Αρχική > Καπιταλιστικόν Έπος, Οικονομία > Ή βρίσκουμε [και] άλλον πλανήτη ή χάνουμε κι αυτόν που έχουμε

Ή βρίσκουμε [και] άλλον πλανήτη ή χάνουμε κι αυτόν που έχουμε

16/08/2009

Earth

Ως γνωστόν, ο νομπελίστας Πωλ Κρούγκμαν είναι απ’ τους πιο «αγαπημένους» μου οικονομολόγους και από τους αγαπημένους της «εξέδρας».

Πρόσφατα μίλησε στην Κουάλα Λουμπούρ της Μαλαισίας και όπως διαβάζουμε στην Καθημερινή [15-16 Αυγούστου: «H ανάκαμψη θα χρειασθεί δύο χρόνια»],

Με υφέρπουσα απαισιοδοξία, ωστόσο, [σ.σ. ο Π.Κ.] εναπόθεσε στον Θεό τις ελπίδες του για την έξοδο από την κρίση, διότι «στην παρούσα φάση δεν μπορούμε να προσβλέπουμε σε ανάπτυξη βασιζόμενη στις εξαγωγές, εκτός κι αν βρούμε άλλον πλανήτη να εξάγουμε». Με εξίσου πικρό χιούμορ, άλλωστε, ευχήθηκε να μην καταφύγουμε στη «στρατηγική» εξόδου από τη Μεγάλη Ύφεση του 1930, που έμεινε γνωστή ως…  Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος.

Η ανάκαμψη της οικονομίας, λέει ο Π.Κ., «θα αργήσει τουλάχιστον δύο χρόνια».

Κι εγώ, κάνοντας μαύρο χιούμορ, καταλήγω στον εξής συλλογισμό:

  1. Ή στα επόμενα δύο-τρία χρόνια θα έχουμε ανακαλύψει πλανήτη τύπου Γης για να συνεχίζουμε το… θεάρεστο έργο των «εξαγωγών», αυτό που οι θεωρητικοί ονομάζουν «ιμπεριαλισμό» κι εμείς οι «λαϊκοί» «πλιάτσικο»…
  2. Ή στα δύο με τρία επόμενα χρόνια θα έχουμε «λύσει» τέτοιου είδους προβληματάκια με τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Και να φανταστείτε ότι ο Πωλ Κρούγκμαν είναι από τους αισιόδοξους.

Οι απαισιόδοξοι φοβούνται και νέο πισωγύρισμα της κρίσης [το γνωστό «W»].

Και όπως διαβάζουμε σε άλλο άρθρο της Καθημερινής [Μια νέα ύφεση απειλεί τη «σταθεροποίηση»], ο έτερος νομπελίστας οικονομολόγος Τζότζεφ Στίγκλιτς [απ’ τους «αγαπημένους» μου, επίσης] μπορεί να είναι απαισιόδοξος και να φοβάται πισωγύρισμα της κρίσης, αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να συναντηθεί…

την περασμένη εβδομάδα στο Σαουθάμπτον της Νέας Υόρκης με τον οικονομολόγο Νούριελ Ρουμπίνι και δύο από τους σημαντικότερους επενδυτές παγκοσμίως, τον δισεκατομμυριούχο Τζορτζ Σόρος και τον διαχειριστή του τέταρτου μεγαλύτερου κεφαλαίου hedge fund των ΗΠΑ, Τζον Πόλσον.Σε αυτή τη συνάντηση, οι τέσσερις άνδρες μοιράστηκαν την ανησυχία ότι η αμερικανική οικονομία θα υποχωρήσει για δεύτερη φορά στην ύφεση. Η γνώμη τους έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς μάλιστα ο κ. Ρουμπίνι ήταν από τους ελάχιστους οικονομολόγους που προέβλεψαν την κρίση.

Καταλαβαίνετε γιατί όλοι αυτοί οι οικονομολόγοι είναι στη λίστα με τους my precious.

Όχι μόνον προέβλεψαν το μέλλον του παρελθόντος μας, προβλέπουν και το μέλλον του παρόντος μας, και όπου να ‘ναι θα προβλέπουν και το παρελθόν του παρόντος μας.

Ένα πράγμα ίσως δεν μπορέσουν να προβλέψουν: τα αίτια της κρίσης…

Advertisements
  1. 17/08/2009 στο 12:21

    γνωστό ότι «οικονομολόγος είναι αυτός που θα σου αναλύσει σήμερα γιατί η χθεσινή του προβλεψη απέτυχε»
    όμως νομίζω ότι είσαι λίγο σκληρός…
    ο Krugman είναι αρκετά απαισιόδοξος εδω και χρόνια, ειδικά μετά το ’98

    σε κάθε περίπτωση προτείνω τον Robert Shiller που είναι αυτός που έδωσε τα φώτα του στον Ρουμπίνι – μιλάμε για 2006 και τη φούσκα των τιμών των κατοικιών

  2. 17/08/2009 στο 23:46

    o Stiglitz στο project Syndicate έγραψε, ότι τα λεφτα που εδωσε (δηλαδή που τύπωσε) ο Ομπάμα για την οικονομια δεν είναι αρκετά και πρεπει να δώσει κι άλλα. Και να σκεφτείς, ότι αυτος ανηκει στη σχολή που θεωρει την πτώχευση εξυγιανση της οικονομίας. Προσπαθω να θυμηθω τι άλλο είπε και δεν μου ρχεται Που μάλλον δεν είπε τιποτα! Κρίμα και τον είχα σε εκτίμηση!

  3. 22/08/2009 στο 16:53

    Ο Κρούγκμαν είναι γενικά από τους απαισιόδοξους και έχει δίκιο να είναι με αυτούς γιατί είναι λογικός. Η «εποχή των μειωμένων προσδοκιών» το 1996 ήταν από τα συγγράμματα που έκανε ορισμένα σωστά περιγράμματα. Σημειώνω ότι εκεί που ήμασταν το 1996 εκεί είμαστε και σήμερα λόγω των δύο μεγάλων πτώσεων της οικονομίας (2000 και 2007).

    Βέβαια το σχήμα W που αναφέρεις δεν είναι καθόλου απαισιόδοξο γιατί η τελική γραμμή του στα δεξιά είναι προς τα πάνω. Εγώ θα έλεγα όπως ανέφερε και πρόσφατα το Economist ότι το πιο πιθανό σχήμα είναι το L. Δηλαδή μετά από μια ψευτοισορροπία θα έρθει η στασιμότητα.

    Νομίζω μάλιστα ότι μετά από όποια ανοδική αντίδραση στις αγορές και στις οικονομίες η σταθεροποίηση χωρίς ουσιαστική ανάπτυξη θα πρέπει να είναι το καλύτερο σενάριο που μπορούμε να περιμένουμε.

    Και φυσικά όταν η ανάπτυξη είναι είτε στάσιμη, είτε αρνητική τότε ο πόλεμος παραμονεύει. Οι ελιτ του πλούτου δεν ανέχονται τη στασιμότητα.

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: