Η φαρσοκωμωδία της [ελληνικής] ρεπούμπλικας

05/05/2009
fresia1

Jerry Fresia

Καλά, δεν έχει αναρωτηθεί κανένας, στη γλυκιά μας πατρίδα/έθνος/χώρα/κράτος/γένος, τι ακριβώς συμβαίνει με όλη αυτή τη φαρσοκωμωδία περί σκανδάλων;

Όπου η εκτελεστική εξουσία υποκύπτει στον… πειρασμό, η δικαστική εξουσία ερευνά τις υποθέσεις, στέλνει [ή δεν στέλνει] πακέτο το ανακριτικό υλικό στο νομοθετικό σώμα, το οποίο διερευνά [λέμε τώρα…] τις κατηγορίες, εκδίδει διάφορα [ανά κόμμα] πορίσματα, η υπόθεση ξαναγυρνά στους δικαστικούς [αν ξαναγυρίσει…]  και… φτου κι απ’ την αρχή!

Αποτέλεσμα;

Μηδέν!

Όλα -μα όλα!- τα πολιτικά πρόσωπα αποδίδονται άσπιλα στην κοινωνία! [Μερικές φορές την πληρώνει κάποιος παρατρεχάμενος, αλλά με απλές… εκδορές και μώλωπες…]

Μας δουλεύουν;

Όχι, βρε κουτά!

Αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού!

Ποιο είναι το παιχνίδι;

Μα, ο τρόπος με τον οποίο κυβερνάται μια χώρα υπό καθεστώς «κοινοβουλευτικής δημοκρατίας».

Ή, για να το θέσουμε πιο σωστά, υπό καθεστώς «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας».

Και ακόμα κομψότερα, υπό καθεστώς «αντιπροσωπευτικής ρεπούμπλικας» ή, απλώς, ρεπούμπλικας.

Φυσικά, ο κάθε ημι-αγράμματος πολιτευτάκιας, απόφοιτος Νομικής του Αθήνησι, θα σας πετάξει την επική πομφόλυγα, «Η Δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα που γνωρίζουμε», οπότε κι εσείς θα βάλετε την ουρά στα σκέλια, μόνον και μόνον για να μην χαρακτηριστείτε μπολσεβίκοι/κομμουνιστοσυμμορίτες ή εθνικοσοσιαλιστές/φασίστες.

Και, φυσικά, και πάλι και ξανά, αυτό το γνήσιο παιδί του λαού -ο πολιτευτάκιας, ντε!- δεν θα μπει στον κόπο να σας εξηγήσει ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία ρεπούμπλικα καμία σχέση δεν έχει με τη Δημοκρατία. Ό,τι του μάθανε λέει, κι αυτό δεν του το μάθανε.

Όπως δεν του μάθανε, το πώς, το πού, το γιατί, το πότε και το από ποιους κυοφορήθηκε αυτό το «καλύτερο πολίτευμα».

Εξ όσων γνωρίζω, ελάχιστοι έχουν ασχοληθεί στην Ελλάδα μ’ αυτό το ζήτημα. Ένας από αυτούς είναι και ο Τάκης Φωτόπουλος, ο οποίος, για παράδειγμα, γράφει στο τελευταίο τεύχος της Περιεκτικής Δημοκρατίας [τ.18-19, Φθινόπωρο ’08-Άνοιξη 09, σελ. 42 (οι υπογραμμίσεις δικές μου)]:

«[…] Μια παρόμοια διαδικασία συγκέντρωσης πολιτικής εξουσίας στα χέρια των πολιτικών ελίτ έλαβε χώρα κατά την περίοδο μετά την έναρξη του τελευταίου τετάρτου του 18ου αιώνα, όταν οι «Ιδρυτές Πατέρες» του Αμερικανικού Συντάγματος επινόησαν στην κυριολεξία, την αντιπροσωπευτική «δημοκρατία»– μια ιδέα χωρίς κανένα ιστορικό προηγούμενο στον αρχαίο κόσμο, δεδομένου ότι, μέχρι τότε, η δημοκρατία είχε την κλασική Αθηναϊκή έννοια της κυριαρχίας του δήμου, δηλαδή της άμεσης άσκησης της εξουσίας από όλους τους πολίτες […]»

Αλλά και πιο κάτω, σε συνέντευξή του που αναδημοσιεύεται στο ίδιο τεύχος [σελ. 106-7], συνεχίζει ο Τάκης Φωτόπουλος, αφού επαναλάβει τα όσα λέει και στο προηγούμενο απόσπασμα:

«[…] Επιπλέον, όπως έδειξε η αμερικανίδα συγγραφέας Ellen Wood, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν εισήχθη από τους Ιδρυτές Πατέρες επειδή σκέφτηκαν ότι τα πληθυσμιακά μεγέθη ήταν πολύ μεγάλα, ή τα προβλήματα τόσο περίπλοκα, ώστε να είναι αδύνατη η άμεση δημοκρατία. Αντίθετα, η λογική τους ήταν ότι οι μάζες δεν θα μπορούσαν να αφεθούν να αποφασίζουν τα πάντα και ότι, αντί αυτού, χρειαζόταν ένα σύστημα όπου θα ήταν οι ελίτ, οι οποίες είχαν τη γνώση και την εξειδίκευση, για να παίρνουν τις αποφάσεις για σημαντικά ζητήματα. Με άλλα λόγια, υιοθέτησαν ένα σύστημα ομοσπονδιακού συγκεντρωτισμού, αντί για τη μορφή άμεσης δημοκρατίας που είχε υιοθετηθεί π.χ. από τις συνελεύσεις των πόλεων στη Νέα Αγγλία, ακριβώς για αν γίνει η άμεση δημοκρατία αδύνατη και όχι το αντίθετο, όπως υποστηρίζουν σήμερα θιασώτες της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» […]»

Δεν γνωρίζω, και δεν το έψαξα για να πω την πάσα αλήθεια, αν ο Τ. Φωτόπουλος αναλύει περισσότερο το ζήτημα σε κάποιο από τα βιβλία ή τα άρθρα του.

Σας έχω, ωστόσο, κάτι καλό – πολύ καλό!. Ένα βιβλίο [στα αγγλικά], όπου μπορείτε να διαβάσετε με το νι και με το σίγμα τα βιογραφικά [και τα… πλουτογραφικά] των [μερικών δεκάδων] Ιδρυτών Πατέρων, τον τρόπο με τον οποίο επινόησαν στην κυριολεξία την αντιπροσωπευτική ρεπούμπλικα και τον τρόπο με τον οποίο την επέβαλαν στις ΗΠΑ [ολίγη τραμπούκικη βία είναι πάντα απαραίτητη].

Α! Στο βιβλίο επεξηγούνται τόσο ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν δύο νομοθετικά σώματα στις ΗΠΑ, όσο και ο λόγος για τον οποίο διαχωρίστηκαν οι τρεις εξουσίες σε εκτελεστική / νομοθετική / δικαστική. Όπως θα μαντέψατε, τουλάχιστον οι ευφυέστεροι υμών, με τα δύο σώματα και τις τρεις εξουσίες [και το όποιο «μπαλάκι» να πηγαινοέρχεται αενάως μεταξύ τους] οι Ιδρυτές Πατέρες εξασφάλισαν ότι θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο -αν όχι αδύνατο- οι έχοντες και οι κατέχοντες να απολέσουν την εξουσία στις ΗΠΑ…

Να μην σας κρατώ σε αγωνία…

Το βιβλίο είναι το Toward an American Revolution – Exposing the Constitution and other Illusions και συγγραφέας του ο Jerry Fresia.


Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine


Advertisements
  1. 05/05/2009 στο 12:42

    «Οδηγίες» του Μοναχικού Λύκου: Πως μπορείς να κάνεις το λευκό …πάλλευκο! 😉

  2. mnk
    05/05/2009 στο 12:42

    Ορθώς ομιλείς. 🙂

  3. 05/05/2009 στο 14:58

    οι μπογιατζήδες έχουν γενικώς περίεργες απόψεις για τα χρώματα!

    λουλάκι βάζανε παλιά οι νοικοκυρές στη μπουγάδα! η χρωστική αυτή φθορίζει και κάνει τα λινά να φαίνονται πράγματι λευκά διότι το πραγματικό τους χρώμα όταν είναι πεντακάθαρα είναι κάπως κιτρινωπό!

    όχι ότι αλλάζει δλδ το πολιτικό συμπέρασμα: κάτω τα κόμματα – ζήτω τα χρώματα!

    😆

  4. 05/05/2009 στο 18:15

    @ mnk

    Ορθώς και υπέρ της κληρωτής δημοκρατίας, επίσης!

    @ Copycat

    Το άσπρο για τους τοίχους πάντα με κάτι το «κόβουν» – ακόμα και με μαύρο!- για να μην βρωμίζει εύκολα… Αν και τώρα με τα… λευκαντικά [βλ. Βατοπέδι] και τα πλυντήρια Siemens όλα τα σκάνδαλα λάμπουν σαν πεντακάθαρα μέσα στη βρωμιά τους.

    Τα κόμματα και τα συνδικάτα είναι τα μνημεία των ηττών μας που λέγανε κι οι Κρίξος και Οδόθεος. Ζήτω τα χρώματα, σε κάθε περίπτωση.

  5. mnk
    05/05/2009 στο 18:32

    «… και υπέρ της κληρωτής δημοκρατίας, επίσης!»

    Δεν θα διαφωνήσω, ούτε σ΄αυτό. 😉

  6. 06/05/2009 στο 17:13

    το κείμενό σας μου θυμίζει μια αντίστοιχη ανάλυση που είχε κάνει ο Βασίλης Ραφαηλίδης περί ρεπούμπλικας/δημοκρατίας κλπ την οποία θυμάμαι είχα διαβάσει στην δεκαετία του 80. ίσως το κείμενο να υπάρχει σε κάποιο από τα βιβλία του μα είμαι σχεδόν σίγουρος πως έχω κρατήσει την σελίδα του Εθνους(?) από τότε. αν σας ενδιαφέρει να το ψάξω παραπάνω…

  7. 08/09/2009 στο 14:45

    Φίλε Θ&Δ, περισσότερα έχει γράψει ο Φωτόπουλος σχετικά με την απάτη της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» στο κεφάλαιο 5 του βιβλίου του Περιεκτική Δημοκρατία – 10 Χρόνια Μετά. Εδώ από την παλιά έκδοση:

    http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grbookstid/ch5.htm

  1. 08/05/2009 στο 23:15
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: