Αρχική > Αφασιαλάνδη > Ολίγες σκόρπιες και ανεπίκαιρες σκέψεις

Ολίγες σκόρπιες και ανεπίκαιρες σκέψεις

08/01/2009

Οι σκόρπιες και «ανεπίκαιρες» σκέψεις που ακολουθούν ξεκίνησαν ως σχόλιο, το οποίο θα περιείχε απλώς ένα λινκάκι προς μια ενδιαφέρουσα ανάλυση του Γιώργου Καραμπελιά. Μετά σκέφτηκα να προσθέσω και μια-δυο παρατηρήσεις, μετά «θυμήθηκα» να συμφωνωδιαφωνήσω -επί… γενικού- με τον Γ.Κ., και εκείνη ακριβώς τη στιγμή, κάποια εγκεφαλικά μου κύματα… εποστρακίστηκαν σε νεκρά φαιά κύτταρα και πήραν μια ανεξέλεγκτη πορεία. Αυτή η εγκεφαλική οχλαγωγία συνεχίστηκε ως… αυτοψυχανάλυση… Διαβάστε τα όσα ακολουθούν με δική σας ευθύνη. Και μην αρχίσετε το «μπίρι-μπίρι» στα σχόλια. Πληζ! Αν θέλετε να σχολιάσετε το κείμενο του Γ.Κ. μπορείτε να το κάνετε εκεί που θα το διαβάσετε…

_ _ _ _ _ _ _

Επειδή ξέρω ότι είστε διαβαστεροί, και επειδή όλοι μας είμαστε ολίγον τι μανιχαϊστές [κι ας λέει ο omadeon (καλημέρα Γιώργο!)], αλλά και επειδή όλοι προσπαθούμε να ξεφύγουμε απ’ αυτόν τον μανιχαϊσμό [ε, καλά, οι περισσότεροι προσπαθούν να ξεφύγουν θέλοντας να επιβάλλουν τον δικό τους πάνω στους άλλους 😉 ], ιδού και μια ανάλυση του

Γιώργου Καραμπελιά Εξέγερση ή «Πορτοκαλί Επανάσταση»

που δημοσιεύεται στο ιστολόγιο του Άρδην και θα δημοσιευτεί -και εντύπως- στη Ρήξη που θα κυκλοφορήσει μεθαύριο.

Με τον Καραμπελιά συμφωνώ σε γενικές γραμμές, και διαφωνώ -επίσης!- σε γενικές γραμμές. Περισσότερο συμφωνώ, όμως, παρά διαφωνώ. Ή, μάλλον, για να το θέσω… κομψότερα και σωστότερα, δεν είναι θέμα διαφωνίας ή συμφωνίας. Είναι θέμα προσέγγισης ή, αν προτιμάτε, οπτικής γωνίας. Ο Γ.Κ., λόγω βιωμάτων, δηλαδή λόγω εμπειρίας, δηλαδή λόγω της δικής του προσωπικής πορείας σ’ αυτόν τον τόπο και σ’ αυτόν τον κόσμο, βλέπει τα πράγματα περισσότερο… πολιτικοκεντρικά, περισσότερο ελληνοκεντρικά, περισσότερο ιστορικοκεντρικά από ό,τι εγώ.

Ας πούμε, για παράδειγμα, ότι τον Καραμπελιά, λόγω του αριστερού παρελθόντος και παρόντος του, τον «πληγώνει» περισσότερο ο «εθνομηδενισμός της αριστεράς» απ’ ό,τι εμένα. Λόγω του ότι πολύ δύσκολα θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου αριστερό, ό,τι και να κάνει η Αριστερά μπορεί να με ενοχλεί, μπορεί να με εξοργίζει, αλλά δεν μπορεί να με «πληγώσει». Ακόμα κι αν αύριο το πρωί εξαϋλωνόταν, δεν θα με χαλούσε καθόλου [ούτως ή άλλως, η Αριστερά και η Δεξιά θα εξαϋλωθούν μαζί με το σύστημα που τις γέννησε].

Για τον «εθνομηδενισμό» τι να είπω; Κι αν το είπω θα γίνει εδώ μέσα της κακομοίρας 😉 . Να πω μόνον ότι αν μπορούσα να πατήσω αυτή τη στιγμή ένα κουμπάκι και να εξαφανιστούν όλα τα έθνη του κόσμου δεν θα με χαλούσε καθόλου μα καθόλου.

Αλλά, διάολε!, αυτό που με χαλάει είναι το γεγονός ότι θα πρέπει να διαλυθεί το έθνος στο οποίο, καλώς ή κακώς, έτυχε να ανήκω, ενώ για όλα τα υπόλοιπα ισχύει το «έλα μωρέ, εντάξει…» Δεν είναι και τόσο κομψός τρόπος προσέγγισης νομίζω…

Και τώρα μου ήρθε και κάτι άλλο στο νου.

Εκεί, λίγο μετά το 1970, ο σύντροφος Βουαγιέ είχε κυκλοφορήσει μια αφίσα με τίτλο «Βίλχελμ Ράιχ – Τρόπος Χρήσης» [κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις εκδ. Ελεύθερος Τύπος].

Τι έλεγε ο σ. Βουαγιέ; [Μεταφέρω από μνήμης.] Πως ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι η άθλια άμυνά του απέναντι στην αθλιότητα του κόσμου. Και πως καλό θα ήταν να τον στείλουμε [τον χαρακτήρα] στον αγύριστο. Αλλά [πάντα υπάρχει ένα «αλλά»], κάνοντας κάποιος «κατά μέτωπον» επίθεση στον χαρακτήρα του το μόνο που θα πετύχει είναι να διαλύσει τον ίδιο του τον εαυτό…

Το πιάσατε το υπονοούμενο… Η γλώσσα, η κουλτούρα, η θρησκεία [και όλα τα υπόλοιπα που συναποτελούν αυτό που ονομάζουμε «έθνος»] αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του ατομικού χαρακτήρα του καθενός μας, ο «χώρος» μέσα στον οποίο μεγαλώσαμε και μέσα στον οποίο ζούμε. Κι αυτός ο «εξωτερικός χώρος» γίνεται σιγά-σιγά «εσωτερικός χώρος». Προσπαθώντας κανείς να ξεριζώσει το «έθνος» από μέσα του, το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να διαλύσει τον ίδιο του τον εαυτό… Και δεν το συζητάω καν γι’ αυτούς που προσπαθούν να ξεριζώσουν το «εσωτερικό έθνος» των άλλων…

Θα μου πει κάποιος: «Μα και συ λες τα ίδια μ’ αυτούς που μιλάνε για εθνική ταυτότητα».

Δεν θα το έλεγα. Ας το θέσω ως εξής: η εθνική ταυτότητα ενός λαού είναι η άθλια άμυνά του απέναντι στην αθλιότητα του κόσμου. Καλό θα ήταν να την ξεφορτωθούμε, αλλά το να ξεφορτωθείς την δική σου άθλια άμυνα, δεν σημαίνει -σε καμία περίπτωση!- ότι θα πάψει να υφίσταται και η αθλιότητα του κόσμου. Και σε ατομικό επίπεδο, το να ξεφορτωθείς εσύ τον χαρακτήρα σου, χωρίς να τον ξεφορτωθεί κανένας άλλος, σημαίνει ένα και μοναδικό πράγμα: την ισοπέδωσή σου, τη διάλυσή του, την μη-ύπαρξή σου.

Τώρα, το πώς θα λυθούν αυτά τα «ατομοκεντρικά» και «εθνοκεντρικά» «προβληματάκια» δεν το γνωρίζω. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι δεν θα αφήσω ούτε αυτούς, ούτε τους άλλους, ούτε και κανέναν άλλον να τα «λύσουν» για μένα [για να παραφράσω και το αγαπημένο τσιτάτο του Σανγκουινέτι από το βιβλίο του «περί κράτους και τρομοκρατίας», που γνωρίζει μια αμφίβολη δημοσιότητα αυτές τις μέρες στη χώρα μας…]

Αλλά ήδη φτάσαμε πολύ μακριά…

Ας επιστρέψουμε στις -γενικές- «διαφωνίες» μου με τον Καραμπελιά. [Θα έλεγε κανείς ότι τον αδικώ τον άνθρωπο, αφού αντί να μιλήσω για το συγκεκριμένο κείμενό του, κάθομαι και… αυτοψυχαναλύομαι. Μα, τελικά, ο ύστατος σκοπός ενός κειμένου δεν είναι το να σε κάνει να σκεφτείς «επί προσωπικού»; Να σου δώσει αφορμές; Να ξεκαθαρίσεις κάποια πράγματα; Ε, αυτό, «μου» έκανε το κείμενο του Γ.Κ. Ένα μικρό κλικ. Ως προς αυτό πέτυχε απολύτως τον σκοπό του. Thanx Γιώργο!]

Σε σχέση με τον Γ.Κ. είμαι τελείως «απολίτικος» – αν υπάρχει κάτι τελείως απολίτικο σ’ έναν κόσμο όταν μιλάς για τον ίδιο τον κόσμο. Όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, η πολιτική αφορά την διακυβερνησιμότητα του κόσμου, το τι μέλλει γενέσθαι, το τι πρέπει να κάνουμε για να είναι ο κόσμος όπως θα έπρεπε να είναι και ούτω καθεξής. Πολύ… αρχαϊκός ορισμός, το ξέρω, παρακαλώ τους πολιτικούς επιστήμονες να μην αρχίσουν τις διαλέξεις 😉 Η πολιτική, εν ολίγοις, είναι για μένα μια σύνθεση. Μια σύνθεση του ενός και του άλλου και εκείνου… για να πάμε παρακάτω. Μ’ αυτή την έννοια, ο Γ.Κ. είναι πολιτικό πρόσωπο. Εγώ δεν είμαι.

Δεκάρα δεν δίνω για το όποιο «παρακάτω».

Αν και τώρα, που το καλοσκέφτομαι, πάλι μπούρδες λέω… Ακόμα και ο… ατομικός ορισμός της «εθνικής ταυτότητας», που επιχείρησα παραπάνω, κι αυτός «πολιτική» είναι. Ας το θέσω, λοιπόν, διαφορετικά. Πολύ απλά δεν γουστάρω τις συλλογικότητες της πολιτικής. Μμμμ! Πάλι μπουρδολογώ…

«Μοτέρ! Πάμε ξανά!» Ας πούμε ότι, λόγω πολιτικών καταβολών, με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο η θεωρία από την πράξη. Κι αυτές οι καταβολές «μού λένε» πως η θεωρία είναι η περιγραφή αυτού που κάνουμε, και πως το τι θα κάνουμε στο μέλλον θα το βρούμε στην πορεία… Χμμμ… Κάπως έτσι… Κάπως καλύτερα…

Και επειδή όλα τα πράγματα, όπως η… αυτοψυχανάλυση, έχουν το τέλος που τους πρέπει, ας επιστρέψουμε στο κείμενο του Γ.Κ.

Και, συγκεκριμένα, στον τίτλο του: «Εξέγερση ή «Πορτοκαλί Επανάσταση»;».

Ο Γ.Κ., ως περισσότερο -σε σχέση με μένα- πολιτικό ον, το θέτει πολύ σωστά, και συμφωνώ απολύτως μαζί του. Ούτε εξέγερση ήταν τα «Δεκεμβριανά του 2008», αλλά ούτε και «Πορτοκαλί Επανάσταση».Τι σας έλεγα παραπάνω για τη «σύνθεση»;

Διότι έχω βαρεθεί ν’ ακούω -live- φίλους αναρχοέτσι να μιλάνε σε όλους τους τόνους για την «εξέγερση» και να καταγγέλλουν τις «κωλοφυλλάδες» και τα «κωλοκάναλα» που «πήραν γραμμή» να μην αναφέρονται σε εξέγερση, και επίσης έχω βαρεθεί να διαβάζω μπούρδες για «πορτοκαλί επανάσταση». Ούτε το ένα, βέβαια, συνέβη ούτε το άλλο. Μπορεί κάτι απ’ τα δύο να συμβεί αύριο ή μεθαύριο, αλλά τον Δεκέμβρη -λυπάμαι πολύ!- δεν συνέβη τίποτα απ’ τα δύο.

Τι συνέβη; Θα έλεγα ότι ήταν ένας συνδυασμός «εισβολής βαρβάρων» [νέου τύπου] και «εξέγερσης» [παλαιού και νέου τύπου ταυτόχρονα]. Μας λείπουν όροι, αλλά προσπαθούμε…

Κάπου εδώ θα πρέπει να σας αποχωριστώ. Πάω να ξαναδιαβάσω το κείμενο του Γιώργου. Ξέχασα τι έλεγε…


ΥΓ 1. Σίγουρα κάποιος… ψυχαναλυτής έχασε σήμερα το μεροκάματο… Συμβαίνουν αυτά σε περιόδους οικονομικής κρίσης. Υποχρεωνόμαστε να μάθουμε τέχνες για να κάνουμε κάποια πράγματα πιο οικονομικά… 😉

ΥΓ 2. Αυτό το ιστοσημείωμα ήταν έτοιμο για δημοσίευση, όταν «ανακάλυψα» κι άλλο -επίσης «φρέσκο»!- κείμενο του Καραμπελιά: Ο μηδενισμός είναι τέκνο του εθνομηδενισμού.  Κι επειδή μού τελείωσε η σημερινή αυτοψυχαναλυτική συνεδρία, καναδυό -χύμα- ερωτήματα. Και ο εθνομηδενισμός ποιανού τέκνο είναι; Και η «παράδοση» [αυτό το απολίθωμα του «γνήσιου] ποιανού τέκνο είναι; Διότι δεν θερίζουν ό,τι έσπειραν μόνον οι εθνομηδενιστές…

Advertisements
  1. Προφήτης
    08/01/2009 στο 14:28

    Χρήστο διαφωνούμε, εγώ είμαι απόλυτα αντι-εθνομηδενιστής «καραμπελιακός».
    Χαχαχα.

    Καλή Χρονιά !
    Και Κακό Ψόφο στα Σοράκια !

  2. 08/01/2009 στο 15:16

    Ο εθνομηδενισμός ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ σαν έννοια, στο Διεθνή Πολιτισμό (και στα ίδια τα ΛΕΞΙΚΑ των Λαών). Υπάρχει ΜΟΝΟ στο μυαλό ορισμένων (Ελλήνων) διανοητών. Και (σαν «national nihilism» – μόνο!)υπήρξε υπαρκτός σαν έννοια ΜΟΝΟ για Σταλινικούς της δεκαετίας 40, Βουλγάρους κομμουνιστές της δεκαετίας 70, και κάποιους (ελάχιστους) άλλους…
    Ομως ΔΕΝ έχει κανένα απολύτως νόημα, αληθές περιεχόμενο ή πραγματική υπόσταση, η ίδια η ΕΝΝΟΙΑ «εθνομηδενισμός».
    Η ίδια αυτή έννοια είναι μια ΜΗΔΕΝΙΚΗ σε περιεχόμενο κατασκευή του ΝΟΥ, μια Φαντασίωση επινόησης Εχθρών, που απλώς ταίριαξε με κάποια πράματα ή κοινωνικά φαινόμενα, αλλά δυστυχώς δεν φαίνεται να ταιριάζει με όλα, ή με πολλά άλλα.

    Κουράστηκα ΠΟΛΥ να το καταλάβω αυτό. Κατ’ αρχήν, δεν υπάρχει έθνος, as such, to begin with!! Yπάρχουν συλλογικές φαντασιώσεις, συλλογικές εμπειρίες, συλλογικές ταυτίσεις, συλλογικές δημιουργίες, συλλογικές αναμνήσεις, όλα… συλλογικά και… ΟΛΑ ΚΑΛΑ! Διότι…. είμαστε ΑΓΕΛΑΙΑ ΖΩΑ. Και σε ένα βαθμό… ΚΑΛΩΣ είμαστε ΚΑΙ ζώα, αγελαία!
    ΚΑΛΩΣ εκστασιάζεται η Νεολαία του κόσμου χορεύοντας… σαν τα ζώα. ΕΙΜΑΣΤΕ ζώα. Nothing wrong with that.

    Εκείνο που υπάρχει σίγουρα, όμως, είναι ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ μας ΚΟΣΜΟΣ. Και περιπλέκεται ακόμη περισσότερο, διότι αλληλεπιδρά με τον εσωτερικό κόσμο των ΑΛΛΩΝ, την πρωτόγονη φυλή μας, την οικογένειά μας, τη γκόμενά μας.
    Κι αν έχουμε ΚΑΡΔΙΑ, αν δεν είμαστε άδειοι ή τιποτένιοι, έχουμε ΑΡΚΕΤΗ ΚΑΡΔΙΑ για να αγκαλιάσουμε… όχι μόνο τη γκόμενά μας, την παρέα μας ή το λαό μας, αλλά και ΟΛΟΚΛΗΡΟ τον Κόσμο (έστω δυνάμει).

    Οποιος έχει λειψή καρδιά, όλο με εχθρούς θα ασχολείται, αλλά για μάς που (λέμε ότι) έχουμε (πιο) γεμάτη καρδιά, δεν υπάρχει πατρίδα, γιατί η πατρίδα είναι ΠΑΝΤΟΥ και η καρδιά μας είναι ΠΑΝΤΟΥ.
    Αγαπάμε το λαό μας, με τα ελαττώματά του… Κι ας μας βρίζει γιατί ΝΟΜΙΖΕΙ ότι η δική του καρδιά δεν είν’ παντού. Εμ, είναι ΗΔΗ παντού, _δυνάμει_, όπως και κάθε ανθρώπου και _κάθε λαού_…

    Εθνομηδενιστής ΙΣΩΣ είναι εκείνος που… ζηλεύοντας όλα τα προηγούμενα, προσπαθεί να δημιουργήσει μια ΑΠΟΜΙΜΗΣΗ, εκμηδενίζοντας τις ΚΟΥΛΤΟΥΡΕΣ των λαών, τις εμπειρίες και τις συλλογικές φαντασιώσεις, που για μας τους βέρους… κοσμοπολίτες είναι το ΙΔΙΟ πολύτιμες με την ψυχή μας, την ψυχή της μάνας μας και των καλύτερων φίλων μας.

    Εθνικιστής είναι εκείνος που… ζηλεύοντας τα προπγούμενα (κι αυτός) προσπαθείς μανιωδώς να ΠΛΑΣΕΙ μια ψυχή που ΔΕΝ έχει, ταυτίζοντάς την με μια Αφηρημένη Εννοια (το «έθνος»)…

    ΙΜΙΤΑΣΙΟΝ είναι όλοι αυτοί. Δεν υπάρχει εθνομηδενισμός, αλλά υπάρχει ΔΗΘΕΝΙΣΜΟΣ, τόσο διεθνιστικός όσο και τοπικός.

  3. bfo
    08/01/2009 στο 21:49

    Θα μου πει κάποιος: “Μα και συ λες τα ίδια μ’ αυτούς που μιλάνε για εθνική ταυτότητα”.

    Δεν θα το έλεγα. Ας το θέσω ως εξής: η εθνική ταυτότητα ενός λαού είναι η άθλια άμυνά του απέναντι στην αθλιότητα του κόσμου. Καλό θα ήταν να την ξεφορτωθούμε, αλλά το να ξεφορτωθείς την δική σου άθλια άμυνα, δεν σημαίνει -σε καμία περίπτωση!- ότι θα πάψει να υφίσταται και η αθλιότητα του κόσμου. Και σε ατομικό επίπεδο, το να ξεφορτωθείς εσύ τον χαρακτήρα σου, χωρίς να τον ξεφορτωθεί κανένας άλλος, σημαίνει ένα και μοναδικό πράγμα: την ισοπέδωσή σου, τη διάλυσή του, την μη-ύπαρξή σου.

    Οπότε λες ότι διατηρούμε π.χ. τα έθνη και τις εθνικές ταυτότητες απλά για λόγους τακτικής —αφού στην παρούσα φάση δεν μπορούμε να τα ξεφορτωθούμε en masse (ή en machette).

    Εγώ πάλι είμαι άλλης απόψεως —ότι δηλαδή οι εθνικές ταυτότητες δεν είναι «άθλιες άμυνες» αλλά κοσμοθεωρητικά και πολιτισμικά σύνολα που αναδύονται αναγκαστικά από την κοινή χρονικά πορεία μιας ομάδας ατόμων σε ένα κοινό χώρο.

    Περιέχουν μέσα και άθλια στοιχεία; Σαφώς —πως αλλιώς εφόσον μιλάμε για πραγματικές ιστορικές διαδικασίες με τα υψηλά τους και τα χαμηλά τους σημεία;

    Περιέχουν και κατασκευές, στοιχεία ενσωματωμένα εκ των υστέρωνε με πονηρούς σκοπούς —ναι, και τέτοια.

    Να το πούμε αλλιώς, και στην υποτιθέμενη παγκόσμια αταξική κοινωνία —στο βαθμό που μια τέτοια είναι δυνατή, καθώς προυποθέτει το τέλος του πολιτικού— θα υπάρχουν και θα αναδύονται τέτοια μορφώματα (εθνικές ταυτότητες). Ακριβώς όπως αναδύονται εθνικές κουζίνες, εθνικοί κινηματογράφοι, εθνικοί Νταλάρες, κλπ.

    Μοιάζει να αντιμετωπίζεις την έως τώρα ιστορία ως άθλια Προϊστορία —επομένως και όλα της έως τώρα ιστορίας είναι της εκμετάλλευσης και όλα αναδύθηκαν ή διαμοφώθηκαν από αυτήν.

  4. ανόνυμος
    09/01/2009 στο 01:46

    Αν δεν αρέσει ο όρος «εθνομηδενισμός» υπάρχει και ο όρος «εθνοκτονία» (ethnocide) που διδάσκεται και σε ξένα πανεπιστήμια στην άλλη άκρη του Ατλαντικού…

    Η άμυνα (χαρακτηροδομή) μπορεί να σπάσει μόνο σε μικρές κοινότητες που δημιουργήθηκαν συνειδητά από τους κοινωνούς τους γι’ αυτό το σκοπό. Υπάρχουν τρόποι να σπάσουν οι δομές που σωματοποιήθηκαν από προγεννητικό ακόμη στάδιο στον καθένα μας.

    Υπάρχουν ταυτόχρονα και ο εσωτερικός και ο εξωτερικός κόσμος που αλληλεπιδρουν διαρκώς. Η ουσία είναι ο καθορισμός των ορίων που επιτρέπει στον καθένα να λειτουργεί σαν ον αβίαστα και όχι σαν πρόβατο επί σφαγή (birth, school, work, death που λέει και ένα τραγουδάκι των The Godfathers).

    Όποιος έχει γεμάτη καρδιά άνετα μπορεί να σχολείται με τους εχθρούς του, το ζώο θέλει να επιβιώσει και η ελευθερία θέλει άπλα…

    Τολμώ να πω οτι ο εθνομηδενισμός είναι ένα ιδεολόγημα των αρχόντων των εταιρειών – κρατών για να αλλώσουν άλλα ασθενέστερα κράτη. Βέβαια για να επιτευχθεί αυτό, το έθνος από το οποίο προέρχεται αυτή η τάξη αρχόντων πρέπει να είναι με κάθε μέσο αρραγές και στρατιωτικά πανίσχυρο, έτοιμο να επιβληθεί όπου χρειάζεται. Υπάρχουν άλλωστε πολλοί «προοδευτικοί» και «αριστεροι» πρόθυμοι να σκλαβωθούν με καινούριους τρόπους.

    Η παράδοση δεν είναι πρόβλημα. Την «κάνουν» όσοι θέλουν με το στανιό να την επιβάλλουν και όσοι αντιδραστικά την απορρίπτουν γι’ αυτό το λόγο.

    Μερικές ευχές για το 2009:

    Να βαθύνει απελπιστικά η κρίση. Είναι η μόνη «ελπίδα».
    Να καταργηθεί κάθε είδος εργασιακής νομοθεσίας.
    Να δω συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ!
    Να τελειώσει το πετρέλαιο.
    Να αγοράσω επιτέλους ένα ποδήλατο και να σουλατσάρω σαν παιδί.

  5. 09/01/2009 στο 13:19

    @ Προφήτης

    Καλή χρονιά! [Και τα σοράκια ψυχή έχουνε… Μην γίνεσαι κακός…]

    @ omadeon

    Και επειδή δεν υπάρχει ο όρος στη διεθνή βιβλιογραφία, δεν μπορεί κάποιος να τον επινοήσει για να ερμηνεύσει κάποια φαινόμενα; Έτσι δεν γίνεται πάντα με τους νέους όρους;

    @ bfo

    Δεν λέω ότι όλη η ιστορία -ή η προϊστορία, αν προτιμάς- είναι άθλια. Εξαρτάται από την «οπτική γωνία». Η ιστορία είναι υπέροχη αν είσαι Αυτοκράτορας στον Μεσαίωνα κι άθλια αν είσαι αγρότης… Όσο για τα έθνη, ούτε αναγκαίο κακό είναι ούτε τίποτα, από τη στιγμή που δεν υπάρχει το μαγικό κουμπάκι. Και το τι θα έκαναν οι ελεύθεροι άνθρωποι αν ήταν πράγματι ελεύθεροι, είναι κάτι που δεν το ξέρω. Όπως δεν ξέρω και τι εθνικούς Νταλάρες μας επιφυλάσσει το μέλλον 🙂

    @ ανόνυμος

    Ο όρος «εθνοκτονία», αν δεν κάνω λάθος, αναφέρεται στη φυσική εξόντωση ενός έθνους. Ο «εθνομηδενισμός» στην ιδεολογική/πολιτιστική κ.ο.κ. ισοπέδωσή του.

    Πολύ ενδιαφέρουσες οι σκέψεις που καταθέτεις…

    Για τις ευχές τι να είπω; Οι μόνες που βλέπω να πραγματοποιούνται είναι η πρώτη και η τελευταία 😉 Και ίσως και η τρίτη. Κυκλοφορούν οι… μονές ευχές σήμερα.

  6. Σκαντζόχοιρος
    09/01/2009 στο 14:44

    Χρήστο, γι’ αυτό που λες, ότι στο Μεσαίωνα ήταν άθλια εφόσον ήσουν αγρότης, ισχύει για τους δουλοπάροικους.

    Από την άλλη, είναι διάσημο το χωρίο του Ε. Π Τόμσον, που λέει ότι προκαπιταλιστικά το εργάσιμο έτος ήτο… 120 – 150 μέρες.
    Συνεπώς, τι να πεις;

    Το καλό με τις παραδόσεις είναι ότι μπορείς να τις αναγνώσεις εν ελευθερία… Δηλαδή να κρατήξεις ό,τι επιθυμείς και να απορρίψεις ότι έχεις δει ότι δεν δουλεύει.

  7. j95
    09/01/2009 στο 15:19

    Το πιάσατε το υπονοούμενο… Η γλώσσα, η κουλτούρα, η θρησκεία [και όλα τα υπόλοιπα που συναποτελούν αυτό που ονομάζουμε «έθνος»] αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του ατομικού χαρακτήρα του καθενός μας, ο “χώρος” μέσα στον οποίο μεγαλώσαμε και μέσα στον οποίο ζούμε.

    Δε λέγεται «αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού» αυτό, λέγεται «κλουβί».

  8. j95
    09/01/2009 στο 15:20

    Ιδιαιτερα από τη στιγμή που θεσπίζεται «σωστή» γλώσσα, «σωστή» θρησκεία και «σωστά» όλα τα υπόλοιπα.

  9. Χάρης Σιανίδης
    09/01/2009 στο 15:25

    Γεια σας κορίτσια,

    Ήθελα μόνο να πω ότι ο george omadeon είναι τρελό, γλυκό, καραφλό αγόρι που δείχνει πολύ νέος, μόνο 100 ετών και είναι πολύ ζουμπουρλούδικο τεκνό αφού χορεύει με τα πατσοκοίλια πάνω στα τραπέζια στα βλάχικα κλαμπς της Βάρης που συχνάζει.

    Μερσί,

    Χάρης

  10. 09/01/2009 στο 15:39

    καλα ΟΚ, και το δερμα κλουβι ειναι! 😉

  11. 09/01/2009 στο 22:13

    @ Σκαντζόχοιρος

    Η αθλιότητα, ακόμα και σήμερα, είναι σχετική. Ορίζεται πάντα σε σχέση με την… υπεροχότητα. Μ’ αυτή την έννοια ο αγρότης μπορεί να ήταν… υπεροχότερος του δουλοπάροικου, αλλά δεν έπαυε να είναι κατά πολύ αθλιότερος του… Υπεροχοριάτου 😉

    Το οποίον Υπεροχοριάτον καθόταν 365 μέρες το χρόνο [366 στους δίσεκτους] ενώ οι άλλοι μόνον τις μισές. Πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο του Τόμσον, προς το παρόν διαβάζω ένα κεφάλαιο από βιβλίο του Βέρνερ Ζόμπαρτ [«Ο Αστός»] για την «απληστία» -golden boys υπήρχαν πάντα- στις προκαπιταλιστικές εποχές. Μιλάμε για γλέντια. Αυτό που λένε οι γραμματιζούμενοι: ουδέν καινόν υπό τον ήλιον.

    @ j95

    Όπως και να το πούμε -«αναπόσπαστο κομμάτι» ή «κλουβί»-, πολύ δύσκολα το ξεφορτώνεσαι. Με τους κινδύνους που νομίζω ότι επισήμανα. Όλα «σωατά» είναι όταν εκπορεύονται από το… Υπεροχοριάτο.

    @ Χάρης Σιανίδης

    Εμ, σήμερα μας το λες που ο omadeon απουσιάζει για τριήμερο καταπώς μάς δήλωσε;

    ΥΓ. Γιώργο, άμα τη επιστροφή σου, συνιστώ αυτοσυγκράτηση. Κι εγώ χόρευα προ ημερών σ’ ένα μπαρ [δεν είχε τραπέζια και δεν τόλμησα ν’ ανέβω στη μπάρα -next time!], για καναδυό ώρες, μόνος μου, οι πιτσιρικάδες κοιτούσαν γύρω τους σαν χαζοί και, όπως έμαθα, η μπαργούμαν εξέφρασε το παράπονό της την επόμενη ημέρα: «Πού είναι εκείνος ο γέρων καραφλός πατσοκοιλιάς να ρίξει κανένα χορό να ζωντανέψει το μαγαζί;» Δεν χρησιμοποίησε αυτά τα λόγια, αλλά αυτό ήταν το νόημα.

    @ Copycat

    Και οι… χαρακιριμένοι μπορούν να βεβαιώσουν ότι και το στομάχι κλουβί είναι… 😉

  12. bfo
    09/01/2009 στο 22:38

    Δεν λέω ότι όλη η ιστορία -ή η προϊστορία, αν προτιμάς- είναι άθλια. Εξαρτάται από την “οπτική γωνία”. Η ιστορία είναι υπέροχη αν είσαι Αυτοκράτορας στον Μεσαίωνα κι άθλια αν είσαι αγρότης…

    Ναι —αλλά και με αυτή την εμπλουτισμένη θέση προσωπικά διαφωνώ. Ότι δηλαδή όλη η «προϊστορία» (ιστορία προτιμάω) καθορίζεται από την αντίθεση αυτοκράτορας-αγρότης (ή αφέντης-δούλος που θα έλεγε και η ύαιανα της Ιένας).

    Έχει τις «αυτόνομες ζώνες» της, τις «παρόλα-αυτά» δημιουργίες της, μεγαλειώδη και απαισιώδη (sic) στιγμές πολιτικής και πολιτισμού, και γενικά: όσο ο άνθρωπος είναι άνθρωπος υπάρχει μια αυτονομία απέναντι σε όλα. Και απέναντι στην οικονομία και απέναντι στην εξουσία.

    Δηλαδή αν τον Μαρξ τον κατηγορούμε για οικονομισμό (όπου η οικονομία είναι ο παράγοντας και τα άλλα είναι απλώς μπαρμπούτσαλα-επικοδόμημα), αυτή η θέση σου είναι το αντίστοιχο με κριτήριο την εξουσία (όπου τα άλλα είναι απλώς μπαρμπούτσαλα-επικοδόμημα).

    Όσο για τα έθνη, ούτε αναγκαίο κακό είναι ούτε τίποτα, από τη στιγμή που δεν υπάρχει το μαγικό κουμπάκι.

    Εεε; Μαγικό κουμπάκι;;;

  13. bfo
    09/01/2009 στο 22:41

    Ο όρος “εθνοκτονία”, αν δεν κάνω λάθος, αναφέρεται στη φυσική εξόντωση ενός έθνους. Ο “εθνομηδενισμός” στην ιδεολογική/πολιτιστική κ.ο.κ. ισοπέδωσή του.

    Σύμφωνα με την Wikipedia (ελέγχεται η σοβαρότητα), όχι:

    Ethnocide is a concept related to genocide. Primarily, the term, close to cultural genocide, is used to describe the destruction of a culture of a people, as opposed to the people themselves. It may involve a linguicide, phenomenons of acculturation, etc.

  14. 09/01/2009 στο 23:16

    @ bfo

    Μπορείς να διαφωνείς όσο θες και με τις εμπλουτισμένες και με τις απεμπλουτισμένες θέσεις μου. Εξάλλου δεν κοστίζει τίποτα σε κανέναν μας 😉

    Έχει τις “αυτόνομες ζώνες” της, τις “παρόλα-αυτά” δημιουργίες της, μεγαλειώδη και απαισιώδη (sic) στιγμές πολιτικής και πολιτισμού, και γενικά: όσο ο άνθρωπος είναι άνθρωπος υπάρχει μια αυτονομία απέναντι σε όλα. Και απέναντι στην οικονομία και απέναντι στην εξουσία.

    Ναι, υπάρχουν όλες αυτές οι «καλές» στιγμές της ιστορίας. Να τις συγκρίνουμε με τις «κακές» της;…

    Και ναι ο άνθρωπος είναι εν δυνάμει όλα αυτά. Αλλά περισσότερο -πολύ περισσότερο!- σε ένα αφηρημένο -φιλοσοφικό;- επίπεδο. Στην πράξη, στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, ο άνθρωπος είναι ένα «τίποτα». Γιατί σχεδόν ποτέ δεν του δίνεται η δυνατότητα για αυτό το «εν δυνάμει». Και ίσως η ύαινα της Ιένας να μην είχε δίκιο [ή, εν πάση περιπτώσει, να μην ισχύει μόνον η αντίθεση «δούλος-αφέντης»], όμως η βία [και δεν μιλάω μόνον για σωματική], η οποία ασκήθηκε και ασκείται ώστε να επιτυγχάνεται κάθε φορά μια τεράστια ανισοκατανομή του πλούτου, πάντα υπέρ κάποιων συγκεκριμένων «κάποιων» και πάντα εναντίον κάποιων άλλων «κάποιων» κάτι λέει. Ας αφήσουν χίλια λουλούδια ν’ ανθίσουν, που θα ‘λεγε και ο -άνευ χαρακτηρισμών- πρόεδρος Μάο.

    Κι αν δεν κάνω λάθος αυτή την απαράδεκτη ανισοκατανομή την αναγνωρίζεις κι εσύ. Επίσης, προ μηνών, είχες «καταθέσει» εδώ ένα βιβλίο [ https://theamapati.wordpress.com/2008/03/26/260308/#comment-18613 ], βασική θέση του οποίου είναι ότι ο χριστιανισμός εξαπλώθηκε ταχύτατα εξαιτίας της «φιλάνθρωπης/κοινωνικής» πολιτικής του. Βέβαια, εκεί που διαφωνούμε είναι στο τι σημαίνει το συγκεκριμένο «μπάζωμα» αυτής της ανισοκατανομής στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία [αν συνέβη έτσι, όπως το περιγράφει ο Σταρκ]. Αλλά, είπαμε: οι διαφωνίες δεν κοστίζουν τίποτα.

    Και, τώρα που το λες, ίσως να είναι κι αυτή η θέση μου: εξουσία=εποικοδόμημα και όλα τα υπόλοιπα=μπουρμπούτσαλα. Ενδιαφέρον, θα το σκεφτώ.

    Το «μαγικό κουμπάκι» που θα τα στείλει όλα αυτά [εξουσία και μπουρμπούτσαλα, δηλαδή] στον αγύριστο.

  15. 09/01/2009 στο 23:23

    @ bfo [# 14]

    Νομίζω ότι αυτός είναι ο ορισμός που δίνει και ο Κλαστρ. Αν θυμάμαι καλά. Σχετικό κείμενό του δημοσιεύεται και σε βιβλίο του [ή περιοδικό] που κυκλοφορεί στα ελληνικά. Πάντως στο βιβλίο του πραγματεύεται και διάφορα ζητηματάκια σαν κι αυτά για τα οποία συμφωνοδιαφωνούμε. Θα το ψάξω. Ως συνήθως, όλα τα βιβλία που ψάχνω έχουν παραπέσει σε άλλα ράφια. Κάνουν κι αυτά του κεφαλιού τους, όπως και το κεφάλι μου 😉

  16. 10/01/2009 στο 01:16

    Η εξουσία είναι η προβολή των παραγωγικών σχέσεων στο πολιτικό επίπεδο (θα μπορούσε να πει κάποιος), επομένως το διαλεκτικόν δίπολον εξουσία εποικοδόμημα ταυτίζεται, σε τελευταία ανάλυση, με το δίπολο οικονομική βάση εποικοδόμημα. Όπου ο καλός κ. Χρήστος ίσως να είναι και συνεπής μαρξιστής, σε τελευταία ανάλυση. 😉

  17. 10/01/2009 στο 12:55

    @ Vrennus

    Ο καλός κ. Χρήστος δεν είναι συνεπής σε τίποτα, για να είναι συνεπής μαρξιστής. Αρκείται στην εγκεφαλική του οχλαγωγία 😉 Και δεν νομίζω ότι τα δίπολα, έστω και σε τελική ανάλυση, ταυτίζονται.

  18. bfo
    10/01/2009 στο 16:38

    Και ναι ο άνθρωπος είναι εν δυνάμει όλα αυτά. Αλλά περισσότερο -πολύ περισσότερο!- σε ένα αφηρημένο -φιλοσοφικό;- επίπεδο. Στην πράξη, στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, ο άνθρωπος είναι ένα “τίποτα”. Γιατί σχεδόν ποτέ δεν του δίνεται η δυνατότητα για αυτό το “εν δυνάμει”. Και ίσως η ύαινα της Ιένας να μην είχε δίκιο [ή, εν πάση περιπτώσει, να μην ισχύει μόνον η αντίθεση «δούλος-αφέντης»], όμως η βία [και δεν μιλάω μόνον για σωματική], η οποία ασκήθηκε και ασκείται ώστε να επιτυγχάνεται κάθε φορά μια τεράστια ανισοκατανομή του πλούτου, πάντα υπέρ κάποιων συγκεκριμένων “κάποιων” και πάντα εναντίον κάποιων άλλων “κάποιων” κάτι λέει. Ας αφήσουν χίλια λουλούδια ν’ ανθίσουν, που θα ‘λεγε και ο -άνευ χαρακτηρισμών- πρόεδρος Μάο.

    Διαφωνώ καθέτως —το οποίο όπως επισημαίνεις βέβαια δεν στοιχίζει τίποτις (οπότε απλά θα προσπαθήσω μελλοντικά να συμπληρώσω με στοιχεία και επιχειρήματα την διαφωνία αυτή). Γενικεύονται συμπεράσματα από την εξάπλωση του καπιταλισμού —η οποία ούτε καν αυτή δεν σώπασε όλες τις φωνές της ανθρώπινης δημιουργικότητας ώστε να καταστήσει τον άνθρωπο «τίποτα»— σε όλη την ανθρώπινη ιστορία

    (Βέβαια, η χειρότερη ίσως άσκηση εξουσίας στην ιστορία είναι η προηγηθείσα βάναυση ορθογραφική κακοποίηση του «εποικοδομήματος»!)

    Κι αν δεν κάνω λάθος αυτή την απαράδεκτη ανισοκατανομή την αναγνωρίζεις κι εσύ. Επίσης, προ μηνών, είχες “καταθέσει” εδώ ένα βιβλίο [ https://theamapati.wordpress.com/2008/03/26/260308/#comment-18613 ], βασική θέση του οποίου είναι ότι ο χριστιανισμός εξαπλώθηκε ταχύτατα εξαιτίας της “φιλάνθρωπης/κοινωνικής” πολιτικής του.

    Μα αυτό λέει το αντίθετο —ότι δηλαδή παρά την ανισοκατανομή εμφανίστηκε και εξαπλώθηκε μια νέα μορφή (ο χριστιανισμός —όσο και αν ξυνίζει σε κάποιους).

    Και πριν 400 χρόνια, παρά την ανισοκατανομή (κοτζάμου δούλοι και ιμπεριαλιστική επέκταση!) εμφανίστηκε π.χ. η τραγωδία, η κωμωδία, η δημοκρατία, η Ιστορία και άλλα τερπνά.

  1. 09/01/2009 στο 13:32
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: