Επέλαση; Επέλαση!

05/03/2009
isap2

Πηγή φωτό: Ναυτεμπορική

Ακολουθούν αποσπάσματα από την προκήρυξη/ανάληψη ευθύνης για το κάψιμο των συρμών του ηλεκτρικού στον σταθμό της Κηφισιάς, το βράδυ της περασμένη Δευτέρας. [Ολόκληρο το κείμενο: Συμμορίες Συνείδησης-Εξτρεμιστές Περάματος-Ανάληψη Ευθύνης. Οι υπογραμμίσεις δικές μου, η ορθογραφία του πρωτότυπου]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Ανάληψη Ευθύνης

ΧΡΕΩΣΕ ΤΑ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΣΤΗΝ ΦΩΤΙΑ
ΜΕΡΟΣ 2ο: Ο ΚΑΡΒΟΥΝΙΑΡΗΣ

Κι όμως, κάποιοι επιμένουν, παίρνουν τα όπλα τους και συνεχίζουν να επιτίθονται. Κρύβονται, ζυγίζουν την κατάσταση και ύστερα ποιοι; Τους είδατε; Πως ήταν; Τί θράσσος!

Ναι λοιπόν, το θράσος είναι ο σύμβουλός μας. Το θράσος, η τρέλα, η λύσσα, το μίσος, η συνείδηση.

Κυρίως η συνείδηση…

Όλα αυτά τα ωραία μας κάνουν να ζούμε.

Έτσι για άλλη μια φορά, για άλλη μια νύχτα ακολουθεί άλλη μια επέμβασή μας στην μητρόπολη, επέμβαση έκτακτης χειρουργικής ακρίβειας. Μια επέλαση που την είχαμε υποσχεθεί. Μια επέλαση που ακολούθησε πολλές προηγούμενες που μετά το Δεκέμβριο η κατα την διάρκειά του άφησαν ανεξίτηλα τα αποτυπώματά τους στο νέο αντάρτικο πόλης που διαμορφώνεται.

Μια επέλαση με δυο καμμένα τραίνα στην οπισθοχώρηση.

Είναι που μας αρέσουν τέτοιου είδους «μικρές επελάσεις» όπως και νά ΄χει. Είναι που στον πόλεμο αυτόν, το σαμποτάζ θα επανακτήσει τη θέση που του αρμόζει. Η δολιοφθορά από τα μετόπισθεν, μιας εγκατάστασης κοινής χρήσης, είναι η απόδειξη ότι πολλά μπορούν να γίνουν.

Ξεπαστρέψαμε λοιπόν δυο συρμούς του ΗΣΑΠ, δημιουργώντας αναστάτωση. Δεν είχαμε κανέναν ενδοιασμό να σαμποτάρουμε την διαδρομή όσων συμφιλιώνονται με την αποστειρωμένη μετακίνηση από και προς τις δουλειές τους, από και προς τα σπίτια τους, από και προς την διασκέδασή τους. Ίσως έτσι χαθεί το ψαρίσιο βλέμμα της απάθειας και της αδιαφορίας από τα πρόσωπά τους και αντικατασταθεί με ενεργητικά και ανήσυχα βλέμματα.

[…]

Συνδικαλίζουμε την καταστροφή και όχι τα δικαιώματά μας. Αυτά έχουν γίνει στάχτες προ καιρού, μαζί με τις κάρτες εργασίας μας.

[…]

Συμμορίες Συνείδησης / Εξτρεμιστές Περάματος.

_ _ _ _ _ _ _ _ _

Μία -ρητορική- ερώτηξις:

Ποιος παλιόπουστας είχε χαρακτηρίσει…

Ουπς! Sorry! Στις πολιτικώς ορθώς κοινωνίες μας η μόνη φοβία που επιτρέπεται είναι η φοβοφοβία.

Επαναδιατυπώνω την ερώτηξις:

Ποιο κάθαρμα είχε χαρακτηρίσει τη μεγαλειώδικη εξέγερση του Δεκέμβρη ως εισβολή «βαρβάρων», αποφεύγοντας τον όρο «επέλαση βαρβάρων» για να μην… γίνει μπέρδεμα με μια σχετικά πρόσφατη εξαιρετική καναδέζικη ταινία; Ποιο;

_ _ _ _ _ _ _ _ _

Ουπς! Είπα «ρητορική» και «κάθαρμα» και θυμήθηκα το τελευταίο πόνημα του συντρόφου [;] Ευγένιου Αρανίτση [στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία], Στο μέλλον όλες οι ερωτήσεις θα είναι ρητορικές:

«Προηγείται, ως στόχος, η συνάντηση δύο εραστών που θα αποδειχθούν βιολογικά συμβατοί -αυτό τους λένε διαρκώς τα ΜΜΕ και οι ιστοσελίδες, ενώ οι γονείς εξακολουθούν να είναι εξαιρετικά πεζοί και λακωνικοί: «Διάβασες;» «Εφαγες;» «Εκανες μπάνιο;» Κυκλωμένος απ’ το τρίγωνο ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ, ο διάλογος ακινητοποιείται ώστε ο χρόνος να επιταχύνεται. »

_ _ _ _ _ _ _ _ _

Και ένα σχόλιο [όχι δικό μου] στο παρακάτω απόσπασμα της προκήρυξης:

Απόσπασμα:

«Ναι λοιπόν, το θράσος είναι ο σύμβουλός μας. Το θράσος, η τρέλα, η λύσσα, το μίσος, η συνείδηση.»

Σχόλιο [οι υπογραμμίσεις με πλάγια στο πρωτότυπο, οι υπογραμμίσεις με έντονα δικές μου]:

«Από τη στιγμή που ο σοσιαλιστικός αγώνας πρέπει να στηριχθεί στην common decency «των απλών ανθρώπων», προϋποθέτει, όπως ο Καμύ το έχει υπογραμμίσει, αυτή την ικανότητα αγάπης για τη ζωή (άρα, την αντίστοιχη ψυχική ωριμότητα) χωρίς την οποία καμιά πραγματικά μεγαλόψυχη πράξη δεν είναι δυνατή. Μόλις λείψει αυτή η ψυχολογική και ηθική βάση, «οι εξεγέρσεις» ενάντια στην καθεστηκυία τάξη -όποια κι αν είναι η φαινομενική τους «ριζοσπαστικότητα»– δεν μπορούν να αντλήσουν τα κίνητρά τους παρά στη λύσσα, το μίσος, τον φθόνο και τη μνησικακία (και άρα, στις πιο παιδικές μορφές της επιθυμίας της εξουσίας)…»


Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine


Advertisements
  1. 05/03/2009 στο 22:35

    Σωστός ο σχολιαστής (ποιος είναι;) που χωρίς να το λέει καθαρά υπογραμμίζει τον φασίζοντα, εν τέλει, χαρακτήρα τέτοιων «επελάσεων».

    Αυτοί οι βάρβαροι, αλίμονο, δεν είναι μια κάποια λύσις.

  2. 06/03/2009 στο 11:27

    Μισεά, απ’ το τελευταίο του βιβλίο.

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: