Αρχείο

Archive for Φεβρουαρίου 2009

Τα κεφάλια μέσα! ΕΧΟΥΝ εμφύλιο τώρα…

jmaistre

Joseph de Maistre (1753-1821)

… οι ιδεολογικοί επίγονοι του Ζοζέφ ντε Μαιστρ, ενός από τους πρώτους θεωρητικούς του φυλετισμού και του εθνικισμού ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ενός από τους «πρώτους αδιάλλακτους οπαδούς της πολυπολιτισμικότητας»!

Ιδεολογικοί εμφύλιοι: το χειρότερο είδος πολέμων.

Εις τας Ευρώπας, για να ξεφύγουν από τους ιδεολογικούς/θρησκευτικούς εμφυλίους του 16ου και του 17ου αιώνα «εφηύραν» τον φιλελευθερισμό [ποιος διαβάζει Μισεά;], ενώ στο Ελλάντα στις αρχές του 21ου αιώνα, και καθώς και οι δύο όψεις του φιλελευθερισμού -όπως και ο ίδιος- καταρρέουν (αν δεν έχουν ήδη…), «εφευρίσκεται» ο «ανένδοτος» εμφύλιος άκρας αριστεράς και άκρας δεξιάς.

Wow! που λεν και στο χωριό μου…

ΥΓ. Για τα περί ντε Μαιστρ στο γνωστό βιβλίο του Wolin [σελίδες 462-3, 498-9 και αλλαχού]…


Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine


Advertisements
Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη, Ιδέες, Τρομοκρατία Ετικέτες:

Σεργκέι Γκενάντιεβιτς Νετσάγιεφ [1847-1882]

tsarouhia_300

Ή,

«Θέλοντας ο βλάχος, μη θέλοντας ο ζωγράφος, φόρεσ’ ο Χριστός τσαρούχια»,

που λένε και στο χωριό μου.

Λέτε;

ΥΓ. «Σκοτεινό» ποστ για τις «σκοτεινές» εποχές τους…


Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine


«Κτηνοτρόφοι και γονείς που εκτρέφουν παιδιά…»

cows

«[…] Κτηνοτρόφοι και γονείς που εκτρέφουν παιδιά πρέπει να μοιραστούν τις επιδοτήσεις από το Πλαίσιο Στήριξης […]»

«Θανατηφόρα» ατάκα/πρόταση του Ευγένιου Αρανίτση

[Προσυπογράφω…]

Από το άρθρο του «Οι βαθύτερες αιτίες της εξέγερσης των παιδιών (3)«, που δημοσιεύτηκε στο «7» της χθεσινής Ελευθεροτυπίας.

– – – – – – – – –

Και θυμήθηκα κι ένα -επίσης «θανατηφόρο»- ερώτημα του Jaime Semprun [από το βιβλίο του Ζ.-Κ. Μισεά, Η Εκπαίδευση της Αμάθειας (σελ. 59)]:

«Όταν ο οικολόγος πολίτης ισχυρίζεται ότι θέτει το πιο ενοχλητικό ερώτημα: ποιον κόσμο θα αφήσουμε στα παιδιά μας;, αποφεύγει να θέσει ένα άλλο πραγματικά ανησυχητικό ερώτημα: Σε τι είδους παιδιά θα αφήσουμε τον κόσμο;»


Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine

Επειδή βαριέμαι…

panousis

Ρίξτε, please, και μια δεύτερη ματιά στη φωτογραφία [δημοσιεύτηκε την Πέμπτη στην Ελευθεροτυπία].

Nothing special… Δύο «κλασικές» προσωπογραφίες κάποιων αειμνήστων στον τοίχο και ένας «καλόγερος» μπροστά τους.

Α! Και ένα μαύρο δείγμα… μοντέρνας ζωγραφικής.

Στιγμιότυπο από την επέλαση 80-100 νεαρών κουκουλοφόρων στο κτήριο «Κωστής Παλαμάς» την περασμένη Τετάρτη, την ώρα που εκεί διεξαγόταν επιστημονική συνάντηση για την «Επάνοδο των Φυλακισμένων». Τα υπόλοιπα γνωστά. Ο καθηγητής Πανούσης ελαφρά τραυματισμένος, και το κτήριο με εκτεταμένες ζημιές…

Γιατί βαριέμαι, θα με ρωτήσετε…

Διότι είναι βαρετό για μένα, και κουραστικό για σας, να γράφω, και να διαβάζετε, τα ίδια και τα ίδια.

Διότι, επίσης, είναι βαρετό -και λίγο σόλοικο [ήγουν, ανάρμοστο]- να τσιτάρει κανένας συνέχεια τον εαυτό του.

Όταν τον περασμένο Δεκέμβρη, όλοι στη χώρα μιλούσαν είτε για τη «μεγαλειώδη εξέγερση των νέων» είτε για «πορτοκαλί επανάσταση», ήμουν, αν θυμάμαι καλά, και παραμένω, ο μόνος ο οποίος προσπάθησε να προσεγγίσει τις «ταραχές» του Δεκέμβρη από μία άλλη οπτική γωνία: εκείνη της «εισβολής» των -εντός των τειχών, πια- βαρβάρων.

Εξηγούσα, τότε, από πού «άντλησα» τον όρο «βάρβαροι» και με ποια έννοια τον χρησιμοποιούσα [χρησιμοποιώ]. Θεωρώ ότι πρωτοφανή και καινοφανή φαινόμενα χρειάζονται μια άλλη, διαφορετική, προσέγγιση. Και πιστεύω ότι αυτή η προσέγγιση, για την «επέλαση των βαρβάρων», όχι η καλύτερη προφανώς, εξηγούσε πολύ καλύτερα τα «γεγονότα» του Δεκέμβρη. Όπως και εξηγεί και κάποια άλλα, πιο πρόσφατα, από τις… απόπειρες μοντέρνας ζωγραφικής έκφρασης των κουκουλοφόρων ως τις απόπειρες των κουμπουροφόρων…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Αλλά, επειδή δεν βαριέμαι και τόοοσο πολύ πια, μια ακόμη παρατήρηση.

Έχω βαρεθεί πάααρα πολύ να διαβάζω τους τελευταίους μήνες δακρύβρεχτες μπούρδες σχετικά με την απουσία «πολιτικών στόχων», «πολιτικών αιτημάτων» και «πολιτικών οραμάτων» των εξεγερμένων του Δεκέμβρη [των «βαρβάρων, δηλαδή].

Λίαν συγκινητικόν…

Έως διασκεδαστικόν, θα έλεγα…

Διότι, ρε μάγκες και μάγκισσες, θα πρέπει κάποιος να είναι πολύ μαλάκας -μα πάααρα πολύ μαλάκας- για να ζητά από τους εξεγερμένους του Δεκέμβρη «πολιτικό λόγο».

Και είναι πολύ μαλάκας για έναν πολύ απλό λόγο:

Ποιος παράγει πολιτική σ’ αυτή τη χώρα; [Και, κατ’ επέκταση στον πλανήτη…]

Ο Καραμανλής με τον Ραγκούση, ο Γιωργάκης με τον Ζαγορίτη, ο Τσίπρας με τον Μαΐλη, ο Βελόπουλος με την Παπαρήγα, ο Γιανναράς με τον Σκυφτούλη, ή ο Κουλουμπής με τον Ράμφο; [Ξέχασα τους «αγαπημένους» μου: τον Αλέκο Παπαδόπουλο και τον Μίμη Ανδρουλάκη!]

Για να ‘ρθούμε λίγο στα συγκαλά μας!

Η πολιτική σκέψη σ’ αυτόν τον τόπο [και σ’ όλους τους υπόλοιπους…] έχει εκλείψει εδώ και δεκαετίες.

Διότι οι πολιτικοφανείς μπουρδολογίες δεν αποτελούν πολιτική σκέψη.

Και τα λοιπά… και τα λοιπά…

Άνω period.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Βαριέμαι, επίσης, να γράφω για την Crisis. Ποια Crisis;;;!!!

Όταν το περασμένο φθινόπωρο χαρακτήριζα ως «ψιττακειάδες» διάφορους «επιφανείς» οικονομολόγους, που ισχυρίζονταν ότι η κρίση θα διαρκούσε κάνα 18μηνο, μου την «έπεσαν» διάφοροι…

«Ασ’ τα εικονίσματα στον τοίχο κρεμασμένα!», φώναζαν [σε ελεύθερη απόδοση].

Σήμερα, υπάρχουν κάποιοι που «στέλνουν» την Crisis μέχρι το 2025! [Ω, ναι! Υπήρξα συντηρητικός στις εκτιμήσεις μου! Σόουρυ!]

Και τα λοιπά… και τα λοιπά…

Φουλ πήριοντ.


Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine

Η αυτοκρατορία του μικρότερου κακού και η κοινωνία του ελάχιστου κοινού παρονομαστή

michea-ex-el

«Η αυτοκρατορία του μικρότερου κακού»

«Δοκίμιο για τον φιλελεύθερο πολιτισμό»

είναι ο τίτλος / υπότιτλος του πιο πρόσφατου βιβλίου του Ζαν-Κλωντ Μισεά, που κυκλοφόρησε εσχάτως  μεταφρασμένο και στα ελληνικά.

«Η κοινωνία του ελάχιστου κοινού παρονομαστή»

είναι το δικό μου σχόλιο πάνω στο σημείο εκείνο του βιβλίου του Μισεά που αφορά τον «ιστορικό συμβιβασμό» των «Πολιτικών». «Ιστορικός συμβιβασμός» που αποτέλεσε, σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο, το θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η νεωτερικότητα.

Και επειδή αυτός ο «ιστορικός συμβιβασμός» έφτασε, όπως έφτασε, ως τις μέρες μας, κυριαρχώντας σε κάθε όψη της καθημερινής ζωής, νομίζω ότι το σχόλιό μου, σχετικά με «την κοινωνία του ελάχιστου κοινού παρονομαστή» εξηγεί, με τον καλύτερο -μέχρι στιγμής- τρόπο, πλείστα όσα φαινόμενα [και] της νεοελληνικής κοινωνίας.

Τι εννοώ ακριβώς; Όποιος θέτει ερωτήματα και ψάχνει απαντήσεις, κι όποιος διαβάσει το βιβλίο θα καταλάβει. Τα υπόλοιπα ως εκ του περισσού…

michea

Jean-Claude Michéa (η φωτογραφία από τα Νέα)

ΥΓ 1. Γυφτιές Ελλήνων εκδοτών:  ευρετήριο ονομάτων; What’s that? … Δεν διαβάζουν οι άνθρωποι… Πάλι καλά που μας κάνουν και τη χάρη…

ΥΓ 2. No site του εκδοτικού οίκου, no photo του εξωφύλλου [περιοριζόμαστε στη φωτογραφία της γαλλικής έκδοσης] (διόρθωση: δείτε το σχόλιο #3). Κατά τα άλλα, οι δημόσιες σχέσεις καλά κρατούν, καθώς ήδη το βιβλίο έχει παρουσιαστεί από τις σελίδες της Ελευθεροτυπίας, των Νέων και της Καθημερινής. Κολοκύθια παρουσιάσεις, δηλαδή, αλλά σε συζήτηση να βρισκόμαστε…

ΥΓ 3. Σε μετάφραση του αείμνηστου Άγγελου Ελεφάντη [και με δύο δικά του -σχετικά- κείμενα ως Επίμετρο]. Και εξαιρετική επιμέλεια της Αναστασίας Μυλωνοπούλου. Αλλά γιατί τσουβαλιάστηκαν όλες οι υποσημειώσεις στο τέλος;

michea-ex

Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine

Κατηγορίες:Ιδέες, Μισεά Ετικέτες:

Άνευ σχολίων II

«Στην εποχή της νεανικής κουλτούρας πρέπει να υπενθυμίσουμε μια βασική κοινοτοπία: η νεολαία δεν ήταν ποτέ τάξη· είναι μια στιγμή της ζωής που έγινε αγορά.»

Ζ.Κ. Μισεά


Κατηγορίες:Ιδέες Ετικέτες:

Άνευ σχολίων I

13/02/2009 Τα σχόλια έχουν κλείσει

«Από την άλλη μεριά, όσον αφορά την εξουδετέρωση κάθε δημόσιας αρετής, δηλαδή την αναγκαιότητα να μετασχηματισθεί ο μαθητής σε αγροίκο καταναλωτή και εν ανάγκη βίαιο, είναι έργο που θέτει απείρως λιγότερα προβλήματα. Αρκεί να απαγορευτεί κάθε είδος πολιτικής αγωγής και να αντικατασταθεί με κάποια μορφή πολιτικής εκγύμνασης, [16] μ’ αυτή την εννοιολογική σούπα που ευκολότατα μεταδίδει και πολλαπλασιάζει τον κυρίαρχο λόγο των μίντια και των σοουμπίζνες.

– – – – – – – –

[16] Όταν η άρχουσα τάξη μπαίνει  στον κόπο να εφεύρει μια λέξη (π.χ. «πολίτης», citoyen, χρησιμοποιούμενο ως επίθετο) και να επιβάλει τη χρήση του, μολονότι στην τρέχουσα γλώσσα υπάρχει ένας όρος απολύτως συνώνυμος (το civique, πολιτικός) και του οποίου το νόημα είναι απολύτως σαφές, τότε οιοσδήποτε διάβασε Όργουελ καταλαβαίνει αμέσως ότι η νέα λέξη, στην πράξη, πρέπει να σημαίνει το ακριβώς αντίθετο από την προηγούμενο. Παράδειγμα: να βοηθήσει κανείς μια ηλικιωμένη γυναίκα να διασχίσει το δρόμο, μέχρι σήμερα, ήταν μια πράξη στοιχειώδους πολιτικής αγωγής. Σήμερα αν χτυπούσαν την ηλικιωμένη κυρία για να της κλέψουν την τσάντα, η πράξη αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι αντιπροσωπεύει πριν απ’ όλα (με λίγη καλή κοινωνιολογική θέληση, είναι αλήθεια) μια μορφή, βεβαίως αφελή, διαμαρτυρίας ενάντια στον αποκλεισμό και την κοινωνική αδικία, και υπ’ αυτή την έννοια αποτελεί την απαρχή μιας χειρονομίας πολίτη [citoyen].»

Ζ.Κ. Μισεά


Κατηγορίες:Ιδέες Ετικέτες: