Αρχική > Blogroll, Διεθνείς Σχέσεις, Πλανήτης Γη Α.Ε. > Το Ιράν, ο Αχμαντινετζάντ, οι δημοσκοπήσεις…

Το Ιράν, ο Αχμαντινετζάντ, οι δημοσκοπήσεις…

16/06/2009
iran

"Άφησαν το γάμο και πήγαν να... ψηφίσουν. Κατά κύματα έσπευσαν οι Ιρανοί στις κάλπες για την ανάδειξη του προέδρου τους" (πηγή: Ελευθεροτυπία)

Επτά άνθρωποι σκοτώθηκαν χτες στην Τεχεράνη, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης υπέρ του μετριοπαθούς υποψηφίου για την προεδρία της χώρας Μιρ Χουσέιν Μουσαβί [αυτά μεταδίδει το κρατικό ιρανικό ραδιόφωνο, πηγή Ελευθεροτυπία, 16-6-2009].

Ως γνωστόν, στις προεδρικές εκλογές της περασμένης Παρασκευής ο ήδη πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ κατήγαγε περιφανή νίκη λαμβάνοντας το 62,6% των ψήφων ενώ ο σημαντικότερος αντίπαλός του, Μιρ Χουσέιν Μουσαβί, έλαβε μόλις το 33,8%. Ο τελευταίος, μετά την ανακοίνωση των τελικών αποτελεσμάτων, «αμφισβήτησε το εκλογικό αποτέλεσμα και έκανε λόγο για νοθεία, επισημαίνοντας τον κίνδυνο εγκατάστασης τυραννίας στη χώρα», ενώ και ο  «μεταρρυθμιστής υποψήφιος Μέχντι Καρουμπί, ο οποίος καταποντίσθηκε στις εκλογές (0,8%)», «κατήγγειλε ως «απαράδεκτα» τα αποτελέσματα που ανακοίνωσε το υπουργείο Εσωτερικών». [πηγή/περισσότερα, Ελευθεροτυπία, 14-6-2009]

Διαδηλώσεις, συγκρούσεις, συλλήψεις μελών της αντιπολίτευσης και δηλώσεις του Μ. Αχμαντινετζάντ: «Ο Μαχμούντ Αχμεντινετζάντ, από την πλευρά του δήλωσε ότι οι εκλογές διεξήχθησαν τελείως ελεύθερα και πως ο λαός αποφάσισε τι θέλει, τονίζοντας ότι η νίκη του ήταν μεγάλη.Επίσης ο Αχμεντινετζάντ κατηγόρησε τα διεθνή μέσα ενημέρωσης για προπαγάνδα. Συγκρατημένες ήταν οι αντιδράσεις της διεθνούς κοινότητας.» [ό.π., η υπογράμμιση δική μου]

Τα διεθνή μέσα υπέρ ποίου έκαναν προπαγάνδα; Ιδού ένα καλό ερώτημα.

Διαβάζουμε χαρακτηριστικά στη χθεσινή Washington Post [Ken Ballen and Patrick Doherty: «The Iranian People Speak«], πως οι καταγγελίες του Μουσαβί για νοθεία είναι ανυπόστατες, αφού τα τελικά αποτελέσματα των εκλογών επιβεβαιώνονται και από τα στοιχεία δημοσκόπησης, που είχε γίνει, πριν από τρεις εβδομάδες και σύμφωνα με τα οποία ο Αχμαντινετζάντ προηγείτο με μεγάλη διαφορά του Μουσαβί [34% υπέρ του Α., 14% υπέρ του Μ. και 27% αναποφάσιστοι [ακόμα και μεταξύ των Ιρανών αζερικής καταγωγής -όπως ο Μουσαβί- η διαφορά ήταν υπέρ του Α. και μεγαλύτερη του 2 προς 1!]

Δημοσκοπήσεις στο Ιράν; [Πρόσφατη, άλλωστε, και η συζήτηση (;) μετά τις ευρωεκλογές στην Ελλάδα…]

Όπως αναφέρουν οι δύο «αρθρογράφοι», οι προεκλογικές δημοσκοπήσεις στο Ιράν είτε διεξάγονται από την κυβέρνηση είτε ελέγχονται απ’ αυτήν, ενώ τα στοιχεία τους είναι «εξαιρετικά αναξιόπιστα» [«notoriously untrustworthy»].

Και τι έκαναν οι καλοί μας αρθρογράφοι-δημοσκόποι; Μέσω των «μη κερδοσκοπικών οργανώσεών» τους πραγματοποίησαν μια δημοσκόπηση στο Ιράν [και στις 30 επαρχίες της χώρας] από τις 11 ως τις 20 Μαΐου.

Πώς; «Τηλεφωνικά από μια γειτονική χώρα»!

Διευκρινίζουν, βέβαια, πως η σφυγμομέτρηση έγινε στα Φαρσί [την επίσημη γλώσσα του Ιράν] και πως «το έργο της εταιρείας δημοσκοπήσεων στην περιοχή για το ABCNews και το BBC έχει τιμηθεί με βραβείο Emmy»! Βραβείο Emmy για δημοσκόπηση;;;!!!

Και τηλεφωνική δημοσκόπηση στο Ιράν, όπου όλες οι σφυγμομετρήσεις «διεξάγονται ή ελέγχονται» από την κυβέρνηση; Πόσο ελεύθερα μπορεί να απάντησαν -τηλεφωνικά- οι 1001 Ιρανοί στα ερωτήματα που τους τέθηκαν; Ιδού ακόμη ένα καλό ερώτημα…

Δεν απομένουν παρά μόνον δύο «πραγματάκια».

Το πρώτο είναι οι λεπτομέρειες της έρευνας.

Οι ιδιότητες των δύο αρθρογράφων-δημοσκόπων: «Ken Ballen is president of Terror Free Tomorrow: The Center for Public Opinion, a nonprofit institute that researches attitudes toward extremism. Patrick Doherty is deputy director of the American Strategy Program at the New America Foundation

Την πρώτη «μη κερδοσκοπική οργάνωση» δεν την έψαξα, η δεύτερη, όμως, παρουσιάζει, όσο να ‘ναι, το ενδιαφέρον της… Στο Διοικητικό Συμβούλιο του New America Foundation συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, ο Fareed Zakaria του Newsweek, ο οποίος συχνάζει και στις συναντήσεις της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ [συμφερόντων Ροκφέλερ] και ο γνωστός και μη εξαιρετέος Francis Fukuyama,  ενώ πρόεδρός του είναι ο δημοσιογράφος Steve Coll, που έχει τιμηθεί, το 2005, με το -δημοσιογραφικό- βραβείο Πούλιτζερ για το βιβλίο του Ghost Wars: The Secret History of the CIA, Afghanistan, and Bin Laden, from the Soviet Invasion to September 10, 2001.

Επειδή τυγχάνει να έχω διαβάσει το βιβλίο του, μία μόνον παρατήρηση: πώς είναι δυνατόν να γράφεις ένα βιβλίο για όλα αυτά [CIA, Μπιν Λάντεν και -κυρίως- Αφγανιστάν] και να καταφέρνεις [περί «επιτεύγματος» πρόκειται] να αναφέρεις στις 683 σελίδες του μόλις επτά φορές το «εμπόριο ηρωίνης» [και τις περισσότερες σε σχέση με τον δολοφονημένο, δύο μόλις ημέρες πριν από την 11η Σεπτεμβρίου, Αφγανό πολέμαρχο Αχμάντ Μασσούντ] είναι απορίας άξιον. Αλλά, αν το καλοσκεφτούμε όχι και τόσο…

Ποιος χρηματοδότησε, όμως, την τηλεφωνική δημοσκόπηση στο Ιράν; Η «διεθνής φιλανθρωπική οργάνωση»  Rockefeller Brothers Fund!

[…]

Και τι θυμήθηκα, λέτε, γράφοντας όλα αυτά; Θυμήθηκα αυτά που έγραφα τον Σεπτέμβριο του 2005 [Oil_Wars. Earth], σχετικά με τον Αχμαντινετζάντ [τον οποίο, το ομολογώ, ούτε τον συμπάθησα ποτέ μου, ούτε τον συμπαθώ]:

Αποτελεί άραγε και το Ιράν στρατηγικό σύμμαχο της Δύσης;

Παρανοϊκό, εκ πρώτης όψεως, ερώτημα. Όμως υπάρχουν κάποιες συμπτώσεις που «βγάζουν μάτι». Η Δύση έδειξε να εξοργίζεται την περασμένη άνοιξη με την εκλογή του «σκληροπυρηνικού» Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ ως προέδρου του Ιράν. Ο Τζωρτζ Μπους Β΄ δήλωσε ότι εξετάζονται κάποιοι «ισχυρισμοί» σύμφωνα με τους οποίους ο Μ. Αχμαντινετζάντ είχε δώσει δυναμικό παρόν στην «κρίση των ομήρων», όταν το 1979-1980 σκληροπυρηνικοί φοιτητές είχαν καταλάβει την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Τεχεράνη και είχαν κρατήσει ως ομήρους 52 Αμερικανούς πολίτες επί 444 ημέρες.

Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Είτε ο Μ. Αχμαντινετζάντ δεν συμμετείχε στην κατάληψη της πρεσβείας, οπότε ποιος ο λόγος να τον «πιστώσουν» οι Αμερικανοί με ένα «επαναστατικό» παρελθόν άμεσα εξαργυρώσιμο στο εσωτερικό του «επαναστατικού» Ιράν, είτε συμμετείχε, οπότε τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Οι όμηροι απελευθερώθηκαν τελικά, με αντάλλαγμα αμερικανικά όπλα, κατόπιν συμφωνίας κάποιων αμερικανικών «κύκλων» και Ιράν. Την παράνομη αυτή συμφωνία –οι ΗΠΑ είχαν επιβάλει εμπάργκο όπλων στο Ιράν– λέγεται ότι την έκλεισε ο Τζωρτζ Μπους Α΄, που ορκίστηκε αντιπρόεδρος των ΗΠΑ υπό τον Ρ. Ρήγκαν. Απαράβατος όρος της συμφωνίας, που είναι γνωστή με το κωδικό όνομα October Surprise, ήταν η απελευθέρωση των ομήρων να γίνει μετά τις προεδρικές εκλογές του 1980, ώστε να μην «πιστωθεί» την επιτυχία ο πρόεδρος Τζίμμυ Κάρτερ και να εκλεγεί έτσι ο Ρ. Ρήγκαν. Και ποιος ήταν τότε ο ρόλος του Μ. Αχμαντινετζάντ, αν βέβαια είχε παίξει κάποιο ρόλο…

Πόλεμοι «για» το πετρέλαιο ή πόλεμοι «υπέρ» του πετρελαίου;

Τελικά, με τις απορίες θα φύγω από τούτον τον μάταιο κόσμο…


Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to Ma.gnoliaAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine

Advertisements
  1. Γνωμοδότης
    18/06/2009 στο 12:44

    Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Είτε ο Μ. Αχμαντινετζάντ δεν συμμετείχε στην κατάληψη της πρεσβείας, οπότε ποιος ο λόγος να τον «πιστώσουν» οι Αμερικανοί με ένα «επαναστατικό» παρελθόν άμεσα εξαργυρώσιμο στο εσωτερικό του «επαναστατικού» Ιράν, είτε συμμετείχε, οπότε τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα.

    Λίγο απότομα κόβεται το πρώτο εκ των τινών:

    Π.χ. το ερώτημα «ποιος ο λόγος να τον «πιστώσουν» οι Αμερικανοί με ένα «επαναστατικό» παρελθόν άμεσα εξαργυρώσιμο στο εσωτερικό του «επαναστατικού» Ιράν» θα μπορούσε να απαντηθεί και ως:

    Στα @@ των αμερικάνων αν θα εξαργυρώσει την κατηγορία στο εσωτερικό του Ιράν, αυτό που θέλουν είναι να τον στιγματίσουν στο εξωτερικό του Ιράν, ή, τέλος πάντων να δικαιολογήσουν την εξωτερική τους πολιτική εναντίων του Ιραν.

    Είναι λίγο τραβηγμένο –ειδικότερα όταν έχουμε δυο τινά, του τρίτου αποκλειόμενου– να λέμε ότι η κατηγορία των Αμερικάνων περί κατάληψης είναι θετική και δείχνει συνεργασία επειδή *εξαργυρώνεται στο εσωτερικό της χώρας*.

    Με αυτή την έννοια κάθε κατηγορία των Αμερικανών προς οποιονδήποτε θετική είναι και δείχνει συνεργασία –αφού σε κάποιους κύκλους αποτελεί τίτλο τιμής να σε κατηγορήσουν οι Αμερικάνοι.

  2. 22/06/2009 στο 14:59

    @ Γνωμοδότης

    Δίκιο έχεις (κι εσύ). Σωστή η παρατήρησή σου, αλλά από τη στιγμή που δεν μάθαμε ποτέ ποιον ακριβώς ρόλο έπαιξε ο Α. στην κατάληψη της πρεσβείας [και αν έπαιξε…] τότε κάποια «είτε… είτε» αναγκαστικά τελειώνουν απότομα.

  1. 20/06/2009 στο 19:26
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: