Αρχική > Blogroll, Οικονομία, Πλανήτης Γη Α.Ε., Πολιτική, Συνωμοσιοταξίες > Σύντομη ιστορία του εν ΗΠΑ καπιταλισμού [;] τον τελευταίο αιώνα

Σύντομη ιστορία του εν ΗΠΑ καπιταλισμού [;] τον τελευταίο αιώνα

20/12/2008

Το ερωτηματικό στον τίτλο, μετά τη λέξη «καπιταλισμός», θέτει το εξής μικρό ζήτημα: ισχύει η εξίσωση «καπιταλισμός=πλιάτσικο» ή δεν ισχύει;

Ή, θέτοντάς το διαφορετικά, μήπως και εκνευρίσουμε τους «επαΐοντες», μήπως ο Μαρξ χρησιμοποίησε τον ευφημισμό «πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου», για να μην χρησιμοποιήσει τον όρο «λεηλασία», που -σχεδόν- χρησιμοποίησε η Ρ. Λούξεμπουργκ με την ίδια έννοια; [Λόρεν Γκόλντνερ: “Το Πλασματικό Κεφάλαιο για Αρχάριους”]

«Αυτό που παρακολουθούμε τις τελευταίες εβδομάδες είναι η ηρωικότερη -μέχρι στιγμής- στιγμή του καπιταλισμού. Το μεγαλύτερο πλιάτσικο σε πλανητικό επίπεδο. Η μεγαλύτερη λεηλασία πλούτου στην ιστορία των εθνών«», έγραφα στις αρχές Οκτωβρίου [2008: Η ηρωικότερη στιγμή του καπιταλισμού].

«Και κάπως έτσι, μελετώντας τις ήττες του κινήματος [αλλά και τις «νίκες» του], καταλήγεις να μελετάς τα “ονοματεπώνυμα” της παγκόσμιας ελίτ [τα έργα και τις ημέρες της, δηλαδή], κι έτσι ανακαλύπτεις ότι οι όροι που περιγράφουν τις ήττες-”νίκες” είναι ανεπαρκείς. Και βρίσκεις άλλους…», έγραφα πριν από λίγες μέρες [Τα ά-λογα σιωπούν όταν γεράσουν…]

Μήπως, ερωτώ μήπως, τελικά κρατάμε γυμνούς όρους;

* * *

Ακολουθούν εκτεταμένα αποσπάσματα από το άρθρο του Νικολάου Σταύρου, Επίτιμου καθηγητή Διεθνών Σχέσεων και Πολιτικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Χάουαρντ των ΗΠΑ, που δημοσιεύτηκε χτες στην Ελευθεροτυπία, και θα μπορούσε να έχει τον τίτλο «Σύντομη ιστορία του εν ΗΠΑ καπιταλισμού [;] τον τελευταίο αιώνα». Θα μπορούσε. Αλλά το περιεχόμενο είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από τον όποιο τίτλο. Οι υπογραμμίσεις δικές μου.

* * *

Νικόλαος Σταύρου:

Προεδρία Ομπάμα: η Ιστορία κάνει κύκλους

Η εκλογή Ομπάμα έρχεται στο αποκορύφωμα της μεγαλύτερης προμελετημένης κλοπής αμερικανικού πλούτου. Αναμένεται συνεπώς απ’ αυτόν να διοχετεύσει τη λαϊκή οργή για την απίστευτης κλίμακας διαφθορά σε ασφαλή κανάλια και να προετοιμάσει τον δρόμο για την εμφάνιση μιας νέας γενιάς απατεώνων. […]

Ωστόσο, αποτελεί επίσης ιστορικό γεγονός ότι των «χαρισματικών ηγετών» προηγούνται και έπονται βαθιές οικονομικές, κοινωνικές ή πολιτικές κρίσεις. Οντως, οποιοσδήποτε εκλεγόταν μετά τη συγκλονιστική καταστροφή του κραχ του 1929 ήταν βέβαιο ότι θα ήταν «χαρισματικός». […]

[Ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ] Έκανε τους ανθρώπους να αισθάνονται καλά εν μέσω της δυστυχίας, προστάτευσε τους κλέφτες του πλούτου από οποιεσδήποτε συνέπειες και έθεσε τα θεμέλια για την ανάδυση μιας νέας τάξης απατεώνων.

Ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ προήδρευσε της μεγαλύτερης μεταφοράς πλούτου από τους βαρόνους των τραστ σε μία νέα τάξη επενδυτών των οποίων η κυρίαρχη θέση στην παγκόσμια οικονομία εδραιώθηκε από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. […]

Στις αρχές του 1990 σπουδαίοι κεφαλαιούχοι, αφού πέτυχαν μαζικά ένα «χτύπημα» αρπαγής πλούτου, έφθασαν στο σημείο να αποκτήσουν φθηνά την κατεστραμμένη βιομηχανική υποδομή των Βαλκανίων, της Ανατολικής Ευρώπης και της Ρωσίας. Αυτή η σκανδαλώδης εποχή έμεινε γνωστή με τα αρχικά «S&L». Επιταχύνθηκε από την κατάρρευση του ημι-τραπεζικού συστήματος που είναι γνωστή ως «Savings and Loans» (καταθέσεις και δάνεια). Η λεία ήταν τεράστια και ο όρος «τεράστια» σημαίνει ακριβώς ότι δεν αποδόθηκαν ευθύνες στους κύριους υπαίτιους. Υπήρξε μια αρπαγή περισσότερων από εξακοσίων εκατομμυρίων δολαρίων [το συνολικό «κόστος» του σκανδάλου ήταν 160 δισ. δολ., εκ των οποίων η κυβέρνηση των ΗΠΑ «πλήρωσε» περί τα 125 (Savings and loan crisis), σημ. Χ.Μ.]. […]

Χρήματα των φορολογουμένων χρησιμοποιήθηκαν για να σωθούν από τη χρεοκοπία ιδρύματα ώστε να «αποφευχθεί η κατάρρευση ολόκληρου του τραπεζικού συστήματος», σύμφωνα με την τότε επίσημη δικαιολογία, που αποτελεί κοινότοπη επωδό.

Ο Μπιλ Κλίντον, που είχε και ο ίδιος εμπλακεί στο σκάνδαλο, εξελέγη πρόεδρος την κατάλληλη στιγμή και έφθασε στην Ουάσιγκτον, κηρύσσοντας την «ελπίδα». Βασικό μέλημά του ήταν να πείσει και τους υπόλοιπους από εμάς να «προχωρήσουμε μπροστά» και να σταματήσουμε να είμαστε προσκολλημένοι στο παρελθόν, ούτε ακόμη και στο πρόσφατο παρελθόν, ή να χάνουμε το χρόνο μας θέτοντας ερωτήματα για το σκάνδαλο «S&L».

Έτσι, ο Κλίντον πέτυχε να προστατεύσει με αξιοθαύμαστο τρόπο τους απατεώνες και σήμερα η προεδρία του θεωρείται ο «παλιός καλός καιρός». Ύστερα ήλθε στο προσκήνιο ο Μπους Β’. Ενιωθε πάντοτε ανταγωνιστικά έναντι του μπαμπά Μπους και εκ των υστέρων φάνηκε αποφασισμένος να κάνει έναν μεγαλύτερο πόλεμο και ένα μεγαλύτερο σκάνδαλο. Η οικονομική κατάρρευση του 2008 επισκιάζει την απάτη «S&L» του πατέρα του. Αφήνει πίσω του μια παγκόσμια οικονομική ύφεση ενώ ο Αμερικανός φορολογούμενος φορτώθηκε μια συνεισφορά ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων για τη χρηματοδότηση των τραπεζιτών. Οπως και τη δεκαετία του 1990, ο Μπους Β’ βάζει πλώρη για το Τέξας.

Ένας νέος πρόεδρος θα αναλάβει καθήκοντα στις 20 Ιανουαρίου του 2009, με βασικό του μέλημα να μας κάνει να αισθανθούμε καλύτερα. Αν καταδίωκε τους απατεώνες ή αναζητούσε τη λεία τους θα χάλαγε το πάρτι. Προσδοκία του κατεστημένου είναι ο νέος πρόεδρος να χρησιμοποιήσει τη «χαρισματική του προσωπικότητα» για να πείσει όλους εμάς ότι το να αισθάνεσαι καλά και το να είσαι καλά είναι ένα και το αυτό.

Advertisements
  1. 22/12/2008 στο 16:13

    Βάλτε “καπιταλισμός=πλιάτΖικο” και θα είσθε τζετ αγαπητέ!

  2. 23/12/2008 στο 08:44

    [μ]πλιά[χ]ΤΖΕΤ.co[m] 🙂

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: