Αρχείο

Archive for Απρίλιος 2009

Έχοντας το φάρμακο «ανακαλύψαμε» και τη γρίπη των χοίρων

flu

Στρατιώτες μοιράζουν μάσκες στους κατοίκους της Πόλης του Μεξικού. Μέχρι στιγμής έχουν μοιραστεί 4 εκ. μάσκες στα εικοσιτόσα εκ. κατοίκων.

Η είδηση σερνόταν εδώ και μέρες. Σήμερα, κυριαρχεί παντού. Στο Μεξικό έχουν πεθάνει τις δύο τελευταίες εβδομάδες 103 άνθρωποι από την αποκαλούμενη γρίπη των χοίρων, ενώ, μέχρι στιγμής, έχουν καταγραφεί στη χώρα και άλλα 1614 κρούσματα. Μερικές δεκάδες κρούσματα εμφανίστηκαν στις ΗΠΑ και στον Καναδά, ενώ σε ολόκληρο τον κόσμο [από τη Γαλλία ως τη Νέα Ζηλανδία] εξετάζονται διάφοροι ασθενείς που ίσως έχουν πληγεί από τον ιό. Οι επιστήμονες μιλούν για το ενδεχόμενο πανδημίας, ετσετερά, ετσετερά… [Πηγή CNN]

Και φυσικά [;!] οι φαρμακοβιομήχανοι και τα κοράκια/δημοσιογράφοι τρίβουν τα χέρια τους…

Ας κάνουμε, όμως, ένα μικρό ταξίδι στον χρόνο…

Ένα απόγευμα τον Φεβρουάριο του σωτηρίου έτους 1976, ένας νεοσύλλεκτος Αμερικανός στρατιώτης είπε στον εκπαιδευτή του στο στρατόπεδο Φορτ Ντιξ ότι αισθανόταν κούραση και αδυναμία, ωστόσο δεν ήταν αρκετά άρρωστος για να «λουφάρει» το απογευματικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα.

Την επόμενη ημέρα, ο 19χρονος Ντέιβιντ Λιούις πέθανε.

Συναγερμός στις ιατρικές υπηρεσίες του αμερικανικού στρατού.

Δύο εβδομάδες αργότερα, οι υπεύθυνοι ανακοίνωσαν ότι ο Ντ. Λιούις είχε πεθάνει από κάτι που ονομαζόταν γρίπη των χοίρων. Μέχρι εδώ όλα καλώς. Pure Science, που θα ‘λεγε κι ο μακαρίτης ο παππούς μου.

Εκτός του 19χρονου νεοσύλλεκτου [που σημειωτέον υπήρξε το μοναδικό θύμα αυτής της «επιδημίας»] νοσηλεύτηκαν και 4-5 ακόμη νεοσύλλεκτοι με συμπτώματα της γρίπης, ενώ βρέθηκε ότι 500 ακόμη στρατιώτες [κυρίως νεοσύλλεκτοι] ήταν φορείς του ιού, αλλά κανείς τους δεν ασθένησε.

Έναν μήνα αργότερα, στις 24 Μαρτίου 1976, ο πρόεδρος Τζίμυ Κάρτερ εξήγγειλε ένα πρόγραμμα για τον εμβολιασμό «κάθε άνδρα, κάθε γυναίκας και κάθε παιδιού» στις ΗΠΑ, ώστε να αντιμετωπιστεί το ενδεχόμενο μιας πανδημίας από τη γρίπη των χοίρων.

Ο μαζικός εμβολιασμός των Αμερικανών ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1976, αλλά διακόπηκε δύο μήνες αργότερα, όταν είχαν εμβολιαστεί «μόνον» 40 από τα 220 εκατομμύρια Αμερικανών. Γιατί διακόπηκε τόσο ξαφνικά το πρόγραμμα;

Επειδή 500 περίπου από τους εμβολιασθέντες εμφάνισαν, αμέσως μετά τον εμβολιασμό, διάφορα προβλήματα του νευρικού συστήματος [παραλύσεις], κυρίως το σύνδρομο Guillain-Barré, και 30 από αυτούς πέθαναν…

Κόστος του όλου εγχειρήματος; Περί τα 500 εκ. δολάρια, σε σημερινές τιμές… Pure Business, που θα ‘λεγε κι ο -άλλος- μακαρίτης παππούς μου.

Ηθικό δίδαγμα; Δεν υπάρχει!

ΥΓ. Όταν η «επιδημία» έχει ως τελικό απολογισμό έναν νεκρό, και η αντιμετώπισή της 30 νεκρούς [και μερικές εκατοντάδες «παράλυτους»], και όταν στην πορεία έχουν «εξαερωθεί» -προς τις γνωστές κατευθύνσεις- μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια, τότε πώς να μην θυμηθούμε τη ρήση του Τζων Κέννεθ Γκαλμπραίηθ:

«Έχοντας το φάρμακο ανακαλύψαμε και τη σύφιλη»

στην οποία οφείλεται και ο τίτλος αυτού του σημειώματος…

Πηγές:

► Wired: March 24, 1976: Ford Orders Swine-Flu Shots for All

► The New York Times: Lessons From a Plague That Wasn’t

1976: Fear of a great plague

Προτεινόμενο ανάγνωσμα:

Αυτό που μας είχε προτείνει τις προάλλες ο Gilles St-Pierre.


Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine

Advertisements
Κατηγορίες:Historias del Mundo Ετικέτες:

«Εσείς είστε αναρχικοί και νομίζετε ότι θα καταλύσετε την ελληνική δημοκρατία, εμείς όμως θα σας γαμήσουμε»!

el240409b

Ελευθεροτυπία, 24-4-2009

Και, προφανώς [;!], οι γαμίκουλες υπερασπιστές της ελληνικής [;] δημοκρατίας [χωρίς ερωτηματικό], κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης, σημάδευαν το κεφάλι. Τι άλλο;

Και το σχετικό δημοσίευμα.

Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine

Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη

Ιδού ποιοι κουκουλώνουν τα «σκάνδαλα»!

el240409

Ελευθεροτυπία, 24-4-2009

Οι κουκουλοφόροι!

Γι’ αυτό άλλωστε το νομοσχέδιο προβλέπει βαρύτατες ποινές για δαύτους…

ΥΓ1. Το έχω πει και ξαναπεί, αλλά να το ματαπώ: Σκάνδαλα υπήρχαν, αλλά δεν υπάρχουν πια…

ΥΓ2. Και το σχετικό δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας


Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine

Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη Ετικέτες:

Σκοτεινά τα επόμενα δέκα χρόνια;

avgi

Αυγή, 16-4-2009



Σκοτεινά;

Μόνον σκοτεινά δεν θα είναι.

Ας ευχηθούμε μόνον, όπως ο Joseph Déjacque, πως

«αυτή τη φορά οι Βάρβαροι δεν θα φέρουν στον κόσμο τις στάχτες αλλά το φως«…


Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine

Βαριά κουλτούρα και πάσης Ελλάδος να ‘ούμε!

Οι Έλληνες μπορεί να μην διαβάζουν αλλά όταν το κάνουν κυλάνε κατευθείαν στα… σκληρά.

Για του λόγου το αληθές ο κατάλογος ευπώλητων από την χθεσινή Καθημερινή:

kath12-4-09

► Ίρβιν Γιάλομ Χ 2 [o  1 Επίκουρος] [και μερικές χιλιάδες άνθρωποι προ ημερών στο Megaron Plus-Minus (±) για να ακούσουν διάλεξή του περί θανάτου].

► Πωλ Κρούγκμαν [ασφαλές συμπέρασμα: η ελληνική κοινωνία γέρνει πλέον προς τον σοσιαλφιλελευθερισμό… Ο ΓΑΜΑΠ έρχεται…]

► Σλαβόι Σίζεκ + Λακάν [Γουάου!!! Μην μας ματιάσω ως λαό-έθνος-κράτος-πατρίδα-χώρα-γένος…]

► Πλάτων + Μεγαλέξαντρος [και Επίκουρος παραπάνω] [το DNA… νερό δεν γίνεται…]

► Σπινόζα! [Σπινόζα;;; Ό,τι θέλει ο πελάτης…]

► Κική Δημουλά [μας έπιασε η άνοιξη, να ‘χουμε να συζητάμε και κάτι πέριξ του οβελία… (δεν φταίει γι’ αυτό βέβαια η εξαίρετη ποιήτρια)]

► Το μυστικό [«♪έχω ένα μυστικό κρυμμένο…♫»]

► Ζήσιμος Λορεντζάτος;;;!!!

_ _ _ _ _ _ _ _ _

Και μετά απορούν κάποιοι όταν διαβάζουν ψυχολογικο-κοινωνιολογικο-φιλοσοφικά κείμενα νιτσεϊκών [;] αποχρώσεων, όπως το παρακάτω:

«Δεν έχω πλέον λόγο να συνεχίσω να ζω. Δυστυχώς για εσάς, είμαι πολύ εγωιστής για να φύγω και να σας αφήσω να ζήσετε τις γαμημένες ζωές σας. Πριν πεθάνω θα σας στερήσω ό,τι πολυτιμότερο έχετε. Δεν έχω σεβασμό για την ανθρώπινη ζωή. Φτύνω κατάμουτρα στην «αξιοπρέπεια» και την «τιμή» σας και σε ότι έχετε ιερό. Έχω πάρει την απόφασή μου και δεν πρόκειται να κάνω πίσω.

Οποιοσδήπωτε βρεθεί μπροστά μου το πρωί της 10ης Απριλίου 2009 γίνεται άμεσα στόχος– δεν θα υπάρξει καμία διάκριση στην ηλικία, το φύλο ή την καταγωγή εκείνων που θα δολοφονήσω, για εμένα είστε όλοι σκουπίδια. Θα σας σκοτώσω γιατί έτσι γουστάρω και θα φροντίσω να το ευχαριστηθώ όσο περισσότερο γίνεται.

Για τους περισσότερους απο εσάς μπορεί να ακούγομαι παρανοϊκός, εγκληματίας ή δολοφόνος… Κάνετε λάθος, εσείς είστε τα νοητικώς στερημένα θρασύδειλα εγκληματικά καθάρματα που βρίζουν υπό την κάλυψη της ανωνυμίας, της ιδιότητας του καθηγητή ή των πολυάριθμων παρέων. Μέχρι στιγμής δεν έχω εισπράξει τίποτα άλλο παρά την απόρριψη και την ύβρη των γύρω μου.

Σας τα επιστρέφω με την υπόσχεση να περάσετε τις τελευταίες στιγμές σας παρακαλώντας για την ελεεινή και τρισάθλια ζωή σας– σύντομα θα δείτε πως είμαι άνθρωπος που τηρεί τις υποσχέσεις του…

Δεν είμαι αναγκασμένος να δώσω περαιτέρω εξηγήσεις για τις πράξεις μου. Δεν έχω γνωρίσει παρά ένα άτομο που να αξίζει σαν άνθρωπος και με την οποία πίστευα πως είχα ερωτευτεί. Νιώθω πολύ άσχημα που με απέρριψε και ελπίζω πως με ότι κάνω την Παρασκευή θα αλλάξει γνώμη για μένα».

Απορούν…


Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine

Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη Ετικέτες:

Τα αδιέξοδα της ελληνορθόδοξης εξωτερικής πολιτικής

obamagreen

Όταν ένας Αμερικανός πολίτης κι ένας Τούρκος πολίτης παζαρεύουν τα δικαιώματα Ελλήνων πολιτών…

Η είδηση από τα σημερινά Νέα [Συνήγορος της Τουρκίας ο Ομπάμα για τη Χάλκη]:

«Ο Μπαράκ Ομπάμα […] στη συνάντησή του με τον Οικουμενικό Πατριάρχη έθεσε ζήτημα ανταλλαγμάτων στη Θράκη για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης!»

«[…] Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, έφερε τον κ. Βαρθολομαίο σε δύσκολη θέση, καθώς «ξαφνικά βρέθηκε απολογούμενος εκ μέρους της Αθήνας, να υπογραμμίζει ότι το Πατριαρχείο είναι ξεχωριστό θέμα και σε καμιά περίπτωση δεν συνδέεται με το ζήτημα της μειονότητας στη Θράκη».»

Και με το δίκιο του βρέθηκε σε δύσκολη θέση, αφού ο άνθρωπος έχει το δικό του «μαγαζί»… Όταν τον συμφέρει… [δηλαδή, όταν βασικός άξονας των ελληνοτουρκικών σχέσεων είναι το ζήτημα του Πατριαρχείου].

«[…] Επιβεβαιώνονται έτσι οι πληροφορίες που θέλουν την Ουάσιγκτον να δίνει τις ευλογίες της στις θέσεις των Τούρκων, οι οποίοι στη λογική της «αμοιβαιότητας» θέτουν ως προϋπόθεση για το άνοιγμα της Χάλκης, αντίστοιχες κινήσεις της Αθήνας για την εκπαίδευση της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη που συνδέονται, λένε διπλωματικές πηγές, με την απαίτησή τους για τη λειτουργία περισσότερων μειονοτικών σχολείων- τα οποία οδηγούν στην περαιτέρω απομόνωση της μειονότητας και αύξηση του αριθμού των Τούρκων εκπαιδευτικών που διδάσκουν στα μειονοτικά σχολεία…»

«Εμείς» δίνουμε, το Πατριαρχείο επωφελείται, και οι Τούρκοι τα παίρνουν όλα στο τέλος…

Κατά τα άλλα ο Άνθιμος κάνει εξωτερική πολιτική στο «μακεδονικό»…

… και ο Αμβρόσιος δηλώνει «πληγωμένος» από τα όσα είπε ο Μπαράκ Ομπάμα στην τουρκική εθνοσυνέλευση…

Γιατί δεν διορίζουμε κι έναν διάκο [ή καντηλανάφτη] της Αρχιεπισκοπής ή του Πατριαρχείου [αδιάφορο…] υπουργό Εξωτερικών, δεν μπορώ να καταλάβω…


Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine


Η επικαιρότητα της Ρόζας Λούξεμπουργκ

Προσημείωση 😉 Το κείμενο που ακολουθεί πάσχει από τη γνωστή ασθένεια που πλήττει κείμενα που δημοσιεύονται σε εφημερίδες: το μέγεθός τους δεν πρέπει να ξεπερνά έναν ορισμένο αριθμό λέξεων. [Το συγκεκριμένο δημοσιεύτηκε στη Ρήξη, που κυκλοφόρησε το περασμένο Σάββατο.] Κατά τα άλλα, αν ισχύει η θεωρία της Ρ. Λούξεμπουργκ για τον ιμπεριαλισμό [κάτι που θεωρώ ότι συμβαίνει] όλες οι αρλούμπες που ακούγονται εσχάτως σχετικά με «υπερσυσσώρευση κερδών» ή «υπερσυσσώρευση κεφαλαίων» για να ερμηνευτεί η παρούσα «χρηματοπιστωτική κρίση» δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα… Ενώ αντίθετα…

rosa1

Η επικαιρότητα της Ρόζας Λούξεμπουργκ

«Αν τα παραπάνω είναι ορθά, τότε μας δίνουν μια άλλη εικόνα του ιμπεριαλισμού από τη θεωρία του Λένιν (η οποία υποστηρίζεται σήμερα από μυριάδες τροτσκιστές). Το πολιτικό ζήτημα για την αριστερά κατά τη γνώμη μου δεν είναι τόσο ο ιμπεριαλισμός, που πρέπει να θεωρείται κάτι το δεδομένο, αλλά η ιδεολογία του «αντιιμπεριαλισμού», κατά την οποία ένας διάχυτος τρόπος σκέψης τύπου «Πόρτο Αλέγκρε/Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ» συμπεριλαμβάνει τέτοιες «προοδευτικές» δυνάμεις όπως ο Ούγκο Τσάβες, η Χεζμπολάχ, η Χαμάς, οι ιρανοί μουλάδες, οι Ταλιμπάν, η ιρακινή «αντίσταση», και ίσως ο Κιμ Γιονγκ-Ιλ· χθες συμπεριελάμβανε το Σαντάμ Χουσεΐν. Οι εξελίξεις μετά το ’45 και ιδίως μετά το ’73 έχουν κάνει κάπως θαμπές τις γραμμές του παλιού «αντιιμπεριαλιστικού» οδικού χάρτη.»

Λόρεν Γκόλντνερ

Οι παρατηρήσεις του Λ. Γκόλντνερ στην προηγούμενη παράγραφο αποτελούν ίσως την καλύτερη «σύνοψη» της ιστορίας του πλανήτη τουλάχιστον όσον αφορά τα τελευταία 150 χρόνια. Δεν είναι μόνον το «δεδομένο» του ιμπεριαλισμού ή ο ξεπερασμένος «αντιιμπεριαλιστικός οδικός χάρτης», δεν είναι μόνον η -τουλάχιστον- άστοχη θεωρία του Λένιν για τον ιμπεριαλισμό, αλλά και η κατάσταση στον πλανήτη όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά το 1944 (όταν με τις συμφωνίες του Μπρέτον Γουντς καθιερώθηκε de facto το δολάριο ως το νόμισμα των διεθνών συναλλαγών) ή με την κατάργηση της μετατρεψιμότητας του δολαρίου σε χρυσό στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Το γεγονός και μόνον ότι σήμερα τουλάχιστον η Κίνα και η Ρωσία θέτουν επί τάπητος το ζήτημα της αντικατάστασης του δολαρίου με ένα νέο διεθνές νόμισμα, δείχνει ότι μερικά «ξεχασμένα» ζητηματάκια θεωρίας παραμένουν, σε πείσμα των καιρών και των ειδικών, πάντα στην επικαιρότητα.

Το μακρινό 1913, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, η επιφανέστερη μαθήτρια του Μαρξ, όπως έχει χαρακτηριστεί, ανέλαβε να «συμπληρώσει», τρόπον τινά, τα «κενά» που υπήρχαν στο Κεφάλαιο του Μαρξ. «Κενά» τα οποία οφείλονταν στο γεγονός ότι ο Μαρξ, για μεθοδολογικούς λόγους, προσέγγισε μερικά ζητήματα υπεραπλουστεύοντάς τα, ενώ, από την άλλη πλευρά, για κάποια άλλα ζητήματα, πάνω στα οποία είχε κάνει ήδη κάποιες παρατηρήσεις, δεν βρήκε ποτέ τον χρόνο ώστε να τα μελετήσει επισταμένως.

Καρπός αυτής της εργασίας της Ρ. Ζ. ήταν το βιβλίο της Συσσώρευση του Κεφαλαίου, η βασική θέση του οποίου είναι, εν συντομία, η εξής:

Σύμφωνα με τη Ρ.Ζ., ένα «κλειστό» καπιταλιστικό σύστημα (στο οποίο υπάρχουν «απλώς» μόνον καπιταλιστές και εργαζόμενοι – η Ρ.Ζ. λαμβάνει υπόψη της τα διάφορα ενδιάμεσα κοινωνικά στρώματα [στρατό, κλήρο, διανοούμενους, ελεύθερους επαγγελματίες]) αποτελεί αφ’ εαυτού μια «αδυνατότητα», καθώς μέσα σ’ αυτό το σύστημα δεν μπορούν να υπάρξουν περαιτέρω κέρδη για τους καπιταλιστές ως τάξη, κάτι που αναιρεί εκ των πραγμάτων την ίδια την ουσία του καπιταλισμού.

Ένα τέτοιο «κλειστό» καπιταλιστικό σύστημα, για να συνεχίσει να είναι τέτοιο, δηλαδή καπιταλιστικό, είναι υποχρεωμένο να αναζητήσει κέρδη σε περιοχές όπου κυριαρχούν μη καπιταλιστικές μέθοδοι παραγωγής. Σ’ αυτές τις περιοχές εξασφαλίζει κέρδη, αφενός μεν, πουλώντας προϊόντα που εκτοπίζουν τα προϊόντα της ντόπιας παραγωγής, άρα αλλάζοντας άρδην και όλο το κοινωνικό σύστημα σ’ αυτές στρέφοντάς το προς εμπορευματικές/καπιταλιστικές διεξόδους, και, αφετέρου, συνεχίζοντας διαρκώς την «πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου», δηλαδή την λεηλασία του πλούτου αυτών των περιοχών, συχνά δια της βίας.

Για τη Ρ.Λ. η πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου, δηλαδή η λεηλασία των περιοχών όπου δεν έχει επικρατήσει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, δεν είναι κάτι που συνέβη στις απαρχές του καπιταλισμού, και «πάει, τελείωσε», αλλά είναι κάτι που συμβαίνει διαρκώς, ως εκ της «φύσεως» του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος.

Αυτός είναι, σε αδρές γραμμές, ο τρόπος με τον οποίο περιγράφει η Ρ. Λ. τον ιμπεριαλισμό. (Για όσους δεν διαθέτουν πολύ χρόνο, θα συνιστούσα να διαβάσουν το πρώτο μέρος της Κριτικής της Κριτικής [1915], στο οποίο η Ρόζα Λούξεμπουργκ απαντά στους επικριτές της Συσσώρευσης, και στο οποίο συνοψίζει, κατά τον καλύτερο τρόπο, τις απόψεις της, σε ένα σπάνιας σαφήνειας θεωρητικό έργο. Εκεί η Ρ. Λ. γράφει, μεταξύ άλλων, για τους «ειδικούς» -κυρίως Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες (ο Λένιν έγραψε τον Ιμπεριαλισμό το 1916)- που «επέκριναν» το έργο της: «Μπορεί κάποιος να θεωρήσει τη λύση που πρότεινα ως σωστή ή λανθασμένη, μπορεί κάποιος να της ασκήσει κριτική ή πολεμική, να την συμπληρώσει, ή να υποδείξει μια διαφορετική λύση. Τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Κάτι τελείως αναπάντεχο ακολούθησε: οι «ειδικοί» αποφάσισαν ότι δεν υπήρχε κανένα απολύτως πρόβλημα που να επιζητούσε λύση!»)

Η «Κόκκινη Ρόζα» γνώριζε πολύ καλά ποια συμπεράσματα έβγαιναν άμεσα από τη θεωρία της για τον ιμπεριαλισμό. Γράφει στην Κριτική της Κριτικής:

«Το κεφάλαιο μέσω αυτού του προτσές [της επέκτασής του, δηλαδή, σε μη καπιταλιστικές περιοχές] προετοιμάζει τον ίδιο του τον αφανισμό με δύο τρόπους. Από τη μια πλευρά, μέσω της επέκτασης σε βάρος όλων των μη καπιταλιστικών μορφών παραγωγής, ακολουθεί μια πορεία που το οδηγεί στη στιγμή κατά την οποία ολόκληρη η ανθρωπότητα θα αποτελείται αποκλειστικά από καπιταλιστές και μεροκαματιάρηδες, στιγμή, δηλαδή, όπου μια περαιτέρω επέκταση, άρα και η περαιτέρω συσσώρευση, θα είναι αδύνατη.» Ο δεύτερος τρόπος είναι, για τη Ρ.Λ. η εξέγερση των εργατών…

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι οι απόψεις της Ρ.Λ., που αγνοήθηκαν, αν δεν συκοφαντήθηκαν, σχεδόν από όλες τις πτέρυγες του επίσημου και ανεπίσημου μαρξισμού, αποκτούν σήμερα μια εξαιρετική επικαιρότητα.

Τι συμβαίνει άραγε όταν η «αδυνατότητα» ενός «κλειστού» καπιταλιστικού συστήματος, στα πλαίσια ενός κράτους, καταστεί «αδυνατότητα» ενός καπιταλιστικού συστήματος στα πλαίσια ενός «κλειστού» πλανήτη;

Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα είναι σήμερα προφανής. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά γύρω του. Η «αδυνατότητα» του «κλειστού», σε πλανητικό επίπεδο, καπιταλιστικού συστήματος, το έχει οδηγήσει στον «αυτοκανιβαλισμό» του.

Τρώει πια τις ίδιες του τις σάρκες. Δηλαδή, τις δικές μας.

Και το πραγματικό ερώτημα δεν είναι το «αν» η «αδυνατότητα» του παγκόσμιου καπιταλιστικού/ιμπεριαλιστικού συστήματος θα καταστεί δυνατή, αλλά το πότε.

Και το σημαντικότερο: ποια «δυνατότητα» θα αντικαταστήσει την «αδυνατότητα» του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού;

Και η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα δεν είναι, δυστυχώς, όσο σαφής θα θέλαμε: [Μιας κάποιας μορφής] Σοσιαλισμός ή [μιας κάποιας μορφής] Βαρβαρότητα;

Σημείωση

Ο «εκσυγχρονισμός», ή η «προσαρμογή» αν προτιμάτε, της θεωρίας της Ρ.Λ. στις σημερινές συνθήκες, και λαμβάνοντας υπόψη μας και την ιστορία ενός ολόκληρου αιώνα, θα οδηγούσε σε διάφορα ενδιαφέροντα συμπεράσματα όσον αφορά, για παράδειγμα, την οικολογική καταστροφή (μια μορφή πρωταρχικής συσσώρευσης), ή το ζήτημα της μετανάστευσης (ακόμη μία μορφή πρωταρχικής συσσώρευσης) όταν οι καπιταλιστές αρνούνται να συμβάλλουν στην «αναπαραγωγή του ανθρώπινου κεφαλαίου» στις χώρες του «κέντρου» και χρησιμοποιούν το ανθρώπινο κεφάλαιο, το κόστος αναπαραγωγής του οποίου κατέβαλαν οι χώρες της περιφέρειας…

rosa2

Διαβάζοντας

Λόρεν Γκόλντνερ, «Το Πλασματικό Κεφάλαιο για Αρχάριους – Ιμπεριαλισμός, «Αντιιμπεριαλισμός», και η διαρκής επικαιρότητα της Ρόζας Λούξεμπουργκ», μετ. visqom.

► Ρόζα Λούξεμπουργκ, Η Συσσώρευση του Κεφαλαίου, μετ. Θέμης Μιχαήλ, εκδ. Διεθνής Βιβλιοθήκη, 1973/2006, τ. Ι και ΙΙ. Δυστυχώς, το ΙΙΙ, και πιο ενδιαφέρον, μέρος του βιβλίου δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Υπάρχει στα αγγλικά, όπως επίσης και το εξαιρετικό Κριτική της Κριτικής (η απάντησή της στους «ειδικούς» που «επέκριναν» το πρώτο της βιβλίο), στο marxists.org.


Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine