Αρχική > Αφασιαλάνδη > Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Χρήστο…

Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Χρήστο…

12/12/2008

Όταν σε ξεχάσει ο ένας και μοναδικός Θεός σου
και οι εκπρόσωποί Του επί Γης
-οι περισσότεροι εκ των οποίων «φυσικά» τιμούν το ράσο-

Όταν σε ξεχάσουν οι κυβερνήτες σου
ο ένας μετά τον άλλον
-που «φυσικά» δεν είναι όλοι κλέφτες-

Όταν σε ξεχάσουν τα κόμματά σου
-που «φυσικά» μόνη τους έγνοια είναι η υπεράσπιση των συμφερόντων του τόπου-

Όταν σε ξεχάσουν οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποί σου
-που «φυσικά» ξυπνούν και κοιμούνται με τη δικιά σου έγνοια-

Όταν σε ξεχάσουν οι δάσκαλοί σου
-που σε κάνουν αγράμματο γιατί, φυσικά, αγράμματοι ειν’ κι οι ίδιοι-

Όταν σε ξεχάσουν τα αφεντικά σου
-που «φυσικά» φροντίζουν μόνο για την καλοπέρασή σου-

Όταν σε ξεχάσουν οι τηλεοπτικοί αστέρες
-που «φυσικά» το μόνο που θέλουν είναι να ζεις με στυλ μες στη χλιδή-

Όταν σε ξεχάσουν οι γιατροί σου
-που «φυσικά» μετέτρεψαν το σώμα σου σε εκδοτήριο  χρήματος-

Όταν σε ξεχάσουν οι διανοούμενοί σου
-που σε πουλάνε ως τοξικό απόβλητο στους χορηγούς τους-

Όταν σε ξεχάσουν οι δημοσιογράφοι σου
-που καλύπτουν την «ειδησεογραφία» πνίγοντάς σε στα σκατά-

Όταν σε ξεχάσουν, ρε Χρήστο, οι γείτονές σου
-γιατί εισ’ «ανίκανος» και δε σου φτάνουν τα όβολα για καμπριολέ-

Τότε, τι σου απομένει, ρε Χρήστο;

Το τρύπιο πιθάρι της συνωμοσιολογίας

ή -εναλλακτικά-

αυτό που σου ‘λεγα στις 30 Νοεμβρίου:

Μην κλείνεσαι στο σπίτι σου Χρήστο!

Όταν υποχρεωθείς να βγεις απ’ αυτό

Οι δρόμοι θα έχουν πια κατακλυστεί απ’ τους βαρβάρους…

* * *

ΥΓ. Και πού ‘σαι Χρήστο!

Εκεί έξω να προσέχεις!

Οι σφαίρες, οι μολότωφ, τα καδρόνια και οι λέξεις μόνον το μυαλό σου σημαδεύουν.

Το Παλαιό Καθεστώς τους, Χρήστο, ψυχορραγεί κι αυτό το κάνει πιο επικίνδυνο.

Και, αν μπορείς, μην τους αφήσεις να το αναπαλαιώσουν.

Γιατί και το Νέο Καθεστώς πάλι «στην απέξω» θα σε ‘χει Χρήστο…

Γιατί, εσένα Χρήστο, πάντα σε θέλουν -ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ- μόνον για τροφή στα κανόνια και στις λέξεις τους…

Γιατί, ρε Χρήστο, στην τελική, κανείς τους δεν σε ξέχασε!

Κανείς τους δεν έμαθε ποτέ ότι εσύ υπάρχεις…

Advertisements
Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη
  1. 12/12/2008 στο 11:14

    Α! Και πού ‘στε. Μην αρχίσετε πάλι να καταστρώνετε το «ψυχολογικό», «ιδεολογικό» ή όποιο άλλο προφίλ μου. Το ζεϊμπέκικο γράφτηκε για τον «Μήτσο», αλλά λίγο πριν πατήσω το «Δημοσίευση», το θεώρησα πιο πρέπον να το απευθύνω στον Χρήστο. Για να μην παρεξηγιόμαστε. Την καλημέρα μου σε όλους!

  2. ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΛΙΓΓΟΣ
    12/12/2008 στο 13:26

    MHN ΞΕΧΝΑΣ ΟΤΙ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΜΑΗ ’68 ΗΤΑΝ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑ ΤΟΥΣ, ΠΟΥ ΤΗ ΓΛΥΤΩΣΕ ΦΤΗΝΑ ΧΑΡΗ ΣΤΑ ΚΑΛΟΠΑΙΔΑ ΤΥΠΟΥ COHEN BEBNTID, KAI ROTE DUTSCKE.ΑΥΤΑ.
    ΧΡΗΣΤΟΣ, ΚΕΡΚΥΡΑ

  3. 12/12/2008 στο 14:14

    Κάτι πήρε το αυτί σου από δω, κάτι έπιασε το μάτι σου από κει, καμιά επεξεργασία, στο τέλος η ορχήστρα παίζει ζεϊμπέκικο κι εσύ χορεύεις καλαματιανό.

  4. ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΛΙΓΓΟΣ
    12/12/2008 στο 22:43

    ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΠΛΑΣΤΙΚΩΝ ΗΡΩΩΝ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΤΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΛΑΟ, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ Π.ΨΥΧΙΚΟΥ ΚΑΛΑ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΜΕΝΟΥΝ ΣΤΙΣ ΒΙΛΑΡΕΣ ΤΟΥΣ, ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΙΩΝ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟ ΠΑΝΤΟΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΤΟΥΣ. Ἡ ἀπάντηση θὰ ἔρθῃ πολὺ σύντομα!
    Χρῆστος

  5. 12/12/2008 στο 22:50

    @ ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΛΙΓΓΟΣ

    ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΦΩΝΑΖΕΤΕ; ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΤΕ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΤΕ;

  6. 13/12/2008 στο 09:40

    Γιατί, εσένα Χρήστο, πάντα σε θέλουν -ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ- μόνον για τροφή στα κανόνια και στις λέξεις τους…

    Ακριβώς. Καλή σου μέρα Χρήστο, το έπιασες 100% αυτό που συμβαίνει, ευτυχώς.

    Χρειάζονται νέοι τρόποι σκέψης και δράσης, πέρα από κόμματα, λέξεις και κανόνια. Σχεδόν τσακώθηκα με μια φίλη για παρεμφερές θεμα. Χρειάζεται διαρκής επανάσταση ΜΕΣΑ ΜΑΣ και ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ, νομίζω. Και οι λέξεις να γίνουν κανόνια.

    Το τρύπιο πιθάρι της συνωμοσιολογίας…

    Που -στην τελική- ΔΕΝ μας αφορά καν, όταν ΧΤΙΖΟΥΜΕ έναν εναλλακτικό κόσμο, σιγά-σιγά.

    Μακιαβέλι και στρατηγοί ή αυτοκράτορες υπήρχαν ανέκαθεν, συνομωσίες επίσης. Ε, και;

  7. 13/12/2008 στο 11:55

    Καλημέρααα

    Έπιασα; Θα σου ‘λεγα τώρα τι έπιασα…

    Όταν ήμουνα μικρός [πριν από 2-3 χρόνια δηλαδή] είχα αρχίσει να γράφω ένα πόνημα με τον βαρύγδουπο τίτλο…

    Ταρατατάμ!

    «Εισαγωγή στην Εφηρμοσμένη Συνωμοσιολογία»

    Δεν πρόκαμα – που ‘λεγε κι ο Χαρίλαος. Δυστυχώς. Αν και μάλλον τα ίδια θα ακούγαμε πάλι…

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: