Αρχική > Αφασιαλάνδη > Κρητικόν άσμα του Μεσαιώνος

Κρητικόν άσμα του Μεσαιώνος

19/09/2009

asma1

asma4

asma2asma3

asma5

Πηγή: Κωνσταντίνος Σάθας, Μεσαιωνική Ιστορία, τ. Ζ’, 1884, σελ. ρκβ’-ρκδ’.

Ο τίτλος του ποστ δικός μου.

Advertisements
Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη
  1. 19/09/2009 στο 17:07

    Το θέμα για τον άγιο είναι τι δίνει ο καθένας… Πλειστηριασμός… 🙂
    Το κοράσιο: οκάδες κερί, οκαδες λιβάνι και αλογομπέγιρα με λάδι
    Ο Σαρακηνος: οκάδες κερί, γομαρια λιβάνι και καραβοκάτεργα λάδι

    Η αρχή του άσματος και κάπως η υπόθεση θυμίζει αυτό: http://users.sch.gr/geioanni/sel-DHMOT=TRAGOUDI/dhmotiko_tragoudi_3=1.htm

  2. 19/09/2009 στο 18:51

    Και μιας κι ο Λυκάων έκανε τον κόπο, κάντε κι εσείς τον κόπο να πάτε μέχρι το μπλογκ του και να διαβάσετε τι άλλο λέει ο Σάθας στην Εισαγωγή του ίδιου τόμου:

    http://lykawn.blogspot.com/2009/04/blog-post_12.html

  3. 19/09/2009 στο 22:29

    πω πω..άλλη μια συνωμοσία και διαμάχη 4082 αιώνων είχε αποκαλυφθεί, από τον σάθα.
    «Ο Σάθας καταλήγει ότι υπήρξε κατά το Μεσαίωνα μία διαμάχη μεταξύ Αθηνών και Βυζαντίου η οποία προκύπτει από την προσεκτική μελέτη των λογοτεχνικών κειμένων»

    ποτέ δεν είναι αργά για συμφιλίωση συγγνώμη, νήψη και ρέψη. η σπάρτη και η αθήνα σύναψαν συνθήκη ειρήνης επί αβραμόπουλου.

    ‘χάιντε ρε χάιντε’, έλεγε ο παππούς μου 🙂

  4. 19/09/2009 στο 22:49

    ο κωνσταντίνος κοπρώνυμος είναι η μετεμψύχωση του βάκχου, ο μεγαλέξανδρος η δωδέκατη μετενσάρκωση του δία. μη γελάτε, ο σάθας ήταν ιστορικός

  5. coerdia
    20/09/2009 στο 17:33

    O Σάθας είναι πάρα πολύ δυνατός και γράφει συγχρόνως για όλες τις επιστήμες (δηλαδή γράφει ιστορικά στοιχεία, παραθέτει κείμενα τα οποίο ερμηνεύει αναλόγως άρα κάνει φιλολογική εργασία και θεολογικά κείμενα άρα κάνει θεολογική ερμηνεία) αλλά το πρόβλημα είναι ότι εξαιτίας του ότι είναι παλιός και τα γράφει όλα μαζί μπερδεύονται πολλά πράγματα.π.χ. βλέπω τώρα στο κείμενο στο ιστολόγιο του Λυκάωνα σε μια σελίδα που λέει (όπως και στην υποσημείωση στο ποίημα αυτό) ότι ο Άγιος Γεώργιος είναι επιβίωση της λατρείας του Μίθρα.
    Αν πάρουμε κυριολεκτικά αυτό που λέει μπορούμε να αναρωτηθούμε ποιός την πρόδωσε τελικά τη λυγερή;ο ΑΪ Γιώργης ή ο Μίθρας;
    Σε κάθε περίπτωση πάντως υπάρχουν μερικοί που πράττουν άθελά τους ή με σκοπό,όπως έλεγε στον Ευθύφρωνα ο Σωκράτης ερμηνεύοντας όσα του είχε πει,σαν να «είναι άρα η ευσέβεια εμπορική σχέση μεταξύ Θέων και ανθρώπων».

  6. Μπάμπης
    20/09/2009 στο 21:53

    Ο Σάθας ήταν ένας ενδιαφέρων ιστορικός ο οποίος είδε την «εθνική ιστορία» διαφορετικά απ’ότι ιστορικοί όπως ο Παπαρρηγόπουλος. Ήταν σίγουρα μορφωμένος και πολυδιαβασμένος, η μελέτη του για τους στραντιότι έδωσε υλικό, όμως τα συμπεράσματά του μας δείχνουν μια ακόμη όψη της επιρροής των προσωπικών ιδεολογιών στη γραφή της (ψευδό-)ιστορίας…

  7. 21/09/2009 στο 13:11

    Ο Σάθας δεν ήταν ακριβώς ιστορικός, ιστοριοδίφης ήταν [ως μεσαιωνοδίφης αναφέρεται] που «έφαγε» όλη του τη ζωή ψάχνοντας στα αρχεία της Ευρώπης και εκδίδοντας και 7+9=16 πολυσέλιδους τόμους με κάποια από αυτά που βρήκε. Η «Εισαγωγή» στον 7ο τόμο της Μεσαιωνικής Ιστορίας του [1894] ήταν το τελευταίο κείμενο που δημοσίευσε. Δεν «άρεσε», δεν μπόρεσε να ξαναβρεί χρηματοδότη, τον επόμενο χρόνο αντιμετώπισε πρόβλημα με τα μάτια του, πέθανε το 1914 στο Παρίσι [πάμπτωχος, αν έχει καμιά σημασία…]

    Έχοντας αναλώσει κάποιος τη ζωή του στη μελέτη αρχειακού υλικού, διαμορφώνει και μια κάποια «ιστορική αίσθηση», που όταν καταγράφεται δεν είναι «ακριβώς ιστορία», και μ’ αυτόν τον τρόπο ο Σάθας δεν ήταν «ακριβώς ιστορικός», που λέω και στην αρχή.

    Ο Σάθας προσπαθεί στην Εισαγωγή να ερμηνεύσει διάφορα ανερμήνευτα – όπως το τραγούδι αυτού του ποστ. Δημοτικό τραγούδι στο οποίο καθυβρίζεται σκαιότατα ο Άη Γιώργης; Και να δεχτώ coerdia ότι το τραγούδι αναφέρεται στον Μίθρα. Καμία αντίρρηση. Υπήρχαν πιστοί του Μίθρα στην Κρήτη στα χρόνια της ύστερης, υποθέτω, Βυζαντινής Αυτοκρατορίας;;; Κι αυτό χρειάζεται μια κάποια ερμηνεία. Ή μήπως όχι;

    Σε κάποια τέτοια ερωτήματα προσπαθεί να απαντήσει ο Σάθας με την «ιστορική του αίσθηση». Και πολλά από τα «ιστορικά του συμπεράσματα» είναι τραβηγμένα απ’ τα μαλλιά. Αν όμως η «ιστορική του αίσθηση» – περί διαρκούς σύγκρουσης σ’ όλα τα χρόνια του Βυζαντίου μεταξύ ρωμαιοχριστιανών και ελληνιζόντων [σύγκρουση καθαρά με εθνικά κριτήρια, λέει ο ίδιος] – είναι σωστή, τότε τι; Αν, λέω, είναι σωστή…

    Αν δεν είναι σωστή, τότε θα πρέπει να δοθεί μια κάποια άλλη ερμηνεία σε μια σειρά «ιστορικών λεπτομερειών» που «διέφυγαν» της προσοχής των χρονικογράφων. Κι ο Σάθας αναφέρει ένα σωρό τέτοιες. Αλλά εξ όσων γνωρίζω δεν υπάρχει μια άλλη ερμηνεία. Οπότε απομένει ο Σάθας…

    Αλλά το να απομονώνει κανείς μια φρασούλα από δω ή από κει από την ούτως ή άλλως άναρχη και άνιση «Εισαγωγή» του Σάθα, δεν είναι κι ότι καλύτερο. Θέλει μια αποστασιοποίηση, και μια μικρή προσπάθεια για να καταλάβει κανείς τι ακριβώς θέλει να πει. Και στο κάτω-κάτω ο Σάθας δεν χρεώνει και δεν πιστώνει τίποτα και σε καμία πλευρά. Αυτόν τον τόπο πονούσε και τον πονούσε και χριστιανικά…

    Όποιοι θέλουν να διαβάσουν την ογκωδέστατη [περί τις 250 σελίδες] «Εισαγωγή» του Σάθα, ας κάνουν τον κόπο να κατεβάσουν από την «Ανέμη» τον 7ο τόμο της «Μεσαιωνικής Ιστορίας». Στην παρακάτω σελίδα είναι ο τρίτος από το τέλος τόμος
    http://anemi.lib.uoc.gr/search/?dtab=m&search_type=simple&search_help=&display_mode=&wf_step=init&show_hidden=0&number=10&keep_number=&cclterm1=%CE%A3%CE%AC%CE%B8%CE%B1%CF%82&cclterm2=&cclterm3=&cclterm4=&cclterm5=&cclterm6=&cclterm7=&cclterm8=&cclfield1=term&cclfield2=&cclfield3=&cclfield4=&cclfield5=&cclfield6=&cclfield7=&cclfield8=&cclop1=&cclop2=&cclop3=&cclop4=&cclop5=&cclop6=&cclop7=&isp=&search_coll%5Bmetadata%5D=1&&stored_cclquery=&skin=&rss=0&display_mode=detail&ioffset=1&offset=23&number=1&keep_number=10&old_offset=21&search_help=detail

    Στην ίδια σελίδα υπάρχουν και οι υπόλοιποι τόμοι. Στην Ανέμη υπάρχουν και άλλα κείμενα του Σάθα. Όποιοι ενδιαφέρονται και για τα «Μνημεία» [9 τόμοι, με εισαγωγές στα γαλλικά] εδώ:

    http://anemi.lib.uoc.gr/search/?dtab=m&search_type=simple&search_help=&display_mode=&wf_step=init&show_hidden=0&number=10&keep_number=&cclterm1=%CE%A3%CE%AC%CE%B8%CE%B1%CF%82&cclterm2=&cclterm3=&cclterm4=&cclterm5=&cclterm6=&cclterm7=&cclterm8=&cclfield1=term&cclfield2=&cclfield3=&cclfield4=&cclfield5=&cclfield6=&cclfield7=&cclfield8=&cclop1=&cclop2=&cclop3=&cclop4=&cclop5=&cclop6=&cclop7=&isp=&search_coll%5Bmetadata%5D=1&&stored_cclquery=&skin=&rss=0&display_mode=detail&ioffset=1&offset=25&number=1&keep_number=10&old_offset=21&search_help=detail

  8. 22/09/2009 στο 11:38

    αφάσιε, λες
    «Αν όμως η “ιστορική του αίσθηση” – περί διαρκούς σύγκρουσης σ’ όλα τα χρόνια του Βυζαντίου μεταξύ ρωμαιοχριστιανών και ελληνιζόντων [σύγκρουση καθαρά με εθνικά κριτήρια, λέει ο ίδιος] – είναι σωστή, τότε τι; Αν, λέω, είναι σωστή…
    Αν δεν είναι σωστή, τότε θα πρέπει να δοθεί μια κάποια άλλη ερμηνεία σε μια σειρά “ιστορικών λεπτομερειών” που “διέφυγαν” της προσοχής των χρονικογράφων. Κι ο Σάθας αναφέρει ένα σωρό τέτοιες. Αλλά εξ όσων γνωρίζω δεν υπάρχει μια άλλη ερμηνεία. Οπότε απομένει ο Σάθας…»

    η άποψη του σάθα δεν υιοθετήθηκε από τους σημαντικούς βυζαντινολόγους στη συνέχεια (20ός αι.). και όσοι δεν αποδέχονται την ελληνικότητα του βυζαντίου π.χ. ο μάνγκο δεν αναφέρονται σε κάποια διαμάχη ρωμαίων-ελλήνων. τέτοια διαμάχη δεν ανιχνεύεται. οι λεπτομέρειες ερμηνεύονται χονδροειδέστατα από τον σάθα. ένα παράδειγμα: ερμηνεύει με κριτήρια εθνικής διαμάχης το ότι κάποιοι νοτιοελλαδίτες (πελοποννήσιοι) σφάχτηκαν από κωνσταντινοπολίτες την εποχή της άλωσης και γι’αυτό, λέει ο σάθας, πείσμωσαν και δεν ασχολήθηκαν με τους παλιοβυζαντινούς. είναι γνωστό, όμως, ότι στην άλωση έλαβαν μέρος οι κρητικοί ως υπερασπιστές της πόλης. με την κρίση του σάθα οι κρητικοί θα ανήκαν σε διαφορετικό έθνος από τους πελοποννήσιους έλληνες. ή με ακόμη πιο ευφάνταστη αντιμετώπιση των πραγμάτων, οι τοτινοί κρητικοί, ως πρωτοβενιζελικοί συμπαθούσαν τους μικρασιάτες, άρα..

    πρέπει να απορρίψουμε μια τέτοια θεώρηση διαμάχης δυο χριστιανικών εθνών. τέτοια θεώρηση περισσότερο περιπλέκει τα γεγονότα παρά τα απλοποιεί. το ότι μόνο ο σάθας ανέφερε το περιστατικό με τον ράλλη δε σημαίνει -όπως φάνηκε- ότι έχει δίκαιο. χώρια που ορισμένες φορές (π.χ. στο «η σκύλλα μάς έφαγε») δεν παραθέτει τις πηγές του.

  9. SanSom
    22/09/2009 στο 16:57

    χμμμ! τον αι-γιωργη δεν τον βριζει το δημοτικο τραγουδι αλλα «η σκυλα η ανομη»!

    😉

  10. coerdia
    22/09/2009 στο 21:06

    Αφάσιε σύμφωνοι ως προς τα ερωτήματα που θέτει ο Σάθας και εσύ και ως προς τη μεθοδολογία,αυτό περίπου ήθελα να πω κι εγώ. Μαθαίνουμε κάτι από τον Σάθα; άπειρα πράγματα. Ξέρουμε εμείς κάτι που εκείνος δεν ήξερε; μερικά στοιχεία ακόμα και κάποια πράγματα που είναι ορθότερα ως προς τη μεθοδολογία. Μπορεί κανείς να μην τον φτάνει σε αυτά που έγραψε και να ήθελε δέκα ζωές για τα γράψει αν ήταν στη θέση του. Αυτό δεν σημαίνει ότι σε επιμέρους θέματα ή και στην κεντρική του υπόθεση εργασίας δεν μπορεί να έκανε λάθη, όπως ακριβώς λέτε.

    Από το τραγούδι αυτό πιο περίεργο μου φαίνεται το ότι ο Αϊ Γιώργης την προδίδει την κοπέλα στους Σαρακηνούς, λες και οι Σαρακηνοί και οι Μώροι μετά θα του έκαναν τα τάματα. Δεν κατάλαβα τι θέλει να πει ο Σάθας για το τραγούδι, αλλά είναι ενδιαφέρον και περίεργο είτε έτσι,είτε αλλιώς.

    Όσο για τις επιβιώσεις στη λατρεία και τα έθιμα, το μυθικό κοσμοείδωλο κ.τ.λ. είναι δεδομένες αλλά δεν σημαίνουν πιθανότατα ότι υπήρχε πραγματική λατρεία προς κάποιους αρχαίους Θεούς, ούτε ότι υπήρχε ίδιο περιεχόμενο στη σημασία τους. Επίσης το ίδιο πράγμα που συμβαίνει στα δικά μας δημοτικά τραγούδια που λένε όλο για τον κάτω κόσμο κι όλο πέφτουν βαριές κατάρες και οι νεκροί σηκώνονται από τα μνήματα και τα άλογα μιλάνε και οι Άγιοι συγχέονται με τους ανθρώπους συμβαίνει και σε πολλές άλλες λαϊκές παραδόσεις κι αυτό το βλέπει εύκολα κανείς και στα παραμύθια. Στα παραμύθια τα ρώσικα π.χ. πάντα ο καλός μικρός γιός νικάει ακόμα κι αν κάνει λάθη ή δεν κάνει τίποτα. Κι αυτό λένε οφείλεται στο ότι το πάνθεον που είχαν πριν είχε Θεούς οι οποίοι ήταν καλοί και Θεούς οι οποίοι ήταν κακοί και οι πρώτοι «έπρεπε» να νικήσουν. Κι αυτό έμεινε σαν ανάμνηση στα παραμύθια, δεν τους λάτρευαν όμως πια ούτε πίστευαν στην πάλη του καλού με το κακό με την ίδια έννοια. Αυτά κι ευχαριστώ.

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: