Αρχική > Χωρίς κατηγορία > Το νέο «εξεγερσιακό» υποκείμενο ή «ποιος χρειάζεται τους νέους;»

Το νέο «εξεγερσιακό» υποκείμενο ή «ποιος χρειάζεται τους νέους;»

09/01/2009

Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έφτασε στο απόγειο της ισχύος της (γεωγραφικής τε και οικονομικής) περί το 180 μ.Χ. Ο θάνατος του Αυτοκράτορα Μάρκου Αυρήλιου εκείνη τη χρονιά σηματοδότησε την αρχή του τέλους της Pax Romana. Τους αιώνες που ακολούθησαν η Αυτοκρατορία συρρικνωνόταν σταδιακά τόσο εξαιτίας της απώλειας εδαφών από τις εισβολές των βαρβάρων, όσο και εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων που δημιουργούσε η ανάγκη αντιμετώπισης των φυλών που, με ολοένα και μεγαλύτερη συχνότητα, εμφανίζονταν στα σύνορά της.

Τηρουμένων των όποιων αναλογιών, η σημερινή αγγλοσαξονική Αυτοκρατορία (δηλαδή, το οικονομικό μοντέλο της καπιταλιστικής ανάπτυξης και το πολιτικό μοντέλο της ρεπούμπλικας – αφού, σαφέστατα, αυτό έλκει την καταγωγή του από την αρχαία Ρώμη και όχι από την αρχαία Αθήνα), βρίσκεται ήδη σε παρακμή. Έχοντας επεκτείνει τη γεωγραφική της επικράτεια σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, έχοντας επιβάλει το οικονομικό της μοντέλο σχεδόν καθολικά και έχοντας «εκδημοκρατίσει» το σύνολο σχεδόν των κρατών, η Αυτοκρατορία αδυνατεί πλέον να επεκταθεί τόσο στο χώρο όσο και οικονομικά.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη, και στα πρώτα της ακόμα στάδια, δεν είναι αποτέλεσμα παρά του πυραμιδωτού σχήματος του καπιταλιστικού μοντέλου, που αφού λεηλάτησε ό,τι μπορούσε να λεηλατήσει σε επίπεδο όχι μόνον χρηματοπιστωτικών αγορών αλλά και πόρων, δεν είχε παρά μόνον μία διέξοδο: να αρχίσει να τρώει τις ίδιες τις σάρκες του.

Οι γενικευμένοι πολιτισμικοί πόλεμοι που έχει εξαπολύσει η Αυτοκρατορία την τελευταία εικοσαετία, βασισμένη στα σενάρια περί σύγκρουσης των πολιτισμών του, πρόσφατα αποθανόντος, Σ. Χάντινγκτον, ή περί του μεγάλου παιχνιδιού ζατρικίου του Ζ. Μπρεζίνσκυ, μόλις και μετά βίας αποκρύπτουν το γεγονός ότι δεν πρόκειται πια για πολέμους στα σύνορα της Αυτοκρατορίας, αλλά στο ίδιο το εσωτερικό της. Οι «βάρβαροι» της Καμπούλ ή του Βελιγραδίου κινούνται εξίσου άνετα εκεί όσο άνετα κινούνται και στην Ουάσινγκτων ή το Λονδίνο. Οι «βάρβαροι» δεν βρίσκονται πια εκεί έξω, αλλά εδώ μέσα.

Κι έτσι οι εισβολές των «βαρβάρων» στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας λαμβάνουν πλέον τη μορφή κοινωνικών εξεγέρσεων. Από το Λος Άντζελες της περασμένης δεκαετίας, μέχρι την Αργεντινή μετά την οικονομική κρίση του 2001, ως τα προάστια της Γαλλίας το 2005, και μέχρι τα Δεκεμβριανά του 2008 στη χώρα μας, χωρίς, βέβαια, να λησμονούμε και τις εκατοντάδες εξεγέρσεις των τελευταίων χρόνων σε ολόκληρο τον πλανήτη για την αλματώδη αύξηση της τιμής των τροφίμων.

Ο όρος «βάρβαροι», που χρησιμοποιώ, δεν εμπεριέχει απαραίτητα και κάποια αρνητικά νοήματα, αλλά, πιστεύω, πως, σε τελική ανάλυση, και μέχρι να βρεθεί ένας όρος που να περιγράφει σαφέστερα το νέο «εξεγερσιακό» υποκείμενο, είναι ικανοποιητικός. Επίσης, δεν θεωρώ ότι οι όροι «εισβολή» ή «εξέγερση» περιγράφουν ικανοποιητικά, ο καθένας από μόνος του ή ακόμα και χρησιμοποιώντας τους από κοινού, το καινούργιο φαινόμενο. Πώς άραγε θα μπορούσαμε να περιγράψουμε φαινόμενα τόσο πολιτικά, όπως την περίπτωση της Αργεντινής, όπου εκατοντάδες επιχειρήσεις/εργοστάσια βρίσκονται ακόμα υπό κατάληψη και λειτουργούν υπό καθεστώς αυτοδιαχείρισης από τους εργαζόμενους σ’ αυτά, ή τόσο «απολιτικά» όσο το κάψιμο χιλιάδων αυτοκινήτων στα γαλλικά προάστια; Εν ολίγοις, χρειαζόμαστε καινούργιους όρους για να περιγράψουμε καινοφανή και πρωτοφανή φαινόμενα. Εν αναμονή…

Το νέο «εξεγερσιακό» υποκείμενο, οι «βάρβαροι», έκανε την εμφάνισή του στην Ελλάδα, μια χώρα της περιφέρειας, πολύ νωρίτερα ίσως από ό,τι θα περίμενε κάποιος, τη στιγμή, μάλιστα, που η παγκόσμια οικονομική κρίση μόλις και αχνοφαίνεται στον ορίζοντα.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση… Διότι η κρίση του οικονομικού μοντέλου «ανάπτυξης» στην Ελλάδα είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού εδώ και χρόνια. Δεν χρειάζεται, νομίζω, να υπεισέλθουμε σε λεπτομέρειες. Επιπλέον, η κρίση του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας δεν αποτελεί απλώς μια κρίση του μεταπολιτευτικού συστήματος, αλλά μια κρίση του παρλαμενταρισμού, όπως αυτός εφαρμόζεται εδώ και 150 περίπου χρόνια. Ενώ, τέλος, οι τεράστιες κοινωνικές αλλαγές των τελευταίων δεκαετιών οδήγησαν μεν τη χώρα από μια μορφή προκαπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων σε μια μορφή μεταμοντερνισμού του δήθεν, όμως το αποτέλεσμα ήταν η γενικευμένη αφασία.

Το «μπούκωμα», ή ο κορεσμός αν προτιμάτε, της ελληνικής κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα (οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό) γεννοβόλησε όλο αυτό το πρόσφατο «τερατούργημα». «Τερατούργημα» εντός εισαγωγικών, αφού όλα -ή σχεδόν όλα- τα ενδεχόμενα είναι πλέον ανοιχτά. Και με την «εισαγόμενη» οικονομική κρίση ante portas, παρακινδυνευμένες δεν είναι μόνον οι προβλέψεις αλλά ακόμη και τα σενάρια πολλαπλών επιλογών.

Ένα είναι το βέβαιο: στο άμεσο μέλλον -στο άμεσο!- οι «βάρβαροι» θα εξακολουθήσουν να «εισβάλουν», θα συνεχίσουν να «εξεγείρονται». Και, άνευ συγκλονιστικών απροόπτων, ο αριθμός των «βαρβάρων» στους δρόμους θα αυξάνεται.

Όμως, ποιο είναι επιτέλους αυτό το νέο «εξεγερσιακό» υποκείμενο; Ή, τουλάχιστον, ποιοι ήταν οι «βάρβαροι» του Δεκέμβρη;

Στον πολιτικό (;) πυρήνα του νέου υποκειμένου βρίσκονται οι «γνωστοί-άγνωστοι». Ο τόσο ανομοιογενής, ιδεολογικά και πολιτικά, αντιεξουσιαστικός/αναρχικός χώρος. Με τα τόσα κοινά στοιχεία, αλλά και τις τεράστιες ασυμφωνίες. Από τους νετσαγιεφικούς ως τους αναρχοσταλινικούς και από τους έμμεσους θιασώτες της παγκοσμιοποιημένης Αυτοκρατορίας ως τους αναρχοδημοκράτες και τους μπαχαλάκηδες. Δεν είναι όλοι τους «σπάστες», δεν σπέρνουν όλοι πίσω τους μολότωφ…

Στην απολίτικη (;) περιφέρεια του νέου υποκειμένου συναντούμε έναν τεράστιο αριθμό «φυλών», από τους λούμπεν βάνδαλους  ως τους κυριλάτους πλιατσικολόγους. Από τους πένητες των μητροπόλεων ως τους μικροκακοποιούς και τους ναρκομανείς, από τους άστεγους περιθωριοποιημένους μέχρι τους εξαθλιωμένους -εξ Ασίας- μετανάστες. Από εκείνους που πλιατσικολογούν για να ικανοποιήσουν άμεσες, και υπαρκτές ανάγκες, ως εκείνους, τους κυριλάτους πλιατσικολόγους, που λεηλατούν ως κλέφτες του κοινού ποινικού δικαίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: μπροστά στις σπασμένες τζαμαρίες καταστήματος ηλεκτρονικών, συναντιούνται δύο ομάδες «κυριλάτων», δηλαδή καλοντυμένων, πλιατσικολόγων, εξοπλισμένων με ομοιόμορφες τσάντες για τη μεταφορά των «εμπορευμάτων». Μετανάστες στην Ελλάδα, οι μεν ελληνικής καταγωγής, οι δε μη ελληνικής καταγωγής. Κι εκεί που, σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, θα είχαμε μια «άνευ αρχών σύγκρουσή» τους, τώρα έχουμε την «ταξική συμφιλίωσή» τους. Η συμφωνία κλείνεται άμεσα: μόνον δύο laptop για τον καθένα…

Και το κοινωνικό υπόστρωμα του νέου «εξεγερσιακού» υποκειμένου;

Εν δυνάμει, ολόκληρη η ελληνική κοινωνία. Στην πράξη, χιλιάδες νέοι. Μετά τις πρώτες συγκρούσεις, ακόμα και πολλοί μπαχαλάκηδες παρακολουθούσαν έκπληκτοι, «αμύητους», ως εκείνη τη στιγμή, νεαρούς να πρωτοστατούν στα σπασίματα και στη ρίψη μολότωφ και λίθων. Την Σκουφά, για παράδειγμα, «την κατέβασαν» μερικές εκατοντάδες «αμύητοι» νεαροί, που ήταν αραχτοί στην πλατεία Φιλικής Εταιρείας (πλατεία Κολωνακίου!) και, ξαφνικά, «αποφάσισαν» να κάνουν «ντου». Το πρώτο βράδυ των επεισοδίων, η Ερμού «κατέβηκε» από «οργανωμένη ομάδα» αναρχικών. Διότι μπορεί μεν η Αστυνομία και τα κατεστημένα ΜΜΕ να μιλούν για «άβατο των Εξαρχείων», όμως η «ιδιαιτερότητα» των Εξαρχείων είναι πια παντού…

Γιατί όμως «εν δυνάμει, ολόκληρη η ελληνική κοινωνία»; Γιατί «στην πράξη, χιλιάδες νέοι»;

Διότι τη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν την χρειάζεται πλέον το «σύστημα»…

Στην αφίσα που είχαν κυκλοφορήσει την περασμένη άνοιξη το Άρδην και η Ρήξη, για τα 40χρονα του Μάη, διαβάζαμε όσα είχαν συζητηθεί σε μια διάσκεψη της παγκόσμιας ελίτ, που είχε οργανώσει ο Μ. Γκορμπατσώφ στα μέσα της περασμένης δεκαετίας στην Καλιφόρνια (από το βιβλίο του Ζ.-Κ. Μισεά, Η Εκπαίδευση της Αμάθειας):

«Ως τον ερχόμενο αιώνα τα δύο δέκατα του ενεργού πληθυσμού θα ήταν αρκετά για να διατηρηθεί η δραστηριότητα της παγκόσμιας οικονομίας.

Το κύριο πολιτικό πρόβλημα, που το καπιταλιστικό σύστημα είναι υποχρεωμένο να αντιμετωπίσει τις επόμενες δεκαετίες, μπορεί να διατυπωθεί με κάθε αυστηρότητα: πώς θα είναι δυνατό για την ελίτ του κόσμου, να διατηρηθεί η διακυβερνησιμότητα της κατά τα 80% υπεράριθμης ανθρωπότητας, της οποίας το ανώφελο έχει ήδη προγραμματίσει η φιλελεύθερη λογική;

Η λύση, που επικράτησε στη σύσκεψη ως πιο λογική, ήταν αυτή που πρότεινε ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι. Και της έδωσε το όνομα tittytainment [άρτος και θέαμα].

Με αυτόν τον νεολογισμό-βαλίτσα επρόκειτο απλούστατα να ορισθεί ένα «κοκτέιλ αποβλακωτικής διασκέδασης και επαρκούς διατροφής που θα επέτρεπαν να διατηρηθεί σε καλή διάθεση ο αποστερημένος πληθυσμός του πλανήτη«.»

Κανείς, δηλαδή, δεν χρειάζεται τους νέους. Ουσιαστικά, κανείς δεν χρειάζεται ούτε και τους μεγαλύτερους σε ηλικία…

Και όταν ο αποστερημένος πληθυσμός του πλανήτη χάσει την καλή του διάθεση, τότε οι δρόμοι πλημμυρίζουν από «βαρβάρους»…

_ _ _ _ _ _

Αυτό το κείμενο γράφτηκε για τη Ρήξη και δημοσιεύεται στο φύλλο που κυκλοφόρησε σήμερα.

Advertisements
Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες:
  1. 10/01/2009 στο 02:01

    [άρτος και θέαμα] ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΦΤΩΧΟ ΓΙΑ ΤΟ ΕΞΑΙΣΙΟ tittytainment

    ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙΡΟ ΕΙΧΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΤΟΣΟ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΟΥ!

    ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

  2. 10/01/2009 στο 13:02

    @ ATHENA

    Καλή χρονιά!

    Γεγονός, ότι το «άρτος και θέαμα» είναι πολύ φτωχό για το tittytainment. Το οποίο έχει την έννοια του θεάματος [μάλλον της διασκέδασης = entertainment, αλλά κι αυτό με την έννοια της αποχαύνωσης], και την έννοια του θηλασμού από το γυναικείο στήθος [titty], δηλαδή του «άρτου», αλλά κι αυτό με την έννοια της παρατεταμένης και εξαναγκαστικής παιδικής ηλικίας. Συνοψίζοντας: tittytainment = κρατώ κάποιους ευχαριστημένους/αποχαυνωμένους σε μια κατάσταση παρατεταμένης παιδικής ηλικίας.

    «Καιρό»; Μα, όλα τα κείμενά μου είναι εξαιρετικά αισιόδοξα, αν και μερικά «μαυρίζουν» από το μαύρο χιούμορ μου.

  3. βοιωτός
    10/01/2009 στο 14:40

    Δεν αμφισβητώ ότι η συνάντηση της παγκόσμιας ελίτ έγινε. Για τα συμπεράσματα που διέρερυσαν έχω όμως ερωτήματα.
    Πα΄ντως αν τα συμπεράσματα έχουν όπως τα παραθέτεις, τότε…
    [Για να καταλήξουν οι κεφαλές στον άρτο και τα θεάματα σημαίνει ότι ο ανθρωπος είναι εκ φύσεως καταναλωτικό ον και άπληστο και δεκτικό προπαγάνδας. Δηλαδή όσα επί δύο αιώνες λέει η αριστερά δεν ισχύουν και είναι καθαρά για συσπείρωση της πελατείας.
    Οπότε η μόνη απάντηση στα θέλω του ανθρώπου είναι η «ανάπτυξη», οπότε έχει δίκιο ο Μητσοτάκης, οπότε δουλέψτε, αποταμιεύστε και οι καλύετερς μέρες θα έρθουν. Μερικές ταραχές ενδιαμέσως είναι αναμενόμενες και αναγκαίες].
    Για να μην παρεξηγηθώ όσα είναι στις αγκύλες προκύπτουν από τη λύση που προτεινε ο Ζ.ΜΠ.

  4. 10/01/2009 στο 15:04

    Η συνάντηση έγινε. Και δεν έχω λόγους να θεωρήσω πώς ο Μπρεζίνσκυ δεν είπε αυτά που είπε. Η πηγή είναι το βιβλίο δύο Γερμανών δημοσιογράφων [ο ένας τους είναι σήμερα ευρωβουλευτής], άρα υποθέτω ότι έκαναν σωστά το homework τους [θέλω να γράψω κάτι αναλυτικότερα για το tittytainment εδώ και μήνες, ελπίζω να το κάνω σύντομα].

    Το «εκ φύσεως» από πού προκύπτει; «Σεναριογράφος» είναι ο Μπρεζίνσκυ, οπότε εξετάζει πιθανά ενδεχόμενα. Θεωρεί ότι «μισοχορτάτοι» και «καθηλωμένοι στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση» άνθρωποι είναι η πιο «ασφαλής λύση» για το «περισσευούμενο» ανθρώπινο δυναμικό. Τώρα το αν αυτό είναι εφικτό, είναι αλλουνού «σεναριογράφου ευαγγέλιο»…

    Ακόμα μία -άσχετη- παρατήρηση για τον Μπρεζίνσκυ. Το μακρινό 1970 είχε γράψει ένα βιβλίο «μελλοντολογίας», Technotronics ή κάπως έτσι ήταν ο τίτλος του -υπάρχει στο διαδίκτυο-, στο οποίο έγραφε και για τις slum cities, αυτό που θα λέγαμε στα ελληνικά «παραγκουπόλεις» – αν και είναι κάτι παραπάνω. Ας πούμε ότι η Λωρίδα της Γάζας είναι μια slum city, ή η Βαγδάτη. Και γίνεται μια πολύ μεγάλη συζήτηση σε στρατιωτικούς κύκλους στις ΗΠΑ και αλλού, για το πώς «επιβάλλεται η τάξη» σε μια τέτοια πόλη.

    Οι Αμερικανοί είχαν «πάθει το σοκ της ζωής τους» πριν από καμιά δεκαετία στη Σομαλία, προσπαθώντας να ελέγξουν τέτοιες πόλεις. Μετά ανέλαβαν να τους εκπαιδεύσουν οι Ισραηλινοί, που διέθεταν μια κάποια εμπειρία από -πού αλλού;- τη Γάζα. Οι Αμερικανοί δοκιμάζουν διάφορες τακτικές αυτή τη στιγμή στη Βαγδάτη, και δεν αποκλείω η τελευταία εισβολή των ισραηλινών στη Γάζα να έχει και μια τέτοια παράμετρο. Δηλαδή, εν μέρει, να γίνεται και για λόγους δοκιμής διαφόρων μεθόδων ελέγχου μιας «εχθρικής» πόλης.

    Γιατί όπως λες κι εσύ «μερικές ταραχές ενδιαμέσως είναι αναμενόμενες».

    Αυτό που δεν ξέρω είναι αν το «νέο δόγμα» της ΕΛΑΣ, όπως εφαρμόστηκε χτες μετά το συλλαλητήριο, έχει και μια τέτοια παράμετρο…

  5. 10/01/2009 στο 15:41

    «My name is Morfos. George Morfos.»

    Ένας -αναρχικός- φίλος, μού κάνει πλάκα λέγοντάς μου ότι ο Καραμπελιάς θα με κάνει εθνικιστή. Προς το παρόν, το μόνο που συνέβη είναι ότι ο Γιώργος Καραμπελιάς κι ο Γιώργος Ρακκάς με βάφτισαν κι εμένα Γιώργο! Έτσι, τουλάχιστον, αποφάσισε ο «δαίμων του τυπογραφείου» στην πρώτη σελίδα της «Ρήξης» που κυκλοφόρησε σήμερα. Γιώργηδες, αν περιμένετε και κέρασμα του Αγίου Γεωργίου, είστε μακριά νυχτωμένοι 😀

  6. βοιωτός
    10/01/2009 στο 18:27

    Νομίζω ότι καθέις μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.
    Πάντως όχι και σεναριογράφος ο Μπ.
    Σκηνοθέτης-δημουργός ευρωπαϊκού τύπου μάλιστα, στυλ Τεό αλλά όχι των ΤΕΙ.

  7. 11/01/2009 στο 14:46

    Χε-χε-χε. Εγώ δέχομαι ανταλλαγή ονόματος, πάντως

  8. 12/01/2009 στο 17:44

    Ο Μπρζεζίνσκυ έπεσε έξω. Σεναριολογούσε μεταξύ χαβιαριού και αχλαδιού, αλλά τον άκουγαν μάλλον συγκαταβατικά.
    Οποιος μελέτησε το Χρήστο επαρκώς, ξέρει ότι ο Χρήστος κάνει απλώς τη δουλειά του σωστά, χωρίς να θεωρεί απόλυτη εξήγηση των πάντων ορισμένα σενάρια. Το σενάριο αυτό μέχρι στιγμης δεν επιβεβαιώθηκε, διαψεύστηκε. Η νέα γενιά των ανέργων δεν ακούει ΜΟΝΟ tittytainment, ενώ οι εργαζόμενοι εξακολουθούν να είναι (αν όχι 80%) πλειοψηφία.

    Αν κάθε πλουτοκράτης που ονειροβατεί έπλεκε και το σωστό σενάριο, αν κάθε πονηρός χρηματοδότης καθόριζε και το μυαλό των χρηματοδοτούμενων, τότε θα ζούσαμε σε έναν Απλό Συνομωσιακό Κόσμο, όπου το μόνο που θα χρειαζόμασταν θα ήταν να παίρναμε το μέρος των «καλών», εναντίον των «κακών».

    Μην ανησυχείτε, όμως. Ουδείς προφήτης στον τόπο του. Τα Σοράκια τα πολεμούν νέας κοπής «πατριώτες», συντονισμένοι καλύτερα κι από αναρχικούς κι από Σοράκια. Οι εξαγορασμένοι δεν πουλάνε πλέον στην αγορά. Η αγορά ιδεών θέλει νέο ΑΙΜΑ και ΤΙΜΗ, με το νεοναζιστικό μουσικό συγκρότημα «Χαριστική Βολή» σαν Πόλο συσπείρωσης… πυροβολημένων!

    Η εξαιρετικής ποιότητας δουλειά του Χρήστου στο ξεσκέπασμα διαπλεκόμενων, εντός ή εκτός Ελλάδος, κάποτε σίγουρα θα χρησιμεύσει και για εισαγωγή στοχείων σε νέου τύπου λογισμικό που θα φακελώνει διαπλεκόμενους.

    Στο απώτερο μέλλον ίσως συμβεί κι Εμφύλιος Πόλεμος όμως, αν κρίνει κανείς από τα πλήθη νέων μπλογκ, τις συλλογικές τους συνδέσεις, τον τρόπο που πολώνουν το ιδεολογικό σύμπαν σε μόνο 2 παρατάξεις κυρίως. Οι νέοι «Ελληνόψυχοι» μαθητές έχουν και ναζιστές στο μπλογκ ρολ, οι νέοι ναζιστές (σκίνχεντ και άλλοι) δεν ντρέπονται πια την αυθεντική σημαία του Χίτλερ, ούτε και τις διασυνδέσεις τους με διεθνείς «Αντι-νεοταξικές εθνικοσοσιαλιστικέ συσπειρώσεις». Ταυτόχρονα μνημονεύουν… Κοσμά Αιτωλό, Ιωάννη Μεταξά και Ιούλιον Εβολα (ιδεολογικό ηγέτη του Ναζισμού). Δεν μιλώ για ένα και δύο μπλογκ, μιλώ για δεκάδες ή εκατοντάδες. Ας προβληματιστεί και ο συνονόματος Γ.Κ. για το ΠΟΣΟ συχνά εμφανίζεται στα δικά τους μπλογκ-ρολ ΚΑΙ το «Αρδην».

    Εκείνο που λείπει είναι ίσως η κατανόηση του αυθεντικού, του «μη-δήθεν». Τσουβαλιάσματα τραβηγμένα-απ-τα-μαλλιά θα καταρρεύσουν σαν σακκιά, όταν οι ίδιοι οι νέοι θα κάνουν τις (μάλλον ατυχείς) επιλογές τους, πολώνοντας τον κόσμο με μεταμοντέρνους τρόπους, είτε αντιεξουσιαστικούς είτε ακροδεξιούς. Η εποχή των μετριοπαθών τελειώνει (Φάγανε καλά, πουλήθηκαν οι πιο πολλοί, δεν χρειάστηκε κάνας εθνομηδενισμός για να πουληθούν καλά… ντε και καλά).

    Και… μια και δεν το απόφυγα το σεντόνι, ας προσθέσω ότι κάποιο σατιρικό σχόλιο )καλοδεχούμενο) έπεσε έξω στις προβολές του Νου του, δηλαδή ΝΑΙ ΜΕΝ χορεύω και σε τραπέζια άμα λάχει, αλλά ΔΕΝ έχω πατσοκοιλιές, ούτε φαλάκρα (αν και κάποιες τούφες κάποτε τις έχασα γιατί… καράφλιασα). 🙂

  9. 12/01/2009 στο 19:35

    @ βοιωτός

    Σεναριογράφος, σεναριογράφος. Όλα αυτά τα think-tanks τι νομίζεις ότι κάνουν. Καταγράφουν όλα τα πιθανά κι απίθανα σενάρια για το μέλλον, κι όταν χρειάζεται ο εκάστοτε «γκουρού» τους καλείται να τα εφαρμόσει. Και τότε ο σεναριογράφος γίνεται και σκηνοθέτης-παραγωγός.

    @ Σκαντζόχοιρος

    Α, όχι τώρα, που -υποτίθεται πως- μόλις κέρασα για τη γιορτή μου. Κεράστε του Άη Γιώργη, αλλάξτε όνομα, ξανακεράστε του Άη Χρήστου κι εδώ είμαστε 🙂

    @ Omadeon

    Δεν ξέρω αν έπεσε έξω ο Μπρεζίνσκυ [εξάλλου πολύ συχνά οι ευσεβείς πόθοι παραμένουν ευσεβείς πόθοι…], αλλά παρουσιάζει ενδιαφέρον εκείνο το «20-80», που είναι γνωστό και ως αρχή του Παρέτο. Βέβαια, δεν ήταν ακριβώς ο Παρέτο αυτός που το περιέγραψε μαθηματικά, αλλά έχει το όνομά του. Αυτό που ανακάλυψε ο Παρέτο ήταν ότι, τον 19ο αιώνα αλλά και πιο πριν, σε διάφορα κράτη εκείνοι που κατείχαν το 80% του πλούτου αποτελούσαν μόλις το 20% του πληθυσμού. Και πάει λέγοντας… Πολύ ενδιαφέροντα διάφορα, αλλά δεν είναι του παρόντος.

    Σήμερα, ας πούμε, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Όπως αναφέρει σε ένα βιβλιαράκι της η Anne-Catherine Wagner, «Μεταξύ 1960 και 2000, το παγκόσμιο μερίδιο εισοδήματος που καρπώνεται το 20% των πλουσιότερων του πληθυσμού της Γης αυξήθηκε από 70% στο 90%, ενώ το μερίδιο που πηγαίνει στους φτωχότερους μειώθηκε από 2,3% στο 1%».

    Ο Μπρεζίνσκυ δεν ήταν βλάκας. Αυτό το κακό προσπαθούσε να «ξορκίσει», «επινοώντας» λύσεις τύπου tittytainment. Αλλά κι αυτά θα τα πούμε εν καιρώ.

    Οι ακροδεξιοί, στη χώρα μας αλλά και αλλού, ανακάλυψαν πρώτα τη συνωμοσιολογία και μετά τις συνωμοσίες [αν και πολύ αμφιβάλλω αν ανακάλυψαν τις τελευταίες – στο σπίτι του κρεμασμένου κ.λπ.]. Το γενικό μότο είναι ότι κινδυνεύει η πατρίδα ΤΟΥΣ, δηλαδή η πάρτη ΤΟΥΣ, γι’ αυτό και τόσο αιδημόνως σιωπούν για τις πραγματικές πολιτικές αντιλήψεις τους, ανακατεύοντας απλώς τα πίτουρα μη μπας και την πατήσει κανένας. Στο μακεδονικό, για παράδειγμα, σιωπούν για όλη την περίοδο 45-95, και ασχολούνται με τη δεκαετία του 20 και το ΚΚΕ, που -διάολε!- δεν υπήρξε ποτέ κυβέρνηση σ’ αυτόν τον τόπο. Και σήμερα μιλάνε απλά για «προδότες» κ.ο.κ. Εξάλλου, αυτό έκαναν πάντα. Αυτοί ξέρουν και από προδοσίες και από πρακτόρια, εξ ιδίας πείρας. Και πολύ πριν από την… οικοδόμηση νέων Παρθενώνων στα ξερονήσια.

    Και πάει λέγοντας. Γι’ αυτό και είναι εξοργισμένοι διότι διάφοροι αριστεροί κάνουν πια πολύ καλύτερα τη δουλειά των αφεντικών τους, ενώ οι ίδιοι που ήταν για δεκαετίες μέσα στα πράγματα είναι πια στην απέξω. Το ένα παρασιτικό στρώμα βρίζει το άλλο γιατί δεν μπορεί πια να βάλει το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι…

    ΥΓ. Γιατί αν είχες πατσοκοιλιές και φαλάκρα θα απαγορευόταν να χορεύεις; Ή πέφτει λόγος στον κάθε γελοίο για το τι κάνεις;

  10. 12/01/2009 στο 20:18

    Χρήστο, σωστά (ΚΑΙ στο τελευταίο -χεχε)…
    Μόνο που η αγανάκτηση των παλιών (προ δεκαετιών κραταιών) ακροδεξιών δεν νομίζω (αν και μπορεί να σφάλλω βέβαια)… ότι επαρκεί για να εξηγήσει τα νέα «ελληνοπρεπή» κύματα ιδεολογιας και δικτύωσης, που αφορούν κυρίως ΠΟΛΥ νέους. Οι νέοι αυτοί καταπίνουν τόνους ιδεών, ιδεολογιών, «μνημιδίων» (κατά Ντώκινς) και ερεθισμάτων, που έχουν ξεφύγει από τις παραδοσιακές όμορφα τακτοποιημένες δομές που ξέραμε. Το διαδίκτυο εντείνει αυτή τη σύγχιση, εδώ και καιρό, τα κοινωνικά προβλήματα δίνουν στη σύγχιση νέα ορμή που δεν σέβεται «λεπτομέρειες» και ιδεολογικές αντιφάσεις. Μια κοινωνία που δεν έμαθε τη σωστή χρήση του Λόγου, της λογικής και άλλων δεξιοτήτων, μυείται ιλιγγιωδώς στο καινούργιο ξεφεύγοντας από προκαθορισμένα όρια.

    Σε αυτή την κατάσταση αρχίζει κι ένας κοχλασμός συνδέσεων που ενισχύουν βασικές «κομβικές» παραμέτρους. Το κοινωνικό δικτύωμα και το ιδεολογικό διαχέονται. Συνθήματα όπως το «έξω οι ξένοι» χειροκροτούνται χωρίς εμβάθυνση, μέσα σε λογικές συνεπαγωγές που δεν ισχύουν αλλά όμως υιοθετούνται άκριτα.

    Πολύ φοβάμαι ότι ο τρόπος που αντιλαμβανόμασταν την ακροδεξιά είναι εξίσου ξεπερασμένος με τον τρόπο που ξέραμε την αριστερά. Η μανιώδης αναζήτηση για τρόπους έκφρασης θα γκρεμίσει τα παραδοσιακά κόμματα σε λίγα χρόνια -νομίζω- και θα φέρει πόλωση νέου τύπου, εξαιρετικά επικίνδυνη. Αλλωστε, δεν έχουμε παρά να ρίξουμε μια μικρή ματιά π.χ. στη Ρωσία για να δούμε αυτή την πόλωση σε προχωρημένο στάδιο όξυνσης και σήψης ταυτόχρονα.

    ΥΓ. ο Παρέτο έκανε μια οικονομική θεωρία που είχα διαβάσει κάποτε, και αφορούσε τη βέλτιστη απόδωση μιας «ελεύθερης οικονομίας», τη «βελτιστοποιημένη αγορά σύμφωνα με το κριτήριο Παρέτο». Η τελευταία κρίση (πλάτσικο) μάλλον έφερε το πάνω-κάτω.

  1. 21/01/2009 στο 11:36
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: