Αρχική > Αφασιαλάνδη, Χριστιανισμός > Ο αλεκτρυών και η γυναίκα του, ο ονοκένταυρος και τα βυζιά του, καθώς και άλλαι ιστορίαι

Ο αλεκτρυών και η γυναίκα του, ο ονοκένταυρος και τα βυζιά του, καθώς και άλλαι ιστορίαι

18/08/2009

damas1

Βρισκόμαστε στον 16ο μ.Χ. αιώνα.

Το γένος των Ρωμιών [=Ρωμαίων] στενάζει κάτω από τον τουρκικό ζυγό.

Οι πνευματικοί ταγοί του, ωστόσο, επαγρυπνούν και φροντίζουν για την πνευματική αφύπνισή του, την ψυχική του ανάταση, την αγωγή του, την ψυχαγωγία του…

Ο μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτης και έξαρχος πάσης Αιτωλίας Δαμασκηνός ο Στουδίτης [αρχές του 16ου αι., Θεσσαλονίκη – 1577, Άρτα (;)] συγγράφει, μεταξύ άλλων, και το πόνημά του Μερική διάγνωσις εκ των παλαιών φιλοσόφων περί φύσεως, και ιδιωμάτων τινών ζώων,

[…] στο οποίο καταγράφονται οι ιδιότητες διαφόρων ζώων, [και το οποίο] αποτέλεσε το βασικότερο εγχειρίδιο φυσιολογίας στην ελληνική γλώσσα καθ’ όλη τη διάρκεια του 17ου αιώνα. Αργότερα θα κυκλοφορήσει υπό τον τίτλο Συνάθροισις από των βιβλίων των παλαιών φιλοσόφων· έγινε, όμως, ευρέως γνωστό και ως Φυσιολόγιο. Από το 1643 και έως το 1760 επανεκδόθηκε τουλάχιστον εννέα φορές. [Πηγή]

Ακολουθούν μερικά αποσπάσματα του βιβλίου από την εν Βενετία έκδοση του 1682 μ.Χ. [7190 από Κτίσεως Κόσμου – αν δεν έκανα λάθος στην πρόσθεση].

Περί Αλεκτρύονος

damas2

«Αλεκτρυών λέγεται ο πετεινός. Έχει δε συνήθειαν, και πολεμεί μετ’ άλλου πετεινού δια την γυναίκα του να μην την επάρη άλλος. Και ει μεν νικήση, χαίρεται και βοά μεγαλοφώνως. Ει δε και νικηθή ταπεινώννεται περίσσα και από την εντροπήν του ασθενεί ημέρας πολλάς…» [σελίδα 5]

Περί Αρκούδας

damas3adamas3b

«Η αρκούδα, όταν γεννήση τα παιδία της, τα γεννά αδιώρθρωτα. Ήγουν δεν χωρίζουν τα ομμάτια ή αφτία, ή ποδάρια, ή άλλα μέλη. Μόνον γεννώνται κομμάτι κρέας. Και αυτή γλύφωντάς τα με την γλώσσαν της, τους πλάθει πρόσωπον, και ομμάτια, και τα λοιπά μέλη. Είτα τα βυζάνει…» [σελίδες 6-7]

Περί αράχνης

damas4«Η αράχνη, είναι αυτό το ζωύφιον οπού κάννει το ύφασμα εις τους τοίχους. Είναι δε τεχνικόν ζώον, διότι ευγάλλει [;] από την κοιλίαν του λεπτόν ύφασμα…» [σελίδα 8]

Περί αλωπεκός

damas5«Η αλώπηξ, είναι ζώον πονηρώτατον, και πανούργον, όταν δε γεννήση τα παιδία της, γεννά τα αδιωρθρώτα, ήγουν δεν χωρίζουν τα μέλη τους, ποίον είναι το πρόσωπον, και ποίον το κορμίν. Μόνον γεννά κρέας μοναχόν. Ύστερον δε διορθώνει αυτά με την γλώσσαν της, καθώς ποιεί και η αρκούδα…» [σελίδα 12]

Περί ερωδιού

damas6adamas6b

«[…] Έχουσιν δε εκείνα συνήθειαν, ότι εις κανένα Φράγκον ή άλλης φυλής άνθρωπον, δεν πλησιάζουν παντελώς. Ει δε ιδούσιν κανέναν χριστιανόν, οπού ξεύρη την ελληνικήν γλώσσαν, να υπάγη εκεί τυχόν εις εκείνον τον τόπον. Παρευθύς συναθρίζεται ένα από το άλλον ποίον να υπάγη πλησιώτερον, του Χριστιανού εκείνου. Και τόσον του σημώννουν ότι και έως την τράπεζάν του έρχωνται, και τρώγουσιν ψωμί. Τόσην δε σοφίαν έχουσιν εκ θεού, ότι εάν τύχη άλλος άνθρωπος αλλόφυλος εις την μέσην των χριστιανών, και τους ρίψη και εκείνος ψωμί, δεν το πέρνουσιν. Μόνον όσον ρίψουν οι Ρωμαίοι, εκείνο τρώγουσιν…» [σελίδες 25-26]

Περί μπαμπούσκας μυός

damas7

[…] (σελίδα 55)

Περί ονοκενταύρου

damas8«Είναι και άλλο ζώον εις την Ινδίαν, και λέγεται ονοκένταυρος. Και από την μέσην και άνω είναι ωσάν άνδρας με πρόσωπον, με κεφαλήν, με μαλλιά. Παρεκτός τα γένεια έχει δε και βυζιά μεγάλα. Από δε την μέσην και κάτω ωσάν γάιδαρος τέλειος…» [σελίδα 85]

ΥΓ. Κι αν έκανα και κανένα λάθος στον μεταγραμματισμό, με το συμπάθιο…


Advertisements
  1. 18/08/2009 στο 12:19

    η «φυσικη ιστορια» που διδασκοταν στο δημοτικο πριν καμποσα/πολλα χρονια δεν διεφερε και πολυ απο το παραπανω!

    😆

    «πουλιέται κοντά εις τον Πόντε(?) τού αγίου Φαντίνου», γράφει?

    μα πού είναι η αρχαιοπρεπής καθαρεύουσα? και το «αγίου» με μικρό…! τσ..τσ..τσ!

    😆

  2. Jemand
    18/08/2009 στο 17:07

    Εκπληκτικό σύγγραμα! Ότι πρεπει για να συνδυάζει κανείς δίψα για γνώση και δίψα για σωτηρία της ψυχής.

    Φαντάζομαι θα χρησιμοποιούσαν τους ερωδιούς ώστε να ανακαλύπτουν τους προδότες του Γένους, τους αιρετικούς, τους αθέους και τους υπόπτους για παγανισμό.

  3. 18/08/2009 στο 17:09

    Σορρυ, το σχόλιο #2 (jemand) έγινε από εμένα

  4. 19/08/2009 στο 00:43

    οι παλαιοί, δηλ. οι αρχαίοι φιλόσοφοι από τους διέγνωσε ο καλός δαμασκηνός, θα δεν ήταν αυτοί των οποίων το απόκρυφο εγώ είχε ζήσει κάποτε σε έναν θάμνο ούτε αυτοί για τους οποίους ο ήλιος είχε διάμετρο μιας πατούσας,
    αλλιώς ο κυρ δαμασκηνός δε θα τα έλεγε τόσο επιστημονικά.

  5. 19/08/2009 στο 12:03

    «Ρωμαίοι»; Άκου ‘κει «Ρωμαίοι». Μιλούσαν ελληνικά οι Ρωμαίοι; Οι Έλληνες τι μιλούσαν τότε; Ή δεν υπήρχαν Έλληνες την εποχή του Σεβασμιωτάτου;
    😛

  6. bfo
    20/08/2009 στο 04:07

    «Ρωμαίοι»; Άκου ‘κει «Ρωμαίοι». Μιλούσαν ελληνικά οι Ρωμαίοι; Οι Έλληνες τι μιλούσαν τότε; Ή δεν υπήρχαν Έλληνες την εποχή του Σεβασμιωτάτου;

    Χάρη στο διαδίκτυο μπορούμε πλέον να εμπλουτίσουμε την βιβλιοθήκη μας χωρίς να σηκωθούμε από την καρέκλα μας.

    Α) Ιστορικές γνώσεις:
    http://www.protoporia.gr/product_info.php/products_id/299238

    Β) Βελτίωση των τεχνικών της ειρωνίας:
    http://www.amazon.com/Comedy-Writing-Secrets-Melvin-Helitzer/dp/0898795109

    Έχω και τα δυο και τα προτείνω ανεπιφύλακτα…

  7. 20/08/2009 στο 10:15

    Έξοχη και άκρως εύθυμη ανάρτηση!

    Ειδικά τώρα «Περί Αλεκτρυόνος».

    «ΜΙΚ. Ήκουσα και άλλοτε κάτι τέτοιο. ένας νέος που ελέγετο Αλεκτρυών
    έγεινε φίλος του Άρεως και διεσκέδαζε μαζή του και τον είχε
    σύντροφον εις τους έρωτάς του. Όταν ο Άρης επήγαινε να κοιμηθή με
    την Αφροδίτην, έπαιρνε και τον Αλεκτρυόνα και επειδή υπώπτευε και
    εφοβείτο τον Ήλιον, μήπως τον ίδη και τον μαρτυρήση εις τον
    Ήφαιστον, άφηνε τον νέον ως σκοπόν έξω από την πόρτα διά να τον
    ειδοποιή άμα ανέτελλεν ο Ήλιος. Αλλά κάποτε απεκοιμήθη ο Αλεκτρυών
    και χωρίς να το θέλη αφήκεν αφρούρητον τον φίλον του. ο Ήλιος χωρίς
    να εννοηθή επλησίασε και είδε την Αφροδίτην και τον Άρην, ο οποίος
    εκοιμάτο αμέριμνα, διότι επίστευεν ότι ο Αλεκτρυών θα τους
    ειδοποιεί, αν ήρχετο κανείς. και ούτω ο Ήφαιστος ειδοποιήθη από τον
    Ήλιον και τους συνέλαβε, και τους έδεσε με τα δεσμά που είχε
    κατασκευάση προ πολλού γι’ αυτόν το σκοπό. Ο Άρης εθύμωσε για την
    αμέλεια του Αλεκτρυόνος και τον έκαμε πουλί, όπως σήμερον, αλλά τον
    αφήκε να διατηρήση την πανοπλίαν που φορούσε, και έτσι διατηρεί
    ακόμη την περικεφαλαίαν στο κεφάλι. Σεις δε κατόπιν για να
    δικαιολογηθήτε εις τον Άρην εξακολουθείτε από τότε να κράζετε,
    χωρίς ανάγκην, άμα νοιώσετε ότι ο Ήλιος πλησιάζει να φανή, και να
    ειδοποιήτε.
    (Λουκιανού Άπαντα. Τόμος VI –Βιβλιοθήκη Φέξη, Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων)»

    🙂

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: