Αρχική > Αφασιαλάνδη, Ιδέες, Πολιτική > Το τέλος των ιδεολογιών όπως τις ξέραμε

Το τέλος των ιδεολογιών όπως τις ξέραμε

13/12/2008
argentina1

"Ζήτω η εξέγερση στην Ελλάδα". Πλακάτ από τη διαμαρτυρία μπροστά στην ελληνική πρεσβεία στο Μπουένος Άιρες στις 11-12-2008. Φωτογραφία του Reuters. Η ίδια φωτό υπάρχει σήμερα στην πρώτη σελίδα της Καθημερινής.

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε στο πλαίσιο μιας συζήτησης που είχα με τον Cacofonix σε ένα άλλο ιστοσημείωμα [ρίξτε μια ματιά εκεί, δεν είναι πολλά τα σχόλια και θα «προσανατολιστείτε» καλύτερα]. Επειδή όμως… παραμάκρυνε κι επειδή ίσως παρουσιάζει ένα κάποιο ενδιαφέρον θεώρησα πως ήταν καλύτερο να «αυτονομηθεί».

* * *

Και τι άλλο μπορούσε να κάνει η Δεξιά από το βαδίζει ξεβράκωτη στ’ αγγούρια; Το κεφάλαιο -ο καπιταλισμός- υπήρξε η πιο επαναστατική δύναμη της ιστορίας. Όπως κι αν ορίσει κανείς το «επαναστατική». Δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο διάβα του. Αλλάζει τα πάντα. Επιβάλει τους όρους του. Εισχωρεί σε κάθε όψη της ζωής [κοινωνικής τε και προσωπικής] και την ξεθεμελιώνει, γιατί μόνον αυτό γνωρίζει και θέλει και μπορεί να κάνει.

Η Παλιά Δεξιά [πλεονασμός – δεν υπάρχει Νέα, κι ούτε πρόκειται] ήταν η συντηρητική [δεν το λέω με την κακή έννοια του όρου] ιδεολογία των «νοικοκυραίων» [πατρίς-θρησκεία-οικογένεια]. Όταν ο καπιταλισμός [ως ιδεολογία, ως οικονομικό σύστημα όλο και κάτι υπήρχε και πιο πριν] εισβάλει ακάθεκτος στην Ελλάδα τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, επιβάλλοντας τον ατομοκεντρισμού και το κέρδος ως ύψιστη αρετή [και λόγω των γνωστών ελληνικών ιδιαιτεροτήτων το «ωχ αδερφέ!» μετατρέπεται στο «πάρε τις μπάζες σου και γράψ’ τους όλους στα @@ σου!»] σάρωσε τα πάντα στο διάβα του.

Αυτό έκανε παντού. Ποια οικογένεια; Το ρόλο ανέλαβαν οι «ειδικοί» στους οποίους παραχωρήσαμε αυτό το προνόμιο. Ποια παιδεία; Τα παιδία αποβλακώνονται μπρος στις τηλεοράσεις. Και πάει λέγοντας. Ο καπιταλισμός τα ίδια κάνει παντού. Δεν αποτελεί κανένα ιδιαίτερο ελληνικό φαινόμενο. Αν διαβάσει κανείς τα βιβλία του Κρίστοφερ Λας, θα δει ότι αυτά που γίνονταν επί πολλές-πολλές δεκαετίες [στον 19ο και στον 20ο αιώνα] στις ΗΠΑ, έγιναν και δω -και παντού!- με τον ίδιο απαράλλακτο τρόπο. Εγκαταλείψαμε τα πάντα στους «ειδικούς». Μελετώντας κανείς αυτά που συνέβησαν αργά και επώδυνα στις ΗΠΑ, αυτά που συνέβησαν [τα ίδια] στη Γαλλία, π.χ., με πιο γρήγορους ρυθμούς, τα ίδια ακριβώς πράγματα συνέβησαν και στην Ελλάδα με καταιγιστικούς ρυθμούς.

Δεν διατηρείς τις «αξίες» σου, αποδεχόμενος το «κεφάλαιο». Το κεφάλαιο έχει τις δικές του αξίες ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΕΙ. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, η Εκκλησία να συμμετέχει στα διάφορα Κοινοτικά Πλαίσια, και να παριστάνει ότι οι «αξίες» της μένουν αμετάβλητες και αναλλοίωτες μέσα στον χρόνο. Διαβρώνεται και διαφθείρεται στον μέγιστο βαθμό… Και πάει λέγοντας.

***

Συνεχίζω για να απαντήσω στο ερώτημά σου. Χτες παρέπεμψα σε ένα ποστ του Απόστολου Αθηναίου, στο οποίο έγραφε -και συμφωνώ μαζί του- πολλά κι ενδιαφέροντα. Καταγράφω μόνο  δυο χαρακτηριστικές φράσεις του: «Το Σύστημα έχει προ πολλού μπει στην φάση της αυτο-λεηλασίας του… Ο αυτο-κανιβαλλισμός του Συστήματος…»

Το καπιταλιστικό σύστημα το μόνο που ήξερε πάντα να κάνει [ΑΥΤΟ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ!] ήταν να λεηλατεί – από τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους μέχρι τις ιδέες και ό,τι άλλο βάλει ανθρώπου νους. Το πλιάτσικο είναι μια «υπέροχη» διαδικασία στον βαθμό που το σύστημα μπορεί ΔΙΑΡΚΩΣ ΝΑ ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ, στο βαθμό που δεν είναι ακόμα παγκόσμιο. Η Ρώμη έφτασε στο απόγειο της ισχύος της γύρω στο 180 μ.Χ. και μετά άρχισε η παρακμή της. Το 180 μ.Χ. είχε τη μεγαλύτερη έκταση που είχε ποτέ. Μετά όχι μόνον δεν μπορούσε να συσσωρεύσει άλλον πλούτο, αλλά έχανε διαρκώς από τις βαρβαρικές επιδρομές.

Ο σύγχρονος καπιταλισμός έφτασε πια στα όριά του, γιατί έφτασε να είναι παγκόσμιος, γιατί έφτασε να ανοίξει όλες τις «αγορές» του πλανήτη. Τώρα τρώει τις σάρκες του. Την τελευταία δεκαετία λεηλάτησε τον πλούτο των μικρομεσαίων στα χρηματιστήρια, και στην τελευταία «κρίση» λεηλάτησε τον πλούτο των φτωχών [«ίσως το μεγαλύτερο πλιάτσικο στην ιστορία της ανθρωπότητας» έγραφα τον Σεπτέμβριο για την παρούσα «κρίση»].

Αλλά προτού ο καπιταλισμός φτάσει στο σημείο να τρώει τις ίδιες τις σάρκες του, είχε ήδη φάει και τις ιδεολογίες του. Τις ιδεολογίες που γεννήθηκαν μέσα σ’ αυτόν, που αναπτύχθηκαν μέσα σ’ αυτόν, που παρήκμασαν μέσα σ’ αυτόν, που πεθαίνουν μαζί μ’ αυτόν.

Το δίλημμα «Τι Δεξιά, τι Αριστερά» είχε κάποιο νόημα πριν από μερικές δεκαετίες, όμως σήμερα μόνον κομματικά απολιθώματα μπορούν να ισχυριστούν κάτι τέτοιο…

Και μαζί με τη Δεξιά και την Αριστερά μάς αποχαιρετούν και όλοι οι υπόλοιποι «-ισμοί», που γεννήθηκαν τους δύο τελευταίους αιώνες: από τον αναρχισμό, μέχρι τον φασισμό, και τον κομμουνισμό… Όχι πως δεν θα μεταλλαχθούν, όχι πως δεν θα εμφανιστούν νέες ιδεολογίες, αλλά νομίζω ότι οι παλιές καλές ιδεολογίες, όπως τις ξέραμε και τις μάθαμε στο πετσί μας, μας έχουν για πάντα «εγκαταλείψει».

Απάντησα στο ερώτημά σου για το «γιατί ο αντιεξουσιαστής χρειάζεται πάντα τον προβοκάτορα;»

Όχι;

Μα, γιατί και ο αντιεξουσιαστής, όπως και ο δεξιός, όπως κι ο αριστερός, όπως κι ο κομμουνιστής, όπως κι ο φασίστας, τα έχει χαμένα. Μέσα σε ένα κραταιό σύστημα, όλες οι ιδεολογίες ξέρουν την επακριβή θέση τους, νιώθουν σαν το ψάρι μέσα στο νερό. Όταν το σύστημα καταρρέει τα ‘χουν χαμένα. Ο αντιεξουσιαστής όταν έρχεται αντιμέτωπος με «κενά εξουσίας», όπως το σημερινό στην Ελλάδα, τα χάνει. Πώς ακριβώς «γεμίζει» αυτό το κενό; Πώς ακριβώς μπορεί να εισχωρήσει σ’ αυτό το κενό, διαλύοντας το κράτος, τους μηχανισμούς του, ό,τι τέλος πάντων θεωρεί πως εμποδίζει την αυτοπραγμάτωσή του;

Όπως ακριβώς οι κομμουνιστές δεν μπορούν πια να καταλάβουν τα Χειμερινά Ανάκτορα κι οι φασίστες να πραγματοποιήσουν την πορεία προς τη Ρώμη, έτσι κι οι αναρχικοί απλά χάσκουν, αδυνατώντας να καταλάβουν τι συμβαίνει. Δεν ξέρουν τι να κάνουν, όπως δεν ξέρουν τι να κάνουν κι όλοι οι υπόλοιποι. Οι Δεξιοί συνεχίζουν να «κυβερνούν», οι Αριστεροί να «αντιπολιτεύονται», οι αναρχικοί να σπάνε, οι φασίστες να κορδώνονται για τα άδεια ιδανικά τους.

Ο κόσμος αλλάζει ραγδαία μπροστά στα μάτια μας.

Ας ξεχάσουμε τον κόσμο που ξέραμε.

Ω καιροί!

Advertisements
  1. martingale
    13/12/2008 στο 14:02

    Αγαπητε Χρηστο τον ταφο του καπιταλισμου τον εχουν ανοιξει 5-6 φορες χωρις να υπαρχει πτωμα ακομα.

  2. 13/12/2008 στο 14:27

    Κανένας άνθρωπος δεν λεηλατεί το ΙΔΙΟ ΤΟΥ ΤΟ ΣΠΙΤΙ. Το λεηλατούν εκείνοι που θέλουν του το πάρουν, ή εκείνοι που το γκρεμίζουν για να χτίσουν κάτι άλλο, ή εκείνοι που το κατάσχουν κ.ο.κ.

    Αυτο-καταστροφικός είναι π.χ. ο «παίκτης» που θέλει να αυξήσει κεφάλαιο, αδιαφορώντας για όλα τα άλλα.

    Μια συλλογικότητα αποκεντρωμένων συν-ιδιοκτητών ΜΟΝΟ χτίζει, δεν λεηλατεί, δεν είναι αυτοκαταστροφική.

    Η Μοντραγκόν (λαϊκή πολυεθνική με 38.000 συναιτέροτς και… εκλεγμένη διοίκηση) έχτισε σχολεία, Πανεπιστήμια, νοσοκομεία, κ.ο.κ.

  3. 13/12/2008 στο 14:37

    @ martingale

    Ναι, μόνον που αυτή τη φορά τον έχει ανοίξει μόνος του. Εκτός κι αν κάνω λάθος. Και τι θα χάσουμε, δηλαδή; Υπάρχει κανείς εδώ μέσα που να παίζει στο Χρηματιστήριο με χαρτιά του καπιταλισμού; 🙂

    @ omadeon

    Ναι, αλλά αν ζεις λεηλατώντας τα σπίτια των άλλων, στο τέλος καταλήγεις να τα έχεις λεηλατήσει όλα – ή σχεδόν. Και τότε τι απομένει;

    Η οικολογική κρίση τι είναι; Μια μορφή λεηλασίας δεν είναι; Εκτός κι αν είναι φυσικό φαινόμενο…

  4. 13/12/2008 στο 16:54

    @XM Ακριβώς γι’ _αυτό_ που λες (σχόλιο 3) δεν αρκεί ο «συνεταιριστικός σοσιαλισμός». Επιβάλλεται να έχει στόχο τη ΜΗ-λεηλασία όλων των (σπιτιών των) άλλων. Eπιβάλλεται (εκ των πραγματων)νάχει ξεκάθαρες ιδέες, ριζοσπαστικές, κλπ. Αλλιώς μετατρέπεται σε ζωολογικό κόπο… ελευθέρας βοσκής(!). Αλλά… «φυλώντας το ρούχα μας για να τάχουμε όλα» δεν περιμένουμε «μέχρι να ανατραπεί ο καπιταλισμός». Ξεκινάμε ΤΩΡΑ! Σε αυτό το σημείο, όμως, ΕΣΥ λαμβάνεις το λόγο (ή άλλοι όπως εσύ) -όχι σαν τροφή για κανόνια ή σκέτα λόγια, αλλά σαν γνώση σε βάθος και συνειδητοποίηση = Education.

  5. martingale
    13/12/2008 στο 18:03

    Οσες κρισεις και να θυμηθω του καπιταλισμου δεν κατεληξαν στην απελευθερωση του ανθρωπου απο αυτον, αλλα συνηθως σε εναν Χιλτερ, σε εναν παγκοσμιο πολεμο κλπ. Κοινως ας προσεχουμε τι ευχομαστε και κυριως ποια ειναι η εναλλακτικη στον καπιταλισμο

  6. 14/12/2008 στο 07:45

    «Βιάζεσθε» αγαπητέ…

    Ο καπιταλισμός υπάρχει περίπου από τη γέννηση της κοινωνικοποίησης του ανθρώπου κι απ ‘ότι φαίνεται θα μας πάει μέχρι τέλους. Μόνο ένα σύστημα μπορεί να καταργήσει την κοινωνία, και κατά συνέπεια όλα τα πολιτικά συστήματα, αλλά πάει αλλού το θέμα…

    Η Δεξιά στην Ελλάδα έχει χάσει το μπούσουλα. Στο εξωτερικό, όσο κι αν φανεί στους Έλληνες ιθαγενείς παράξενο, ζει και βασιλεύει και τον κόσμο έχει κυριέψει… Οι κρίσεις πάντα κάνουν καλό σε ένα σύστημα: το αυτοκαθάρουν. N’est ce pas?

    Η Αριστερά στην Ελλάδα, αντίθετα έχει βολευτεί απίθανα στο δικό της σύστημα, του «ΕΟΚ ΚΑΙ ΝΑΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ» βεβαίως βεβαίως… Είναι οι ίδιοι μεγαλοκαπιτάλες που καταννοούν τη 17 Νοέβρη – αρε Κουφοντίνα αλλού έπρεπε να ρίξεις τις βόμβες – και που αν-ησυχούν με την «οργή των νέων». Είναι αυτοί που υπερασπίζονται τα δικαιώματα της γενιάς των 700 και της προσφέρουν σαν ανταλλαγή την υποτέλεια και τη ξεφτίλα της γενιάς των 1200 (δημόσιοι υπάλληλοι γαρ). Και δώρο στη συσκευασία λίγο επανάσταση (250 gr όχι παραπάνω. Δεν είναι για ευχαρίστηση.)

    Στην Ελλάδα πληρώνουμε ακόμη τη χούντα, κι από ότι φαίνεται θα την πληρώνουμε για πολύ ακόμη. Σε ρώτησα να μου πεις γιατί η 4η εξουσία σουλατσάρει αναιδέστατα ανάμεσα στους «αντιεξουσιαστές». Θα σου απαντήσω εγώ. Γιατί είναι σαρξ εκ της σαρκός τους. Για να τους δώσει κατεύθυνση και ιδεολογικό στήριγμα…

    Ξέρεις εσύ όλα τα «παιδιά» του Πολυτεχνείου Jeep, ορμήσαν στα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Επίθεσης) και από τη μια αυτοί κονομάν – δες τον Κουκούλογλου for example – ενώ από την άλλη στέλνουν τους «αντιεξουσιαστές» στον πόλεμο… Δεν καδράρουν απίθανα στον τηλεοπτικό φακό οι κουκούλες και οι φλόγες; Για τους μεν «Άρον άρον σταύρωσον» και να πάν να «φιληθούν» τα ατομικά τους δικαιώματα, ενώ οι άλλοι έχουν κάθε «δικαίωμα». Με πιάνεις;

    Ακόμη κι η ανάρχα ο Τζιβλάκος κάθεται στο ζεστό studio της Γιάννας και κυνηγάει προβοκάτορες. Τι μικροαστισμός…

    Η επανάσταση επανάσταση και τα ριάλια ριάλια…

    Βιβ λα κονομισιόν…

    ΥΓ. Δες που στα γεράματα με έχουν κάνει άναρχο – κι όχι αναρχικό…

  7. 14/12/2008 στο 08:04

    Και για να σε συμπληρώσω, ολοι οι -ισμοί που ανέφερες ξεπηδούν από μια πηγή: τον μηδενισμό. Αυτός έχει πεθάνει – από την ώρα που γεννήθηκε βεβαίως βεβαίως – απλά οι οπαδοί του αρνούνται να το δουν…

    Ας ελπίσουμε να μην έχει πεθάνει κι η αγάπη, που τόσο πολύ την πολέμησαν οι -ισμοί…

    Είναι το τέλος του νέου ανθρώπου;

  8. 14/12/2008 στο 10:50

    Αντίθετα, όλοι οι «-ισμοι» ξεπηδούν από μία πηγή: Την άρνηση του Κενού,/β> το οποίο (γεμάτο Φως) είναι η φύση του Νου, αλλά και η ίδια η Ουσία του Κόσμου. Φοβούμενοι μην-τυχόν και πέσουν στο… κενό, οι «-ισμοί» επιτέλεσαν τον… ανίερο σκοπό του να βοηθούν τους ανθρώπους από _κάπου_ να πιαστούν. (Αντί να ελευθερωθούν, μέσα στο Φως να κολυμπούν)….

  9. 14/12/2008 στο 10:53

    Το «Τέλος των -ισμών» είναι η Αρχή του Νέου Ανθρώπου, που… μπορεί να στείλει ΟΛΟ το Χαλασμένο Λογισμικό των Ιδεολογιών στο… Recycle Bin, ανακαλύπτοντας θεμελιώδεις Αξίες που καταργούν ιδεολογίες ΚΑΙ οργανωμένες Θρησκείες.

  10. 14/12/2008 στο 11:34

    «ανακαλύπτοντας θεμελιώδεις Αξίες που καταργούν ιδεολογίες ΚΑΙ οργανωμένες Θρησκείες.»

    I have heard this banality before…

    Που το έχω ακούσει αυτό; Μα φυσικά το λέει ο Μηδενισμός… Καταργήστε τα όλα για να απελευθερωθείτε… Όμως το πτώμα του μηδενισμού έχει φτάσει στην αφάνταστη σήψη…

    Το τέλος του μηδενισμού είναι η Αρχή του Ανθρώπου. Κανένας άλλος ισμός δεν υπάρχει. Μηδενίστε το μηδενισμό για να ζήσετε…

  11. 14/12/2008 στο 11:57

    @ omadeon [# 4]

    Ήμαρτον ρε Γιώργο! Τι να πω; Ιδέα δεν έχω. Δεν είμαι πολιτικός, δεν διαθέτω ρετσέτες για το μέλλον μας – και κάποιες που ξέρω από το παρελθόν, χρεοκοπημένες είναι, γι’ αυτό γράφω κι ό,τι γράφω. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ολόκληρη κοινωνία. Εγώ θα της πω τι θα κάνει; Ας κάτσουμε -αν μπορούμε- όλοι μαζί κι ας βρούμε τι θέλουμε να κάνουμε με το μέλλον μας. Χλωμό; Χλωμό! Ειδάλλως θα μπούμε ακόμα πιο βαθιά στη βαρβαρότητα [στην οποία έχουμε διολισθήσει εδώ και χρόνια] και στο τέλος θα καταντήσει η γλυκιά μας πατρίδα παράρτημα καμιάς Καμόρα ή καμιάς Μαφίας [ιταλικής, αλβανικής, τουρκικής ή κοσοβάρικης]. Αλλά αυτά είναι «ακατάλληλα» θέματα, οπότε τα εγκαταλείπω…


    @ martingale

    Οι κρίσεις του καπιταλισμού οδήγησαν στους Χίτλερ. Οπότε δεν έχει καμιά μα καμιά σημασία τι εύχεται ο καθένας μας. Και, προσωπικά, δεν εύχομαι απολύτως τίποτα. Προσπαθώ απλά να καταλάβω και να περιγράψω [;] αυτό που συμβαίνει γύρω αυτή την περίοδο. Τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω.


    @ cacofonix

    Εγώ μπορεί να «βιάζομαι», αγαπητέ, εσείς όμως «σκοντάφτετε». 🙂

    Το κεφάλαιο είναι αυτό που υπάρχει από αρχαιοτάτων χρόνων [π.χ. Ρώμη], όχι ο καπιταλισμός [που είναι φαινόμενο των τελευταίων αιώνων]. Αν θυμάμαι καλά ο Βέμπερ, στο γνωστό βιβλίο του, κάνει μερικές ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις επί του θέματος. Ο καπιταλισμός δεν αποτελεί κανενός είδους φυσικό φαινόμενο… Το τονίζω: Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ.

    Συνεπώς, ο… υπαρκτός καπιταλισμός δεν αποτελεί κανένα φυσικό φαινόμενο. [Διακρίνω στο βάθος της σκέψης σας κι έναν κάποιο ντετερμινισμό μαρξιστικού τύπου; Να προσέχετε! 🙂 ]

    Δεν ξέρω [δεν μ’ ενδιαφέρει, δηλαδή] αν η Δεξιά είναι στον πλανήτη κραταιά, πλην όμως ο καπιταλισμός εσχάτως τα έχει κάνει σκ..ά [ποιητική αδεία για τη ρίμα 🙂 ]

    Για το ότι στην Ελλάδα έχουν χάσει όλοι τον μπούσουλα δεν θα διαφωνήσω. Και δεν αποτελεί πρόσφατο φαινόμενο. Απλά η διεθνής «κρίση» θα κάνει τα πράγματα εφιαλτικά. Δεν νομίζω να υπήρξαν μεγαλοκαπιτάλες που κατανοούσαν τη 17Ν [μεγαλο- και λούμπεν- διανοούμενοι, ναι], κι ο Κουφοντίνας, ως γνήσιο τέκνο αυτής της κοινωνίας, κι αυτός α-μπούσουλος ήταν [όπως και όλοι μας άλλωστε, αφού όταν ζεις μέσα σε κάτι δεν μπορείς να το παίζεις ότι το βλέπεις απέξω…]

    Στα υπόλοιπα 700 → 1200 κ.λπ. συμφωνούμε…

    Όσον αφορά αυτά που λες για την 4η εξουσία. Χμ… Κατ’ αρχάς δεν αφορά τους πάντες η παρατήρησή σου, αν και δεν έχει σημασία. Κατά δεύτερον, όλοι οι δημοσιογράφοι ξεκινούν την καριέρα τους, έστω και στα λόγια, για να υπηρετήσουν την 4η εξουσία, ασκώντας κριτική στις άλλες τρεις. Αυτός, εξάλλου, υποτίθεται είναι ο ρόλος του τύπου στη δημοκρατία. Όμως πολύ σύντομα διαπιστώνουν ότι δεν είναι παρά υπάλληλοι των αφεντικών τους. Οπότε, ο μόνος τρόπος για να ασκήσουν κριτική στην εξουσία είναι… έμμεσος. Τάσσονται δηλαδή στο πλευρό της «δρομαίας» αντεξουσίας. Χωρίς να παραβλέπω και τα ιδεολογήματα κολλήματα του καθενός τους, ή τις εξαρτήσεις τους [οικονομικές και άλλες]. Το φαινόμενο έχει διάφορες παραμέτρους…

    «Φιληθούν», «άρον, άρον!», δίκιο έχεις, αλλά για πολύ συγκεκριμένους λόγους, η αριστερά είχε επί δεκαετίες την πολιτισμική ηγεμονία στην Ελλάδα. Μπορείς να βάλεις την αριστερά σε εισαγωγικά, να την γράψεις με άλφα κεφαλαίο, να προσθέσεις μπροστά και κάποιον επιθετικό προσδιορισμό, όπως «γιαλατζί» ή «πολυπολιτισμική» ή…, και πάλι μέσα θα είσαι. Κι αυτή η πολιτισμική ηγεμονία κοινωνικό φαινόμενο είναι, δεν ξεγράφεται το γ..νο με μια μονοκοντυλιά…

    Ανάρχα είναι και ο Notis, αναρχικιά είχε δηλώσει κι η Αλίκη… 😉

    «Βιβ λα κονομισιόν…»!

    [Βιβ, ρε παιδί μου, αλλά η πόρνη η κονομισιόν δεν περισσεύει για όλους μας… Αν περίσσευε εδώ θα ήμασταν;;;]

    Υ.Γ. Μπα δεν νομίζω ότι σε έκαναν άναρχο στα γεράματα. Αλλά, με όσα περιθώρια μού αφήνει η… διαδικτυακή τηλεδιαγνωστική [όλοι μας διαθέτουμε κάποιες γνώσεις], ο σοβαρός κίνδυνος που αντιμετωπίζεις είναι η διολίσθηση προς τον μαρξισμό. Να το προσέξεις! 😆

    # 7

    «Είναι το τέλος του νέου ανθρώπου;»

    Και μάλιστα διολισθαίνεις προς τις χειρότερες μορφές μαρξισμού: εκείνες του «υπαρκτού μαρξισμού»…


    @ omadeon

    # 9 Ορθόν [το περί αρνήσεως του Κενού και το από κάπου να πιαστούν]. Τα υπόλοιπα είναι ποιητικότατα [να υποθέσω;;;]

    # 10 Κι εσύ διολισθαίνεις επικίνδυνα 🙂 Αυτό το «Νέος» Άνθρωπος με παγώνει. Να μην αρχίσουμε να κατασκευάζουμε νέα ιδεολογήματα [κάθετους, δηλαδή, διαχωρισμούς]: Από δω ο «Νέος» άνθρωπος κι από κει ο «Παλιός» άνθρωπος. Είναι χασομέρικα και ίσως αποδειχτούν και επικίνδυνα…

  12. 14/12/2008 στο 12:06

    @ cacofonix # 11

    Μεγάλη συζήτηση. Τεράστια. Αν αρχίσουμε μόνον απ’ τους ορισμούς «ιδεολογία», «αλλοτρίωση», «ψευδής συνείδηση» και πάει λέγοντας χαθήκαμε… Αλλά και πώς γίνεται να μην την αρχίσουμε; Ρητορικόν.

    Την καλημέρα μου.

  13. 14/12/2008 στο 12:07

    Χρήστο, ΣΥΜΦΩΝΩ.

    Το μόνο που μας κρατάει είναι η αυτεπίγνωση ΚΑΙ η υγιής κριτική των άλλων. Ο συνεχής πειρασμός, είναι το Δόγμα.
    Η ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ διάκριση μεταξύ «νέου» και «παλιού» χαράσσεται όμως και παιγνιδιάρικα.

    Ωραίος ο νέος, αλλά και ο παλιός είναι… αλλιώς! 🙂

  14. 14/12/2008 στο 12:19

    Cacofonix έφη
    Μηδενίστε το μηδενισμό για να ζήσετε…

    Επιτέλους μια… Αρμονική καλοφωνία!

    Τα δύο αξιώματα Brown:
    1) Οσες φορές κι αν χτυπάει κανείς το κεφάλι του στο μηδενισμό, απλώς… χτυπάει το κεφάλι του’
    2) Αν μηδενίσει το μηδενισμό, τότε (και μόνον τότε) σταματάει να χτυπάει το κεφάλι του (στο κενό).

    hence, ΦΩΤΙΣΗ. (1+1=1, 1*1=0).

  15. 14/12/2008 στο 13:10

    Νέος Άνθρωπος?

    όταν ο Wilhelm Reich προσπάθησε να τον εκμαιεύσει (μαρξιστής όντας και αυτός) με βιολογικούς (και όχι μόνο νοητικούς) χειρισμούς (αρχικά εντός τών δομών τού ΚΚ Γερμανίας) έφαγε τα μούτρα του καταλήγοντας: ο σημερινός (τότε! αλλά και σήμερα!) άνθρωπος είναι ανίκανος για ελευθερία.

    γενικώς: είμαστε ακόμα στο στάδιο τού πιθήκου για να προσθέτουμε επιθετικούς προσδιορισμούς στον (sci-fi προέλευσης!) όρο: άνθρωπος!

    😆

  16. martingale
    14/12/2008 στο 13:14

    Αυτη τη στιγμη δινεται μεγαλυτερη σημασια απο οσο πρεπει σε μια κριση του καπιταλισμου. Δεν θα χρεωκοπησει η ανθρωποτητα, δεν ειμαστε στα προθυρα της Μεγαλης Υφεσης, μια κριση η οποια μας ταλαιπωρει, θα μας διδαξει κατι επιτελους, αλλα τα τρελα αριστερα ονειρα του τελους της ελευθερης οικονομιας θα μεινουν ονειρα

  17. 14/12/2008 στο 13:52

    Τελικά, ξαναδιαβάζοντας το σχόλιο του Cacofonix (αρ. 11) νομίζω ότι (στο δεύτερο σκέλος του, όταν λέει ότι «ο μηδενισμός είναι ο τελευταίος -ισμός») έχει 100% δίκιο. Στο πρώτο σκέλος… πριν λίγους μήνες θα του έκανε αντιπαράθεση. Ομως -σήμερα- νομίζω ότι έχει δίκιο να αμφισβητεί και να αμφιβάλλει «τα λόγια τα δήθεν, τα μεγάλα».

    Δεν ξέρω καν, αν ΠΡΙΝ τα γεγονότα θα είχα διαφορετική γνώμη και άλλη αντιμετώπιση.
    Τα ιδια τα γεγονότα μου θύμισαν το γεγονός ότι η Νεολαία ΕΙΝΑΙ η απόλυτη αντίσταση στον Δηθενισμό.
    Και -επομένως- και η αντίσταση σε αυτό που ΟΝΟΜΑΖΟΥΝ πολλοί «μηδενισμό» (εγώ θα τον έλεγα «μηχανιστικό υλισμό»).

  18. 14/12/2008 στο 17:12

    Μα αγαπητέ Χρήστο γι ‘αυτό περνάει τις κρισούλες ο καπιταλισμός. Γιατί δε φτάνει η σούπα για όλους… Γιατί γινόμαστε όλο και πιο χοντροί και θέλουμε περισσότερο σούπα ακόμη…

    Κι υπάρχει αγαπητέ από τότε που υπάρχει κακούργα κενωνία. Όταν στην αρχαία Αθήνα μαζεύανε λεφτά οι εφοπλιστές και στέλνανε τους φτωχούς για να κάνουνε εμπόριο και να θαλασσοπνιγούνε, έχεις όλα τα συστατικά του καπιταλισμού…

    Μαρξιστής εγώ! Με τι άλλο απορώ θα προσπαθήσουν να με ετικετοποιήσουν σ’ αυτή τη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας! 😉 Δεν σας έβρισα κύριε… 🙂 Έτσι δεν είναι martingale;

    Α και κάτι ακόμη: ο αντιεξουσιαστής θέλει τον προβοκάτορά του γιατί έτσι ήταν πάντα. Δες όλες τις επαναστάσεις των -ισμών τα τελευταία χρόνια. Πίσω από κάθε μεγάλο αντιεξιουσιαστή βρίσκεται ένας καλός προβοκάτορας, έτοιμος να κάνει τα διάφορα θελήματα. Ο Ροβεσπιέρος, ο Λένιν, ο Στάλιν, ο Ναπολέον, ο Χίτλερ όλοι μα όλοι είχαν τον προβοκάτορά τους…

    Η κοινωνία μας βρίσκεται σε αφασία, κι η παραμικρή οικονομική κρίση θα την κάνει να φτάσει στα άκρα πολύ εύκολα. Άλλωστε οι πνευματικοί μας ταγοί συναγωνίζονται και μετράν τις επαναστατικότητές τους και προσπαθούν να δουν ποιος την έχει πιο μεγάλη… Και ποιός θα σμπρώξει τα παιδιά στη βια. Αλίμονο μόνο αν βρεθείς παραέξω… Δεν υπάρχουν αιχμάλωτοι, μόνο νεκροί…

    Ο μηδενισμός αγαπητέ έφερε τη σχετικότητα στην αλήθεια κι όρισε τον άνθρωπο στο κέντρο… Τίποτε δεν είναι απόλυτο κι όλα γίνονται…Βέβαια για τα περί μηδενισμού … μα αυτά τα έχει πει ο Ζαρατούστρα… 😉

    Εγώ που θέλω να είμαι θύμα, πρέπει σώνει και καλά να σωθώ;

  19. martingale
    14/12/2008 στο 18:41

    Σωστο Κακοφωνιξ το τελευταιο, αν ειμαστε θυματα των αφεντικων και του καπιταλισμου γιατι να ερθουν μερικα καλοπαιδα να μας σωσουν?

  20. 14/12/2008 στο 19:40

    @Martingale
    Δεν ξέρω τι υγρά και τι δακρυγόνα ρίχνουν τι σωλήνες και μέσω ποιων ΜΜΕ σε τι μυαλά σε τι ανθρώπους.
    Ο καθένας όμως, για μένα, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΥΜΑ και οφείλει ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ, να φροντίζει τον εαυτό του.

    Το θεμελιώδες λαθος του επαναστάτη είναι ότι ασχολήθηκε υπερβολικά με το να τσιγκλάει τους ΑΛΛΟΥΣ για να γκρεμίζει όσα υποφέρουν ΑΛΛΟΙ από ΑΛΛΟΥΣ. Θα έπρεπε αντί αυτού να τσιγκλάει τον εαυτό του, για να ΧΤΙΖΕΙ όσα ωφελούν τον ίδιο ΜΑΖΙ με τους άλλους (όσους γουστάρουν). Κι ας ακούγεται αυτό «ρεφορμιστικό», είναι όμως θωρακισμένο από εξάρτηση σε πλειοψηφίες και από τις δικές τους ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΕΣ.

  21. 14/12/2008 στο 19:48

    @cacofonix

    Ο μηδενισμός αγαπητέ έφερε τη σχετικότητα στην αλήθεια κι όρισε τον άνθρωπο στο κέντρο… Τίποτε δεν είναι απόλυτο κι όλα γίνονται…

    Ο μηδενισμός (εκτός του ότι… ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, διότι… ΑΝ υπήρχε τότε θα ήταν ΚΑΤΙ αντί για ΜΗΔΕΝ)…
    ΔΕΝ έφερε καμμία σχετικότητα σε καμμία αλήθεια διότι ΑΝ υπήρχε αλήθεια δεν θα ήταν μηδέν,
    ΔΕΝ έφερε κανέναν άνθρωπο σε κανένα κέντρο γιατί ΑΝ ήταν ανθρωποκεντρισμός δεν θα ήταν μηδενισμός
    και επιπλέον…
    ΑΝ η άρνηση της ρήσης σου είναι ΑΛΗΘΕΙΑ τότε
    1) ΟΛΑ είναι απόλυτα
    και
    2) ΟΛΑ ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ.
    επομένως, δια της εις άτοπον απαγωγής…
    untrue.

  22. martingale
    14/12/2008 στο 21:41

    Νομιζω το συνθημα απεναντι σε καθε αναρχικο τραμπουκο θα πρεπει να ειναι

    Δικαιουμαι να ειμαι τυφλος, δικαιουμαι να μην ελπιζω σε τιποτα, δικαιουμαι να ειμαι θυμα, δικαιουμαι να ειμαι σκλαβπς. Στο νιουσπηκ της αναρχιας η ελευθερια τους ειναι η δικη μας σκλαβια

  23. 14/12/2008 στο 21:55

    @Martingale
    Μήπως είσαι και… μπάτσος?
    ΕΛΕΟΣ…

  24. martingale
    14/12/2008 στο 21:57

    ναι στα ΜΑΤ, μπατσος γουρουνι δολοφονος

  25. 14/12/2008 στο 22:20

    @Martingale
    ΟΚ. 🙂

  26. martingale
    14/12/2008 στο 22:29

    Cacofonix

    αλλο ενα αντιαριστερο τσιτατο που σκεφτηκα,

    Δικαιωμα στον Καπιταλισμο

  27. 14/12/2008 στο 22:46

    @Martini_with_ice_gale
    Ω Ναι, Δικαίωμα σε Δωρεάν Σουβλάκια για το Λαό ή θάνατος!

    @Χρήστο και @ΑΠΑΝΤΕΣ συν-ιστολόγοι.
    ΕΠΕΙΓΟΝ
    Για λόγους Συλλογικού Συντονισμού Εναλλακτικής Πληροφόρησης συν-αποφασίστηκε πρόσφατα ότι σε ΟΛΑ τα ποστ που αφορούν τα γεγονότα (τη δολοφονία του Αλέξη, διαδηλώσεις, ανακοινώσεις, αναλύσεις κλπ)…
    μπαίνουν εθελοντικά τα TAGS “griots” και “#griots”, τόσο στην WordPress όσο και στη Blogspot.
    Με αυτό τον τρόπο βρίσκονται τα πάντα πιο εύκολα από αναγνώστες ενώ και οι απόψεις αυξάνουν σε Συλλογική Δύναμη.
    Για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ στην ιστορία -νομίζω- της Μπλογκόσφαιρας προέκυψε τόσο επιτακτική η ανάγκη, για συντονισμό τόσων πολλών μπλογκ μαζί, για καλύτερη διαχείριση της Εκρηξης Πληροφορίας από εμάς.
    (τώρα χλωμό το βλέπω να δεχτούν όλοι, αλλά… προέχει η ευκολία ΑΝΕΥΡΕΣΗΣ, ο Αναγνώστης Πάνω από Ολα).

  28. 15/12/2008 στο 13:04

    @ cacofonix

    Γράφεις:

    «Κι υπάρχει [σ.σ. ο καπιταλισμός] αγαπητέ από τότε που υπάρχει κακούργα κενωνία. Όταν στην αρχαία Αθήνα μαζεύανε λεφτά οι εφοπλιστές και στέλνανε τους φτωχούς για να κάνουνε εμπόριο και να θαλασσοπνιγούνε, έχεις όλα τα συστατικά του καπιταλισμού…»

    😆 😆 😆

  29. 15/12/2008 στο 13:05

    @ martingale

    Γράφεις:

    «Δικαιωμα στον Καπιταλισμο»

    Κι οι άλλοι έχουν δικαίωμα στην αναρχία.

    Βρείτε τα….

  30. martingale
    15/12/2008 στο 14:25

    Ναι αλλα δεν ενοχλω κανεναν με το δικαιωμα μου στο καπιταλισμο

  31. 15/12/2008 στο 18:05

    Μα, ούτε κι εμείς θα ενοχλήσουμε όσους… αυτοκαταστραφούν, «επιμένοντας καπιταλιστικά».

    ΣΙΓΑ μη διανοηθούμε να τους πείσουμε κιόλας («εμείς» -χμ… οι ελευθεριακοί σοσιαλιστές / συναιτεριστές).

    Ισα-ίσα, καλά θα κάνουν να «την κάνουν» κιόλας, οι καπιταλόμυαλοι, να ξεβρωμίσει η γης.
    (Στη Μεγάλη Κρίση το ΜΟΝΟ που θα επιζήσει είναι τα Αυτόνομα αλληλο-βοηθούμενα δίκτυα).

  32. 15/12/2008 στο 18:11

    Υ.Γ. τρεις δεκαετίες χρειάστηκα, για να καταλάβω τις 3 τελευταίες γραμμές του προηγούμενου σχολίο.
    Τρεις δεκαετίες συν… ελάχιστους μήνες για να καταλάβω την πρώτη γραμμή.

    We’re ok, they’re ok. They destroy themselves? It’s just FINE.

  33. martingale
    15/12/2008 στο 19:08

    opa re stalina 8a thn kanoume sta sunetairistika sas gulag

  34. 15/12/2008 στο 22:24
  35. 15/12/2008 στο 22:46

    @Martingale
    Γκουλάγκ το λες αυτό? Γιατί τέτοια λύσσα? Και ποιόν αποκαλείς Σταλίνα?

    Πιες ΜΑΡΤΙΝΙ, κάνει καλό. 🙂

  36. 17/12/2008 στο 12:56

    το τέλος των ιδεολογιών από μόνο του μπορεί να σημαίνει το γνωστό «τέλος της ιστορίας», αλλά μπορεί να σημαίνει το «αλληλοσκοτωθείτε για την αυτοσυντήρηση κ το φαί, αλλά δίχως αφελείς ιδεολογίες για προσχήματα» (η 3η περίπτωση, που ποιητικότατα περιγράφει ο omadeon, είναι – για εμένα – μια νέα ιδεολογία, ένας νέος σκοπός, ένα νέο δέον, ιδεώδες κοκ)

    αλλά και στη φεουδαρχία και με τους δούλους: δεν υπήρχε τότε καπιταλισμός ούτε μαρξισμός. συνεπώς, ας μη χαιρόμεθα.

    αλλά, το «όπως τις ξέραμε» είναι το κλειδί: οι ιδεολογίες (= τα ιδεολογήματα) και οι συναφείς υλικές κ πνευματικές συρράξεις δε θα πάψουν να υφίστανται, να γεννώνται. απλώς θα ΄γινουν πιο λάιτ, πιο δεν ξέρω πώς να το πω.

  37. 19/12/2008 στο 10:38

    @ martingale

    Ούτε κι αυτοί ενοχλούν κανέναν με το δικαίωμά τους. Η επιβολή των δικαιωμάτων είναι αυτή που ενοχλεί…

    @ omadeon

    «(Στη Μεγάλη Κρίση το ΜΟΝΟ που θα επιζήσει είναι τα Αυτόνομα αλληλο-βοηθούμενα δίκτυα).»
    Ναι, και οι συμμορίες…

    @ Γιάννης

    Δεν χαίρομαι καθόλου. Εκτιμήσεις κάνω. Δεν κατεβάζω τίποτα πλάκες από το Σινά. Μπορεί να είναι έτσι, μπορεί και να αποδειχθεί πως δεν είναι. Φυσικά, και το ενδεχόμενο να αλληλοσκοτωθούμε για φαΐ είναι κάτι περισσότερο από πιθανό [έως αναπόφευκτο θα έλεγα], αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με το «τέλος των ιδεολογιών», αλλά με την κατάρρευση [αν συμβεί, ε;] του υπάρχοντος χρηματοοικονομικού συστήματος.

    Και δεν νομίζω ότι οι ιδεολογίες θα γίνουν πιο λάιτ. Απλά θα γίνουν πιο «άσπρο – μαύρο»: το φαΐ ΣΟΥ – το φαΐ ΜΟΥ…

  38. 19/12/2008 στο 11:38

    Χ. Μόρφο,
    δεν είπα ότι εσείς κακώς χαιρόσασθε. είπα ότι κακώς χαιρόμασθε (όσοι χαιρόμασθε) με το ενδεχόμενο τέλος του καπιταλισμού.

    ο αλληλοσκοτωμός για το φαϊ πράγματι γίνεται και με ιδεολογίες και δίχως ιδεολογίες. αλλά δίχως αυτές ή με την λάιτ μορφή τους θα ενταθεί. όπως η αράχνη πιάνει τη μύγα και δεν κάνουν διάλογο για το ζήτημα. το τέλος των ιδεολογιών με την απόλυτη έννοια δεν μου φαίνεται πιθανό. δηλαδή πιο πιθανό το να εμφανιστεί η ιδεολογία τύπου φυλών αμαζονίου ή τύπου «έχεις μεγάλη μύτη, πεθαίνεις», παρά να εκλείψει κάθε ιδεολογία.

    ο αλληλοσκοτωμός για το φαϊ (με την υπόθεση ότι δε θα εκλείψουν οι ιδεολογίες) μετά την κατάρρευση του καπιταλισμού (αν υποτεθεί ότι θα καταρρεύσει και ότι δεν θα μετακομίσει στην ασία απλώς) θα είναι απλώς ένας αλληλοσκοτωμός της μεταβατικής φάσης. όπως ήταν του 4ου μ.χ. αιώνα ή του 13ου-14ου.

  39. 19/12/2008 στο 12:31

    Επιβολή δικαιωμάτων = οξύμωρο σχήμα. Δικαίωμα που επιβάλλεται = έρως με το ζόρι = βιασμός.
    Αλλαγή του συστήματος = ο ανακατεύων σκατά βρωμίζει ο ίδιος = αλληλεγγύη στους βοθρατζήδες ΤΩΡΑ.
    Συμβουλή επαναστάτη φίλου (σε μένα) = «σταμάτα τα μπλα-μπλα κι άρχισε συστηματική δουλειά».
    ΧρηστοΜόρφισμός = Μορφή Φράκταλ Διανόησης που μελετάει την Αρχή του Χάϊζεμπεργκ. Κβαντική Αναρχία.

    Καλημερούδια κι ηλιοθεραπούδια.

  40. 20/12/2008 στο 10:10

    @ Γιάννης

    Η «ιδεολογία» για μένα -και όχι μόνον- και προφανώς και για σένα έχει αρνητική έννοια: πρόκειται για ένα σύστημα ιδεών με το οποίο κάποιος ερμηνεύει τον κόσμο. Ιδεολογία έχει κι ο μουλάς στην Τεχεράνη, ιδεολογία κι ο παπάς στη Ρώμη, ιδεολογία και το golden boy στο Σίτυ. Μια χαρά θα ήταν αν μπορούσαμε να απαλλαγούμε από δαύτες, αλλά είναι κομματάκι δύσκολο να τις ξεκολλήσεις απ’ το κεφάλι. [Ακόμα και να το κόψεις, πάλι εκεί θα βρίσκεται 😉 ]

    Και συμφωνώ μαζί σου ότι δεν πρόκειται να απαλλαγούμε από δαύτες ακόμα κι αν καταρρεύσει ο καπιταλισμός. Το ποστάκι έφερε εξάλλου και τη διευκρίνιση στον τίτλο «… όπως τις ξέραμε». Και σε περιόδους κρίσης μόνον πιο λάιτ δεν γίνονται… Φοβάμαι…

    @ omadeon

    «Αρχή του Χάϊζεμπεργκ. Κβαντική Αναρχία»;

    Ναι, είναι αδύνατον να γνωρίζεις και τον ακριβή αριθμό καταληψιών του Πολυτεχνείου, και τον ακριβή αριθμό μολότωφ που εκτοξεύονται ανά ώρα. Ή το ένα, ή το άλλο… 😉

  1. 14/12/2008 στο 10:45
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: