεις «αντίδοτο». Και προς αποφυγήν παρανοήσεων, μόλις τα τελευταία χρόνια θεωρώ ότι την «πολεμάω», τώρα που έπιασα τα πενήντα.

  8. mnk
    10/12/2008 στο 16:33

    Κι ο Μιλόσεβιτς κι ο Σαντάμ στυγνοί δικτάτορες ήταν, αλλά… κλπ κλπ.
    Μ’ εννοείς φαντάζομαι.

  9. 10/12/2008 στο 16:37

    @ bdel

    Προφανώς δεν έχω «αντίδοτο». Και δεν πιστεύω ότι υπάρχει «αντίδοτο» σε ατομικό επίπεδο. Εντάξει, κάποια στιγμή, όταν έχεις πια διαπιστώσει ότι το προηγούμενο πάθος σου έχει ξεπεράσει το προ-προηγούμενο, τότε ίσως και διακρίνεις κάπου μακριά πως και το τωρινό σου πάθος θα ξεπεράσει το προηγούμενο. Αλλά τα πράγματα δεν είναι ποτέ τόσο συνειδητά και σε καμία περίπτωση ξεκάθαρα. Αν δεν παθιαστείς με κάτι, δεν έχει κανένα νόημα, κι αν παθιαστείς θεωρείς όλα τα προηγούμενα «απλές οδοντόκρεμες».

    «Αντίδοτο» υπάρχει σε συλλογικό επίπεδο. Όταν τα πάθη πολλών [οι «οιήσεις» τους] καταφέρουν να συνυπάρξουν, να συνδυαστούν, να εξελιχτούν. Αλλά αυτό εμπεριέχει άλλους κινδύνους. Πώς, για παράδειγμα, γίνεται η οίηση του ΕΝΟΣ να μην επιβληθεί πάνω στις οιήσεις των άλλων; Πώς μπορεί να αποτραπεί η μετατροπή της οίησης του ΕΝΟΣ σε «αντικειμενική πραγματικότητα»;

    Και ήδη έχουμε μπει σε άλλα μονοπάτια. Πολύ ενδιαφέρον πάντως το ερέθισμα που έδωσες. Πάρα πολύ ενδιαφέρον…

  10. 10/12/2008 στο 16:45

    @ mnk

    Σε εννοώ, με τη διαφορά ότι τους Μιλόσεβιτς και Σαντάμ ΔΕΝ είχαν μπορέσει να τους ανατρέψουν αλλιώς. Και στη δική μας περίπτωση, αυτή τη στιγμή δεν έχω το παραμικρό στοιχείο, ή, έστω, μια λογική ανάλυση που να οδηγεί σε κάποιο τέτοιο συμπέρασμα. Το μόνο που διαβάζω είναι ασυναρτησίες, κι ένα επικοινωνιακό παιχνίδι που παίζεται. Μέχρι κι Πάκης άφησε κάτι υπονοούμενα τις προηγούμενες ημέρες. Αν έχει στοιχεία, ας τα δημοσιοποιήσει. Τις πονηριές με τους μετανάστες-πλιατσικολόγους [μισοί «αλλοδαποί», μισοί Έλληνες συλληφθέντες] ας τις αφήσουν στην άκρη. Δεν σημαίνουν τίποτα… Και κυρίως δεν σημαίνει ότι οι μισοί βάρβαροι εκεί έξω είναι «αλλοδαποί».

  11. mnk
    10/12/2008 στο 17:13

    Για τους μετανάστες θα συμφωνήσω, απλώς έκαναν τη δουλειά τους. Η παρουσία τους στο πλιάτσικο, ήταν αναμενόμενη και απλά καταδεικνύει άλλον έναν επιβαρυντικό παράγοντα (μέχρι και γιαγιάδες θεάθηκαν στα σπασμένα μαγαζιά, φτώχεια βλέπεις).

    Ομως, επειδή δεν έχω κανέναν απολύτως λόγο να υποθέσω πως δεν είσαι ειλικρινής, σου λέω να λάβεις υπ΄οψιν σου και την περίπτωση να βρισκόμαστε μπροστά σε μια πορτοκαλί επανάσταση.
    (τηρουμένων των αναλογιών, καθ΄όσον πρόκειται για χώρα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ)
    Απλά, εξέτασέ το κι απ΄αυτήν την πλευρά.

  12. 10/12/2008 στο 19:39

    @ mnk

    Μα, χρυσέ μου άνθρωπε, να εξετάσω κάθε περίπτωση. Στοιχεία υπάρχουν; Δωσ’ τα μας να τα μάθουμε κι εμείς, επιτέλους! [Εκτός κι αν θες να διαβάσεις κανένα δακρύβρεχτο παραμυθάκι. Οπότε είσαι σε λάθος μέρος.]

  13. mnk
    10/12/2008 στο 21:56

    Καλώς. Μην εκνευρίζεσαι.

  14. 10/12/2008 στο 21:59

    @ Mnk

    Δεν εκνευρίζομαι καθόλου. Νομίζω ήμουν σαφής απ’ την αρχή. Εσύ άρχισες με τα «δεν έχω κανέναν απολύτως λόγο να υποθέσω πως δεν είσαι ειλικρινής»…

  15. mnk
    10/12/2008 στο 22:26

    Χμμμ..
    Βέβαια η δικτυακή επικοινωνία είναι δυσχερής και βρίθει παρεξηγήσεων.
    Δεν ήταν υπονοούμενο, ήταν ειλικρινής δήλωση και δεν σήμαινε τίποτα άλλο απ΄αυτό που λέει, δηλαδή πως έχω εμπιστοσύνη στην εντιμότητά σου (και στην διανοητική σου εντιμότητα).
    Επειδή τα πνεύματα είναι τεταμένα και παρατηρώ, γενικά στο δίκτυο, πως έχει δημιουργηθεί πόλωση και ευθιξία, σταματώ εδώ κι αν νομίζεις πως σε έθιξα, ζητώ συγγνώμη, δεν ήταν στις προθέσεις μου.
    Αντίθετα διαβάζω εδώ και χρόνια την αρθρογραφία σου και σε εκτιμώ πολύ.
    Φιλικά, Μαρία.

  16. 10/12/2008 στο 22:42

    @ mnk

    Όχι, όχι. Δεν με έθιξες καθόλου, κι ούτε χρειάζεται να ζητήσεις συγνώμην. Γιατί άλλωστε; Απλά ισχύουν αυτά που λες για το διαδίκτυο, κι έχεις μια γαϊδουρινή επιμονή, να επαναλαμβάνεσαι, ενώ σου είπα ευθύς εξαρχής ότι δεν έχω στοιχεία. Ή, μάλλον, έχω «στοιχεία» σαν κι αυτά που περιέγραφα σε ένα άλλο σχόλιο πριν από λίγο: https://theamapati.wordpress.com/2008/12/10/a-log/#comment-20907

    Τα υπόλοιπα που έχω είναι για ακόμα χειρότερο φτύσιμο. Αν προκύψει κάτι αξιόπιστο νομίζεις ότι θα το αφήσω να πέσει κάτω;

    Φιλικά. [Κι άλλη φορά θα σε αποκαλώ «χρυσή μου» 🙂 ]

  17. 10/12/2008 στο 22:48

    Ειλικρίνεια ή Θάνατος

    προτεινόμενος υπότιτλος δια το ευλόγιον.

  18. 10/12/2008 στο 22:52

    @ omadeon

    Το ευλόγιο έχει εδώ και μήνες [καινούργιο] υπότιτλο: «πολιτισμικοί πόλεμοι». Ό,τι δηλαδή συμβαίνει εκεί έξω και ό,τι συμβαίνει εδώ μέσα [στο διαδίκτυο, και στην κοινωνία, δηλαδή]. Φυσικά, η επιλογή του υπότιτλου ήταν τελείως συμπτωματική 😉

  19. mnk
    11/12/2008 στο 01:30

    Μια γαϊδουρινή επιμονή όντως τη διαθέτω (έχω εκνευρίσει κι άλλους μ΄αυτήν, κατά καιρούς).
    Λάβε υπ’ όψιν σου πως διατελώ και σε πολιτισμικό σοκ, εδώ και κάμποσα χρόνια, και …άφες ημίν.

    (Βλέπω πως τελειώσαμε το Λύκειο την ίδια χρονιά, σε είχα για μικρότερο.)
    Καληνύχτα, χρυσέ μου. 🙂

  20. 12/12/2008 στο 02:28

    sorry, το pingback παραπλανεί, γιατί… παρέλειψε το «αντιτίθενται» πριν τα υπόλοιπα! Επίσης το κείμενο διορθώθηκε σημαντικά, από τη στιγμή που έγινε το αρχικό pingback. Ελπίζω να είναι αντικειμενικώτερο.

  1. 09/12/2008 στο 22:13
  2. 12/12/2008 στο 01:40
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: