Αρχική > Αφασιαλάνδη, Χριστιανισμός > Όχι, βρε κουτά! Δεν έφταιγαν οι καλοί Έλληνες χριστιανοί, αλλά οι κακοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες! [ΙV]

Όχι, βρε κουτά! Δεν έφταιγαν οι καλοί Έλληνες χριστιανοί, αλλά οι κακοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες! [ΙV]

09/08/2009

«Στην Ανατολή, παρ’ όλα αυτά, η κατάσταση που  περιέγραψε δέκα χρόνια νωρίτερα ο Λιβάνιος στο Υπέρ των Ιερών είχε παραμείνει η ίδια. Την 1η Νοεμβρίου 397, ένας νόμος με αποδέκτη τον κόμη της Ανατολής διέταζε να χρησιμοποιούνται οι λίθοι των κατεστραμμένων ναών σε δημόσια έργα: επισκευές δρόμων, γεφυρών, υδραγωγείων, οχυρώσεων. Ο νόμος αυτός αποκαλύπτει τόσο την πρόθεση να διασκορπιστούν και να βεβηλωθούν οι λίθοι των ναών, όσο και την έκταση των κατεδαφίσεων. [7]

σημ. [7]: Θεοδοσιανός Κώδικας XV, I, 36»

Πηγή: Pierre Chuvin, Οι Τελευταίοι Εθνικοί – Ένα Χρονικό της Ήττας του Παγανισμού, εκδ. Θύραθεν / Harvard University Press, 2004 [πρώτη έκδοση 1990], σ. 95.

Και το έδικτο στα λατινικά:

«Idem aa. Asterio comiti Orientis. Quoniam vias pontes, per quos itinera celebrantur, adque aquaeductus, muros quin etiam iuvari provisis sumptibus oportere signasti, cunctam materiam, quae ordinata dicitur ex demolitione templorum, memoratis necessitatibus deputari censemus, quo ad perfectionem cuncta perveniant. Dat. kal. nov. Caesario et Attico conss. (397 nov. 1).»

Ελάχιστοι, μου λέγαν, είναι οι ναοί που καταστράφηκαν. Έως κανένας, θα πρόσθετα… 😉

Διαβάστε επίσης:

Όχι, βρε κουτά! Δεν έφταιγαν οι καλοί Έλληνες χριστιανοί, αλλά οι κακοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες! [Ι]

Όχι, βρε κουτά! Δεν έφταιγαν οι καλοί Έλληνες χριστιανοί, αλλά οι κακοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες! [ΙΙ]

Όχι, βρε κουτά! Δεν έφταιγαν οι καλοί Έλληνες χριστιανοί, αλλά οι κακοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες! [ΙΙΙ]

Advertisements
  1. bfo
    09/08/2009 στο 17:53

    «Στην Ανατολή, παρ’ όλα αυτά, η κατάσταση που περιέγραψε δέκα χρόνια νωρίτερα ο Λιβάνιος στο Υπέρ των Ιερών είχε παραμείνει η ίδια. Την 1η Νοεμβρίου 397, ένας νόμος με αποδέκτη τον κόμη της Ανατολής διέταζε να χρησιμοποιούνται οι λίθοι των κατεστραμμένων ναών σε δημόσια έργα: επισκευές δρόμων, γεφυρών, υδραγωγείων, οχυρώσεων. Ο νόμος αυτός αποκαλύπτει τόσο την πρόθεση να διασκορπιστούν και να βεβηλωθούν οι λίθοι των ναών, όσο και την έκταση των κατεδαφίσεων. [7]

    σημ. [7]: Θεοδοσιανός Κώδικας XV, I, 36»

    Η επαναχρησιμοποίηση υλικών ήταν κλασσική τακτική πριν την εφεύρεση της μπουλντόζας και της νταλίκας. Όποιος δοκιμάσει να φτιάξει υδραγωγείο ή οχυρώση κουαλώντας τα μάρμαρα και τις πέτρες με κάρο από μερικές δεκάδες χιλιόμετρα μακριά θα καταλάβει γιατί.

    Επίσης, εφαρμόστηκε αυτός ο νόμος; Γιατί όχι και οι άλλοι νόμοι για την προστασία των ναών;

    Ακόμη, πόσα ακριβώς αρχαία κτίρια κοσμικής αρχιτεκτονικής έχουν διασωθεί 2,5 χιλιετίες αργότερα;

    Απαντάς στο σχόλιο του Coerdia:

    Και υπάρχει και ένας άλλος που αναφέρεται στην παράδοση σε κοινή χρήση όλων των ναών. Θα μπορούσαν να γίνουν δηλαδή ταβερνεία, τα οποία ως μη έργα τέχνης μπορούσαν κάλλιστα να καταστραφούν

    ΕΛΕΟΣ!

    Οι ναοί ως «έργα τέχνης» είναι καραμπινάτος αναχρονισμός ―προέκυψε μερικές χιλιετίες μετά. (Ο Μοροζίνης είδε τον Παρθενώνα ως έργο τέχνης; Οι βαυαροί που γκρέμισαν εκατοντάδες βυζαντινές εκκλησίες στην Αθήνα τις είδαν ως έργα τέχνης;)

    Ακόμα ένας καραμπινάτος αναχρονισμός είναι οι ναοί ως αρχαιότητες. Την εποχή εκείνοι ούτε η έννοια του μουσείου και της προστασίας των αρχαιοτήτων υπήρχε όπως στην αστική εποχή, ούτε η έννοια της αρχαιολογίας.

    Ούτε βέβαια, ήταν οι θεωρούνταν αρχαίοι τότε οι ναοί κτισμένοι 2-3-5 αιώνες πριν, οι οποίοι άλλωστε δεν διέφεραν και πολύ από τα υλικά και την τεχνοτροπία της εποχής. Όπως δεν είναι αρχαίο ένα κτίριο του 17ου αιώνα ―το πολύ να είναι διατηρητέο.

    Όσο για παλαιότερους ακόμα ναούς, ο Παυσανίας και άλλοι μας λένε σε τι κατάσταση ήτανε στην πλειοψηφία τους.

    Φαντάζεται κανείς την Αθήνα και την Ελλάδα του 3ου και 4ου αιώνα μ.Χ σε κατάσταση Χρυσού Αιώνα;;;;!!!!

    Ακόμα και τα διάσημα μαντεία ―κέντρα της αρχαίας θρησκείας― είχαν κλείσει ή υπολειτουργούσαν πριν τον χριστιανισμό.

  2. 09/08/2009 στο 21:54

    Αφάσιε,

    για την ελλάδα:

    «Ο βανδαλισμός ιερών αντικειμένων ήταν πράξη σπάνια στην Ελλάδα» (Αθανασιάδη, «Το λυκόφως των Θεών στην Ανατολική Μεσόγειο: Στοιχεία ανάλυσης για τρεις επί μέρους περιοχές»
    περιοδικό «Ελληνικά» (Τεύχος 44, Θεσσαλονίκη 1994, σ. 31-50))

    «Ο Jean-Michel Spieser, σε μια έρευνα για αρχαιολογικές αναφορές σχετικά με τα ιερά στην Ελλάδα, κατέληξε στο συμπέρασμα: (1) οι Χριστιανοί κατέστρεψαν πολύ λίγους παγανιστικούς ναούς στην Ελλάδα (δεν μετρά αυτούς που καταστράφηκαν σε μεταγενέστερες εποχες, επειδή τέτοιες καταστροφές δεν έγιναν λόγω εχθρικής διάθεσης)• (2) στις λίγες περιπτώσεις στις οποίες οι ναοί καταστράφηκαν λόγω θρησκευτικών αιτιών, οι Χριστιανοί απέφευγαν τους τόπους των κατεστραμένων ναών μη χτίζοντας εκκλησίες πάνω τους (υπάρχει μόνο μία εξαίρεση, η βασιλική της Παλαιόπολης στην Κέρκυρα)• και (3) με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι εκκλησίες χτίστηκαν σε τόπους αρχαίων ναών αργότερα, σε εποχές όταν το χτίσιμο δεν μπορούσε πια να έχει οποιαδήποτε αντιεθνική σημασία ((30) J-M. Spieser, “La christianisation des sanctuaires paiens en Grece”, Neue Forschungen in griechichen Heilgtuemern, Symposion in Olympia 10-12. Oktober 1974, Anlaessich der Hundertjahrfeier der Abteilung Athen, ed. Ulf Jantzen (Tuebingen, 1976), 309-20)

    «Η Ελλάδα βρισκόταν εκτός της δικαιοδοσίας του επάρχου του πραιτωρίου της Ανατολής˙ δεν υπάρχουν μαρτυρίες που να αναφέρουν καταστροφές ναών αυτήν την περίοδο» (PIERRE CHUVIN, Οι τελευταίοι Εθνικοί, σ. 81).

    η αρχαιολογική έρευνα δείχνει ότι οι Χριστιανοί ούτε κατέστρεψαν ούτε ευθέως εκτόπισαν τους ναούς. Αντίθετα, όταν κτίζονταν εκκλησίες πάνω σε ναούς ή δίπλα σε αυτούς, αυτό γινόταν συνήθως αφότου ο ναός είχε εγκαταλειφθεί» (El. Key Fowden, στο Late Antiquity: a guide to the post classical world)

    Γενικά:

    «Ο Trombley δείχνει αναμφίβολα ότι η αντιπαγανιστική νομοθεσία δεν μπορούσε να επιβληθεί τοπικώς, ότι η αναφερόμενη συχνότητα των εδίκτων στην πραγματικότητα αποδεικνύει την συνέχεια των τοπικών λατρειών, και ότι οι νομοθέτες συμβιβάζονταν με συνέπεια αναφορικά με την επιβολή και την φρασεολογία των εδίκτων και παρομοίως αγνοούσαν τους τοπικούς συγκρητισμούς» (Αθανασιάδη στο Damascius, The philosophical history, σ. 323 (387)).

    Στη Συρία «στη γειτονική Έδεσσα μέχρι το τέλος του 6ου αιώνα πραγματοποιούνταν θυσίες στο ναό του Διός. Η επιβίωση τέτοιων τελετών στο πιο σημαντικό κέντρο της συριακής Εκκλησίας είναι αποκαλυπτική. Μια τόσο όψιμη χρονολογία για δημόσιες τελετές της ελληνικής ειδωλολατρίας είναι ένα μόνον ανάμεσα στα πολυάριθμα δείγματα που φανερώνουν ότι η αυτοκρατορική νομοθεσία απέτυχε να περιορίσει την επίδραση του παγανισμού» (Bowerstock Glen W., Ο Ελληνισμός στην Ύστερη Αρχαιότητα, σ. 81).

    «Στο βαθμό που αφορά στα αυτοκρατορικά διατάγματα το γεγονός ότι ένας αυτοκράτορας εξέδιδε έναν νόμο, που όριζε την τιμωρία όσων προσέφεραν θυσίες ή διέτασσε το κλείσιμο ιερών, δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι αυτά τα μέτρα εφαρμόζονταν ομοιόμορφα σε όλη την έκταση της αυτοκρατορίας. Αυτό εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από την προθυμία των αξιωματούχων στις διάφορες επαρχίες να προχωρήσουν στην εφαρμογή τους και κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε πάντοτε, είτε διότι οι συγκεκριμένοι αξιωματούχοι δεν ήσαν οι ίδιοι χριστιανοί είτε λόγω κάποιας διοικητικής αδράνειας» (Α. Ντ. Λη, Παγανιστές και χριστιανοί στην Ύστερη Αρχαιότητα, σ. 230-231).

    «Στην πραγματικότητα, το καθήκον του καθαρισμού [ = της επαρχίας από εθνικούς ναούς] έπεφτε στους γαιοκτήμονες, οι οποίοι δεν ήταν πάντα πρόθυμοι να οχλήσουν τη ζωή των χωρικών ή να πληρώσουν τα έξοδα για τέτοια επιχείρηση» (Béatrice Caseau, “The Fate of Rural Temples in Late Antiquity and the Christianisation of the Countryside”

    «Προσπάθειες να θέσουν εκτός νόμου ή να διώξουν τον παγανισμό, αποτελούσαν την εξαίρεση μάλλον, παρά τον κανόνα. (…) Εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις που οι πρακτικές λατρείας δεν ήταν αποδεκτές από τους χριστιανούς, οι ναοί των εθνικών έμειναν ανοικτοί κατά το μεγαλύτερο διάστημα» (Cameron Av., Η ύστερη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, σ. 123-4).

    Γειά σου Ελλάδα, με τους ελληνολάτρες και τους ελληνοκεντρικούς σου!

  3. 09/08/2009 στο 22:01

    για την αίγυπτο (απ’ το διαπερδίκτυο του βφο)

    «Από τα υλικά υπολείματα γίνεται σαφές ότι, αντίθετα προς τους ισχυρισμούς των χριστιανών συγγραφέων, δεν υπήρξε συστηματική καταστροφή των παγανιστικών ναών στην Αίγυπτο. (…) Γενικά, η επαναδιαμόρφωση ενός υπάρχοντος κτηρίου σε εκκλησία ήταν, στην Αίγυπτο, η επιλογή που γινόταν συχνότερα» (St. Emmel, Ul. Gotter and J. Hahn, “From Temple to Church: Analysing a Late Antiquie Phenomenon of Transformation”

    γεια σου Ελλάδα, με τους υπερασπιστές του πολιτισμού και των ναών σου!

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: