Αρχείο

Archive for 08/01/2009

Ολίγες σκόρπιες και ανεπίκαιρες σκέψεις

Οι σκόρπιες και «ανεπίκαιρες» σκέψεις που ακολουθούν ξεκίνησαν ως σχόλιο, το οποίο θα περιείχε απλώς ένα λινκάκι προς μια ενδιαφέρουσα ανάλυση του Γιώργου Καραμπελιά. Μετά σκέφτηκα να προσθέσω και μια-δυο παρατηρήσεις, μετά «θυμήθηκα» να συμφωνωδιαφωνήσω -επί… γενικού- με τον Γ.Κ., και εκείνη ακριβώς τη στιγμή, κάποια εγκεφαλικά μου κύματα… εποστρακίστηκαν σε νεκρά φαιά κύτταρα και πήραν μια ανεξέλεγκτη πορεία. Αυτή η εγκεφαλική οχλαγωγία συνεχίστηκε ως… αυτοψυχανάλυση… Διαβάστε τα όσα ακολουθούν με δική σας ευθύνη. Και μην αρχίσετε το «μπίρι-μπίρι» στα σχόλια. Πληζ! Αν θέλετε να σχολιάσετε το κείμενο του Γ.Κ. μπορείτε να το κάνετε εκεί που θα το διαβάσετε…

_ _ _ _ _ _ _

Επειδή ξέρω ότι είστε διαβαστεροί, και επειδή όλοι μας είμαστε ολίγον τι μανιχαϊστές [κι ας λέει ο omadeon (καλημέρα Γιώργο!)], αλλά και επειδή όλοι προσπαθούμε να ξεφύγουμε απ’ αυτόν τον μανιχαϊσμό [ε, καλά, οι περισσότεροι προσπαθούν να ξεφύγουν θέλοντας να επιβάλλουν τον δικό τους πάνω στους άλλους 😉 ], ιδού και μια ανάλυση του

Γιώργου Καραμπελιά Εξέγερση ή «Πορτοκαλί Επανάσταση»

που δημοσιεύεται στο ιστολόγιο του Άρδην και θα δημοσιευτεί -και εντύπως- στη Ρήξη που θα κυκλοφορήσει μεθαύριο.

Με τον Καραμπελιά συμφωνώ σε γενικές γραμμές, και διαφωνώ -επίσης!- σε γενικές γραμμές. Περισσότερο συμφωνώ, όμως, παρά διαφωνώ. Ή, μάλλον, για να το θέσω… κομψότερα και σωστότερα, δεν είναι θέμα διαφωνίας ή συμφωνίας. Είναι θέμα προσέγγισης ή, αν προτιμάτε, οπτικής γωνίας. Ο Γ.Κ., λόγω βιωμάτων, δηλαδή λόγω εμπειρίας, δηλαδή λόγω της δικής του προσωπικής πορείας σ’ αυτόν τον τόπο και σ’ αυτόν τον κόσμο, βλέπει τα πράγματα περισσότερο… πολιτικοκεντρικά, περισσότερο ελληνοκεντρικά, περισσότερο ιστορικοκεντρικά από ό,τι εγώ.

Ας πούμε, για παράδειγμα, ότι τον Καραμπελιά, λόγω του αριστερού παρελθόντος και παρόντος του, τον «πληγώνει» περισσότερο ο «εθνομηδενισμός της αριστεράς» απ’ ό,τι εμένα. Λόγω του ότι πολύ δύσκολα θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου αριστερό, ό,τι και να κάνει η Αριστερά μπορεί να με ενοχλεί, μπορεί να με εξοργίζει, αλλά δεν μπορεί να με «πληγώσει». Ακόμα κι αν αύριο το πρωί εξαϋλωνόταν, δεν θα με χαλούσε καθόλου [ούτως ή άλλως, η Αριστερά και η Δεξιά θα εξαϋλωθούν μαζί με το σύστημα που τις γέννησε].

Για τον «εθνομηδενισμό» τι να είπω; Κι αν το είπω θα γίνει εδώ μέσα της κακομοίρας 😉 . Να πω μόνον ότι αν μπορούσα να πατήσω αυτή τη στιγμή ένα κουμπάκι και να εξαφανιστούν όλα τα έθνη του κόσμου δεν θα με χαλούσε καθόλου μα καθόλου.

Αλλά, διάολε!, αυτό που με χαλάει είναι το γεγονός ότι θα πρέπει να διαλυθεί το έθνος στο οποίο, καλώς ή κακώς, έτυχε να ανήκω, ενώ για όλα τα υπόλοιπα ισχύει το «έλα μωρέ, εντάξει…» Δεν είναι και τόσο κομψός τρόπος προσέγγισης νομίζω…

Και τώρα μου ήρθε και κάτι άλλο στο νου.

Εκεί, λίγο μετά το 1970, ο σύντροφος Βουαγιέ είχε κυκλοφορήσει μια αφίσα με τίτλο «Βίλχελμ Ράιχ – Τρόπος Χρήσης» [κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις εκδ. Ελεύθερος Τύπος].

Τι έλεγε ο σ. Βουαγιέ; [Μεταφέρω από μνήμης.] Πως ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι η άθλια άμυνά του απέναντι στην αθλιότητα του κόσμου. Και πως καλό θα ήταν να τον στείλουμε [τον χαρακτήρα] στον αγύριστο. Αλλά [πάντα υπάρχει ένα «αλλά»], κάνοντας κάποιος «κατά μέτωπον» επίθεση στον χαρακτήρα του το μόνο που θα πετύχει είναι να διαλύσει τον ίδιο του τον εαυτό…

Το πιάσατε το υπονοούμενο… Η γλώσσα, η κουλτούρα, η θρησκεία [και όλα τα υπόλοιπα που συναποτελούν αυτό που ονομάζουμε «έθνος»] αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του ατομικού χαρακτήρα του καθενός μας, ο «χώρος» μέσα στον οποίο μεγαλώσαμε και μέσα στον οποίο ζούμε. Κι αυτός ο «εξωτερικός χώρος» γίνεται σιγά-σιγά «εσωτερικός χώρος». Προσπαθώντας κανείς να ξεριζώσει το «έθνος» από μέσα του, το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να διαλύσει τον ίδιο του τον εαυτό… Και δεν το συζητάω καν γι’ αυτούς που προσπαθούν να ξεριζώσουν το «εσωτερικό έθνος» των άλλων…

Θα μου πει κάποιος: «Μα και συ λες τα ίδια μ’ αυτούς που μιλάνε για εθνική ταυτότητα».

Δεν θα το έλεγα. Ας το θέσω ως εξής: η εθνική ταυτότητα ενός λαού είναι η άθλια άμυνά του απέναντι στην αθλιότητα του κόσμου. Καλό θα ήταν να την ξεφορτωθούμε, αλλά το να ξεφορτωθείς την δική σου άθλια άμυνα, δεν σημαίνει -σε καμία περίπτωση!- ότι θα πάψει να υφίσταται και η αθλιότητα του κόσμου. Και σε ατομικό επίπεδο, το να ξεφορτωθείς εσύ τον χαρακτήρα σου, χωρίς να τον ξεφορτωθεί κανένας άλλος, σημαίνει ένα και μοναδικό πράγμα: την ισοπέδωσή σου, τη διάλυσή του, την μη-ύπαρξή σου.

Τώρα, το πώς θα λυθούν αυτά τα «ατομοκεντρικά» και «εθνοκεντρικά» «προβληματάκια» δεν το γνωρίζω. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι δεν θα αφήσω ούτε αυτούς, ούτε τους άλλους, ούτε και κανέναν άλλον να τα «λύσουν» για μένα [για να παραφράσω και το αγαπημένο τσιτάτο του Σανγκουινέτι από το βιβλίο του «περί κράτους και τρομοκρατίας», που γνωρίζει μια αμφίβολη δημοσιότητα αυτές τις μέρες στη χώρα μας…]

Αλλά ήδη φτάσαμε πολύ μακριά…

Ας επιστρέψουμε στις -γενικές- «διαφωνίες» μου με τον Καραμπελιά. [Θα έλεγε κανείς ότι τον αδικώ τον άνθρωπο, αφού αντί να μιλήσω για το συγκεκριμένο κείμενό του, κάθομαι και… αυτοψυχαναλύομαι. Μα, τελικά, ο ύστατος σκοπός ενός κειμένου δεν είναι το να σε κάνει να σκεφτείς «επί προσωπικού»; Να σου δώσει αφορμές; Να ξεκαθαρίσεις κάποια πράγματα; Ε, αυτό, «μου» έκανε το κείμενο του Γ.Κ. Ένα μικρό κλικ. Ως προς αυτό πέτυχε απολύτως τον σκοπό του. Thanx Γιώργο!]

Σε σχέση με τον Γ.Κ. είμαι τελείως «απολίτικος» – αν υπάρχει κάτι τελείως απολίτικο σ’ έναν κόσμο όταν μιλάς για τον ίδιο τον κόσμο. Όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, η πολιτική αφορά την διακυβερνησιμότητα του κόσμου, το τι μέλλει γενέσθαι, το τι πρέπει να κάνουμε για να είναι ο κόσμος όπως θα έπρεπε να είναι και ούτω καθεξής. Πολύ… αρχαϊκός ορισμός, το ξέρω, παρακαλώ τους πολιτικούς επιστήμονες να μην αρχίσουν τις διαλέξεις 😉 Η πολιτική, εν ολίγοις, είναι για μένα μια σύνθεση. Μια σύνθεση του ενός και του άλλου και εκείνου… για να πάμε παρακάτω. Μ’ αυτή την έννοια, ο Γ.Κ. είναι πολιτικό πρόσωπο. Εγώ δεν είμαι.

Δεκάρα δεν δίνω για το όποιο «παρακάτω».

Αν και τώρα, που το καλοσκέφτομαι, πάλι μπούρδες λέω… Ακόμα και ο… ατομικός ορισμός της «εθνικής ταυτότητας», που επιχείρησα παραπάνω, κι αυτός «πολιτική» είναι. Ας το θέσω, λοιπόν, διαφορετικά. Πολύ απλά δεν γουστάρω τις συλλογικότητες της πολιτικής. Μμμμ! Πάλι μπουρδολογώ…

«Μοτέρ! Πάμε ξανά!» Ας πούμε ότι, λόγω πολιτικών καταβολών, με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο η θεωρία από την πράξη. Κι αυτές οι καταβολές «μού λένε» πως η θεωρία είναι η περιγραφή αυτού που κάνουμε, και πως το τι θα κάνουμε στο μέλλον θα το βρούμε στην πορεία… Χμμμ… Κάπως έτσι… Κάπως καλύτερα…

Και επειδή όλα τα πράγματα, όπως η… αυτοψυχανάλυση, έχουν το τέλος που τους πρέπει, ας επιστρέψουμε στο κείμενο του Γ.Κ.

Και, συγκεκριμένα, στον τίτλο του: «Εξέγερση ή «Πορτοκαλί Επανάσταση»;».

Ο Γ.Κ., ως περισσότερο -σε σχέση με μένα- πολιτικό ον, το θέτει πολύ σωστά, και συμφωνώ απολύτως μαζί του. Ούτε εξέγερση ήταν τα «Δεκεμβριανά του 2008», αλλά ούτε και «Πορτοκαλί Επανάσταση».Τι σας έλεγα παραπάνω για τη «σύνθεση»;

Διότι έχω βαρεθεί ν’ ακούω -live- φίλους αναρχοέτσι να μιλάνε σε όλους τους τόνους για την «εξέγερση» και να καταγγέλλουν τις «κωλοφυλλάδες» και τα «κωλοκάναλα» που «πήραν γραμμή» να μην αναφέρονται σε εξέγερση, και επίσης έχω βαρεθεί να διαβάζω μπούρδες για «πορτοκαλί επανάσταση». Ούτε το ένα, βέβαια, συνέβη ούτε το άλλο. Μπορεί κάτι απ’ τα δύο να συμβεί αύριο ή μεθαύριο, αλλά τον Δεκέμβρη -λυπάμαι πολύ!- δεν συνέβη τίποτα απ’ τα δύο.

Τι συνέβη; Θα έλεγα ότι ήταν ένας συνδυασμός «εισβολής βαρβάρων» [νέου τύπου] και «εξέγερσης» [παλαιού και νέου τύπου ταυτόχρονα]. Μας λείπουν όροι, αλλά προσπαθούμε…

Κάπου εδώ θα πρέπει να σας αποχωριστώ. Πάω να ξαναδιαβάσω το κείμενο του Γιώργου. Ξέχασα τι έλεγε…


ΥΓ 1. Σίγουρα κάποιος… ψυχαναλυτής έχασε σήμερα το μεροκάματο… Συμβαίνουν αυτά σε περιόδους οικονομικής κρίσης. Υποχρεωνόμαστε να μάθουμε τέχνες για να κάνουμε κάποια πράγματα πιο οικονομικά… 😉

ΥΓ 2. Αυτό το ιστοσημείωμα ήταν έτοιμο για δημοσίευση, όταν «ανακάλυψα» κι άλλο -επίσης «φρέσκο»!- κείμενο του Καραμπελιά: Ο μηδενισμός είναι τέκνο του εθνομηδενισμού.  Κι επειδή μού τελείωσε η σημερινή αυτοψυχαναλυτική συνεδρία, καναδυό -χύμα- ερωτήματα. Και ο εθνομηδενισμός ποιανού τέκνο είναι; Και η «παράδοση» [αυτό το απολίθωμα του «γνήσιου] ποιανού τέκνο είναι; Διότι δεν θερίζουν ό,τι έσπειραν μόνον οι εθνομηδενιστές…