Αρχική > Αφασιαλάνδη, Ιδέες, Χριστιανισμός > Αριστερά: το προτελευταίο προπύργιο της Ορθοδοξίας στην Ελλάδα

Αριστερά: το προτελευταίο προπύργιο της Ορθοδοξίας στην Ελλάδα

23/08/2009

aristera

Στάθης [Σταυρόπουλος], «Ναυτίλος», Ελευθεροτυπία 20-8-2009:

Φίλος ο Περικλής,

φιλτέρα η αλήθεια,

και, φιλτάτη η Αριστερά…

Γιάννης Παρασκευόπουλος, «Αυγουστινιανός ο παραβάτης», Ελευθεροτυπία 22-8-2009 [οι υπογραμμίσεις δικές μου]:

[…] Η δεύτερη προσέγγιση είναι κατά πόσον δικαιούται όχι μόνο στέλεχος της ελληνικής Αριστεράς αλλά ο οποιοσδήποτε να αμφισβητεί την ηθική της ακεραιότητα. Το ήθος και η εντιμότητα της Αριστεράς έχουν αναγορευθεί σε θέματα ταμπού. Κατ’ απαίτηση των Αριστερών και όσων αφελών έσπευσαν να προσυπογράψουν. Θεωρώντας ότι η Αριστερά μπορεί να σφάλλει στην πολιτική, να εκτρέπεται στις αναλύσεις της και να παρεκτρέπεται στην αντιπολιτευτική της τακτική αλλά ηθικό ή δεοντολογικό ολίσθημα είναι αδιανόητο γι’ αυτήν, η σεπτή και αδιάφθορη μορφή της οποίας είναι προεξοφλημένη δεν ξέρω από ποιον θείο κανόνα ή συμπαντικό κώδικα.

Πού δηλαδή είναι γραμμένο ότι οι Αριστεροί δεν κλέβουν, δεν εξαπατούν, δεν λαμογιεύουν και δεν εγκληματούν; Σε κάποια ειδική ανθρωπολογία, σε κάποιο ιερό κείμενο που έπεσε από τον ουρανό ή σε κάποια παράγραφο του Συντάγματος, κρυφή και ανομολόγητη; Από και ώς πού η πολιτική τοποθέτηση εξασφαλίζει ανεπίληπτη συμπεριφορά; Η αλαζονική αντίληψη περί αυτονόητης ηθικής υπεροχής, χώρια που αντίκειται σε κάθε επιστημονικό νόμο, προσκρούει βιαίως και στην ίδια την αριστερή φιλοσοφία. Αφήστε που η άκριτη αγιοποίηση, παπαδίστικης προέλευσης και ιερατικής μενταλιτέ, λειαίνει το έδαφος για ένα σωρό πραγματικές λαμογιές και ατασθαλίες.

Αντί να διερευνηθούν τα όσα, ηθικής φύσεως, προσάπτει ή υπαινίσσεται ο κ. Κοροβέσης, διερευνώνται οι προθέσεις του, επειδή τόλμησε να καταγγείλει έναν χώρο αυταπόδεικτα άσπιλο και αυτονόητα άμεμπτο. Δηλαδή δεν είναι τα ελλιπή στοιχεία που αθωώνουν τους ανθρώπους αλλά η μαγικά εξασφαλισμένη αθωότητα των Αριστερών μοιραία καθιστά τα στοιχεία ελλιπή και κακόβουλες τις καταγγελίες. Αυτό κι αν λέγεται διαλεκτική.

[…] Όσο για τον κ. Κοροβέση, μπορεί να έχει δίκιο, μπορεί και όχι, μπορεί απλώς να υπερβάλλει. Δεν θα τον λιθοβολήσουμε όμως επειδή επιτέθηκε στον πάπα. Ακόμη, θα έπρεπε να εμμείνει στην αρχική του δήλωση και να μην προβεί στη δεύτερη, τραβηγμένα συμβιβαστική. Αλλά φαίνεται ότι έπεσε και εκείνος λίγο θύμα της θεολογικής μανίας που ξεσήκωσε. Πού να το φανταστεί όμως και αυτός ότι από το «όλοι είναι αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου» εξαιρούνται οι Αριστεροί. Αυτοί είναι αθώοι έτσι κι αλλιώς και όσοι τα βάζουν μαζί τους είναι εκ των προτέρων ένοχοι.

Είναι γνωστό [εν πάση περιπτώσει, άποψη του Γεράσιμου Κακλαμάνη είναι] ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία υποχρεώθηκε εκ των πραγμάτων [εκούσα άκουσα] να αποτελέσει τον «φορέα του έθνους» στην Ελλάδα, στα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια. Αυτό είχε ως συνέπεια, πάντα κατά τον Γ. Κακλαμάνη, ακόμη και η Αριστερά σ’ αυτή τη χώρα να μην είναι τίποτα άλλο παρά η Αριστερά της Ελληνορθοδοξίας…

«Φιλτέρα η αλήθεια, φιλτάτη η Αριστερά» από τη μια πλευρά, «φιλτέρα η αλήθεια, φιλτάτη η Εκκλησία [πίστη]» από την άλλη. Πάντα υπάρχει σ’ αυτή τη χώρα κάτι πιο αγαπητικό από την αλήθεια.

Το άρθρο του Γ. Παρασκευόπουλου, νομίζω ότι τα λέει όλα. Ή σχεδόν. Αλλάζοντας μερικές λέξεις, θα μπορούσε να έχει πλήθος… αναλυτικών εφαρμογών σε πλείστα όσα φαινόμενα στη γλυκιά μας πατρίδα… Η ηθική ακεραιότητα της Εκκλησίας ή της Αριστεράς αποτελεί… συμπαντική αλήθεια, την οποία, όλοι «μας», καλούμεθα καθημερινά να επιβεβαιώνουμε. Μπορεί να έσφαλαν ο Γιοσάκης ή ο Εφραίμ, μπορεί να έσφαλαν ο Φλωράκης ή ο Κύρκος, πλην όμως η Εκκλησία και η Αριστερά πάντα στο απυρόβλητο…

Για να μην μιλήσουμε και για ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό των δύο θεσμών: χίλια εφτακόσια χρόνια μετά τον Διοκλητιανό και τριανταπέντε χρόνια μετά το τέλος της χούντας, χριστιανοί και αριστεροί επικαλούνται ακόμη τους διωγμούς που έχουν υποστεί. Και νιώθουν πάντα διωκόμενοι. Διόλου περίεργο. Και αναμενόμενο…

Και τα λοιπά και τα λοιπά…

ΥΓ. Κι αν η Αριστερά είναι το προτελευταίο προπύργιο της Ορθοδοξίας στη χώρα μας, τότε ποιο είναι το τελευταίο; Πολύ καλό ερώτημα, και σας ευχαριστώ που το θέσατε. Πολύ φοβάμαι, όμως, ότι η απάντηση θα σας «εξαγριώσει» ακόμη περισσότερο από αυτό εδώ το ποστ. Αλλά έχουμε καιρό μπροστά μας… Γιατί η γλυκιά μας πατρίδα έχει ακόμη πολύ μέλλον μπροστά της. Κι ας λένε διάφοροι…

Advertisements
  1. 24/08/2009 στο 13:33

    «Για να μην μιλήσουμε και για ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό των δύο θεσμών: χίλια εφτακόσια χρόνια μετά τον Διοκλητιανό και τριανταπέντε χρόνια μετά το τέλος της χούντας, χριστιανοί και αριστεροί επικαλούνται ακόμη τους διωγμούς που έχουν υποστεί. Και νιώθουν πάντα διωκόμενοι. Διόλου περίεργο. Και αναμενόμενο…»

    αποφεύγοντας να ριψοκινδυνέψω μαντεύοντας το τελευταίο προπύργιο νομίζω ότι το κοινό αυτό χαρακτηριστικό υπάρχει σε κάθε θεσμό και κοσμοαντίληψη.
    μάρτυρες της εκδήλωσής του σε μια άλλη κοσμοαντίληψη είμασταν όλοι τον τελευταίο μήνα.

  2. 24/08/2009 στο 13:58

    Γιατί να μην το ριψοκινδυνέψεις; Σε τελική ανάλυση, όπως έλεγε και ο Ζαμπέλιος, η ιστορία δεν είναι παράθεση ονομάτων, αλλά ιδεών. Παίρνεις μια ιδέα και την φτάνεις μέχρι εκεί που φτάνει, και βλέπεις τα αποτελέσματα. Κάνε μια προσπάθεια. Δεν πρόκειται να εκτεθείς περισσότερο από εμένα 😉

    Δεν νομίζω ότι το κοινό χαρακτηριστικό έχει καθολική ισχύ [αν αφορά δηλαδή κάθε θεσμό και κοσμοαντίληψη σε τούτο τον πλανήτη. Πάντως έχει… ορθόδοξη ισχύ -κι έχεις δίκιο για του τελευταίου μήνα- [δηλαδή, αφορά τον οποιοδήποτε θεσμό και κοσμοαντίληψη σε τούτη τη χώρα (νεοελληνικό κράτος)]. Δεν μπορεί σε τούτη τη χώρα όλοι να είμαστε διωκόμενοι – από την ακροδεξιά ως την ακροαριστερά, από την εκκλησία ως τους δωδεκαθεϊστές, από το ΛΑΟΣ ως το ΚΚΕ και πάει λέγοντας. Διάολε, κάτι δεν πάει καλά σε τούτη την κοινωνία. Καθόλου καλά… Ποίος διώκει τους πάντες; Ποίος;

  3. 24/08/2009 στο 14:26

    καθολική ισχύ για κάθε θεσμό έχει αν διευρύνουμε τη δίωξη ως «κίνδυνο» ή «απόπειρα δίωξης» π.χ. η «ανοιχτή κοινωνία» έχει νοιώσει ανατριχίλα με τους κλειστοκοινωνικούς «ταλιμπάν» διαφόρων τύπων και εποχών από το 1939 κ.ε.

    «Δεν μπορεί σε τούτη τη χώρα όλοι να είμαστε διωκόμενοι – από την ακροδεξιά ως την ακροαριστερά, από την εκκλησία ως τους δωδεκαθεϊστές, από το ΛΑΟΣ ως το ΚΚΕ και πάει λέγοντας. Διάολε, κάτι δεν πάει καλά σε τούτη την κοινωνία. Καθόλου καλά… Ποίος διώκει τους πάντες; Ποίος;»

    γιατί να μην μπορεί; όχι μόνο οι ρόλοι του διώκτη και του διωκόμενου «αντικειμενικά» εναλλάσσονται, αλλά και ό,τι στην μια κοσμοαντίληψη είναι ορθή ενέργεια στην άλλη είναι δίωξη.
    άσε που δεν μπορεί να υπάρξει κοσμοαντίληψη δίχως έναν απειλητικό εχθρό που ενίοτε πραγματοποιεί επίδειξη ισχύος.

  4. 24/08/2009 στο 15:53

    Αντε να πέσει κι αυτό κι εγώ θα ξανανιώσω! Γιατί ξαλαφρώνω με το που σκέπτομαι και μόνο κάτι τέτοιες πιθανότητες? 😀
    Kαλή μας εβδομάδα !

  5. 25/08/2009 στο 12:29

    @ Γιάννης

    «γιατί να μην μπορεί; » Τι να είπω; Αν θεωρείς τόσο φυσιολογικό το ότι όλοι -μα όλοι!- οι κάτοικοι αυτής της χώρας νιώθουν [και κατά τη γνώμη σου είναι κιόλας!] καταδιωκόμενοι… τότε είμαστε ένα απέραντο φρενοκομείο.

    @ Liakada

    Ποιο να πέσει;

  6. 25/08/2009 στο 14:32

    «Αν θεωρείς τόσο φυσιολογικό το ότι όλοι -μα όλοι!- οι κάτοικοι αυτής της χώρας νιώθουν [και κατά τη γνώμη σου είναι κιόλας!] καταδιωκόμενοι… τότε είμαστε ένα απέραντο φρενοκομείο.»

    δεν είναι απαραίτητα καταδιωκόμενοι ή απειλούμενοι κατά τη γνώμη μου. απλώς δεν μπορώ να βρω ένα αντικειμενικό κριτήριο απειλής/καταδίωξης. καθένας έχει τις φοβίες του, κανένας δεν αισθάνεται ακλόνητος. δεν είναι φυσιολογικό;

  7. 25/08/2009 στο 15:38

    το προτελευταίο προπύργιο της Ορθοδοξίας ! Το παπαδαριό!

  8. 25/08/2009 στο 20:28

    @ Γιάννης

    Ναι, αλλά όλοι σ’ αυτή τη χώρα [ακροδεξιοί, αριστεροί, δεξιοί, εξουσιαστές και μη, χριστιανοί, εβραίοι, καθολικοί, μπαοκτσήδες, παναθηναϊκοί κ.ο.κ.] να πάσχουν από την ίδια φοβία καταδίωξης; Περίεργο δεν είναι;

  9. philalethe00
    26/08/2009 στο 22:06

    «Η αλαζονική αντίληψη περί αυτονόητης ηθικής υπεροχής, χώρια που αντίκειται σε κάθε επιστημονικό νόμο, προσκρούει βιαίως και στην ίδια την αριστερή φιλοσοφία»
    Ω, μα τους θεούς και τον Άμμωνα Δία, τι άλλο θα ακούσωμε. 🙂

    Θα έπρεπε να του πη κάποιος, ότι τουλάχιστον όσον αφορά την μαρξιστογενή αριστερά, που εν Ελλάδι αποτελεί σημαντικό κομμάτι(είπαμε, ο πιθηκισμός είναι διαχρονικό εθνικό γνώρισμα, όπως το φιλότιμο), έχουμε δογματική προσκόλληση σε ένα σωρό από ιδέες που ουδέποτε αλήθεια επαληθεύθηκαν(τι να πρωτοπούμε;Το πτωτικό ποσοστόν κέρδους; ή άλλα επιστημονικά-φιλοσοφικά; ), και ο Κορνήλιος Καστοριάδης έχει μία εύκολη δουλειά στο «societe bureaucratique» να τις κάνη φύλλο και φτερό. Και ο ίδιος ο Μαρξ ήταν γνωστός από φίλους του που τον εκτιμούσαν κατά τα άλλα ως «δημοκρατικός δικτάτορας».

    Οπότε, τα γελοία και αόριστα περί «παπαδίστικης προέλευσης» να τα πη στους ασχέτους, τον παρακαλώ, διότι σε πιο διαβασμένους και θυμώδεις(εμείς αποτασσόμαστε), διατρέχει …………..κίνδυνον αποσκορακισμού. 🙂

    Να το πω και αλλως πως: η Αριστερά αυτή είναι η Αριστερά που ονειρευόμαστε και που έχουν σε άλλες χώρες. Αυτά και merci beaucoup δια την φιλοξενία τον αγαπητό(αυτή είναι η πρώτη μου επίσκεψις εν τω σεπτώ ιστολογίω 🙂 ).

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: