Αρχική > Bilderberg, Διεθνείς Σχέσεις, Ζαν Κλωντ Μισεά, Καπιταλιστικόν Έπος, Μπίλντερμπεργκ, Πλανήτης Γη Α.Ε. > Δεξαμενές σκέψης και άλλες προπαγανδιστικές foeda labiorum ministeria

Δεξαμενές σκέψης και άλλες προπαγανδιστικές foeda labiorum ministeria

01/06/2009

polanyi

«Η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ είναι ένα, αυτό που λέμε, think tank. Δηλαδή, είναι ένα forum […] Υπάρχει μετά ένα βιβλιαράκι, το οποίο δημοσιεύει τα πρακτικά των συζητήσεων, χωρίς όμως να λένε ποιος είπε τι, για να υπάρχει μια δυνατότητα έκφρασης ελεύθερης. Τώρα, αυτός ο μαύρος θρύλος γύρω από τη Λέσχη, νομίζω είναι το γνωστό άγχος της συνωμοσιολογίας που υπάρχει στη χώρα μας.»

Άννα Διαμαντοπούλου

Υπάρχει ένα εκπληκτικό ιστορικό παράδοξο της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας ιστορίας, εκείνο της Εκατονταετούς Ειρήνης (1815-1914), περίοδο κατά την οποία, με την εξαίρεση κάποιων μικροσυγκρούσεων, όπως ο γαλλοπρωσικός πόλεμος του 1870-71, οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης (Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Αυστρία, Ρωσία) δεν ενεπλάκησαν σε καμία πολεμική σύγκρουση μεταξύ τους, ούτε σε ευρωπαϊκό έδαφος, αλλά ούτε και σε οποιοδήποτε άλλο σημείο του πλανήτη.

Το παράδοξο αυτό (παράδοξο με την έννοια ότι τους αιώνες που είχαν προηγηθεί οι συγκρούσεις μεταξύ αυτών των χωρών ανέρχονταν σε αρκετές δεκάδες για κάθε δεδομένη περίοδο 100 ετών) επισημαίνει και επιχειρεί να ερμηνεύσει ο Καρλ Πολάνυι στο βιβλίο του Ο Μεγάλος Μετασχηματισμός.

«Για την εξήγηση αυτού του εκπληκτικού κατορθώματος», γράφει ο Πολάνυι, «πρέπει να αναζητήσουμε μια κρυφή ισχυρή κοινωνική δράση […] Αυτός ο ανώνυμος παράγοντας ήταν τα μεγάλα επενδυτικά συμφέροντα». Ο «μυστηριώδης θεσμός του διεθνούς τραπεζικού συστήματος του 19ου αιώνα», παρείχε «τα μέσα για ένα διεθνές ειρηνευτικό σύστημα». Και σ’ αυτό συνετέλεσε τα μέγιστα ο τραπεζικός οίκος των Ρότσιλντ, που «δεν ήταν καθόλου ειρηνιστές, είχαν κάνει την περιουσία τους χρηματοδοτώντας πολέμους», όμως, πλέον, «ο κύκλος των επιχειρήσεών του θα κινδύνευε» από έναν γενικευμένο πόλεμο ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις.

Αυτή η ισορροπία δυνάμεων των ευρωπαϊκών χωρών θα ανατραπεί οριστικά στις αρχές του 20ου αιώνα, και ο Πολάνυι, σύμφωνα με τον οποίο τόσο ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος όσο και οι μεταπολεμικές επαναστάσεις «ήταν ακόμη κομμάτι του 19ου αιώνα», επισημαίνει ότι δεν ήταν «παράξενο ότι η Κοινωνία των Εθνών προσπάθησε επανειλημμένα να αποκαταστήσει την διεθνή χρηματική και πιστωτική οργάνωση ως το μοναδικό εχέγγυο της ειρήνης μεταξύ κυρίαρχων κρατών», και πως, μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, «ο Τζ. Π. Μόργκαν είχε αντικαταστήσει τον Ν.Μ. Ρότσιλντ ως δημιουργός ενός ανανεωμένου 19ου αιώνα».

Την περίοδο μετά τον Α΄ Π.Π., που χαρακτηρίζεται από τη μετατόπιση ισχύος του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου από την Ευρώπη στις ΗΠΑ, θα εμφανιστεί και ένα νέο φαινόμενο, εκείνο των think tanks (δεξαμενών σκέψης, ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται ευρύτατα μόνον κατά τη δεκαετία του 1950), με τα οποία οι επιχειρηματικοί-τραπεζικοί κύκλοι θα διαμορφώσουν μια νέα γενιά πολιτικών που θα υποσκελίσει τους εκπροσώπους της «παλαιάς» πολιτικής, που, ως έναν βαθμό, αντιστέκονταν στα κελεύσματα των νέων συνθηκών στην παγκόσμια αγορά.

Έτσι, το 1920 θα ιδρυθεί στο Λονδίνο, από τους κύκλους των Άρθουρ Μίλνερ και Σέσιλ Ρόουντς («Ροδεσία») το Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων (Royal Institute of  International Affairs –RIIA-, τα επόμενα χρόνια θα ιδρυθούν παρόμοια ινστιτούτα σε όλες τις σημαντικές χώρες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας [Καναδάς, Νότια Αφρική, Αυστραλία, Χονγκ Κονγκ, αλλά και σε χώρες, όπως το Πακιστάν, μετά την ίδρυσή του]). Ενώ το 1921, θα ιδρυθεί στις ΗΠΑ από τους επιχειρηματίες-τραπεζίτες Τζ. Π. Μόργκαν και Τζ. Ροκφέλλερ, το Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων (Council of Foreign Relations – CFR), σε στενή συνεργασία με το RIIA του Λονδίνου.

Ο ρόλος που διαδραμάτισαν αυτές οι δεξαμενές σκέψης στις επόμενες δεκαετίες δεν θα μας απασχολήσει εδώ. Όμως, μετά το τέλος του Β΄ Π.Π., θα εμφανιστούν κάποιες δεξαμενές σκέψης, όπως η Mont-Pélerin Society (ιδρύθηκε το 1947), που θα επιχειρήσουν, όπως αναφέρει ο Ζ.Κ. Μισεά (Το Αδιέξοδο Άνταμ Σμιθ), τη «ριζοσπαστικοποίηση του φιλελεύθερου προγράμματος (της οποίας η “παγκοσμιοποίηση” δεν είναι παρά η μεθοδική εφαρμογή)». Για να εφαρμοστεί, ωστόσο, αυτό το πρόγραμμα της Mont-Pélerin Society, «στην οποία ιερουργούσαν, μεταξύ άλλων, οι Φρίντριχ Χάγιεκ και Μίλτον Φρίντμαν», έπρεπε «να αποδειχθεί αξιόπιστο τόσο στον κόσμο των μεγάλων επιχειρήσεων όσο και σ’ εκείνον των πολιτικών ηγετών. Δίχως την αποφασιστική συνδρομή των τελευταίων, η ουτοπία μιας πλήρως αυτορυθμιζόμενης παγκόσμιας αγοράς ποτέ δεν θα είχε πετύχει να επιβληθεί στους λαούς, όπως και έγινε μετά τα τέλη της δεκαετίας του ’70.»

Δίχως την αποφασιστική συνδρομή των πολιτικών, οι απόψεις των οποίων διαμορφώθηκαν από μια σειρά δεξαμενών σκέψης, αλλά και δίχως την αποφασιστική συνδρομή των διανοούμενων. Ήδη από το 1975, σε μία έκθεση της «Τριμερούς Επιτροπής» (Ευρώπη – Β. Αμερική – Ιαπωνία), που είχε ιδρυθεί από τον Ντ. Ροκφέλλερ τρία χρόνια νωρίτερα και αποτελούσε το «τριμερές» αντίστοιχο της «διμερούς» Λέσχης Μπίλντερμπεργκ (Β. Αμερική – Ευρώπη, ιδρ. 1954), σχετικά με τη διακυβερνησιμότητα των σύγχρονων κοινωνιών, την οποία προλόγιζε ο Ζ. Μπρεζίνσκυ και συνυπέγραφε ο Σ. Χάντινγκτον, γινόταν λόγος για «τους διανοούμενους, που προσδιορίζονται σε συνάρτηση με τις αξίες (“value-oriented intellectuals”) και των οποίων, συνεπώς, η κριτική δραστηριότητα θέτει σε κίνδυνο της ιδρυτικές ισορροπίες της φιλελεύθερης κοινωνίας, και εκείνους που περιορίζονται σε μια προσέγγιση καθαρά τεχνική και πολιτική των προβλημάτων της “ανεππυγμένης βιομηχανικής κοινωνίας (‘technocratic and policy-oriented intellectuals”)» (Ζ. Κ. Μισεά, Η Αυτοκρατορία του Μικρότερου Κακού, σημ. 88).

Βλέπουμε, λοιπόν, από αυτά τα τυχαία παραδείγματα, ότι όλες αυτές οι «άκακες» και «απλές» δεξαμενές σκέψης, στις οποίες συναγελάζονται ανταλλάσσοντας ελεύθερα τις απόψεις τους οι ταγοί της παγκόσμιας ελιτείας (επιχειρηματίες, τραπεζίτες, πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, δημοσιογράφοι), μόνον «αθώες του αίματος» δεν είναι για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στον πλανήτη. Δίχως την προπαγανδιστική κυριαρχία τους σε επίπεδο πανεπιστημίων και ΜΜΕ, η ουτοπία της πλήρως αυτορυθμιζόμενης παγκόσμιας αγοράς δεν θα αποτελούσε σήμερα απτή –και τραγική– πραγματικότητα.

Αν και, για να είμαστε δίκαιοι, δεν μπορούμε να αποδώσουμε αποκλειστικά στον τελευταίο αιώνα όλα τα δεινά που ταλανίζουν σήμερα τον κόσμο μας. Το φιλελεύθερο πρόταγμα εμφανίστηκε στην ιστορία πριν από περισσότερους από τρεις αιώνες, και το γεγονός ότι δεν έχει προσεγγιστεί ακόμη σε όλο του το εύρος δεν αποτελεί παρά ακόμη μία απόδειξη της καταισχύνης των διανοουμένων στους σύγχρονους καιρούς.

Διαβάσαμε:

►  Καρλ Πολάνυι, Ο Μεγάλος Μετασχηματισμός, μετ. Κ. Γαγανάκης, εκδ. Νησίδες, Θεσ/νίκη 2007.

► Ζαν Κλωντ Μισεά, Το Αδιέξοδο Άνταμ Σμιθ, μετ. Χ. Σταματοπούλου, Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2008.

► Ζαν Κλωντ Μισεά, Η Αυτοκρατορία του Μικρότερου Κακού, μετ. Ά. Ελεφάντης, εκδ. Πόλις, Αθήνα 2008.

► Michel Crozier, Samuel P. Huntington , Joji Watanuki, The Crisis of Democracy, Trilateral Commission – New York University Press, 1975

Είδαμε:

Ά. Διαμαντοπούλου και Δ. Αβραμόπουλος απαντούν στο SKAI YouTube DEBATE για τη Λέσχη Bilderberg (2007)

Σημείωση:

Foeda labiorum ministeria: «Σχετικά με την ιδιωτική ηθική αυτού του αστού ήρωα [σ.σ. του Γουλιέλμου Γ’ της Οράγγης] μπορούμε να κρίνουμε από τα παρακάτω: ” Οι μεγάλες δωρεές γης στη λαίδη Όρκνεϋ που έγιναν το 1695 στην Ιρλανδία αποτελούν πασίγνωστο δείγμα της αφοσίωσης του βασιλιά και της επιρροής της λαίδης… Οι πολύτιμες υπηρεσίες της λαίδης Όρκνεϋ φαίνεται πως ήταν foeda labiorum ministeria (βρώμικες υπηρεσίες των χειλέων)“». Καρλ Μαρξ, Το Κεφάλαιο, τ. Α΄, σελ. 748, σημ. 200 (μετ. Π. Μαυρομμάτη, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1978)

_ _ _ _ _ _ _ _ _

Αναδημοσίευση από τη Ρήξη, της 30-5-2009


Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine

Advertisements
  1. Ευγένιος Ραμίρεζ
    05/06/2009 στο 14:55

    Εγώ πάντως σκέπτομαι σοβαρότατα να ψηφίσω την ΔΡΑΣΗ, διότι, όπως είπε εκ των υποψηφίων της κ. Μαρκουλάκης, το ούτε 1% που της δίνουν οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνει ποιότητα: την «crème de la crème» (για τους κοινούς θνητούς = αφρόκρεμα) της ελληνικής κοινωνίας, η οποία επιτέλους είναι σκεπτόμενη (η αφρόκρεμα, όχι η ελληνική κοινωνία εννοείται), ώριμη, διορατική, αδιάφθορη, ειλικρινής, δυναμική και σώφρων … χαρακτηριστικά στα οποία, χωρίς να περιαυτολογώ, ομολογώ ότι με αναγνωρίζω.

    Πιθανότατα αργότερα το απόγευμα θα δηλώσω την πρόθεσή μου αυτή και στην ΤΕ της ΝΔ Αγίου Παντελεήμονα, όμως τώρα σπεύδω στο αναβαθμισμένο WyreT-Plex για το καινούργιο Hazzard Convention VI (χωρίς dual core παρωχημένα vibe spinners επιτέλους!).

  2. 05/06/2009 στο 22:27

    Δεν ξέρω για κρέμες κι αφρόκρεμες, πάντως κάποιος κάπου κάποτε είχε πει το μνημειώδες:

    Καλύτερα να τρως μέλι και να τρων και άλλοι, παρά να τρως σκατά και να τα τρως μόνος σου!

    ΥΓ. Ακόμα με τα WyreT-Plex ασχολείσαι;;;!!!

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: