Αρχική > Ιδέες > Άνευ σχολίων II

Άνευ σχολίων II

13/02/2009

«Στην εποχή της νεανικής κουλτούρας πρέπει να υπενθυμίσουμε μια βασική κοινοτοπία: η νεολαία δεν ήταν ποτέ τάξη· είναι μια στιγμή της ζωής που έγινε αγορά.»

Ζ.Κ. Μισεά


Advertisements
Κατηγορίες:Ιδέες Ετικέτες:
  1. tortila
    17/02/2009 στο 13:32

    ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΕ ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΤΟ ΝΤΟΥΚΟΥ:

    […] Οι σύγχρονες κοινωνίες υποτίθεται πως απάλλαξαν το ανθρώπινο σώμα από τα μεταφυσικά θρησκευτικά δεσμά, όχι για να το αφήσουν ακόμα πιο έκθετο στους επίγειους εξευτελισμούς αλλά για να το αποκαταστήσουν θετικά στην «υλικότητά» του. Φυσικά τούτο σήμαινε, επίσης, την παράδοση του σώματος, ως καθαρής πλέον «ύλης», ζωντανής ή νεκρής, στην έρευνα. Όχι άνευ όρων, παρόλα αυτά, ούτε και σε κάθε λογής «έρευνα».

    Υπήρχε, φαίνεται, ακόμα ζωντανή η υποψία της ανθρώπινης δεινότητας, ή κάποια στοιχειώδης συναίσθηση της ανάγκης για μια έσχατη οριοθέτηση της κερδοσκοπίας. Έτσι ο ανθρωπιστικός σεβασμός της ανθρώπινης ακεραιότητας δεν συναινούσε στην περιφρόνηση του, συναφούς με αυτήν, σεβασμού του σώματος· ακόμα και του νεκρού. Γι’ αυτό το λόγο οι σύγχρονες κοινωνίες αποφάσισαν, σωστά, να επιτρέπεται η χρησιμοποίηση νεκρών ανθρώπινων σωμάτων μόνο εφόσον θα τηρείται μια σειρά αυστηρών δεσμευτικών προϋποθέσεων: αποκλειστικά για την ιατρική έρευνα και μέσα στα οριοθετημένα πλαίσια αυτής και της διδασκαλίας της, η οποία δεν αποσκοπεί στη «γνώση» γενικά και αφηρημένα ― που, έτσι, δεν διαφοροποιείται ποιοτικά από την απλή (έως και νοσηρή) περιέργεια ― αλλά πολύ συγκεκριμένα στη θεραπεία ασθενειών, και ολοκληρώνεται με τον περίφημο «όρκο του Ιπποκράτη» και τις ανθρωπιστικές δεσμεύσεις του.

    Το σημείο αυτό είναι καίριο και αφορά το στοιχειώδες ανθρωπιστικό θεμέλιο των σύγχρονων κοινωνιών, διότι δηλώνει πράγματι μια ριζική πολιτισμική συμφωνία: ότι, έξω από αυτό το θεσμοθετημένο ιατρικό-θεραπευτικό πλαίσιο, η επεξεργασία και η περιεργασία νεκρών σωμάτων δεν προάγει ούτε τη γνώση, ούτε κάποια αισθητική ποιότητα (όπως ισχυρίζονται οι διοργανωτές και οι υποστηρικτές της έκθεσης), αλλά την αναισθητοποίηση βασικών αντανακλαστικών του πολιτισμένου ανθρώπου και την ύπουλη εισαγωγή στο βάθος της προσωπικότητάς του μιας εκλεπτυσμένης νάρκωσης απέναντι στη φρίκη … πυροδοτώντας μια “λεπτή” διαδικασία απανθρωπισμού, τα αποτελέσματα της οποίας δεν είναι άγνωστα και ασαφή, αφού τα είδαμε σχετικά πρόσφατα στην ιστορία, στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.[…]

    ΑΠΟ ΤΟ

    http://dangerfew.blogspot.com/search/label/bodies

  2. 20/02/2009 στο 12:20

    «Bodies»;;; Ω, ναι, πράγματι, τω όντι. Όταν η σήψη [και νεκρή τώρα πια… – παλιότερα υπήρχε μόνον η ζωντανή ως lifestyle] πλαστικοποιείται και πλασάρεται ως υψηλή τέχνη ευαισθητοποίησης. Μια ολόκληρη εποχή δεν έχει φτάσει απλώς στο τέλος της, έχει ψοφήσει. Και δεν χρειάζεται καν να την πλαστικοποιήσουμε για να την διατηρήσουμε κάπου ως έκθεμα.

    [Άσχετο: Ας πήξει ο χρόνος, κι ας είναι το τραύμα του μια αόρατη ουλή, μια λεπτή γραμμή πάνω στο δέρμα του κόσμου…]

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: