Αρχική > Αφασιαλάνδη > «Η Ελλάδα εκών άκων…»

«Η Ελλάδα εκών άκων…»

21/03/2009

Το τραγικό διασκεδαστικό στη γλυκιά μας πατρίδα δεν είναι ότι κάποιοι εκλαμβάνουν τις επιθυμίες τους για πραγματικότητα [πολύ συχνότερα εκλαμβάνουν ως πραγματικότητα μια αποσπασματική ανάγνωση μεμονωμένων γεγονότων]…

Το ακόμα  τραγικότερο ψυχαγωγικότερο είναι ότι κάποιοι άλλοι εκλαμβάνουν ως «πραγματική» αυτή την -ας την πούμε- πραγματικότητα των προηγούμενων.

Άσχετο παράδειγμα:

Γράφει ο Επαμεινώνδας Σκυφτούλης, «Δεκεμβριστής» κατά δήλωσή του, μέλος της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης [Βαβυλωνία, τ. 51, Ιανουάριος 2009, σελ. 3 – οι υπογραμμίσεις στο πρωτότυπο]:

«Μέσα σε αυτή την απομαγευμένη και σκληρή πραγματικότητα, οι αποκάτω βρέθηκαν μεταξύ τους κι όταν συνευρίσκονται νιώθουν δυνατοί, ότι μπορούν δηλαδή να κάνουν τα πάντα: την εξέγερση, τη μεγαλύτερη στα μεταπολιτευτικά χρόνια, εντάσσοντας την Ελλάδα εκών άκων οριστικά στις δυτικές κοινωνίες.»

Αν εξαιρέσουμε τις διάφορες… ελληνοκουριές, το απόσπασμα αυτό είναι ακατανόητο αν δεν λάβουμε υπόψη μας κάποια άλλα αποσπάσματα του άρθρου που προηγούνται ή έπονται αυτού.

Διότι,πώς ακριβώς συνέβη και η Ελλάδα «εκών άκων» εντάχθηκε οριστικά στις δυτικές κοινωνίες; Στην αρχή της αμέσως προηγούμενης παραγράφου ο αρθρογράφος επισημαίνει:

«Η ευρωποποίηση λοιπόν κι η ενταγμένη πολιτική κοινωνία οδηγούνταν στους μητροπολιτικούς ωκεανούς παίρνοντας μαζί τους ο καθένας από το δισάκι του παραδοσιακού ό,τι μπορούσε προκειμένου να διασωθεί. Άλλος τον φιλελευθερισμό με την ορθοδοξία μαζί, άλλος τον λαϊκό καπιταλισμό, άλλος το εθνοκράτος, άλλος τον ελληνικό κομμουνισμό, άλλος την αναρχία α λα ελληνικά.»

Αν εξαιρέσουμε διάφορα ακατανόητα [«ευρωποποίηση», «ενταγμένη πολιτική κοινωνία», «μητροπολιτικοί ωκεανοί»…], δεν θα διαφωνούσα με τον αρθρογράφο μας, αρκεί η έκφραση «δισάκι του παραδοσιακού» να είχε γραφεί ως «τρύπιο δισάκι του παραδοσιακού» ή, ακόμα καλύτερα, «πτώμα της παράδοσης«.

Κι ακόμα παραπέρα: ο καθένας τους, προκειμένου να διασωθεί, πουλούσε και παράδοση αλλά και την παράδοση

Με μια μικρή διαφορά: αυτό που πουλούσε δεν ήταν κάτι «ζωντανό», αλλά ένα κομμάτι από το… Άγιο Σκήνωμα της Παράδοσης…

Εκτός κι αν δεχτούμε ότι όλα όσα περιέχει το «δισάκι», από την ορθοδοξία ώς τον σταλινισμό και από την αναρχία ώς τον λαϊκό καπιταλισμό, αποτελούν «ζώσα πραγματικότητα»… Τα λέγαμε και στην αρχή…

[Το πόσο τρύπιος -και άδειος-  είναι ο… πίθος των Δαναΐδων φαίνεται και από το γεγονός ότι όλοι (αλλά όχι οι πάντες) προσπαθούν να τον γεμίσουν με διάφορες πομφόλυγες περί «οικολογίας» και «πράσινης ανάπτυξης». Όταν «πεθαίνει το παλιό», «γεννιέται το καινούργιο»…]

Διότι, όπως λέει και κάποια άλλη… ψυχή, ο φιλελευθερισμός της αγοράς «πάει πακέτο» με την φιλελευθεροποίηση των ηθών [και λέγοντας «ήθη» δεν εννοώ την απουσία ξέκωλων…] Δηλαδή, τον ενταφιασμό του «παραδοσιακού». Κι αυτό έχει συμβεί εδώ και δεκαετίες.

Κάπως έτσι δηλαδή:

kinita

Κάπως έτσι: Δος ημίν μισό δισ.! [Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 9-12-2007]

Ή κάπως έτσι:

Ριζοσπάστης, 24-9-2008

Ριζοσπάστης, 24-9-2008

Ο αρθρογράφος μας, αμέσως μετά το επίμαχο απόσπασμα, τονίζει:

«Ο όρος αλλά και η ορολογία της εξέγερσης αδυνατεί να περιγράψει αυτό που έγινε τις τελευταίες 15 ημέρες. Ο λόγος είναι ότι ο όρος αυτός ανήκει στο «παραδοσιακό» το οποίο θρυμματίστηκε με όλα τα συνακόλουθά του: «επαΐοντες επαναστάτες», «αγωνιστές», «ιδεοληπτικοί» που έψαχναν απεγνωσμένα μια σταγόνα συμμετοχής για να αντισταθμίσουν τον ακρωτηριασμένο κόσμο του παραδοσιακού και του «κανονικού».»

Ο όρος «εξέγερση» προφανώς αδυνατεί να περιγράψει τα «Δεκεμβριανά», [αν και λίγο πριν χαρακτηρίζεται «η μεγαλύτερη εξέγερση στα μεταπολιτευτικά χρόνια», ενώ λίγο μετά ως «μεγάλο συμβάν της εξέγερσης» (ήταν, τελικά, εξέγερση, κι αν όχι τι ήταν;], όχι επειδή «θρυμματίστηκε» το παραδοσιακό ή επειδή ήταν ήδη «ακρωτηριασμένο», αλλά επειδή αυτό το «παραδοσιακό» είναι νεκρό εδώ και δεκαετίες…

Από το πολλά που απομένουν να ειπωθούν, ας επιστρέψουμε στο κυριότερο σημείο του πρώτου αποσπάσματος, αναλογιζόμενοι τα περί εκουσίας/ακουσίας οριστικής ένταξης της ελληνικής στις δυτικές κοινωνίες.

Κι εδώ ο αρθρογράφος μας είναι όσο πιο «σαφής» γίνεται:

«[…] διότι το μεγάλο συμβάν της εξέγερσης έθεσε 4 βασικά ζητήματα που αναδύθηκαν από το μέτωπο της ριζικής υποκειμενικότητας.

[…] Τέταρτον: τη θεμελίωση ότι οι αξίες είναι σχετικές με αποτέλεσμα να οδηγήσουν την ελληνική κοινωνία στον ευρωπαϊκό μηδενισμό και στη δυτική σκέψη.»

Εν ολίγοις, η χρεωκοπία όλων των εν Ελλάδι παραδόσεων, οδήγησε οριστικά την Ελλάδα «εκών άκων» στην ένταξή της στις δυτικές κοινωνίες, δηλαδή, στις αγκάλες του ευρωπαϊκού μηδενισμού και της δυτικής σκέψης.

Συμπερασματικά, τέλος, όλοι αναφωνούμε, εναλλάξ / εντός / εκτός / και επί τα αυτά, το χιλιοτραγουδισμένο:

– Σας πήραμε, σας πήραμε φλουρί κωνσταντινάτο!

– Μας πήρατε, μας πήρατε, … πίθο δίχως πάτο!

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

ΥΓ 1. [Για τους βιαστικούς σχολαστικιστές/σχολιαστές] Δεν λέω ότι δεν υπήρχε Παράδοση / παραδόσεις. Λέω, απλά, ότι ψόφησαν. Αναζητήστε αλλού τα αίτια. Εγώ δεν φέρω καμία ευθύνη για το γεγονός. Μερσί!

ΥΓ 2. Αφελής σκέψη: ίσως τα «πακέτα» του ΚΠΣ, σημάνουν την «ώρα της αλήθειας», και κάποιοι δεήσουν να εκσυγχρονίσουν την Παράδοση [τουλάχιστον όσον αφορά το τελευταίο της οχυρό]…


Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine

Advertisements
Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη Ετικέτες:
  1. bfo
    21/03/2009 στο 17:42

    ΥΓ 1. [Για τους βιαστικούς σχολαστικιστές/σχολιαστές] Δεν λέω ότι δεν υπήρχε Παράδοση / παραδόσεις. Λέω, απλά, ότι ψόφησαν.

    Σε τι βαθμό, οριστικά ή μη, με ποιές διαδικασίες, από ποιά συμφέροντα κλπ.

    Εδώ είναι το ζουμί, όχι στην απλή διαπίστωση.

    Και βέβαια, στο ακόμα σημαντικότερο ερώτημα: αυτό είναι θετικό ή όχι;

  2. 21/03/2009 στο 18:57

    Το σε τι βαθμό θα δείξει. Με παρόμοιες διαδικασίες και παρόμοια συμφέροντα με εκείνα που πάντα διαλύουν τις παραδόσεις για να εγκαθιδρύσουν καινούργιες.

    Και δεν είναι αυτό το ζουμί. Το ζουμί είναι γιατί δεν αντιστάθηκαν οι θιγόμενοι. Εκτός και αν κάνω λάθος στη διαπίστωση και ζουν και βασιλεύουν.

    Και πού να ξέρω εγώ αν είναι θετικό ή όχι; «Η ιστορία θα δείξει» που λέγανε και κάποιοι απ’ τους θιγόμενους. Ή «Μπορεί ο Κύριος να μας δοκιμάζει» που θα ‘λεγαν και κάποιοι άλλοι…

    Και, προφανώς, νίπτω τας χείρας μου: δεν έβγαλα ποτέ βρύα…

  3. 21/03/2009 στο 19:29

    @ Αφάσιε

    Είσαι ήρωας! Και το εννοώ! Μόνο ήρωας θα επιχειρούσε να βγάλει κάποια άκρη από τις ακαταμάχητες ελληνικούρες και την ακουσίως χαοτική σκέψη του σ. Νώντα!

  4. 21/03/2009 στο 23:12

    Ο προλαλήσας σ. με κάλυψε απολύτως. Ο σ. Αφάσιος δικαιούται ειδικού επιδόματος επικίνδυνης εργασίας δεδομένου ότι τέτοιου είδους ενασχολήσεις θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο την ψυχική και νοητική υγεία.

  5. 22/03/2009 στο 11:31

    Αφάσιε, μήπως είναι νωρίς να θάψουμε την παράδοση;

    Εγώ λέγω ότι είναι νωρίς, πολύ νωρίς. Τούτα είναι πράγματα που επιμένουν στη μεγάλη διάρκεια, όσο κι αν φαίνονται πώς χάνονται προσωρινά.

    Δείτε, ας πούμε, τις παραδόσεις όλων των λαών της Λατινικής Αμερικής. Ποιός θα περίμενε την αναγέννηση των παραδόσεων των Μάγια 500 χρόνια μετά; Κανείς.

    Κατά τα άλλα, δεν μπορώ παρά να σας συγχαρώ κι εγώ για το κουράγιο σας…

    Και μια παράκλησις…

    Μην χάνεστε…

  6. bfo
    22/03/2009 στο 12:57

    Το σε τι βαθμό θα δείξει. Με παρόμοιες διαδικασίες και παρόμοια συμφέροντα με εκείνα που πάντα διαλύουν τις παραδόσεις για να εγκαθιδρύσουν καινούργιες.

    Είναι τόσο ομοιογενή αυτές οι διαδικασίες και αυτά τα συμφέροντα;

    Και δεν είναι αυτό το ζουμί. Το ζουμί είναι γιατί δεν αντιστάθηκαν οι θιγόμενοι. Εκτός και αν κάνω λάθος στη διαπίστωση και ζουν και βασιλεύουν.

    Το αν αντιστάθηκαν, σε ποιό βαθμό και πόσο προκύπτει από τι μέσα (καρότα, μαστίγια, τσαχπινιές) χρησιμοποιήθηκαν για την διάλυση τους ―όχι το αντίστροφο.

    Εξάλλου, το ότι δεν αντιστάθηκαν πως προκύπτει; Είναι θέμα στατιστικής; Αντιστάθηκε π.χ. ο Πικιώνης; Ο Πεντζίκης; Ο Σκαντζόχοιρος; Δεκάδες χιλιάδες άλλοι ανώνυμοι και επώνυμοι;

    Και πού να ξέρω εγώ αν είναι θετικό ή όχι;

    Ε, αυτό είναι το όλο θέμα. Τα άλλα είναι απλές οδοντόκρεμες. Κολγκέητ.

    “Η ιστορία θα δείξει” που λέγανε και κάποιοι απ’ τους θιγόμενους. Ή “Μπορεί ο Κύριος να μας δοκιμάζει” που θα ‘λεγαν και κάποιοι άλλοι…</b

    Ίσως επέλεξες πολύ περίεργο δείγμα από «θιγόμενους», καθότι εγώ έχω ακούσει τελείως διαφορετικά πράγματα…

  7. bfo
    22/03/2009 στο 12:57

    Ομοιογενείς…

  8. 23/03/2009 στο 00:18

    μου έλεγαν κάποια φορά ότι οι μονές του Αγίου Όρους “εκών άκων” εκσυγχρονίστηκαν μαζικά αναμένοντας «κύμα» νέων, προς τουρισμό ή/και στελέχωση φαντάστηκα.
    και τότε άρχισα να μετράω πόσα πακέτα ΚΠΣ είχαν πέσει στο αυτόνομο κομμάτι της Χαλκιδικής…

    εννοείται πως συμπάσχω με τους προ-ηγούμενους!

  9. 23/03/2009 στο 12:26

    @ Tutti

    Μην ξεχνάτε ότι το όνομα «αφάσιος» δεν αποτελεί παρά αναγραμματισμό του … «ασάφιος». 😉 Και, μεταξύ μας, προτιμώ να συμπάσχω με τον «ασάφιο» παρά με τον Πάσχο…


    @ Σκαντζόχοιρος

    Ούτε βιάζομαι, ούτε θάβω καμιά παράδοση. Απλά λέω ότι δεν υπάρχει πια καμιά παράδοση για να τη θάψει ή «θάψει» κανείς. Μπορεί να ισχύει η διαπίστωσή μου, μπορεί και να μην ισχύει…

    Η αναλογία με τη Λατινική Αμερική μάλλον ατυχής. Εκεί κάποιες παραδόσεις επιβίωσαν κόντρα σε θεούς και δαίμονες για 500 χρόνια. Και δεν έχουμε κανένα φαινόμενο «νεκρανάστασης» της παράδοσης. Για να μην μιλήσουμε για τις τελείως διαφορετικές φάσεις, από πολιτική/οικονομική/κοινωνική άποψη, της σημερινής Ελλάδας με τις περισσότερες χώρες της Λ.Α. Κι αν κάτι κάνει ο καπτάν Μάρκος είναι να «εκσυγχρονίζει» -ας το πούμε έτσι- κάποιες όψεις της παράδοσης. Ή, για να το θέσουμε ορθότερα, συμμετέχει στη δημιουργία μιας νέας [ή «άλλης»] παράδοσης.

    @ bfo

    «Παρόμοια» έγραψα, όχι «ομοιογενείς». Και, σε τελική ανάλυση, γιατί κάποιοι «διαλύουν» τις παραδόσεις;

    Το αντίστροφο δεν το κατάλαβα.

    Και ποιος Πικιώνης αντιστάθηκε; Πόσες δεκαετίες ήταν καθηγητής στο Πολυτεχνείο; Αυτός δεν ήταν που στη δεκαετία του ’50, επί υπουργο-δημοσιο-εργο-πρωθυπουργίας Καραμανλή, όταν κάποιοι άλλοι «έκαναν διακοπές» στα ξερονήσια, έστρωνε τα λιθόστρωτα στου Φιλοπάππου και στην Ακρόπολη; Ό,τι πιο κατεστημένο στην ελληνική αρχιτεκτονική… Και μ’ αυτό δεν αναφέρομαι στην αρχιτεκτονική του αξία… Αλλά τι ακριβώς έκανε ο Πικιώνης στην αρχιτεκτονική του; Απλά, αντλούσε κάποια στοιχεία από την παραδοσιακή ελληνική αρχιτεκτονική – ενάντια στις «εισαχθείσες -εξ Εσπερίας- τούρτες» του νεοκλασικισμού. Και κάποιοι τον έχουν κατηγορήσει για «παραδοσιοπληξία» [ότι έπληξε την παράδοση δηλαδή, ότι το αντίθετο]…

    Για τον Πεντζίκη δεν κατέχω.

    Κι ο Σκαντζόχοιρος είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους που γνωρίζω που δεν έχει «κλείσει» τα «ιδεολογικά ζητήματα» με «νομοθετικά διατάγματα». Και ως προς αυτό αντιστέκεται -και θα συνεχίσει- κόντρα σε όλες τις παραδόσεις [μικρές τε και μεγάλες].

    Και τι είναι η ιστορία για να χρειάζεται τη δική μου γνώμη, αν η Pepsi ή η Coca είναι η καλύτερη Cola; Χραπ! Ένας κάθετος διαχωρισμός, «όποιος δεν είναι με το -όποιο- θετικό, είναι με το -άλλο- αρνητικό». Αμ δε! Δεν γουστάρω τις Sodas, εν γένει…

    Και πού να ξέρω εγώ ποια είναι τα ακούσματά σου; Ποιος μιλάει κι από ποια θέση μιλάει;

    @ geokalp

    «συμπάσχω με τους προ-ηγούμενους«. Έγραψε! 🙂

  10. 23/03/2009 στο 13:06

    Για τους διαβαστερούς που έχουν στη βιβλιοθήκη τους το «Μηδενισμός και Αμφισβήτηση» του Ανρί Λεφέβρ.

    Ρίξτε μια ματιά στα όσα λέει για τη «διπλή, την κρυφή, την υπόγεια, την πλάγια» μορφή της κουλτούρας, και πώς αυτή έσβησε στο χωριό του στα Πυρηναία. Είναι στις τελευταίες σελίδες του κεφαλαίου [και] για τους καταστασιακούς.

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: