Αρχείο

Archive for 21/03/2009

«Η Ελλάδα εκών άκων…»

Το τραγικό διασκεδαστικό στη γλυκιά μας πατρίδα δεν είναι ότι κάποιοι εκλαμβάνουν τις επιθυμίες τους για πραγματικότητα [πολύ συχνότερα εκλαμβάνουν ως πραγματικότητα μια αποσπασματική ανάγνωση μεμονωμένων γεγονότων]…

Το ακόμα  τραγικότερο ψυχαγωγικότερο είναι ότι κάποιοι άλλοι εκλαμβάνουν ως «πραγματική» αυτή την -ας την πούμε- πραγματικότητα των προηγούμενων.

Άσχετο παράδειγμα:

Γράφει ο Επαμεινώνδας Σκυφτούλης, «Δεκεμβριστής» κατά δήλωσή του, μέλος της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης [Βαβυλωνία, τ. 51, Ιανουάριος 2009, σελ. 3 – οι υπογραμμίσεις στο πρωτότυπο]:

«Μέσα σε αυτή την απομαγευμένη και σκληρή πραγματικότητα, οι αποκάτω βρέθηκαν μεταξύ τους κι όταν συνευρίσκονται νιώθουν δυνατοί, ότι μπορούν δηλαδή να κάνουν τα πάντα: την εξέγερση, τη μεγαλύτερη στα μεταπολιτευτικά χρόνια, εντάσσοντας την Ελλάδα εκών άκων οριστικά στις δυτικές κοινωνίες.»

Αν εξαιρέσουμε τις διάφορες… ελληνοκουριές, το απόσπασμα αυτό είναι ακατανόητο αν δεν λάβουμε υπόψη μας κάποια άλλα αποσπάσματα του άρθρου που προηγούνται ή έπονται αυτού.

Διότι,πώς ακριβώς συνέβη και η Ελλάδα «εκών άκων» εντάχθηκε οριστικά στις δυτικές κοινωνίες; Στην αρχή της αμέσως προηγούμενης παραγράφου ο αρθρογράφος επισημαίνει:

«Η ευρωποποίηση λοιπόν κι η ενταγμένη πολιτική κοινωνία οδηγούνταν στους μητροπολιτικούς ωκεανούς παίρνοντας μαζί τους ο καθένας από το δισάκι του παραδοσιακού ό,τι μπορούσε προκειμένου να διασωθεί. Άλλος τον φιλελευθερισμό με την ορθοδοξία μαζί, άλλος τον λαϊκό καπιταλισμό, άλλος το εθνοκράτος, άλλος τον ελληνικό κομμουνισμό, άλλος την αναρχία α λα ελληνικά.»

Αν εξαιρέσουμε διάφορα ακατανόητα [«ευρωποποίηση», «ενταγμένη πολιτική κοινωνία», «μητροπολιτικοί ωκεανοί»…], δεν θα διαφωνούσα με τον αρθρογράφο μας, αρκεί η έκφραση «δισάκι του παραδοσιακού» να είχε γραφεί ως «τρύπιο δισάκι του παραδοσιακού» ή, ακόμα καλύτερα, «πτώμα της παράδοσης«.

Κι ακόμα παραπέρα: ο καθένας τους, προκειμένου να διασωθεί, πουλούσε και παράδοση αλλά και την παράδοση

Με μια μικρή διαφορά: αυτό που πουλούσε δεν ήταν κάτι «ζωντανό», αλλά ένα κομμάτι από το… Άγιο Σκήνωμα της Παράδοσης…

Εκτός κι αν δεχτούμε ότι όλα όσα περιέχει το «δισάκι», από την ορθοδοξία ώς τον σταλινισμό και από την αναρχία ώς τον λαϊκό καπιταλισμό, αποτελούν «ζώσα πραγματικότητα»… Τα λέγαμε και στην αρχή…

[Το πόσο τρύπιος -και άδειος-  είναι ο… πίθος των Δαναΐδων φαίνεται και από το γεγονός ότι όλοι (αλλά όχι οι πάντες) προσπαθούν να τον γεμίσουν με διάφορες πομφόλυγες περί «οικολογίας» και «πράσινης ανάπτυξης». Όταν «πεθαίνει το παλιό», «γεννιέται το καινούργιο»…]

Διότι, όπως λέει και κάποια άλλη… ψυχή, ο φιλελευθερισμός της αγοράς «πάει πακέτο» με την φιλελευθεροποίηση των ηθών [και λέγοντας «ήθη» δεν εννοώ την απουσία ξέκωλων…] Δηλαδή, τον ενταφιασμό του «παραδοσιακού». Κι αυτό έχει συμβεί εδώ και δεκαετίες.

Κάπως έτσι δηλαδή:

kinita

Κάπως έτσι: Δος ημίν μισό δισ.! [Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 9-12-2007]

Ή κάπως έτσι:

Ριζοσπάστης, 24-9-2008

Ριζοσπάστης, 24-9-2008

Ο αρθρογράφος μας, αμέσως μετά το επίμαχο απόσπασμα, τονίζει:

«Ο όρος αλλά και η ορολογία της εξέγερσης αδυνατεί να περιγράψει αυτό που έγινε τις τελευταίες 15 ημέρες. Ο λόγος είναι ότι ο όρος αυτός ανήκει στο «παραδοσιακό» το οποίο θρυμματίστηκε με όλα τα συνακόλουθά του: «επαΐοντες επαναστάτες», «αγωνιστές», «ιδεοληπτικοί» που έψαχναν απεγνωσμένα μια σταγόνα συμμετοχής για να αντισταθμίσουν τον ακρωτηριασμένο κόσμο του παραδοσιακού και του «κανονικού».»

Ο όρος «εξέγερση» προφανώς αδυνατεί να περιγράψει τα «Δεκεμβριανά», [αν και λίγο πριν χαρακτηρίζεται «η μεγαλύτερη εξέγερση στα μεταπολιτευτικά χρόνια», ενώ λίγο μετά ως «μεγάλο συμβάν της εξέγερσης» (ήταν, τελικά, εξέγερση, κι αν όχι τι ήταν;], όχι επειδή «θρυμματίστηκε» το παραδοσιακό ή επειδή ήταν ήδη «ακρωτηριασμένο», αλλά επειδή αυτό το «παραδοσιακό» είναι νεκρό εδώ και δεκαετίες…

Από το πολλά που απομένουν να ειπωθούν, ας επιστρέψουμε στο κυριότερο σημείο του πρώτου αποσπάσματος, αναλογιζόμενοι τα περί εκουσίας/ακουσίας οριστικής ένταξης της ελληνικής στις δυτικές κοινωνίες.

Κι εδώ ο αρθρογράφος μας είναι όσο πιο «σαφής» γίνεται:

«[…] διότι το μεγάλο συμβάν της εξέγερσης έθεσε 4 βασικά ζητήματα που αναδύθηκαν από το μέτωπο της ριζικής υποκειμενικότητας.

[…] Τέταρτον: τη θεμελίωση ότι οι αξίες είναι σχετικές με αποτέλεσμα να οδηγήσουν την ελληνική κοινωνία στον ευρωπαϊκό μηδενισμό και στη δυτική σκέψη.»

Εν ολίγοις, η χρεωκοπία όλων των εν Ελλάδι παραδόσεων, οδήγησε οριστικά την Ελλάδα «εκών άκων» στην ένταξή της στις δυτικές κοινωνίες, δηλαδή, στις αγκάλες του ευρωπαϊκού μηδενισμού και της δυτικής σκέψης.

Συμπερασματικά, τέλος, όλοι αναφωνούμε, εναλλάξ / εντός / εκτός / και επί τα αυτά, το χιλιοτραγουδισμένο:

– Σας πήραμε, σας πήραμε φλουρί κωνσταντινάτο!

– Μας πήρατε, μας πήρατε, … πίθο δίχως πάτο!

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

ΥΓ 1. [Για τους βιαστικούς σχολαστικιστές/σχολιαστές] Δεν λέω ότι δεν υπήρχε Παράδοση / παραδόσεις. Λέω, απλά, ότι ψόφησαν. Αναζητήστε αλλού τα αίτια. Εγώ δεν φέρω καμία ευθύνη για το γεγονός. Μερσί!

ΥΓ 2. Αφελής σκέψη: ίσως τα «πακέτα» του ΚΠΣ, σημάνουν την «ώρα της αλήθειας», και κάποιοι δεήσουν να εκσυγχρονίσουν την Παράδοση [τουλάχιστον όσον αφορά το τελευταίο της οχυρό]…


Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine

Advertisements
Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη Ετικέτες: