Αρχική > Αφασιαλάνδη > Κοινωνικός πόλεμος

Κοινωνικός πόλεμος

05/01/2009

Δολοφονική επίθεση κατά τριών αστυνομικών των ΜΑΤ [σοβαρά τραυματίας ο ένας τους] σήμερα το πρωί στα Εξάρχεια. Δύο τουλάχιστον άγνωστοι «γάζωσαν» με τριάντα περίπου σφαίρες [Καλάσνικοφ και πιστόλι των 9 χιλιοστών] τους αστυνομικούς.

Σε τι διαφέρει άραγε αυτή η επίθεση από την επίθεση κατά του λεωφορείου των ΜΑΤ πριν από λίγες ημέρες, ή από την επίθεση κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα, ή από τη δολοφονία του 16χρονου το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου;

Σε πολλά, θα μου πείτε…  Άλλο η «οργανωμένη» επίθεση κατά των οργάνων της «συντεταγμένης» πολιτείας κι άλλο τα «μεμονωμένα περιστατικά» κατά ενός «χουλιγκάνου Εξαρχειώτη» νεαρού και μιας μετανάστριας/συνδικαλίστριας…

Σε πολύ περισσότερα, θα σας πω…

[…]

Στην πολιτική, λέει, και στην κοινωνία δεν υπάρχουν κενά. Λέει. Οι εξεγερσιολόγοι των περασμένων εβδομάδων θα σπεύσουν -και τώρα- να καλύψουν το -«αναλυτικό»- κενό κι αυτού του «μεμονωμένου περιστατικού».

Η κοινωνία των Εφραιμ-Καραμανλο-Παπανδρεου-Μητσοτακο-Σημίτιδων, των Χατζη-Θεμο-Μακη-Τραγκαουνάκηδων, η κοινωνία των αναλυτάδων/αναληταράδων, των μιζαδόρων της Siemens, η κοινωνία των νταβατζήδων, των κουμπάρων, η κοινωνία των πίνω-περριέ-και-καπνίζω-πούρο-Αβάνας, η κοινωνία των ένα-κεραμίδι-του-δημοσίου-πάνω-απ’-το-κεφάλι-μας, η κοινωνία που «κατανοεί» τους νέους και «προλέγει» -με τη σιγουριά του «εκ των υστέρων»- τις εξεγέρσεις της, αυτό το έκτρωμα που ονομάζεται -κατ’ ευφημισμόν!- ελληνική κοινωνία…

… καταρρέει.

Αλλά τα είπαμε. Στην κοινωνία δεν υπάρχουν κενά. Κάτι, κάποιος, κάποιοι θα έρθουν να καλύψουν αυτό το κενό. Αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι, σε κάθε περίπτωση, τα πράγματα δεν θα χειροτερεύουν καθημερινά. Ίσα-ίσα…

Τα ‘χουμε ξαναπεί. Ο κόσμος μας αλλάζει δραματικά πια, κάθε στιγμή που περνά…

Κι από την Washington D.C. του 2009 ώς τα Φάρσαλα του 1009, δυο έννοιες υπήρχαν πάντα στο μυαλό του κολλήγου: πώς θα απαλλαγεί από τον αυτοκράτορα και την αυλή του και πώς θα απαλλαγεί απ’ τους «βαρβάρους» που -πάντα!- αλληλοκαλύπτουν τα κοινωνικά κενά. Εναλλάξ…

Και σ’ αυτόν τον κοινωνικό πόλεμο, πάντα ο χαμένος ήταν ο ίδιος: ο κολλήγος.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

ΥΓ. Το παρόν ιστοσημείωμα θα μπορούσε να έχει τον τίτλο: «Μάθημα 2ον: έφοδος στους αστυνομικούς»… Αλλά αυτό το… κενό θα το καλύψει η Ελευθεροτυπία

Advertisements
Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη Ετικέτες: ,
  1. 05/01/2009 στο 10:11

    Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Χρήστο… Δημοσιεύθηκε από Χ. Μόρφος στο 12/12/2008

    […]

    ΥΓ. Και πού ‘σαι Χρήστο!

    Εκεί έξω να προσέχεις!

    Οι σφαίρες, οι μολότωφ, τα καδρόνια και οι λέξεις μόνον το μυαλό σου σημαδεύουν.

    Το Παλαιό Καθεστώς τους, Χρήστο, ψυχορραγεί κι αυτό το κάνει πιο επικίνδυνο.

    Και, αν μπορείς, μην τους αφήσεις να το αναπαλαιώσουν.

    Γιατί και το Νέο Καθεστώς πάλι “στην απέξω” θα σε ‘χει Χρήστο…

    Γιατί, εσένα Χρήστο, πάντα σε θέλουν -ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ- μόνον για τροφή στα κανόνια και στις λέξεις τους…

    Γιατί, ρε Χρήστο, στην τελική, κανείς τους δεν σε ξέχασε!

    Κανείς τους δεν έμαθε ποτέ ότι εσύ υπάρχεις…

  2. 05/01/2009 στο 10:38

    Μόλις το διάβασα και το προσθέτω:

    Κοινωνική έκρηξη και πολιτικό νόημα Του Φώτη Τερζάκη

    «[…] Αλλιώς δεν θα μπορούμε καν να μιλάμε πλέον για «κοινωνικές εξεγέρσεις» αλλά μάλλον για κοινωνικό πόλεμο, χωρίς λόγο και χωρίς κανόνες, χωρίς αυτοσυντηρητικούς μηχανισμούς, μέσα στον οποίον θα καταποντιστούν οι κοινωνίες της θεσμοποιημένης ανισότητας μαζί με το ίδιο το λεηλατημένο περιβάλλον.»

  3. 05/01/2009 στο 10:43

    Και επίσης:

    Τα ψεύτικα μοντέλα επανάστασης (..το βρώμικο κράτος είναι πάντα εδώ…) 11 Δεκεμβρίου

    «Ο βρώμικος λοίπόν ρόλος του κράτους που βρίσκεται; Στην ολόπλευρη προβολή του αδιέξοδου ξεσπάσματος ως πρότυπο επαναστατικής δράσης. Δεν σας κάνει εντύπωση άραγε που αμέσως μας μιλήσανε – καλά η “Ελευθεροτυπία” τό’χει πάρει εργολαβία -για την εξέγερση της γενιάς των 700 ευρώ; Κι από κοντά το επαναστατικό BBC,οι λαοκρατικές Le Monde και Figaro, η εργατική El Pais , και ο τυπωμένος σε απαλλοτριωμένα πιεστήρια Spiegel; Μα, όσοι πληρώνονται με 700 γιούρα -και λιγότερα -είναι στη Θεσσαλονίκη, που ξέρω, δεκάδες χιλιάδες.. Κι οι περιθωριοποιημένοι αλλοδαποί πιτσιρικάδες άλλοι τόσοι. Θα είχε γίνει στάχτη και μπούρμπερη ο Εύοσμος, η Τούμπα, ο Επτάλοφος, η Πολίχνη. Όπως στάχτη και μπούρμπερη έγινε το Παρίσι το 1871. Όπως κάηκε το Παρίσι πέρσι τέτοιο καιρό.

    Φόρα παρτίδα είναι το κόλπο: αγαναχτείς, είσαι κακοπληρωμένος, βλέπεις γύρω σου Βατοπαίδια, δικαστικά κυκλώματα, σου τάξανε λάϊφσταϊλ και χαϊλίκι, βλέπεις τη ζωή να απομακρύνεται. Θέλεις να “επαναστατήσεις”. Έτσι θα το κάνεις. Φωτιά παντού. Δράσε αυθόρμητα. Ούτε βήμα παραπέρα όμως παραμονεύει ο …Στάλιν και το ΚΚΕ που “φοβάται” ότι δεν μπορεί να ελέγξει. Ενώ το κράτος από την άλλη δεν..φοβάται αυτό που δεν μπορεί να ελέγξει έτσι;

    Τρέμει. Τρέμει το φάντασμα του Δεκέμβρη του ‘44. Και να τελειώνουν τα παραμύθια.

    Στο παιχνίδι ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με εξέγερση είναι χωμένοι όλοι: το ΛΑΟΣ -που μιλάει ήδη για τρομοκράτες – η κυβέρνηση, το ΠαΣοΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, που καθαρίζει για το σύστημα τη μπουγάδα: είστε η εξέγερση, είστε αυθόρμητο κίνημα όπως ο Μάης του ‘68, εμπρός γενιά των 700 € κλπ. “Νομιμοποιεί” το παραμύθι του κράτους για ψευτοεπανάσταση.Την ίδια στιγμή, που όπως θυμάστε είχαμε πει και στην περίπτωση του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης ήδη από το Μάρτη, όπου είναι “εξουσία” λειτουργεί απεργοσπαστικά και κατασταλτικά.

    Αυτά παίδες. Θέλει τσάκισμα η βρώμικη προσπάθεια του βρώμικου κράτους να καταστείλει προληπτικά σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο τα όποια (λιγότερα σήμερα πολλαπλάσια αύριο) επαναστατικά σκιρτήματα λαού και νεολαίας. Το χόντρυναν ήδη το παιχνίδι..»

  4. 05/01/2009 στο 10:46

    @ Χρήστο

    Καλή Χρονιά! (τι; πως;)

    Τη φράση «κοινωνικός πόλεμος» μέχρι σήμερα την χρησιμοποιούσαμε συνήθως όταν θέλαμε να μιλήσουμε για πόλεμο μεταξύ τάξεων ή μεγάλων κοινωνικών ομάδων που έριζαν για την κατανομή του πλούτου ή της εξουσίας. Νομίζω.
    Αυτό που βλέπεις και εσύ, υποθέτω, να αχνοφέγγει στο βάθος της κατάρρευσης του νεοελληνικού κοινωνικού μορφώματος, είναι «πόλεμος» μεταξύ συμμοριών (κρατικών, παρακρατικών, αντικρατικών, υπερκρατικών, κλπ) ή κοινωνικός κανιβαλισμός. Σημαίνει άραγε κάτι σήμερα ο όρος «κοινωνικός πόλεμος» ή πρέπει να αντικατασταθεί;

  5. 05/01/2009 στο 10:52

    Με πρόλαβε ο Τερζάκης!

    Να προσθέσω και κάτι ακόμη. Οι μαλάκες που γάζωσαν τους μπάτσους (αν δεν ήταν σε διατεταγμένη υπηρεσία), θα αργήσουν να καταλάβουν ότι δεν είναι σήμερα 1985 ούτε οι ίδιοι 17Ν. Όταν θα το καταλάβουν θα είναι μάλλον πολύ αργά…

  6. 05/01/2009 στο 11:04

    @ εξαποδω

    Καλημέρα, καλή βδομάδα, καλή χρονιά! [πώωωως;]

    Έχεις δίκιο για τον όρο «κοινωνικός πόλεμος». Έτσι τη χρησιμοποιούσαμε, αλλά έτσι πια δεν νομίζω ότι μπορούμε να χρησιμοποιούμε τον οποιοδήποτε όρο. Χρειαζόμαστε καινούργιους όρους, χρειαζόμαστε καινούργιους ορισμούς, οι παλιοί σβήνουν μαζί με τον κόσμο που τους γέννησε. Χρειαζόμαστε καινούργια θεωρία, εν ολίγοις. Δηλαδή, χρειαζόμαστε μια καινούργια περιγραφή του υπάρχοντος.

    Δεν θα έλεγα ότι είναι «πόλεμος» μεταξύ συμμοριών. Εισβολή «βαρβάρων» θα έλεγα ότι είναι. Εισβολή σε μια καταρρέουσα αυτοκρατορία [αυτοκρατορία με την έννοια του πολιτικού-οικονομικού μοντέλου που έχει επιβληθεί πια σ’ ολόκληρο τον κόσμο – και έχει φτάσει στα όριά του – κατά την ταπεινή μου γνώμη].

    Τώρα, αν αυτοί οι «βάρβαροι» είναι το νέο [;] επαναστατικό [ποιο;] υποκείμενο [τι;] της ιστορίας [ποιανής;] δεν το ξέρω. Ή, μάλλον, δεν το βλέπω.

    Και νομίζω ότι ο «κοινωνικός κανιβαλισμός» [πολύ ωραίος όρος!], αυτόν που τουλάχιστον εγώ παρατηρώ εδώ και 20 χρόνια στη γλυκιά μας πατρίδα, παίρνει νέα μορφή. Από «απρόσωπος» και «άυλος» και «συναισθηματικός», περνάει στο στάδιο του «προσωπικού» και του «υλικού». Δηλαδή, από έναν απρόσωπο-συναισθηματικό κανιβαλισμό περνάμε σε έναν προσωπικό και «ξεσπασματικό» και υλικό [εξ ου και «συμμοριακό»] πόλεμο όλων εναντίον όλων… Ίδωμεν…

  7. 05/01/2009 στο 11:09

    @ εξαποδω [#5]

    Δεν νομίζω ότι οι μαλάκες είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία [αν και ποτέ δεν ξέρεις…]. Θιασώτες του ένοπλου υπήρχαν πάντα εκεί γύρω. Και οι μη-θιασώτες μάλιστα του ένοπλου φοβόντουσαν, μεσούντων των επεισοδίων, ότι θα την κάναν τη μαλακία [σχεδόν ως προβοκάτσια]. Δεν υπάρχει τίποτα το -παλιό- ιδεολογικό πια: βρισκόμαστε στο στάδιο «καλοί καουμπόυδες» εναντίον «κακών ινδιάνων». Το ποιος είναι ποιος δεν το ξέρω. Κι εδώ που βρισκόμαστε ίσως να μην έχει καμιά σημασία. Άλλα πράγματα παίζουν…

  8. 05/01/2009 στο 11:30

    3:1 παίζει ότι οι «δράστες» ήταν «μπάτσοι- γουρούνια- δολοφόνοι- προβοκάτορες» που πυροβολήσαν για να σκοτώσουν «συναδέρφους» τους, για να γυρίσουν την κοινή γνώμη… Άλλωστε στο Ελλαντιστάν μόνο οι μπάτσοι σκοτώνουν, όπως μόνο οι μπάτσοι κάνουν εμπόριο ναρκωτικών… Πρώτη φορά βλέπω δημόσιου υπάλληλους στο Ελλαντιστάν να δουλεύουν με περισσό ζήλο κι υπερωρίες… Βέβαια αν δούλευαν και τα άλλα κρατοκοπρόσκυλα έτσι, δε θα είχαμε κανένα πρόβλημα… Αλλά οι υπόλοιποι έχουν την πνευματική προστασία της Αριστεράς… Και μη τυχόν κι ανοίξει μαγαζί την Κυριακή…

    Πως είχαμε πει; Ότι ο αντιεξουσιαστής θέλει και τον προβοκάτορά του; Εδώ το έργο είναι υπερπαραγωγή κι οι «συντελεστές απειράριθμοι»… Βλέπεις το σενάριο των προβοκατόρων είναι άπειρο ενώ βουλώνει και τρύπες στη σκέψη…

    Κι όποιος θέλει πιστεύει ότι όλα ήταν «αυθόρμητα»…

    Να δεις πως το είπε ο Σολζενίτσυν; Α να θυμήθηκα:
    Κάθε «πόλεμος» είναι μια αφορμή για ένα τυρανικό καθεστώς…»

  9. 05/01/2009 στο 11:30

    Καλή Χρονιά στο κέφι, γιατί σε άλλα βλέπω νέφη…
    🙂

    Γιατί, εσένα Χρήστο, πάντα σε θέλουν -ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ- μόνον για τροφή στα κανόνια και στις λέξεις τους…

    Νομίζω… η πιο αληθινή σου φράση, που πραγματικά «you can say that again» (and you DID).
    Εμ, ΤΙ να κάνουμε; Τα μεταξωτά βρακιά της ανάλυσης συνομωσιών θέλουν και επιδέξιους κώλους (στρωμένους στο διάβασμα ΧΩΡΙΣ παράνοια)… Δεν μπορεί όποιος-όποιος να διαβάζει Μόρφο και να μην… παρα-μορφώνεται! α χα χα
    (όλο το φταίξιμο είναι ΤΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Χρήστο)

  10. 05/01/2009 στο 11:39

    @ Cacofonix

    Ανάθεμά με, αν κατάλαβα τίποτα…

    @ omadeon

    Καλή χρονιά!

    Α, όχι. Το λάθος δεν είναι των αναγνωστών. Το λάθος είναι του γραφιά. Γιατί δεν γράφει αυτά που ο καθένας τους θα ήθελε να διαβάσει. Και πώς άραγε γίνεται να μείνουν όλοι τους ικανοποιημένοι;

  11. 05/01/2009 στο 11:45

    Α, όχι. Το λάθος δεν είναι των αναγνωστών. Το λάθος είναι του γραφιά. Γιατί δεν γράφει αυτά που ο καθένας τους θα ήθελε να διαβάσει. Και πώς άραγε γίνεται να μείνουν όλοι τους ικανοποιημένοι;

    Δεν ξέρω αγαπητέ Χρήστο, αν διάβαζα ΜΟΝΟ όσα με ικανοποιούν, θάμουν ακόμη στην 1η δημοτικού (με ΠΑΙΔΙΚΑ παραμύθια για να μάθω την Αλφαβήτα…)
    1η δημοτικού – Ε, κάτι είναι κι αυτό, ανώτερο (αν μη τι άλλο) του… νηπιαγωγείου! 🙂

  12. 05/01/2009 στο 12:00

    @ omadeon

    Και όμως, υπάρχουν ακόμα και αναγνώστες επιπέδου βρεφονηπιακού σταθμού για να μην πω μαιευτηρίου. 🙂 [Και αντίστοιχοι γραφιάδες, βέβαια…]

  13. 05/01/2009 στο 12:36

    @Χρήστο
    Δώσε στο λαό Μίκυ Μάους!
    Η σαπίλα του Σκρουτζ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ… 🙂

  14. 05/01/2009 στο 12:53

    @ omadeon

    Φρόντισα ήδη με νεότερο ποστάκι… 🙂

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: