Αρχική > Αφασιαλάνδη, Χριστιανισμός > Όχι, βρε κουτά! Δεν έφταιγαν οι καλοί Έλληνες χριστιανοί, αλλά οι κακοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες! [ΙΙΙ]

Όχι, βρε κουτά! Δεν έφταιγαν οι καλοί Έλληνες χριστιανοί, αλλά οι κακοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες! [ΙΙΙ]

01/08/2009

«Απαγορεύουμε σε όλα τα πρόσωπα που έχουν μιαρές ειδωλολατρικές απόψεις να προσφέρουν καταραμένες θυσίες και να προβαίνουν σε όλες τις άλλες πρακτικές που έχουν καταδικαστεί μα παλαιότερες αποφάσεις.

» Διατάσσουμε ότι όλα τα ιερά τους και οι ναοί τους, αν βρίσκονται ακόμη άθικτα ακόμη και τώρα, θα καταστραφούν με διαταγή των τοπικών αρχών και θα εξαγνιστούν με την ύψωση του σημείου της σεβαστής χριστιανικής θρησκείας.

»Όλοι οι άνθρωποι ας γνωρίζουν ότι εάν, με επαρκείς αποδείξεις και ενώπιον ικανού δικαστή, εμφανιστεί κάποιος που έχει παραβλέψει αυτό το νόμο, θα τιμωρηθεί με την ποινή του θανάτου.»

Και το πρωτότυπο στα λατινικά:

« Omnibus sceleratae mentis paganae exsecrandis hostiarum immolationibus damnandisque sacriifisiis ceterisque antiquiorum sanctionum auctoritate prohibitis interdicimus cunctaque eorum fana templa delubra, si qua etiam nunc restant integra, praecepto magistratuum destrui conlocationeque venerandae Christianae religionis signi expiari praecipimus, scientiubus universis, si quem huic legi aput conpetentem iudicem idoneis probationibus inlusisse constiterit, eum morte esse multandum.»

Διάταγμα των Αυτοκρατόρων Αυγούστων Θεοδοσίου και Βαλεντιανού προς τον Ισίδωρον, Έπαρχο του Πραιτωρίου, 14 Νοεμβρίου 435.

Και από μία σχετική σημείωση [οι υπογραμμίσεις δικές μου]:

«8. […] Η καταλυτική για τα ιερά νομοθεσία διατυπώθηκε μόλις το 435 -όταν δηλαδή η εκπόνηση του Κώδικα βρισκόταν ήδη στο τέλος της- από τον Θεοδόσιο Β΄. Με το τελευταίο άρθρο του Κώδικα (σ.σ. αυτό που δημοσιεύεται σ’ αυτό το ιστοσημείωμα) ορίζεται ότι τα ιερά πρέπει να καταστραφούν και στη θέση τους να υψωθούν τα σημεία του σταυρού και τα σύμβολα της χριστιανικής πίστης. Στην ουσία, με την προσθήκη αυτή στον Κώδικα νομιμοποιείται μια πρακτική την οποία οι χριστιανοί ακολουθούσαν ήδη από το τέλος του τέταρτου αιώνα σύμφωνα με την οποία παραβίαζαν και καταργούσαν τον ιερό χαρακτήρα των ειδωλολατρικών ναών χαράσσοντας χριστιανικά σύμβολα ή μετατρέποντάς τους σε εκκλησίες.»

Πηγή: Η αντιπαγανιστική νομοθεσία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέσα από τους Κώδικες, Εισαγωγή – Μετάφραση: Αφροδίτη Καμάρα, εκδ. Κατάρτι, Αθήνα 2000, σελ. 88-89 και 41 [σημ.].

Διαβάστε επίσης:

Όχι, βρε κουτά! Δεν έφταιγαν οι καλοί Έλληνες χριστιανοί, αλλά οι κακοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες! [Ι]

Όχι, βρε κουτά! Δεν έφταιγαν οι καλοί Έλληνες χριστιανοί, αλλά οι κακοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες! [ΙΙ]

Advertisements
  1. 01/08/2009 στο 15:39

    και το Χριστό οι Ρωμαίοι τον σταύρωσαν, όχι οι Εβραίοι…

  2. bfo
    01/08/2009 στο 18:10

    «Στην ανατολή το έδικτο αυτό ουσιαστικά άνοιξε το δρόμο στην καταστροφή των ναών, ιδιαίτερα όσων βρίσκονταν έξω από τις πόλεις. Ίσως μάλιστα να εκδόθηκε κατόπιν πιέσεως από τον εκκλησιαστικό κλήρο.»

    Άνευ λοιπών σχολίων.

    Γιατί δεν βάζεις όμως και μερικά σχόλια για την πληρέστερη ενημέρωσή μας;

    Π.χ.:

    α) πόσοι και ποιοί ναοί καταστράφηκαν με βάση αυτό ή παρόμοια έδικτα;

    β) εφαρμόστηκαν ή ήταν σαν την νεοελληνική νομοθεσία για τα αυθαίρετα;

    γ) σε τι κατάσταση ήταν οι ελληνικοί ναοί εκείνη την εποχή και μερικούς αιώνες πριν; Τι αναφέρουν οι περιηγητές;

    δ) οι κακοί χριστιανοί που τα εφάρμοσαν (;) αυτά ήταν από την Αφροδίτη, τον Άρη και την Αμερική, ή εκχριστιανισθέντες έλληνες;

    ε) σε τι κατάσταση ήταν η αρχαία ελληνική θρησκεία την εποχή εκείνη και μερικούς αιώνες πριν;

    στ) τι είχε προηγηθεί εις βάρος των χριστιανώνε τους πρώτους αιώνες ώστε να δικαιολογεί τον ρεβανσισμό;

    η) το πνεύμα του «μουσείου» και της «διατήρησης της πολιτισμικής κληρονομιάς» πόσους αιώνες μετά προέκυψε;

    θ) Η νέα πίστη συνάδει με την επιβίωση της προγενέστερης θρησκείας; Ποιά εποχή ακριβώς προέκυψε το μεταμοντέρνο «anything goes»;

    ι) Πόσοι και ποιοί αρχαίοι έλληνες φιλόσοφοι καταδικάστηκαν σε θάνατο, εξορία και λοιπές ποινές με βάση θρησκευτικές κατηγορίες στην Αρχαία Ελλάδα;

    κ) πότε γκρεμίστηκαν οι μισές και βάλε ιστορικές χριστιανικές και βυζαντινές εκκλησίες της Αθήνας;

    κλπ κλπ…

  3. 02/08/2009 στο 21:16

    @ bfo

    (α) Αμέτρητοι. Θα μπορούσα να δώσω βιβλιογραφία [κάποια δείγματα θα τα ανεβάσω προσεχώς], αλλά για σένα είναι θέμα πίστης, οπότε θα έχουν και μηδενική αξία χρήσης.

    (β) Ισχύουν τα περί βιβλιογραφίας όπως στο (α)

    (γ) Σε άριστη κατάσταση. Οι άνθρωποι πήγαιναν εκεί για να λατρέψουν τους θεούς τους. Προφανώς δεν τους είχαν παρατημένους. Και δεν χρειάζονται περιηγητές [πότε το 400-500;]. Αρκούν οι πατέρες της εκκλησίας.

    (δ) Έ, όχι δα. Δεν ήταν όλοι οι χριστιανοί εκχριστιανισθέντες Έλληνες. Μερικοί ναι. Οι περισσότεροι, τουλάχιστον στην Ανατολή, ελληνόφωνοι απλώς ήταν. Αν και για την περίοδο εκείνη, γύρω στο 500 και για αιώνες μετά, είναι μάλλον οξύμωρο να μιλάει κανείς για Έλληνες Χριστιανούς. Βλέπεις, οι δεύτεροι είχαν καταφέρει και είχαν ταυτίσει τον φυλετικό όρο Έλληνες με το «μη Χριστιανοί». Άρα οι Χριστιανοί δεν ήταν Έλληνες και οι Έλληνες ήταν μη-χριστιανοί. Σύμφωνα με τους χριστιανικούς πάντα ορισμούς. Και τα ‘φερε έτσι η πόρνη η ιστορία και σήμερα υπάρχουν κάποιοι που προσπαθούν να μας πείσουν για το «αντίθετο»: όποιος δεν είναι χριστιανός δεν είναι Έλληνας… Τύψεις;

    (ε) (στ) (θ) (ι) (κ) Κοίταξε, εδώ δεν είναι κρυφό σχολειό για να μαζεύονται τα χριστιανόπουλα και να λένε τον πόνο τους για τις «τρομερές» διώξεις που υπέστησαν επί Ρώμης πριν από 17-20 αιώνες (!), ή να κλαίγονται για τις δεκάδες εκκλησίες που γκρεμίστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα στην Αθήνα, και μετά να παρηγορούνται λέγοντας πόσο «ανώτερη» ήταν η δική τους θρησκεία σε σχέση με τις αρχαίες, και πως και οι αρχαίοι είχαν ασκήσει διώξεις κατά φιλοσόφων για θρησκευτικούς λόγους οπότε, αφού το έκαναν κι εκείνοι, γιατί ασχολούνται μ’ εμάς…

    (η) Πολλούς αιώνες αργότερα. Πάρα πολλούς. Αυτό είναι το ζήτημα;

  4. 02/08/2009 στο 21:16

    @ aerostatik

    Τον Χριστό δεν τον σταύρωσε κανένας…

  5. mnk
    04/08/2009 στο 16:15

    «H ιδεολογία έχει στο ανθρώπινο πνεύμα, τα ίδια αποτελέσματα που έχει ο ζουρλομανδύας στο σώμα.»
    Έριχ Φρομ

  6. coerdia
    05/08/2009 στο 12:58

    Αφάσιε,

    Έλεγα να αναρτήσω το σχόλιο για το «ΟΧΙ ΒΡΕ ΚΟΥΤΑ.. Ι. » αλλά με πρόλαβες

    «Από την περίοδο, μάλιστα, 382-458 σώζονται τέσσερις νόμοι που απαγορεύουν την καταστροφή ναών, ως έργων τέχνης (Θεοδ. Κώδ. 16.10.8, 15, 18• Nov. Maioriani 4.1. Πρβ. Θεοδ. Κώδ. 15.1.14)» (Π. Αθανασσιάδη, «Το λυκόφως των θεών στην Ανατολική Μεσόγειο», Ελληνικά, τ. 44). Συν άλλοι δύο (των ετών 349 και 342), έξι νόμοι. Υπάρχει βέβαια το διάταγμα της 10ης Ιουλίου 399 (Θεοδ. Κώδ., 16.10.16), που διατάζει την καταστροφή των ναών σε επαρχιακές μόνο περιοχές.

    Αφάσιε,

    Α) αμέτρητοι; Οι χριστιανοί ιστοριογράφοι (Ευσέβιος, Σωκράτης, Σωζομενός, Θεοδώρητος, Ρουφίνος) αναφέρουν, όλοι μαζί, 17 όλες κι όλες περιπτώσεις καταστροφής συγκεκριμένων ναών.
    (1) Στα Ιεροσόλυμα, στο ναό της Αφροδίτης ο οποίος ήταν πάνω από τον τάφο του Ιησού και καταστράφηκε για το λόγο αυτόν (Ευσέβιος (Βίος Κων/νου) 3,26-29· Ρουφινίνος 10, 7-8· Σωκράτης 2,1-2· Θεοδώρητος 1, 16-18), (2) Στη Μαμβρή (Ευσέβιος, 3,52-53· Σωκράτης 1,18· Σωζομενός 2,4), (3) Στην Αφάκα, ναός της Αφροδίτης (Ευσέβιος, 3,55· Σωκράτης 1,18· Σωζομενός 2,5), (4) στην Ηλιόπολη, ναός της Αφροδίτης (Ευσέβιος 3,58· Σωκράτης 1,18· Σωζομενός 5,10· Θεοδώρητος 3,3), (5) Στις Αιγές, ναός Ασκληπιού (Ευσέβιος 3,56-57· Σωκράτης 1,18· Σωζομενός 2,5), (6) στην Αλεξάνδρεια, Σαράπειο, από Αρτέμιο επί Κωνστάντιου Β’ (Σωκράτης 3,3· Θεοδώρητος 3,18), (7) Καισάρεια, ναοί Δία, Απόλλωνα, Τύχης (Σωζομενός 5,4), (8) στην Αλεξάνδρεια, στο Μιθραίο από τον αρειανό Γεώργιο – (Σωκράτης, 3,2· Σωζομενός 5,7) – ο ναός ήταν εγκατελειμένος και, λόγω της δολοφονίας του Γεώργιου η μετασκευή του σε εκκλησία εγκαταλείφθηκε, (9) στην Αρεθούσα της Συρίας (Σωζομενός 5,10· Θεοδώρητος 3,7), (10) Στη Φρυγία (Σωκράτης 3,15· Σωζομενός 5,11), (11) στη Δάφνη της Αντιόχειας, ναός του Απόλλωνα – για τον οποίο ο εθνικός Αμμιανός λέει ότι καταστράφηκε από πυρκαγιά χωρίς χριστιανική υπαιτιότητα – (Ρουφινίνος 10, 36· Σωκράτης 3,18-19· Σωζομενός 5, 19-20· Θεοδώρητος 3,10-13), (12) Στα νησιά του Νείλου (Ρουφινίνος 11,4· Σωκράτης 4,24· Σωζομενός 6,20· Θεοδώρητος 4,21), (13) Στο Σαράπειο από τον Θεόφιλο (Ρουφινίνος 11,23· Σωκράτης 5,16-17· Σωζομενός 7,14· Θεοδώρητος 5,23), (14) Στην Αλεξάνδρεια, ναός του Διόνυσου (Ρουφινίνος 11,24· Σωζομενός 7,15), (15) Στην Αλεξάνδρεια, ναός του Κρόνου (Ρουφινίνος 11, 25· Σωζομενός 7,15), (16) Στην Κάνωπο, ναός του Όσιρι (Ρουφινίνος 11,26), (17) Στην Απάμεια, από τον Μαρκέλλο (Σωζομενός 7,15· Θεοδώρητος 5,22). Αφαιρώντας τις περιπτώσεις 6,8,11, έχουμε 14 περιπτώσεις για έναν αιώνα, πραγματικά μηδαμινές, αν αναλογιστεί τον συνολικό όγκο των αντίστοιχων συγγραμμάτων των Ευσέβιου, Σωκράτη, Ρουφινίνου, Σωζομενού, Θεοδώρητου.

    Επίσης: (18) Ένα άγαλμα του Ασκληπιού καταστράφηκε (Λιβάνιου, Υπέρ των ιερών, 22) στη Βέροια της Συρίας. (19) Στην Κύζικο του Ελλησπόντου ο επίσκοπος Ελεύσιος (4ος αι.) γκρεμίζει τους ναούς της πόλης. (20) Οι οκτώ ναοί της Γάζας επίσης καταστράφηκαν. (21) Το 376 γκρεμίζεται ο ναός του Ερμή στην Αντιόχεια. (22) Ο μονοφυσίτης Ιωάννης της Εφέσου γκρέμισε αρχαίους ναούς στην Δυτική Μ. Ασία.

    Σίγουρα υπήρξαν ναοί που καταστράφηκαν δίχως να ανέφερε κανείς χριστιανός την καταστροφή τους. Γι’ αυτό και στους 14 ναούς θα μπορούσε κανείς να προσθέσει άλλους… 114. Αυτοί οι «114» ναοί τι ποσοστό των ναών που υπήρχαν στα 312 μΧ αποτελούσαν σε όλη τη Μεσόγειο; Μηδαμινό προφανώς.

    Πιθανή ένσταση: τα συναξάρια και οι αναφορές τους σε πολλές καταστροφές, εκ μέρους του εκάστοτε αγίου, ναών. Η ένσταση είναι αβάσιμη. Δεν μπορεί από τη μία να υποστηρίζετε, όπως ο Μάνγκο στην Ιστορία του Βυζαντίου, της Οξφόρδης, ότι «οι δημοφιλέστεροι άγιοι του βυζαντινού πανθέου ήταν σχεδόν όλοι πλασματικές μορφές από ένα απόμακρο παρελθόν ή υπαρκτά πρόσωπα μεταλλαγμένα σε βαθμό που να χάνουν την ιστορική τους υπόσταση» (σ. 162) και από την άλλη να παρουσιάζετε ως αληθινά γεγονότα τις καταστροφές (αόριστες εξάλλου, συνήθως) που περιγράφονται σε αυτά.
    Αρκετοί βίοι γράφονται αργότερα και συνεπώς οι λεπτομέρειες, ειδικά οι σχετιζόμενες με τη συμπεριφορά των Χριστιανών προς τους Εθνικούς ή προς τα αγάλματα, δεν είναι πάντοτε ακριβείς. Για παράδειγμα, όταν «ο Βίος [του άγιου Πορφύριου Γάζας] καθώς φαίνεται γράφτηκε μετά το 534 ((74) P. Peeters, “La vie georgienne de Saint Porphyrie de Gaza” AB 59 (1941), 65-216)» (Helen Saradi-Mendelovici, “Christian attitudes toward Pagan Monuments in Late Antiquity and Their Legacy in Later Byzantine Centuries”, Dumbarton Oaks Papers, 44, p. 54), δηλαδή 130 χρόνια μετά τα γεγονότα, δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί ως αληθινή η αφήγηση για τους δύο Εθνικούς που χλεύαζαν τη χριστιανική τελετή, ως δείγμα χριστιανικών βιαιοτήτων κατά Εθνικών.
    «Από τους ελληνικούς Βίους αγίων οι οποίοι διασώθηκαν μεταξύ του τέταρτου και των αρχών του έβδομου αιώνα, λίγοι μόνο αναφέρονται στην καταστροφή ναών ή στην μετατροπή τους σε χριστιανικές εκκλησίες. Μερικοί Βίοι γράφτηκαν πολύ καιρό μετά το θάνατο των αγίων και προφανώς η αξιοπιστία τους είναι αβέβαιη. Άλλα κείμενα γράφτηκαν από σύγχρονους των αγίων, συνήθως τους υποτακτικούς τους. Αυτές οι αφηγήσεις είναι για τους ιστορικούς περισσότερο αξιόπιστες. Αναπαράγουν, με μεγαλύτερη ακρίβεια, όχι μόνο επεισόδια από τη ζωή των αγίων, αλλά επίσης τις τοτεινές συμπεριφορές προς τον Παγανισμό. Μερικοί Βίοι έχουν μεταδοθεί σε περισσότερες από μία εκδοχές, άλλοι έχουν επίσης διασωθεί σε εκδοχές σε διαφορετικές γλώσσες, με ποικίλες διαφορές. Μερικές ύστερες επεξεργασίες των Βίων αγίων προσθέτουν περιγραφές για παγανιστικούς ναούς, οι οποίες δε βρίσκονται σε παλαιότερες εκδοχές των Βίων» (Helen Saradi, “The christianization of pagan temples in the Greek hagiographical texts”, στο From Temple to Church, p. 113).
    Δηλαδή: Το «αμέτρητοι» πρέπει να ξαναγραφτεί ως «ελάχιστοι».

    Β) αφού ήταν ελάχιστοι, η νομοθεσία δεν εφαρμόστηκε

    Γ) «Σε άριστη κατάσταση. Οι άνθρωποι πήγαιναν εκεί για να λατρέψουν τους θεούς τους. Προφανώς δεν τους είχαν παρατημένους. Και δεν χρειάζονται περιηγητές [πότε το 400-500;]. Αρκούν οι πατέρες της εκκλησίας.»

    Προφανώς και τους είχαν παρατημένους. Λίγα παραδείγματα:
    Στην Αρκαδία, στο κέντρο της Αρχαίας Κλασσικής Ελλάδας, ο Παυσανίας (Αρκαδικά) αναφέρει πλήθος ναών ερειπωμένων, δίχως στέγη, και εγκατελειμένων: της Αφροδίτης (9, 6), της Αθηνάς (14, 4), της Αφροδίτης (12, 6), του Απόλλωνα (15, 4), του Ερμή (17, 1), της Αφροδίτης (24, 6), των Δώδεκα θεών (25, 3), της Ήρας (26, 2), της Δήμητρας (29, 5), του Ερμή (32, 1), του Ερμή (30, 6), των Μουσών (32, 2), του Άρη (32, 3), της Αρτέμιδος (35, 5), της Αθηνάς (36, 7), της Αφροδίτης (41, 10), της «Μητρός των θεών» (44, 1), της Αρτέμιδος (53, 11) και του πυθίου Απόλλωνα (54, 5). Αλλά η Αρκαδία είχε παρακμάσει, άρα «δεν μετράει»…

    Στην Αίγυπτο: «Ήδη τον 3ο αι. ορισμένοι αιγυπτιακοί ναοί κατακυριεύτηκαν για οικιστικές χρήσεις ή μετατράπηκαν σε κοσμικά κτήρια για τον στρατό. Πολλοί ναοί είχαν αφεθεί να καταρρεύσουν προτού αυτή η εκκοσμίκευση συμβεί. Ο ναός στο Λούξορ, για παράδειγμα, είχε εγκαταλειφθεί πριν οι Ρωμαίοι αποφασίσουν να τον επαναχρησιμοποιήσουν για τον στρατό» (Béatrice Caseau, “The Fate of Rural Temples in Late Antiquity and the Christianisation of the Countryside”, στο Recent Recearch on the Late Antique Countryside, σ. 117). «Μεγάλοι ναοί όπως το Τρίφυιον στην Πανόπολη ή ο ναός του Λούξορ είχαν καταληφθεί από την ρωμαϊκή κυβέρνηση για πολιτικούς ή στρατιωτικούς σκοπούς κατά τον τρίτο αιώνα. Αυτές οι επαναχρησιμοποιήσεις συνέβησαν σε μια εποχή κατά την οποία ο Χριστιανισμός δεν ήταν αποδεκτός» (Rogel S. Bagnall, “Models and Evidence in the Study of Religion in Late Roman Egypt” στο From Temple to Church, p. 33). «Σε πολλές περιπτώσεις η παρακμή των παγανιστικών τόπων λατρείας είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα και δεν είχε καμμία σχέση με την ενδυνάμωση του Χριστιανισμού. Έτσι, το ζήτημα της μετατροπής εγκατελειμένων χώρων λατρείας οι οποίοι παρήκμαζαν σε άλλες χρήσεις δεν εμφανίστηκε για πρώτη φορά με τον θρίαμβο του Χριστιανισμού και την ανάγκη του για τόπους συνάντησεις ή για αρχιτεκτονικά τρόπαια» (St. Emmel, Ul. Gotter and J. Hahn, “From Temple to Church: Analysing a Late Antiquie Phenomenon of Transformation” στο From Temple to Church, p. 7).

    σε Γαλατία, Γερμανία, Βρετανία, Αλεξάνδρεια, τα Μιθραία.

    «Προς τα τέλη του 3ου αιώνα, οι δημόσιες θρησκευτικές τελετές στις πόλεις περιορίστηκαν (…) Οι πληθωρικές επιγραφές προς τιμήν των παραδοσιακών θεών εξέλιπαν μετά το 250» (Brown Peter, Ο κόσμος της Ύστερης Αρχαιότητας 150-750 μ.Χ., σ. 72).

    Όπερ σημαίνει: η εθνική λατρεία είχε αποσυνδεθεί σε σημαντικό βαθμό από τους ναούς και τη δημόσια ζωή, είχε γίνει ιδιωτική.

    Δ) «Βλέπεις, οι δεύτεροι [= οι τοτεινοί έλληνες Χριστιανοί] είχαν καταφέρει και είχαν ταυτίσει τον φυλετικό όρο Έλληνες με το “μη Χριστιανοί”. Άρα οι Χριστιανοί δεν ήταν Έλληνες και οι Έλληνες ήταν μη-χριστιανοί. Σύμφωνα με τους χριστιανικούς πάντα ορισμούς.»

    Ήταν οι Χριστιανοί ή ο Ιουλιανός και ο από τη σημερινή Συρία Ιάμβλιχος αυτοί που ταύτισαν τον όρο Έλληνες με το «μη Χριστιανοί»;
    Κοίτα τι έλεγε ο Ιάμβλιχος, που ονόμαζε από πάνω και το φιλοσοφικό του σύστημα «Ελληνισμό»:

    «Τώρα, λοιπόν, για το ότι τα πάντα, και τα ονόματα [των θεών] και οι προσευχές [προς τους θεούς], έχουν σχεδόν σβήσει, φταίει το εξής, ότι, δηλαδή, δεν σταματούν καθόλου να μεταβάλλονται διαρκώς από την καινοτομία και την παρατυπία των Ελλήνων. Γιατί οι Έλληνες είναι εκ φύσεως νεωτεριστές και κινούνται παντού με ορμή, χωρίς να έχουν μέσα τους κανένα στήριγμα˙ και χωρίς να διαφυλάσσουν ό,τι τυχόν παραλάβουν από κάποιους, αλλά εγκαταλείποντας και αυτό γρήγορα, όλα τα μεταπλάθουν σύμφωνα με την άστατη λεκτική εφευρετικότητά τους˙ οι βάρβαροι, όμως, επειδή είναι σταθεροί στα ήθη τους, μένουν επίσης σταθεροί στα ίδια λόγια˙ γι’ αυτό ακριβώς αυτοί είναι αγαπητοί στους θεούς και απευθύνουν τους λόγους τους αρεστούς στους θεούς˙ και δεν επιτρέπεται σε κανέναν άνθρωπο να τους αλλάξει με κανέναν τρόπο. Αυτά απαντάμε σε σένα για τα άρρητα ονόματα, τα οποία αποκαλούνται βαρβαρικά, είναι όμως ιεροπρεπή» (Ιάμβλιχου, Περί Μυστηρίων, Ζ’, 5).

    Ήταν, συνεπώς, οι μη-Έλληνες εθνικοί αυτοί οι οποίοι αποσυνέδεσαν οριστικά (οριστικά για τότε, τον 3ο και 4ο αι. κε) το Έλληνας από την εθνοτική του σημασία. Ωραίοι δεν ήταν αυτοί οι τύποι; Και έβριζαν τους Έλληνες αλλά και ονόμαζαν το σύστημά τους Ελληνισμό ώστε να ταυτιστεί το Έλληνας με το εθνικός.
    Λες να το έκαναν από τύψεις (το δεύτερο), επειδή έβριζαν τους μη Ανατολίτες Έλληνες;

    BFO,
    Αφού ο Αφάσιος θεωρεί ως κρυφό σχολειό το να λένε τον πόνο τους οι χριστιανοί για τον Διοκλητιανό, ας συνεχίσουμε

    Ε) για τα μπάζα. Ήταν οι Έλληνες αυτοί που λατρευαν τους θεούς της Συρίας και του Ιράν, όχι το αντίθετο.

    Στ) ερώτηση κατηχητόπουλου.

    Η (ή Ζ)) ο Διοκλητιανός γκρεμίζοντας εκκλησίες ήθελε να χτίσει μουσείο στη θέση τους. Δεν το έπιασες το υπονοούμενο.

    Θ (ή Η)) ο χριστιανισμός έπεσε από τον Άρη, εξαφάνισε με την απειλή του ξίφους όλα μα όλα τα αρχαία έθιμα (π.χ. «μάης», αναστενάρηδες, προλήψεις, μάγια, αστρολογία, σπλαγχνομαντεία, θυσίες ζώων στις γιορτές αγίων, τραγούδια για τη φύση και τον έρωτα κ.λπ). Δεν είναι προφανές;

    Ι) κανένας. Μερικοί αλλά δεν έχει σημασία. Και δεκαπλάσιοι να εκτελούνταν/εξορίζονταν, πάλι οι πολυθεϊστές (ως σύνολο, μαζί με τον πολιτισμό τους: και λαός και Κολωνάκι) είναι κατά πολύ ανώτεροι και ανεκτικοί των χριστιανών. Απόδειξη: οι χριστιανοί έσφαξαν την Υπατία και τον θεουργό Μάξιμο, ενώ οι εθνικοί μόνο το Σωκράτη και απλώς δίωξαν μια δωδεκάδα άλλων άγνωστων φιλοσόφων στο όνομα των θεών.

  7. 07/08/2009 στο 19:23

    «Από την περίοδο, μάλιστα, 382-458 σώζονται τέσσερις νόμοι που απαγορεύουν την καταστροφή ναών, ως έργων τέχνης […] Υπάρχει βέβαια το διάταγμα της 10ης Ιουλίου 399 (Θεοδ. Κώδ., 16.10.16), που διατάζει την καταστροφή των ναών σε επαρχιακές μόνο περιοχές.»

    Για το πρώτο έχεις δίκιο. Οι τρεις πρώτοι νόμοι που αναφέρεις πράγματι προστάτευαν τα κτήρια [τους υπόλοιπους δεν τους έλεγξα, προφανώς έτσι είναι].

    Για το δεύτερο έχεις άδικο. Δεν είναι μόνον ο νόμος του 399 που διατάζει την καταστροφή των ναών σε επαρχιακές περιοχές. Δημοσιευμένος εδώ: Όχι, βρε κουτά! Δεν έφταιγαν οι καλοί Έλληνες χριστιανοί, αλλά οι κακοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες! [Ι]

    Υπάρχει τουλάχιστον άλλος ένας νόμος, που αναφέρεται ρητά στην καταστροφή ναών. Αυτός που που αναδημοσιεύω σ’ αυτό εδώ ακριβώς το ποστ [το οποίο προφανώς δεν διάβασες!]. Είναι ο 16.10.25 στον Κώδικα, της 14-11-435.

    Και υπάρχει και ένας άλλος που αναφέρεται στην παράδοση σε κοινή χρήση όλων των ναών. Θα μπορούσαν να γίνουν δηλαδή ταβερνεία, τα οποία ως μη έργα τέχνης μπορούσαν κάλλιστα να καταστραφούν [λίγο δικονομίστικος ο νόμος, αλλά…] Τον δημοσίευσα εδώ: Όχι, βρε κουτά! Δεν έφταιγαν οι καλοί Έλληνες χριστιανοί, αλλά οι κακοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες! [ΙΙ]. Είναι ο 16.10.19 του Κώδικα, 13-11-408 ή 407.

    Αμέτρητοι οι ναοί ή «μόνον» 17;

    Καταγράφεις μια λίστα με καταστροφές «επώνυμων» ναών [όπου λατρευόταν συγκεκριμένος θεός, και έτσι αναφέρεται και ο ναός]. Υπάρχουν ωστόσο πολλοί ακόμη ναοί που αναφέρονται από τους πατέρες της Εκκλησίας, χωρίς να αναφέρεται ο τόπος που βρίσκονταν ή ο θεός που λατρευόταν.

    Πρόχειρο παράδειγμα. Στο ιστοσημείωμα Ο Θεοδώρητος, επίσκοπος Κύρου, για την καταστροφή αρχαίων ναών, ο Θεοδώρητος αναφέρει ότι ο Χρυσόστομος και ο Μάρκελλος κατέστρεψαν ναούς (στον πληθυντικό). Εσύ αναφέρεις μόνον την καταστροφή του ναού του Δία από τον Μάρκελλο. Όμως ο Μάρκελλος κατέστρεψε «και τους άλλους ναούς των ειδωλολατρών» και ο Χρυσόστομος «κατέστρεψε εκ θεμελίων τους ναούς των δαιμόνων οι οποίοι είχαν σωθεί μέχρι τότε». «Είχαν σωθεί μέχρι τότε». Άρα είχε υπάρξει και άλλο κύμα… Ήδη έχουμε ξεπεράσει αρκετά τον αριθμό «17», από δύο μόνον παραδείγματα…

    «Σίγουρα υπήρξαν ναοί που καταστράφηκαν δίχως να ανέφερε κανείς χριστιανός την καταστροφή τους. Γι’ αυτό και στους 14 ναούς θα μπορούσε κανείς να προσθέσει άλλους… 114. Αυτοί οι «114» ναοί τι ποσοστό των ναών που υπήρχαν στα 312 μΧ αποτελούσαν σε όλη τη Μεσόγειο; Μηδαμινό προφανώς.»

    Σίγουρα καταστράφηκαν κι άλλοι. Και γιατί να προσθέσουμε μόνον 114; Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε 1140 και τότε το ποσοστό δεν θα ήταν μηδαμινό…

    Παραφράζοντας τη γνωστή ρήση θα πω το εξής: «Η καταστροφή ενός ναού είναι έγκλημα. Η καταστροφή μερικών δεκάδων ή εκατοντάδων είναι… στατιστική.»

    Τα περί αξιοπιστίας των βίων αγίων είναι παντελώς άσχετα με το προς συζήτηση θέμα. Όλοι οι ιστορικοί που αναφέρεις [Σωκράτης, Ευσέβιος, Σωζομενός, Θεοδώρητος] έζησαν εκείνη την περίοδο. Εκτός αν έγραψαν την ιστορία τους αιώνες μετά. Συμβαίνουν και θαύματα…

    «Β) αφού ήταν ελάχιστοι, η νομοθεσία δεν εφαρμόστηκε»

    Νόμοι υπήρχαν και εφαρμόζονταν [ο Χρυσόστομος οπλίστηκε με τέτοιους αυτοκρατορικούς νόμους για να καταστρέψει τους ναούς στη Φοινίκη]. Βέβαια, μερικές φορές οι αυτοκράτορες «παρασύρονταν» και το δήλωναν σε μεταγενέστερα διατάγματα. [Μπορείς να βρεις τα σχετικά στον Κώδικα.] Βέβαια, η ζημιά είχε ήδη γίνει.

    Γ)
    Κι αυτά που αναφέρει ο Παυσανίας πού αποδυναμώνουν το επιχείρημά μου;

    Διότι το ζήτημα είναι: «Κατέστρεψαν ναούς οι χριστιανοί;» [Δεν μιλάω καν για βωμούς και αγάλματα και είδωλα]. Κατέστρεψαν λες κι εσύ. [Και δεν συνέβη αυτό μόνον από φανατικούς. Και πατέρες της Εκκλησίας πήραν μέρος, και τα «συνοδευτικά» αυτοκρατορικά διατάγματα υπήρχαν]. Ευχαριστώ, αυτό μου αρκεί.

    Δ)
    Δεν έπιασες το χιούμορ, δεν πειράζει. Πάντως για το ζήτημα αυτό [το «γνωστό», που λέει κι ο άλλος], παρέπεμψα σ’ ένα βιβλίο για όποιον ενδιαφέρεται: https://theamapati.wordpress.com/2009/08/05/anthony-kaldellis-hellenism-in-byzantium/

    ΥΓ. Μια και το ‘φερες στη συζήτηση, και μια και έχετε μια ιδιαίτερη αδυναμία στους αριθμούς: πόσοι χριστιανοί μαρτύρησαν στους διωγμούς;

  8. 07/08/2009 στο 23:19

    Αφάσιε,
    επίτρεψέ μου να παρέμβω:

    γράφεις:
    «Για το δεύτερο έχεις άδικο. Δεν είναι μόνον ο νόμος του 399 που διατάζει την καταστροφή των ναών σε επαρχιακές περιοχές. …κλπ»

    δηλαδή έχουμε 6 νόμους κατά των καταστροφών, 2 υπέρ, ένας αμφίσημος (αν κοινή χρήση=μη καταστροφή/μπάζωμα, τότε είναι ο 7ος κατά). 7-2 ή 6-2.

    γράφεις:
    «Καταγράφεις μια λίστα με καταστροφές “επώνυμων” ναών [όπου λατρευόταν συγκεκριμένος θεός, και έτσι αναφέρεται και ο ναός]. Υπάρχουν ωστόσο πολλοί ακόμη ναοί που αναφέρονται από τους πατέρες της Εκκλησίας, χωρίς να αναφέρεται ο τόπος που βρίσκονταν ή ο θεός που λατρευόταν. …. Σίγουρα καταστράφηκαν κι άλλοι. Και γιατί να προσθέσουμε μόνον 114; Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε 1140 και τότε το ποσοστό δεν θα ήταν μηδαμινό…»

    δηλαδή: «κατέστρεψε πολλούς ναούς των ελλήνων» + «κατέστρεψε πολλούς ναούς των ειδωλολατρών» + «κατέστρεψε πάντας τους ναούς» = «1140» = «μη μηδαμινό (=πολύ μεγάλο) ποσοστό»

    όχι βέβαια. θα πρέπει να αποδείξεις ότι το «πολλοί+πολλοί+πολλοί» =»1140″= [πολύ] μεγάλο ποσοστό επί των εθνικών ναών (και δη ελληνικών θεοτήτων..) της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. πολλοί είναι οι 10 αλλά και οι 100.

    από τη μεριά μου αρκούμαι στο το ότι οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί, ειδικά ο θεοδώρητος

    (αλήθεια, ο θεοδώρητος είναι αξιόπιστος όταν λέει – χωρίς να το αναφέρει κανείς άλλος εκκλ. ιστορικός, και ενάντια σε γραπτά του χρυσοστόμου – ότι ο χρυσόστομος έστειλε ανθρώπους να κατεδαφίζουν ναούς, ενώ είναι αναξιόπιστος όταν λέει – και αναφέρουν άλλα παρόμοια οι άλλοι εκκλ. ιστορικοί – για τον ιουλιανό τα μύρια όσα. όποτε μας αρέσει είναι αξιόπιστος; )

    υπερβάλλουν ή είναι με βάση τα αρχαιολογικά ευρήματα, όχι λίγες φορές αναξιόπιστοι.

    εκτός κι αν όταν ο μαλάλας λέει ότι ο κωνσταντίνος κατέστρεψε «πάντας τους ναούς» εννοεί ότι υπήρχαν «υπερπάντες» ναοί, διότι ο θεοδώρητος (μετά τον μαλάλα) λέει ότι ο θεοδόσιος α’ (μετά τον κωνσταντίνο) κατέστρεψε επίσης «πάντας τους ναούς».

    για παράδειγμα ο σωζομενός αναφέρει την καταστροφή του ναού της αφροδίτης στην ηλιούπολη και το κτίσιμο από πάνω μιας εκκλησίας. με βάση τις αρχαιολογικές ανασκαφές αυτά δεν ισχύουν. ο μαλάλας αναφέρει την ανέγερση πάνω σε ναό του βάαλ εκκλησίας από έναν άλλο αυτοκράτορα. ούτε αυτό αρχαιολογικώς ισχύει, γιατί η εκκλησία κτίστηκε δίπλα αλλά όχι πάνω στον ναό του βάαλ αλλά στο προαύλιό του, μισό αιώνα μετά.

    άρα ούτε για 14 περιπτώσεις συγκεκριμένων ναών δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο.

    γράφεις:
    «Παραφράζοντας τη γνωστή ρήση θα πω το εξής: “Η καταστροφή ενός ναού είναι έγκλημα. Η καταστροφή μερικών δεκάδων ή εκατοντάδων είναι… στατιστική»

    οι εθνικοί ναοί των οποίων η καταστροφή ήταν παράνομη διότι ήταν κτισμένοι από το ρωμαϊκό λαό και τον αυτοκράτορα ήταν λίγοι.
    αν εννοείς «ανήθικη», τότε πρέπει να σκεφτείς ότι ίσως τότε δεν θεωρούνταν τόσο ανήθικη. άλλωστε, το αν ήταν ηθικά ανεκτές ή μη οι λατρείες σε κάποιους ναούς είναι συζητήσιμο:
    «Και σε προκαθορισμένες ημέρες οι πιστοί μαζεύονται στο ναό, και πολλοί Γάλλοι [=αυτοευνουχισμένοι και όχι εκ Γαλλίας] και οι θρησκευόμενοι για τους οποίους μίλησα προηγουμένως κάνουν τις τελετές τους και τραυματίζουν με μαχαίρι τα χέρια τους και χτυπούν το ένα με το άλλο πάνω στην πλάτη. Και πολλοί στέκονται εκεί παίζοντας φλογέρα και χτυπώντας τύμπανα, και άλλοι τραγουδούν θεόπνευστα και ιερά τραγούδια. Αυτό γίνεται έξω από το ναό, και αυτοί που το κάνουν δεν μπαίνουν μέσα στο ναό. Και αυτές τις ημέρες γίνονται Γάλλοι. Γιατί ενώ οι υπόλοιποι παίζουν φλογέρες και κάνουν τις τελετές τους, σε πολλούς μπαίνει μανία, και πολλοί που ήρθαν απλά για να παρακολουθήσουν τελικά κάνουν εκείνη την πράξη. Ο νεαρός τον οποίον όρισε η Τύχη να το κάνει αυτό βγάζει τα ρούχα του και τρέχει μεσ’ το κέντρο, και παίρνει ένα σπαθί που πιστεύω πως στεκόταν πολλά χρόνια γι’ αυτόν το σκοπό. Τότε αμέσως ευνουχίζει τον εαυτό του και τρέχει στους δρόμους της πόλης κρατώντας τα μέλη που έκοψε. Και από το σπίτι μέσα στο οποίο θα τα πετάξει, παίρνει γυναικεία ρούχα και κοσμήματα. Έτσι κάνουν όταν αυτοευνουχίζονται»
    γράφει ο Λουκιανός στο περί της συρίης θεού.
    όταν, λοιπόν, εφαρμόζουμε την αντίληψη του 21ού αι. περί ανήθικου και εγκλήματος στον 4ο, παρουσιάζονται πολλά προβλήματα.

    γράφεις:
    «Διότι το ζήτημα είναι: “Κατέστρεψαν ναούς οι χριστιανοί;” [Δεν μιλάω καν για βωμούς και αγάλματα και είδωλα]. Κατέστρεψαν λες κι εσύ. [Και δεν συνέβη αυτό μόνον από φανατικούς. Και πατέρες της Εκκλησίας πήραν μέρος, και τα «συνοδευτικά» αυτοκρατορικά διατάγματα υπήρχαν]. Ευχαριστώ, αυτό μου αρκεί.»

    φοβάμαι ότι απλώς θέλεις να σου αρκεί «αυτό». γιατί το ότι κατέστρεψαν ναούς οι χριστιανοί δεν συνεπάγεται απαραίτητα (πρέπει να αποδειχθεί αυτό) ότι κατέστρεψαν «1140» και μάλιστα (διότι είναι κάτι το διαφορετικό από το «1140») ότι η καταστροφή αυτών των 1140 (μαζί με τις απαγορεύσεις της θυσίας, ως κύριους λόγους, κ.ά.) οδήγησε κατά κύριο λόγο στον εκχριστιανισμό.
    δεν σου αρκεί καθόλου, λοιπόν. θα σου αρκούσε μόνο εάν αποδείκνυες τα 2 επόμενα ζητήματα.

    γράφεις:
    «Μια και το ‘φερες στη συζήτηση, και μια και έχετε μια ιδιαίτερη αδυναμία στους αριθμούς: πόσοι χριστιανοί μαρτύρησαν στους διωγμούς; »

    σύμφωνα με το συμμαθητή σου και τον ντέσνερ 1500 με 3000.
    ας αφήσω το ότι ο ευσέβιος όταν αναφέρει έναν επώνυμο (άρχοντα, πρεσβύτερο ή απλό ευσεβή ή επίσκοπο) χριστιανό αναφέρει και τα ανώνυμα πλήθη που στιβάχτηκαν μαζί του: ο ευσέβιος λ.χ. αφού περιγράψει το μαρτύριο κάποιου άδαυκτου, γράφει «τι χρειάζεται τώρα να μνημονεύσω ονομαστί τους άλλους ή να αριθμήσω το πλήθος των ανδρών;» (εκκλ. ιστ., 8, 12, 1). Ο ισχυρισμός ότι μόνο ο επώνυμος (που αναφέρεται επωνύμως απλώς διότι ήταν διάσημος και γνωστός, σε αντίθεση με το πλήθος των ανώνυμων που ούτε διάσημοι ήταν ούτε μπορεί κανείς να παραθέσει σε βιβλίο ονόματα 100 ή 500 ή 2000 ανθρώπων κάθε φορά) χριστιανός δολοφονήθηκε ή απλώς βασανίστηκε.
    αντίθετα, θα ήταν πολύ ευκολότερο για τον θεοδώρητο να αναφέρει αυτούς τους «πολλούς» (έστω 10 ή 5) ναούς (ή έστω κάποιους από αυτούς) που κατέστρεψε ο μάρκελλος. άλλο να αναφέρεις σε ένα βιβλίο 100 ή 50 ονόματα, κι άλλο 5 ναούς.

    ας το αφήσουμε αυτό όμως, και ας συγκρίνουμε το 1500 ή 3000 με τους 5-6 που διώχτηκαν μεταξύ 324 και 580 (κυρίως κατά τη βασιλεία του ιουστινιανού), εξαιτίας της παραβίασης των νόμων περί θυσιών (και όχι μαγείας, συνωμοσίας, πολιτικών εχθροτήτων ή εχθροτήτων μεταξύ αυλικών κ.λπ.). να είναι 10; 20;

    τότε, αφού θες να μιλήσουμε με βάση τους παραδεδομένους αριθμούς, ο διωγμός των εθνικών ήταν ασήμαντος συγκρινόμενος με τον διωγμό των χριστιανών. το αν σφάχτηκαν 1500 χριστιανοί (ως χριστιανοί) και 15 εθνικοί (ως εθνικοί) ή 200 χιλιαδες χριστιανοί και 200 εθνικοί δεν αλλάζει την αναλογία και το μέγεθος της διαφοράς μεταξύ των δύο διωγμών.

  9. 09/08/2009 στο 16:55

    Αμάν, ζαλίστηκα απο τις καταστροφές και τα μπαζώματα των ναών.

    Χωρίς να είμαι σε θέση να μπώ σε λεπτομέρειες και αριθμούς και ονόματα, θα σας πω, ότι κανένας θρησκευόμενος, ούτε ο πιο φανατικός δεν θέλει να χαλασει ενα «ιερο» τέμενος. Επειδή έτσι απλά να το σκεφτούμε φοβάται! Φοβάται δραματικά ο κακομοίρης ο θρήσκος χριστιανός να χαλάσει την εκκλησία ενός ειδωλολάτρη. Θα κοιτάξει να μεταμορφώσει τον χώρο έτσι ώστε να βρει εκει μέσα τον δικό του θεό και στην ουσία θα προσπαθησει να τον διασώσει……

    Γι αυτό και κάθε «ιερο» είναι χώρος πολλών διαφορετικών θρησκειων και πίστεων.

    Οσο για τους Νόμους, θα βρείτε δεκάδες και διαφορετικούς, ωστε ο καθένας να υποστηρίξει τη δική του αλήθεια.

    Σφαγές ανθρώπων στο όνομα της θρησκείας έχουν γίνει, όπως και πολεμοι φρικτοί και ανόσιοι!
    Αλλά πίσω απο την θρησκευτικότητα κρύβονταν άλλοι λόγοι και άλλα νιτερέσα.
    Την Υπατία την κατακρεούργησαν με αυτον το φρικτο τρόπο, γιατι ήταν πρωτα γυναίκα και δεύτερον πιο έξυπνη και πιο σοφή απο τον Κύριλλο που ζήτησε την καταδίκη της. Εξ άλλου ύπάρχουν και ιστορικοί που αναφέρουν ότι η Υπατία ΔΕΝ ήταν μη χριστιανή!

    Ο Σωκράτης πήρε κώνιο, επειδη ήταν προδότης της Δημοκρατίας

    κλπ. κλπ. κλπ.

  10. 10/08/2009 στο 13:21

    «Κι αυτά που αναφέρει ο Παυσανίας πού αποδυναμώνουν το επιχείρημά μου;»

    εφόσον το επιχείρημά σου είναι, μεταξύ άλλων, ότι οι ναοί ήταν άθικτοι (ώσπου να έρθουν οι χριστιανοί), αποδυναμώνεται, διότι δεν ήταν άθικτοι, ήταν σε πολλές περιπτώσεις αφημένοι στην τύχη τους ή χρησιμοποιούνταν ως οικοδομικό υλικό.

    «Τα περί αξιοπιστίας των βίων αγίων είναι παντελώς άσχετα με το προς συζήτηση θέμα.»

    καθόλου, διότι αναφέρονται καταστροφές ναών στους βίους οι οποίες -καταστροφές- υπερτερούν των αναφορών στις εκκλησιαστικές ιστορίες, με αποτέλεσμα να επιχειρείται η τεκμηρίωση της μεγάλης καταστροφής και βάσει των αναφορών στους βίους αγίων.

  11. mnk
    10/08/2009 στο 14:29

    Ως προς την αξιοπιστία των βίων των Αγίων, να παρατηρήσω (το κοινότυπο και το προφανές) πως γράφηκαν από ένθερμους Χριστιανούς, που θεωρούσαν την πάταξη της ειδωλολατρείας ως θεάρεστο έργο κι όχι από ιστορικούς. Εν πάση περιπτώσει, δεν μπορούμε να δεχόμαστε μια πηγή, ως φερέγγυα ή όχι, με επιλεκτικό τρόπο, μόνο στο μέτρο που υποστηρίζει τη θεωρία μας. Αν δεχτούμε τα συναξάρια των Αγίων ως αξιόπιστες πηγές όσον αφορά τις καταστροφές ναών, θα πρέπει να τα δεχτούμε ως αξιόπιστα και σ’ όλα τ’ άλλα που καταγράφουν, πχ τα θαύματα και τις Θείες παρεμβάσεις.

  12. "νήπιος γέρων"
    12/08/2009 στο 13:31

    ΙΣΤΟΡΙΑ = ΓΝΩΣΗ, (: εκ του «οίδα» = γνωρίζω)

    «Στη Σύνοδο της Νίκαιας, ο αριθμός των επισκόπων που συνήλθαν μόνο από τη περιοχή της Κοίλης Συρίας ήταν δεκαπέντε, ενώ από το σύνολο της εγγύς Ανατολής περίπου πενήντα τρεις .. Μεταξύ των παρευρισκομένων αρχιερέων ήταν και ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Μακάριος, ο οποίος φιλοδοξούσε να κάνει τη πόλη του θρησκευτική πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας και αντίπαλο της Ρώμης.

    Η Ιερουσαλήμ, που ονομαζόταν ακόμα Αίλια Καπιτωλίνα, .. δεν είχε τόσο μεγάλη φήμη .. Ο Μακάριος ανέλαβε να την εξυψώσει με την βοήθεια της Ελένης. Κατά την διάρκεια της Συνόδου αποκάλυψε ότι η ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ ενός ναού της Αφροδίτης (: ρε, τους μισογύνηδες, μανία με την Αφροδίτη!) έφερε στο φως μια σπηλιά κι ένα βράχο, που π-ι-θ-α-ν-ό-τ-α-τ-α ήταν ο Πανάγιος Τάφος και ο Γολγοθάς. Η επακόλουθη ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ του ελληνικού ιερού συνοδεύτηκε με την απομάκρυνση των οικοδομικών υλικών και του παρακείμενου χώματος, που θεωρήθηκαν μιασμένα από τις θυσίες και τις σπονδές. Η βάση αυτής της πράξης ακολούθησε την ΙΟΥΔΑΪΚΗ συνήθεια, όπως αυτή περιγράφεται στη «Μισνά», (: «Mishna» = «το μανθάνειν»- «το επαναλαμβάνειν»), στο «Περί Ειδωλολατρίας», (: «Adodah Zara»- Βαβυλωνιακό Ταλμούδ) . Αυτή η καταστροφή αποτέλεσε το ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ για τις επόμενες.

    Τα έργα στην τοποθεσία κράτησαν περίπου δέκα χρόνια, από το 326 ως το 335 .. Την ορθότητα της ιερής τοποθεσίας επιβεβαίωσε ένα ΌΡΑΜΑ .. Στο σημείο που υπέδειξε η Ελένη βρέθηκαν τρεις σταυροί .. Ποιος να ήταν ο σωστός; Το αίνιγμα έλυσε και πάλι η Ελένη, (: διάβαζε “The first and best, ever, Promotion Manager”, Μακάριος!), η οποία διέταξε να φέρουν αρρώστους μπροστά στους σταυρούς. Οι πρώτοι δύο δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Ο τρίτος όμως θαυματούργησε (: …μάγος είσαι!;!) ..

    Κατά την διάρκεια της παραμονής της στην Ιερουσαλήμ, η Ελένη έβλεπε και ξανάβλεπε ΟΡΆΜΑΤΑ που την οδήγησαν στην αναζήτηση των Αγίων Τόπων και των ιερών λειψάνων. Έτσι ανακάλυψε τα καρφιά της σταύρωσης .. Μια άλλη αποκάλυψη της επέτρεψε ν’ ανακαλύψει το σπήλαιο της Βηθλεέμ, ΑΚΡΙΒΏΣ στο σημείο που ο Αδριανός είχε αφιερώσει στον Άδωνη .. στην θέση αυτή έκτισαν την εκκλησία της Γέννησης. Ένα νέο ΌΡΑΜΑ της υπέδειξε την ακριβή τοποθεσία που εμφανίσθηκε ο Χριστός στους μαθητές Του .. Εκεί έκτισαν το ιερό του Ελαιώνα ..

    Απ’ όλα τα μέρη του κόσμου άρχισαν να συρρέουν προσκυνητές ..

    Από τότε γνώρισε άνθηση και το εμπόριο των ιερών λειψάνων. Ο Τίμιος Σταυρός «πολλαπλασιάστηκε» και τα διάφορα οστά των νεκρών μαρτύρων πωλούνταν σε καλές τιμές», («Το Λυκόφως των Θεών», Δημ. Δ. Κοργιανίτης, εκδ. Αρχέτυπο, σελ. 286, 251-2)

  13. "νήπιος γέρων"
    12/08/2009 στο 15:26

    «ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ ,
    ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ Β΄ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΣ,

    Αριθμ. ΝΒ΄ και τελευταίος
    των πρακτικών της
    Εθνικής Συνελεύσεως.

    Τρίτον ήδη χρόνον διαρκεί ο υπέρ ανεξαρτησίας εθνικός των Ελλήνων πόλεμος και ο τύραννος, ούτε κατά γην ούτε κατά θάλασσαν ηυδοκίμησεν. Eνώ δε οι τυραννοκτόνοι χείρες των Ελλήνων έπεμψαν μυριάδας τούρκων εις Άδου και φρούρια απέκτησαν και την επικράτειαν εξισφάλησαν, ο δε κρότος των ημετέρων όπλων, αντηχήσας, διετάραξε το Β Υ Ζ Α Ν Τ Ι Ο Ν (!!!) »,

    «Τα αρχεία της Ελληνικής Παλιγενεσίας», τομ. 3, σελ, 142- 3.

    (: 400 χρόνια είχαν περάσει και, α κ ό μ α, το μυαλό τους καρφωμένο στο απεχθές «Βυζάντιον» ήταν!).

    =====

    «Αλλ’ έχω να διαμαρτυρηθώ κατά της αντιλήψεως ότι ο Ε λ λ η ν ι σ μ ό ς ταυτίζεται προς την έννοιαν της Ο ρ θ ο δ ο ξ ί α ς ο Ελληνισμός προϋπήρξεν αιώνας όλους πριν ή εμφανισθή ο Χριστός κομίζων το Ευαγγέλιον της σωτηρίας. Η έννοια λοιπόν του Ελληνισμού δεν δύναται ΠΟΤΈ να ταυτισθή με την έννοιαν της Ορθοδοξίας ..

    Είπον ότι ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ υπήρξεν αιώνας όλους προ του Xριστιανισμού και προσθέτω ακόμη ότι η λαμπρότερα περίοδος του ελληνικού πολιτισμού είναι ατυχώς η α ρ χ α ι ο τ έ ρ α. Ο Eλληνισμός, ο καταυγάζων δι’ ανεσπέρου φωτός και ημάς τους ν ά ν ο υ ς απογόνους, δεν είναι ο πρόσφατος, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ, αλλ’ είναι ο Eλληνισμός των ε θ ν ι κ ώ ν χ ρ ό ν ω ν»

    Και ένα μήνα αργότερα υπογράμμισε: «Αφ’ ετέρου, κύριοι, είμαι βέβαιος ότι η ανάπτυξις του πολιτισμού, η επερχομένη οσημέραι συνείδησις όλων των πολιτισμένων λαών, ότι τα πράγματα του κόσμου αυτού πρέπει να ρυθμίζωνται ΑΣΧΈΤΩΣ ΟΛΩΣ ΔΙΟΛΟΥ προς τας πεποιθήσεις τας θρησκευτικάς, τας οποίας έχει έκαστος εκ των πολιτών, και η καθ’ ημέραν μείζων σπουδαιότης των κοινωνικών ζητημάτων, η οποία καταλαμβάνει ολόκληρον τον πεπολιτισμένον κόσμον, θα φέρη ταχέως μετά δεκαετηρίδας τινάς, έστω εν ανάγκη και μετά εκατονταετηρίδα, (: σήμερα, δηλαδή! ), εις το σημείον, ώστε και παρ’ ημίν να νοηθή, ότι ο Ε Θ Ν Ι Σ Μ Ό Σ* δεν δύναται να συγχισθή παντάπασι προς την θρησκείαν» (25- 11- 1906),

    τα Εστενογραφημένα Πρακτικά της Β΄ Συντακτικής των Κρητών Συνελεύσεως. Επίσημος Εφημερίς της Κρητικής Πολιτείας, τεύχος τέταρτον, Εν Χανίοις 1906, Ιστορικό Αρχείο Κρήτης.
    Πηγή: http://mvasilakis.blogspot.com/2006/07/666.html

    —–

    * «Kυρίαρχο ρόλο στην παραπληροφορηση παίζει η ψευδεπίγραφη προπαγανδιστική εκστρατεία ενάντια στον ε θ ν ι κ ι σ μ ό. Bάζοντας στη θέση τού Ε Θ Ν Ι Σ Μ Ο Ύ που δεν είναι και τόσο εύκολος αντίπαλος για τους θεωρητικούς μας, τον εθνικισμό που λ ό γ ω της αρνητικής παραδήλωσης του όρου είναι παιχνιδάκι, επιτυγχάνουν ε ύ κ ο λ α μ’ αυτήν την ταχυδακτυλουργία διπλό στόχο. Aπ’ τη μια εξουδετερώνουν τον κύριο εχθρό τους τον ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ μέσω της συκοφαντίας κι απ’ την άλλη αποσιωπούν έντεχνα έναν άλλο ανελέητο εθνικισμό, του οποίου η χώρα είναι θύμα. .. H σημερινή παγκοσμιοποίηση δεν σημαίνει ούτε κατάργηση του Kράτους-Eθνους, ούτε οικουμενικότητα, ούτε διεθνισμό, όπως άλλωστε και διεθνισμός δ ε ν σημαίνει άρνηση του ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ ..

    Η ΚΑΛΟΓΕΡΙΚΗ Ο Μ Ω Σ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ Σ Η Μ Ε Ρ Α ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΒΑΡΙΆ ..

    Kατανοούμε τώρα το λόγο του συνεχούς π α ρ α μ υ θ ι ά σ μ α τ ο ς του κόσμου σχετικά με τα «εθνικά» θέματα. Tη χλεύη ενάντια στον ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ που παρουσιάζεται ΣΑΝ ε θ ν ι κ ι σ μ ό ς, την ψιμυθίωση (: μακιγιάζ) της μειοδοσίας»,

    («Έλληνες εθνικιστές & Δυτικός ρατσιστικός εθνικισμός» + «Παγκοσμιοποίηση και αμερικάνικος Εθνικισμός»), – Αθήνα, Απρίλης 1998, ΕΟ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ (!!!).

  14. "νήπιος γέρων"
    12/08/2009 στο 15:53

    Ωπα! Ξέχασα το λινκ για όποιον θα ηθελε να διαβάσει ολόκληρη την (όντως, πολύ ενδιαφέρουσα) προκήρυξη των …γκάνγκστερ: http://www.eksegersi.gr/prokirikseis17N/70.htm

    Και ευχαριστώ για την e- Φιλοξενεία!

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: