Αρχική > Αφασιαλάνδη, Χριστιανισμός > Ποιός, θὰ τὰ ἐξηγήση αὐτά;

Ποιός, θὰ τὰ ἐξηγήση αὐτά;

20/10/2009

zp

Μιας και ανέφερα χτες τον Ζαχαρία Παπαντωνίου, ιδού και το απόσπασμα από το βιβλίο του Άγιον Όρος [πρώτη έκδοση 1934] [Πηγή], στο οποίο περιγράφεται η επίσκεψή του στο Βατοπέδι:

Ἕνας ὑπηρέτης λαϊκός, ξυρισμένος, μὲ τακουνάτες παντοῦφλες, σήκωσε τὰ πράγματά μας. Ἕνας νεαρὸς καλόγερος μὲ τὸν κοντὸ στρογγυλὸ θάμνο τῆς μαύρης του γενειάδας γύρω στὸ ροδαλὸ πρόσωπό του, μᾶς καλημέρισεν ἀγγλικὰ μὲ τέλεια προφορά. Ὅταν εἶδε πὼς ἔκαμε λάθος, μεταχειρίστηκε τὰ ἑλληνικά του. Ἦταν ὁ καλόγερος ποὺ ὁρίστηκε καμαριέρης μας. Δύσκολα στὰ ξενοδοχεῖα θὰ βρίσκαμε ἕναν τόσο γοργὸ καὶ ἐξασκημένον ὑπάλληλο. Εἶχε κάμει στρατιώτης στοὺς τελευταίους πολέμους, ὑπηρέτησε πέντε χρόνια στὸ Λονδΐνο σ’ ἕνα διπλωμάτη, κι ὕστερα ἦρθε στὸ Βατοπέδι, ντύθηκε τὸ ράσο κι ἔγινε κωδωνοκρούστης. Τὴ δεύτερη φορὰ ποὺ ξαναπῆγα στὸ Ὄρος, δὲν τὸν ξαναβρῆκα. Εἶχε αὐτοκτονήσει. Ποιός, θὰ τὰ ἐξηγήση αὐτά;

Απορίες κι αυτές…

Έναν χρόνο πριν εκδοθεί το βιβλίο του Παπαντωνίου, το 1933, είχε εκδοθεί το βιβλίο του Θέμου Κορνάρου Άγιον Όρος – Οι Άγιοι Χωρίς Μάσκα, το οποίο κατασχέθηκε από την Εισαγγελία. Λογικόν… Ο Θ. Κορνάρος δεν έγινε ποτέ ακαδημαϊκός – σαν τον Σπύρο Μελά ή τον Ζαχαρία Παπαντωνίου. Είχε «επισκεφθεί» το Άγιον Όρος στις αρχές του 1930 για να δουλέψει ως εργάτης στα μοναστήρια. Γράφει διάφορα ενδιαφέροντα…

Το βιβλίο του Κορνάρου μπορείτε να το κατεβάσετε [σε pdf] από το ιστολόγιο της e-βιβλιοθήκης [όπου υπάρχουν και κάποια βιογραφικά του στοιχεία]. Μπορείτε επίσης να διαβάσετε κάποια αποσπάσματα του βιβλίου [καθώς και μια ενδιαφέρουσα επιφυλλίδα του Φώτου Πολίτη σχετικά με την απαγόρευση του βιβλίου] στον ιστότοπο του Ν. Σαραντάκου.

ΥΓ. Αυτά που γράφει ο Θ. Κορνάρος δεν χρειάζονται εξήγηση… Ούτε και η απαγόρευση του βιβλίου του από την εισαγγελική αρχή. Διάολε! Αυτά τα ιδεολογικά ζητήματα είχαν λυθεί ήδη από την εποχή του Μακρυγιάννη. Και μπορεί τότε το έθνος να μην γνώριζε τα Απομνημονεύματα του στρατηγού, αλλά, σήμερα, δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο μακρυγιαννισμός κυριαρχεί στο έθνος τόσο ιδεολογικά όσο και πρακτικά. Μια ματιά στα Απομνημονεύματα του στρατηγού και μια ματιά στο «Αλ Τσαντίρι» του Λάκη Λαζόπουλου θα σας πείσει για την κυριαρχία του μακρυγιαννισμού. Η ιστορική συνέχεια του έθνους είναι πάντα εδώ. Έχουμε τους Μακρυγιάννηδες και τους Λαζόπουλους που μας αξίζουν…

agio oros

Advertisements
  1. 20/10/2009 στο 12:18

    Κι επειδή το rapidshare καθυστερεί ενίοτε, κατεβάστε το βιβλίο του Κορνάρου από δω:

    https://theamapati.wordpress.com/files/2009/10/themos_kornaros-agion_oros__oi_agioi_xoris_maska.pdf

  2. imwrong
    20/10/2009 στο 16:07

    Δες άλλη μια ενδιαφέρουσα πηγή σε σχέση με το Άγιον Όρος: http://imwrong.wordpress.com/2008/09/22/agionoros/

  3. 20/10/2009 στο 18:40

    Χαχαχα. Να είσαι καλά… Άκου ο Μακρυγιαννισμός κυριαρχεί!!! Μάλλον ο αντιμακρυγιανισμός, γιατί τον έχουν για ένα γερο ξεκούτη θεοσεβούμενο κακόμοιρο…

    Κι επειδή καταλαβαίνω ότι ενοχλεί η απόλυτη αλήθεια που εκφράζει ο … μακρυγιανισμός, σε αντίθεση με τη μηδενιστική σχετική πραγματικότητα σου αφιερώνω το πιο κάτω:

    Όταν το διαβάσετε όλο, αρχή και τέλος, τότε να κάμετε την κρίση για όσους φέραν δυστυχήματα εις την πατρίδα και εμφύλιους πολέμους δια τα ατομικά τους νιτερέσια και την ᾿διοτέλειά τους και από αυτούς έπαθε και παθαίνει ως σήμερον η δυστυχισμένη πατρίδα και οι τίμιοι αγωνισταί. Θα σημειώσω γυμνή την αλήθεια και χωρίς πάθος. Αλλά η αλήθεια είναι πικρή και όσοι κάμαμεν το κακό μας κακοφαίνεται, ότι και το κακό το θέλομε και το νιτερέσιον να το κάνωμε και καλούς πατριώτες θέλομε να μας λένε. Και αυτό δεν γίνεται ούτε θα το κρύψω εγώ και να μείνη κρυμμένο, ότι η πατρίς ζημιώθη, διατιμήθη και όλο ᾿σ αυτό κατανταίνει ότι μας ηύρε όλους θερία. Και τα αίτια του κακού θα τα ειπούνε κ᾿ ιστορίες και ᾿φημερίδες καθημερινώς τα λένε. Και δεν σημαίνουν τα δικά-μου και πρέπει να τα γράφουνε προκομμένοι κι᾿ όχι απλοί αγράμματοι και να τα γλέπουν οι νεώτεροι και οι μεταγενέστεροι να ᾿χουν περισσότερη αρετή και πατριωτισμόν. Η πατρίδα του κάθε ανθρώπου και η θρησκεία είναι το παν και πρέπει να θυσιάζη και πατριωτισμόν και να ζη αυτός και οι συγγενείς του ως τίμιοι άνθρωποι εις την κοινωνία. Και τότε λέγονται έθνη, όταν είναι στολισμένα με πατριωτικά αιστήματα το-αναντίον λέγονται παλιόψαθες των εθνών και βάρος της γης. Και δια τούτο ως πατρίδα γενική του κάθε-ενού και έργο των αγώνων του μικρότερου και αδύνατου πολίτη, έχει κι᾿ αυτός τα συμφέροντά του εις αυτείνη την πατρίδα, εις αυτείνη την θρησκεία. Δεν πρέπει ο άνθρωπος να βαρύνεται και να αμελή αυτά και ο προκομμένος πρέπει να φωνάζη ως προκομμένος την αλήθεια, το-ίδιον και ο απλός. Ότι κρικέλλα δεν έχει η γης να την πάρη κανείς εις την πλάτη του, ούτε ο δυνατός, ούτε ο αδύνατος και όταν είναι ο καθείς αδύνατος εις ένα πράμα και μόνος-του δεν μπορεί να πάρη το βάρος και παίρνει και τους άλλους και βοηθούν, τότε να μην φαντάζεται να λέγη ο αίτιος εγώ να λέγη εμείς. Ότι βάναμε όλοι τις πλάτες, όχι ένας.

    Ξέρω σ’ ενοχλεί, αλλά τα σωστά λόγια κι οι αλήθειες πάντα ενοχλούν… Για τη σύνδεση του Μακρυγιάννη με τον λάκη, δε θα απαντήσω καν… Πολύ άτυχη στιγμή σου αυτή…

    ΥΓ. Για το κύριο θέμα σου. Βάλε και λίγο ασκητική από Καζαντζάκη. Θα σου λύσει όλες τις απορίες σου… Εδώ θα τη βρεις
    http://www.diaplous.org/library/askitiki.php

  4. 20/10/2009 στο 20:08

    «η απόλυτη αλήθεια που εκφράζει ο … μακρυγιανισμός»

    😆

    “Αν είναι να μείνωμε ΗΜΕΙΣ νηστικοί, ας πάη στο διάβολο η ελευθερία. Έφαγαν αυτοί, ας φάμε και ΕΜΕΙΣ τώρα.”

    Απολύτως απόλυτη!

  5. 20/10/2009 στο 20:11

    Ενδιαφέρον. Προφανώς οι συγγραφείς θα ήταν εθνοαρνητιστές. 🙂

  6. 21/10/2009 στο 11:38

    «…έχει κι᾿ αυτός τα συμφέροντά του εις αυτείνη την πατρίδα…»

    Τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς (και ταις τσέπαις) ημών. Μια χαρά τα έλεγε ο Στρατηγός (που ας μου πει κάποιος επιτέλους πώς αυτός ο ανιδιοτελής αγωνιστής βρέθηκε με μια τεράστια περιουσία) κι εμείς μια χαρά ακολουθήσαμε το παράδειγμά του.

  7. 21/10/2009 στο 13:56

    Ο ανιδιοτελής αγωνιστής, πριν την Επανάσταση, στην Άρτα, έχοντας καμιά 20ρια γρόσια δικά του, δανείστηκε μερικές χιλιάδες ακόμα [άμα έχεις πρόσωπο στην κοινωνία…] και το έριξε στο εμπόριο και φυσικά πρόκοψε. Δάνειζε και κάποια γρόσια [επί τόκω, υποθέτω] στους ραγιάδες… [Τα λέει ο ίδιος στα Απομνημονεύματα].

    Κι έτσι κάποια στιγμή είχε σπίτι, υποστατικά, μετρητά και ομολογίες [οι τελευταίες καμιά 40ρια χιλιάδες γρόσια, καταπώς λέει ο ίδιος.

    Τι αξία είχαν τότε 40.000 γρόσια;

    Από μια πρόχειρη έρευνα που έκανα στο διαδίκτυο, το 1815 στο πασαλίκι του Αλή Πασά ένα μέσης έκτασης αμπέλι κόστιζε από 200 ως 500 γρόσια και ένα σπίτι μέσου μεγέθους από 400 ως 800 γρόσια…

    Μετά ήρθε η επανάσταση, γίναμε υπάλληλοι του -εκάστοτε- γκουβέρνου, τα μιστά μας εξασφαλισμένα. Ήρθε κι ο Όθωνας, βαφτίσαμε γλείφοντες το γιο μας Όθωνα, αλλά ο βαυαρός είχε τη φαεινή ιδέα να ιδρύσει και ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ, για να δανείζεται κι ο κοσμάκης με 8-12% τόκο το χρόνο, αντί για 40-50% που δάνειζαν οι τοκογλύφοι.

    Το 1841 ιδρύεται η τράπεζα, από το 1842 δέχεται καταθέσεις [άρα και δίνει δάνεια], την ίδια χρονιά αρχίζει η συνωμοσία για το Σύνταγμα, στις 2 Σεπτεμβρίου 1843 υπογράφεται μια επαχθής συμφωνία στο Λονδίνο για την αποπληρωμή των χρεών, στις 3 έχουμε την 3η Σεπτεμβρίου.

    Και στις 8 ή στις 11 Ιανουαρίου 1844 έχουμε, από του βήματος της συνταγματικής εθνοσυνέλευσης, το ρητόν περί «νηστικότητος» και ελευθερίας…

  8. 21/10/2009 στο 14:32

    Δηλαδή, ο Στρατηγός πλούτιζε υπό τον Οθωμανικό ζυγό και στέναζε υπό τον …Οθωνικό. Ε, πώς να μη διαολοστείλει μετά και εθνικές ελευθερίες και όλα.

  9. 22/10/2009 στο 10:12

    🙂

    Στο αναμεταξύ είχε πολεμήσει για τα… μάρμαρα. Χτηματάκι κάτω από την Ακρόπολη είχε [ανατολικό σύνορο εκεί που χτίστηκε το νέο Μουσείο Ακρόπολης, δυτικό κάπου στη σημερινή οδό Πειραιώς]. Άρα είχε -λόγω γειτονίας- τις «ευαισθησίες» του, καταπώς υποτονθορίζουν οι κακιές γλώσσες…

  10. 22/10/2009 στο 18:11

    Προφανώς ούτε έχεις διαβάσει τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, ούτε έκανες έρευνα στο διαδίκτυο. Από κάπου τα ξεπατίκωσες και δεν το λες. Αλλά ας αφήσουμε τον Μακρυγιάννη να μας πει, λες κι είχε κρυμμένο πως είχε κάνει μεγάλη περιουσία:

    Πρώτη συμφωνία αυτείνη, του είπα, και δεύτερον τα ψώνια του σπιτιού σου -να βαστάη η γυναίκα σου τα χρήματα και τον λογαριασμόν, ξέρει γράμματα, και να μου δίνη να της ψωνίζω, να ζυάζη όταν φέρνω το ψώνιο και ό,τι κάνει να πλερώνη. Το-ίδιον και εις τ᾿ άλλα τα ψώνια, να μην με λέτε ότι σας έκλεψα ότι τώρα με βλέπετε γυμνόν και αύριον ντυμένον και θα λέτε ότ᾿ είμαι κλέφτης». Έκατζα μ᾿ εκείνες τις συμφωνίες οπού του είπα και έκαμα ᾿σ αυτόν δέκα χρόνους. Μό᾿ ᾿δωσε και αυτός δια μιστόν τετρακόσια γρόσια όλα. Του ζήτησα ένα δάνειο και μου τό᾿ ᾿δωσε με τόκον τα δέκα δώδεκα τον χρόνον. Του ᾿φκιασα ομολογία και την έχω ως σήμερον. Αυτό το τζιρακλίκι μό᾿ ᾿καμε κι᾿ αυτός. Εκεί ᾿μπρός-εις το σπίτι του ήταν μία πιάτζα και μαζώνονταν οι άρχοντες, οι έμποροι, και κάθονταν ως τα μεσάνυχτα το καλοκαίρι. Τότε εγώ έβανα και καθάριζαν το μέρος εκείνο, τους έδινα και ό,τι τους χρειάζονταν, τους καλόπιανα. Γνωρίστηκα μ᾿ όλους αυτούς και με τους προεστούς των χωριών. Ζήτησα από αυτούς τους προεστούς και εμπόρους ένα δάνειον και με δάνεισαν πεντέξι-χιλιάδες γρόσια είχα και εγώ ως τότε καπετάλι εικοσιτέσσερα γρόσια, τα προστοίχησα εις τους χωργιάτες και έπιασα βρώμη τον χειμώνα, να την λάβω εις τ᾿ αλώνια. Την πιάνω τέσσερα γρόσια το ξάι, την σύναξα εις τ᾿ αλώνια (και ήταν έλλειψη) και την πουλώ δεκαέξι. Πιάνω όλα αυτά τα χρήματα. Την άλλη χρονιά τον χειμώνα τα πιάνω αραποσίτι από έντεκα γρόσια το ξάι το συνάζω εις τ᾿ αλώνια, το πουλώ εις την Άρτα τριάντα-τρία. Ότ᾿ ήταν πανούκλα εις την Άρτα και ήταν έλλειψη το ψωμί. Τότε έφκιασα ντουφέκι ασημένιον, πιστιόλες και άρματα και ένα καντήλι καλό. Και αρματωμένος καλά και συγυρισμένος το πήρα και πήγα εις τον προστάτη μου και ευεργέτη μου κι᾿ αληθινόν φίλον, τον Αϊγιάννη, και σώζεται ως τον σήμερον- έχω και τ᾿ όνομά μου γραμμένο εις το καντήλι. Και τον προσκύνησα με δάκρυα από-μέσα-από τα σπλάχνα μου, ότι θυμήθηκα όλες μου τις ταλαιπωρίες οπού δοκίμασα… Ύστερα άρχισα το εμπόριον και μ᾿ είχαν οι κάτοικοι Ρωμαίγοι και Τούρκοι ως ταμίαν και καζάντησα του Θεού τα ελέγη και έφκιασα εκεί σπίτι, υποστατικά, και είχα και μετρητά και ομολογίες πλήθος και τις έχω ως σήμερον περίτου από σαράντα-χιλιάδες γρόσια. Και το κιμέρι μου γιομάτο. Απόχτησα ό,τι ήθελα και δεν είχα την ανάγκη αλλουνού.

    Η πρόταση για την πανούκλα μπήκε για να μας αναπτύξεις τις ακαταμάχητες ιδέες περί κέρδους, εκμετάλλευσης κι άλλων καλών… Όπως κατάλαβες επειδή ήξερε ότι θα βρισκόταν εξυπνάκηδες να τον κατηγορήσουν για .. την περιουσία (αφού αλλού δεν μπορούσαν) τα έβγαλε όλα στη φορά…

    Όμως έχει ενδιαφέρον τι μας λέει παρακάτω. Ας μην ξεχνάμε ότι ξεκίνησε ζάμπλουτος τον αγώνα, κι ενώ εμείς μαθαίνουμε ότι οι κοτζαμπάσηδες κι οι προεστοί κι οι λεφτάδες της εποχής ήταν με τους Τούρκους, αυτός όπως κι οι περισσότεροι τα παράτησαν όλα και πλήρωσαν από την τσέπη τους για να χτίσουν μια αστική δημοκρατία. (Για σου Γιάννη Κορδάτε με τις αναλύσεις σου…)

    Λέει πολλά ενδιαφέροντα:
    «Τότε με παίρνει ο Ζαϊμης και πάμε ᾿σ έναν οντά και μου λέγει μη φωνάζω κι᾿ ακούσουνε και οι άλλοι Ρουμελιώτες και φωνάζουν κι᾿ αυτοί και ν᾿ ακολουθήσω την συντροφιά τους και να μου δώσουνε χίλια γρόσια τον μήνα μιστόν Πενήντα-χιλιάδες να μου δώσετε, κρέας δια εμφύλιον πόλεμον δεν πουλώ!». Και σηκώθηκα κ᾿ έφυγα»

    «Ο Αναγνωσταράς έλεγε να γένωμε όλοι αξιωματικοί όσοι πιάσαμε τους Αβαρίνους εκείνοι ούτε και τον μιστόν μας δίνουν. Οι κόλακες αγαπούνε τους κόλακας και οι ψεύτες τους ψεύτες. Πλέρωσα τους ανθρώπους εξ ιδίων μου, δανείστηκα, και τους έστειλα εις τα πόστα τους.»

    «Τότε μου λέγει ο Κολοκοτρώνης «Όλοι πολεμήσαμεν κ᾿ εσείς είστε εις την δούλεψη και παίρνετε μιστόν κ᾿ εμείς καθόμαστε έτσι. -Εσύ είσαι ζημιωμένος, του λέγω, και οι συντρόφοι σου, οπού γενήκετε Κιαμιλμπέηδες; Κ᾿ εμείς οπού παίρνομεν είκοσι-πέντε γρόσια μιστόν εγίναμεν νοικοκυραίγοι!» Ότι είναι ένα τάλλαρον και πέντε γρόσια ο μιστός μου.»
    40000 / 25 = 1600 μήνες ή 133 χρόνια για να τον ξοφλήσουν άτοκα!!!

    «Έβγαλε εγκύκλιον παντού ο Κυβερνήτης κ᾿ έλεγε ότι μία εταιρία γίνεται του Γερακλέους και δι᾿ αυτό να ορκιστήτε πως δεν ενέχεστε εις αυτό και να είστε πιστοί». Ορκίστηκαν όλοι. Εγώ έφκειασα όρκον δικό-μου. Μου κόβουν τον μιστόν μου, ᾿σ έναν ξένον τόπον με τόση φαμελιά. Τότε φκειάνω μίαν αναφορά εις τους Αντιπρέσβες των Δυνάμεων. Μαθαίνει αυτό ο Κυβερνήτης, με προσκαλεί και μου δίνει τον μιστόν μου. Και με τήραγε σαν η γάτα το ποντίκι.»

    «φού με τρατάρησε, την άλλη ημέρα μου φέρνει ένα αποδειχτικόν να το υπογράψω ως πρόεδρος της ᾿πιτροπής να πλερωθή ένα καράβι αλεύρι. Του είπα ότι «Υπογράφω σαράντα-πέντε οπού ᾿λαβα. -Όχι, μου λέγει, ένα καράβι. -Ούτε μια οκά δεν υπογράφω παραπάνου». Με περικαλούνε μεγάλοι άνθρωποι, Αντιβασιλείς, να δώσω την υπογραφή μου με περικαλούνε οι Πρέσβες κι᾿ ο υπουργός Ζωγράφος. Δεν θέλησα. Είπα και των αλλουνών μελών να μην υπογράψη κανένας. Ο Φεράλντης έβγαλε εις το μοναστήρι εις την Κούλουρη αυτό τ᾿ αλεύρι και πήγε όλο χαμένο. Τότε κατάλαβα και οι νέοι κυβερνήται μας είναι χερότεροι, κ᾿ ελεεινολογούσα την πατρίδα, ότι ο Θεός δεν είπε να την λευτερώση ακόμα σ᾿ τ᾿ αληθινά, και κρίμα ᾿σ τους κόπους μας εβγιαστήκαμεν, και την πήραμεν εις το λαιμό μας»

    «Είδα αυτό, και πέθαιναν και οι άνθρωποι εις τα παλιοκλήσια, οπλαρχηγοί κι᾿ άλλοι, κι᾿ από την πείνα κι᾿ από το κρύον, τότε στοχάστηκα: «Οι αγωνισταί να πεθαίνουν της πείνας, κ᾿ εμείς να πλερωνώμαστε ολίγοι άνθρωποι; Εμείς οι ολίγοι φέραμεν την λευτεριά; Να κόψωμεν κ᾿ εμείς τον μιστόν μας, είτε να πάρουν και οι αδελφοί μας συναγωνισταί! Ειδέ ξίκι να γένη και ᾿σ εμάς!
    «Επειδήτις όσοι αγωνίστηκαν πεθαίνουν από την πείνα και την ταλαιπωρίαν, καθώς και χήρες των σκοτωμένων και παιδιά τους, τον μιστόν οπού μου δίνετε διατάξετε να μου κοπή όλος και να τον δίνετε εις τους αγωνιστάς και χήρες κι᾿ αρφανά των σκοτωμένων. Κ᾿ εγώ, επειδήτις και χρωστώ ξένα χρήματα κ᾿ έχω και φαμελιά μεγάλη, διατάξετε να μου δοθή το μικρόν δώρον οπού αποφάσισαν όλες οι Κυβέρνησες όταν πληγώθηκα εις τους Μύλους τ᾿ Αναπλιού, οπού είναι ως εκατόν-εξήντα-πέντε δραχμές, να ζήσω κ᾿ εγώ με την φαμελιά μου όσο η Κυβέρνηση να δικιώση όλους τους αγωνιστάς, και μεράστε τους τον μιστόν μου των δυστυχισμένων αγωνιστών». Έδωσα την αναφορά μου εις την Αντιβασιλεία και το ᾿βαλα και εις τον τύπον να παρακινηθούν κι᾿ άλλοι.»

    «Τότε κινήσαμεν δια τ᾿ Ανάπλι. Ήταν γιομάτη η Πρόνοια από εκείνους. Αφού πλησιάσαμεν κοντά-εις την Πρόνοια -και ήταν φιλονικίες γυναικίσες, άναντρες -μπήκαμεν μέσα και κυργέψαμεν κ᾿ εκεί χωρίς ντουφέκι. Εις το σπίτι του Καλλέργη ήταν η καβαλλαρία και χρήματα εθνικά. Τότε με περικαλεί ο Θίρσιος και οι Αντιπρέσβες να το προφυλάξω. Το ᾿πιασα και το βάσταζα δεκάξι ημέρες και το παράδωσα χωρίς-να λείψη μία τρίχα. Δεν ήθελα χρήματα και βιο, ήθελα σύνταμα δια την πατρίδα μου, να κυβερνηθή με νόμους κι᾿ όχι με το «έτζι θέλω». Όμως ο Καλλέργης εις τ᾿ Άργος και οι συντρόφοι του δεν μ᾿ άφησαν ούτε στάχτη εις το σπίτι μου.»

    Όπως κατάλαβες αγαπητέ το 1844 ο στρατηγός δεν είχε ψωμί να φάει. Από τα 40000 γρλοσια που τα έβγαλες αμύθητη περιουσία, κι ενώ πέρασαν από τα χέρια του πολλά δεν έκλεψε ούτε ένα γρόσι… Φυσικά είπε και το άλλο καλό:

    Τους κατάτρεξαν οι Ευρωπαίγοι τους δυστυχείς Έλληνες. Εις τις πρώτες χρονιές εφόδιαζαν τα κάστρα των Τούρκων τους κατάτρεχαν και τους κατατρέχουν ολοένα δια να μην υπάρξουν. Η Αγγλία τους θέλει να τους κάμη Άγγλους με την δικαιοσύνην την αγγλική, καθώς οι Μαλτέζοι ξυπόλυτους και νηστικούς, οι Γάλλοι Γάλλους, οι Ρούσσοι Ρούσσους κι᾿ ο Μετερνίκ της Αούστριας Αουστριακούς κι᾿ όποιος τους φάγη από τους τέσσερους. Και τους λευτερώνουν χερότερα κι᾿ από τους Τούρκους.

    Για τη συγκοπή λεγομένων ή γραφτών δεν έχω να πω τίποτε… Απλά είναι πάγια τακτική λάσπης και κομμουνισμού / φασισμού (ας μην ξεχνάμε ότι στην υπόλοιπη τουλάχιστον Ευρώπη αυτά τα δυο θεωρούνται το ίδιο εγκληματικά… Και για κάποιους που δεν ξέρουν να διαβαζουν και τους αρέσει να περικόπτουν λόγια για να τα ταιριάσουν στην «πραγματικότητά» τους, ο Μακρυγιάννης έγραψε:

    «Και δια τούτο ως πατρίδα γενική του κάθε-ενού και έργο των αγώνων του μικρότερου και αδύνατου πολίτη, έχει κι᾿ αυτός τα συμφέροντά του εις αυτείνη την πατρίδα, εις αυτείνη την θρησκεία.»
    Αυτή είναι η πρότασή του. Όχι η έκδοση που παρουσιάστηκε πιο πάνω. Και που φυσικά στόχο έχει ακριβώς την προστασία των συμφερόντων των μικρών κι αδύνατων πολιτών, κι όχι πολιτών ΒΠ τύπου κομματικών στελεχών ΣΥΡΙΖΑ και λοιπής αριστεράς…

    Έρρωσθαι, κι άλλη φορά να διαβάζεις το πρωτότυπο.

    ΥΓ Αλήθεια το βιβλίο του Γράψα με το τσιτάτο το έχεις; Θα μπορούσες δηλαδή να μας σκανάρεις τις σελίδες όπου αναφέρεται το περιστατικό; Για να πεισθούμε ότι έτσι τα είπε ο Μακρυγιάννης κι ότι έτσι τα έγραψε ο Γράψας;

    Για το κόψε ράψε μη στεναχωρηθείς. Το έχουν κάνει οι μεγαλύτεροι Έλληνες ιστορικοί… Για σου Άλκη Αγγέλου με τους μύθους σου…

  11. 22/10/2009 στο 19:14

    Γειά σου Ηκλα Ουλεγγα με τους αντιμύθους σου!

    Τι έγραψα παραπάνω στο σχόλιο #7; Ας τα πάρουμε με τη σειρά τι έγραψα εγώ και τι λέει ο Μακρυγιάννης ή αυτά που «ξεπατίκωσα».

    Σχόλιο δικό μου:

    «Ο ανιδιοτελής αγωνιστής, πριν την Επανάσταση, στην Άρτα, έχοντας καμιά 20ρια γρόσια δικά του, δανείστηκε μερικές χιλιάδες ακόμα [άμα έχεις πρόσωπο στην κοινωνία…] και το έριξε στο εμπόριο και φυσικά πρόκοψε. Δάνειζε και κάποια γρόσια [επί τόκω, υποθέτω] στους ραγιάδες… [Τα λέει ο ίδιος στα Απομνημονεύματα].»

    Μακρυγιάννης:

    Ζήτησα από αυτούς τους προεστούς και εμπόρους ένα δάνειον και με δάνεισαν πεντέξι χιλιάδες γρόσια, είχα και εγώ ως τότε καπετάλι εικοσιτέσσερα γρόσια, τα προστοίχησα εις τους χωργιάτες και έπιασα βρώμη τον χειμώνα, να την λάβω εις τ’ αλώνια.

    Σχόλιο δικό μου:

    Κι έτσι κάποια στιγμή είχε σπίτι, υποστατικά, μετρητά και ομολογίες [οι τελευταίες καμιά 40ρια χιλιάδες γρόσια, καταπώς λέει ο ίδιος.

    Μακρυγιάννης:

    Ύστερα άρχισα το εμπόριον και μ’ είχαν οι κάτοικοι Ρωμαίγοι και Tούρκοι ως ταμίαν και καζάντησα του Θεού τα ελέγη και έφκιασα εκεί σπίτι, υποστατικά, και είχα και μετρητά και ομολογίες πλήθος και τις έχω ως σήμερον περίτου από σαράντα χιλιάδες γρόσια.

    Σχόλιο δικό μου:

    Τι αξία είχαν τότε 40.000 γρόσια;

    Από μια πρόχειρη έρευνα που έκανα στο διαδίκτυο, το 1815 στο πασαλίκι του Αλή Πασά ένα μέσης έκτασης αμπέλι κόστιζε από 200 ως 500 γρόσια και ένα σπίτι μέσου μεγέθους από 400 ως 800 γρόσια…

    Η «ξεπατικωτούρα»

    Γιατί πρόχειρη η έρευνα; Γιατί βρήκα στα γρήγορα μια μελέτη που αναφέρει διάφορα για τις τιμές των σπιτιών και των αμπελιών το 1815, μόνον που δεν είχα χρόνο να το ψάξω παραπάνω, και επειδή η μελέτη είναι γραμμένη από Τουρκάλα.

    Η Χαμιγιέτ Σεζέρ, λοιπόν, είναι Διδάκτωρ, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Ιστορίας της Σχολής Γλώσσας και Ιστορικής Γεωγραφίας του Πανεπιστημίου της Άγκυρας. Η μελέτη της έχει τίτλο «ΝΕΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΤΣΙΦΛΙΚΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΛΗ ΠΑΣΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΙΩΝ ΤΟΥ» και μεταφράστηκε στα ελληνικά από την Ειρήνη Καλογεροπούλου που είναι διδακτορική φοιτήτρια Οθωμανικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου.

    Η μελέτη είναι αυτή Νέες πληροφορίες και ευρήματα σχετικά με τα τσιφλίκια και τα εισοδήματα του Αλή Πασά και των γιων του [στο site του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών], και εκεί, στη σημείωση 21 [σελίδες 6 και 7] αναφέρονται τα εξής:

    «Το 1815 μία οκά αρνίσιου κρέατος κόστιζε 20 παράδες, μια οκά βοδινού κρέατος 10 παράδες, το ημερομίσθιο ενός μάστορα αντιστοιχούσε σε 80 παράδες, η τιμή μίας αγελάδας ήταν 30 γρόσια, ενός βοδιού 35 γρόσια και ενός αλόγου 80, ενός μέσης έκτασης αμπελιού από 200 ως 500 γρόσια και ενός σπιτιού μέσου μεγέθους από 400 ως 800 γρόσια. Αντιπαραβάλλοντας τους παραπάνω αριθμούς αποδεικνύεται ότι ο Αλή Πασάς ήταν ένας αρκετά πλούσιος άνθρωπος.»

    ΥΓ. Το βιβλίο του Γράψα δεν το έχω. Σαφέστατα αναφέρω ότι το τσιτάτο του Μακρυγιάννη και του Παλαμήδη το έχω πάρει από το βιβλίο του Κακλαμάνη σελίδα τάδε κ.λπ. Συνηθίζεται, ξέρεις… Αν εσύ βρεις το βιβλίο του Γράψα και δεν υπάρχουν τα σχετικά να ζητήσω συγνώμην.

  12. 23/10/2009 στο 10:50

    Λέει και τα ψεμματάκια του ο Στρατηγός: «κρέας δια εμφύλιον πόλεμον δεν πουλώ!» Εκτός αν το πρόβλημά του ήταν ο Ζαΐμης, αφού για χάρη του Μαυροκορδάτου και του Κουντουριώτη πούλησε και παραπούλησε.

  13. bfo
    01/11/2009 στο 13:10

    “Αν είναι να μείνωμε ΗΜΕΙΣ νηστικοί, ας πάη στο διάβολο η ελευθερία. Έφαγαν αυτοί, ας φάμε και ΕΜΕΙΣ τώρα.”

    Απολύτως απόλυτη!

    Τι ακριβώς δεν καταλαβαίνεις;

    Θα επρέπε οι αγωνιστές του ’21 να μπουν στο περιθώριο και να μείνουν νηστικοί ή στη φυλακή ―όπως και έγινε;

    Είσαι της βαυαρικής σχολής και την πεφωτισμένης γραμματιζούμενης ελληνικής νεογραφειοκρατίας ―οι οποία μας κυβερνάει ως τα σήμερα με τα γνωστά υπέροχα αποτελέσματα; Αυτοί θα έπρεπε να τρώνε μόνο;

    Και τι διαφορά θα είχε αυτή η «ελευθερία» με την τουρκοκρατία, όπου έκαναν κουμάντο και έτρωγαν οι Τούρκοι και οι κοτζαμπάσηδες;

    Ας τα πάρουμε με τη σειρά τι έγραψα εγώ και τι λέει ο Μακρυγιάννης ή αυτά που “ξεπατίκωσα”.

    Δεν είπε ότι έγραψες λάθος: είπε ότι ΛΑΘΟΣ τα παρουσίασες ως φοβερές αποκαλύψεις και βρώμικα μυστικά. Τα λέει άμεσα ο ΙΔΙΟΣ ο Μακρυγιάννης και ήντουσαν γνωστά σε όλους.

  14. bfo
    01/11/2009 στο 13:32

    Εἶχε κάμει στρατιώτης στοὺς τελευταίους πολέμους, ὑπηρέτησε πέντε χρόνια στὸ Λονδΐνο σ’ ἕνα διπλωμάτη, κι ὕστερα ἦρθε στὸ Βατοπέδι, ντύθηκε τὸ ράσο κι ἔγινε κωδωνοκρούστης. Τὴ δεύτερη φορὰ ποὺ ξαναπῆγα στὸ Ὄρος, δὲν τὸν ξαναβρῆκα. Εἶχε αὐτοκτονήσει. Ποιός, θὰ τὰ ἐξηγήση αὐτά;

    Απορίες κι αυτές…

    Πράγματι ―ποιά είναι «αυτά» που χρήζουν εξηγήσεων και ποιές οι απορίες;

    Ρωτάει ο Ζαχαρίας να του εξηγήσουμε γιατί οι άνθρωποι αυτοκτονούν και στο Άγιο Όρος;;;

    ΕΛΕΟΣ ―η εγκεφαλοκρυπίδα μας.

  15. Nick
    07/11/2009 στο 11:39

    @Αφάσιε

    Σα τους δημοσιογράφους στην TV κάνεις….
    Μετράς τα γρόσια και παρασέρνεις τους αφελείς όπως οι άλλοι τους παπούδες στα ΚΑΠΗ…

  16. 07/11/2009 στο 13:58

    Αν δεν κάνω λάθος, και ας με διορθώσει ο Αφάσιος, η φράση…

    “Αν είναι να μείνωμε ΗΜΕΙΣ νηστικοί, ας πάη στο διάβολο η ελευθερία. Έφαγαν αυτοί, ας φάμε και ΕΜΕΙΣ τώρα”

    …ειπώθηκε κατά την περίφημη σύγκρουση των «αυτοχθόνων» με τους «ετερόχθονες’, δηλαδή των ντόπιων με τους πρόσφυγες από τις άλλες αλύτρωτες, οθωμανικές περιοχές (Θεσαλία, Κρήτη, Μακεδονία, Ήπειρο, Ιωνία, Πόντο, Κύπρο) ή τους πολυάριθμους εθελοντές από ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο που ήρθαν και πολέμησαν στο Νότο.

    Οι «ετερόχθονες» τότε ήταν το 10% περίπου του συνολικού πληθυσμού τους ελεύθερου Βασιλείου. Φυσικά νίησαν κατά κράτος οι «αυτόχθονες» με αποτέλεσμα να απολυθούν από τα δημόσια αξιώματά τους πολλού «ετερόχθονες». Μεταξύ αυτών και ο Κωσταντίνος Παπαρηγόπουλος, κωνσταντινουπολίτης, του οποίου ο πατέρας είχε εκτελεστεί από τους Οθωμανούς ως αντίποια για την ελληνική Επανάσταση.

    Αυτά, τα ωραία νεοελληνικά!!!

  17. 10/11/2009 στο 16:33

    Όποιος πιστεύει τα παρακάτω μπορεί να δώσει βάση και στους «Αγίους χωρίς Μάσκα».

    «Εξακόσια πενήντα εκατομμύρια ρουθούνια ανασαίνουνε με τον ίδιο ρυθμό, για να κινηθούνε ταυτόχρονα οι μύες ενός χεριού που είναι κολλημένο σ’ ένα κορμί, δυναμικού 650 εκατομμυρίων κορμιών! Και το ένα και μοναδικό σφυρί που σηκώνεται από κείνο το πανίσχυρο χέρι με τους 650 εκατομμύρια μύες, πέφτει σε βουνά και τα διαλύει, τα λειώνει, τα κάνει λάβα και σίδερο, κι ατσάλι κι ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

    «Κάθε άλλο γεγονός στον κόσμο […] περνάει σε δεύτερη σειρά όταν συγκριθεί μ’ αυτό το γιγάντιο ‘άλμα προς τα εμπρός’[7] της Λαϊκής Κίνας»

    «Συνεργεία επιβλέπουνε την τροφή του Κινέζου στη ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ κοινή τραπεζαρία της Κοινότητας […] ο κανονισμός έγινε αυστηρός, σωστός νόμος του κράτους: ‘’ΘΑ ΤΡΩΤΕ ΟΣΟ ΘΕΛΕΤΕ. Θα παίρνετε όσο ύφασμα χρειάζεστε. Έχουμε πια! ΟΧΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, παιδιά, σ’ αυτά […] Για πρώτη φορά στη ζωή του Κινέζου αγρότη μένουνε οι βραδινές ώρες για συγκέντρωση της οικογένειας πλάι στο ζεστό τζάκι, να παίξει, ν’ αστειευτεί, να διαβάσει, να πει παραμύθια».

    «Απόφαση του λαού είναι και οι λαϊκές κοινότητες και οι ρυθμοί ιλίγγου της παραγωγής και του μετασχηματισμού της χώρας. Όλα τ’ άλλα που λέγονται περί κοινοβίων και δυσαρεσκειών, είναι αποτελέσματα του πανικού που έχει κυριέψει τους τοκογλύφους και τους μαυραγορίτες του καπιταλιστικού κόσμου».

    «Γιατί δεν αφήνετε τον συνάδερφο σας, τον Κου Φου, να τραγουδάει τις ιδεαλιστικές του παρεκκλίσεις, μα μου τόνε χώνετε στη φυλακή; […] που είναι αυτή η ελευθερία της σκέψης και του λόγου, όταν περιορίζετε τις εκδηλώσεις που είναι αντίθετες με τις επίσημες θέσεις της Πολιτείας;
    Για ποια ελευθερία λέτε; Μια ελευθερία έχει και χρέος και δικαίωμα ν’ ασκήσει ό άνθρωπος: Αυτή που ευνοεί την πρόοδο της ζωής και την ανάταση των ψυχών. Τη θανατοφιλία και τις εκδηλώσεις του ξεπεσμού τις πολεμάμε. Δεν είναι αυτές ελευθερία, αλλά ΑΛΗΤΕΙΑ του πνεύματος στις περιοχές του θανάτου και στις ΚΟΠΡΙΕΣ της ζωής. Κι έχουμε χρέος να βοηθήσουμε τον άνθρωπο που παραπλανάται σ’ αυτά τ’ αδιέξοδα. Αυτό δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ της ελευθερίας, αλλά ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ που είσαι εγκληματίας απέναντι στον πάσχοντα αν δεν την εφαρμόσεις!
    Με πόση ευκολία κι απλότητα μιλάνε για τα λάθη και τις παραλείψεις τους! Πολλές φορές αγγίζουνε τα σύνορα της αφέλειας!»

    «Είναι ο αρχηγός και η ψυχή του λαού τούτου. Ο Μάο Τσε Τουγκ […] Κάποια στιγμή τεντώνει με μια στέρεη κίνηση το χέρι του σε χαιρετισμό. Και η ψυχή από τα 650 εκατομμύρια της Κίνας έβγαλε έναν αλαλαγμό που σείστηκε η γη. Βροντήξανε τα τύμπανα, κι ο αέρας γέμισε σημαίες, στεφάνια πολύχρωμα, τραγούδια και ζητωκραυγές. Τα πλήθη της Κίνας χαιρετάνε τον Ηγέτη που τα οδήγησε από νίκη σε νίκη, από την αφάνεια και την περιφρόνηση στην πλατεία της Ελευθερίας. Στην Πλατεία της ελεύθερης πια Κίνας».

    «η παραγωγή μπαμπακιού […] χιλιάδες τόννους! Ξεπέρασε δηλαδή τις Ηνωμένες Πολιτείες […] βλέπεις το χάλυβα […] χιλιάδες τόννους […] εκατομμύρια τόννους κάρβουνο […] εγκαταστάσεις φορητών υψικαμίνων […] τεράστια εργοστασιακά συγκροτήματα […] δισεκατομμύρια μέτρα ύφασμα […] Οι υπουργοί δεν κάθονται στα γραφεία. Θα τους συναντήσεις σ’ αυτούς τους δρόμους, στα έργα ανάμεσα, σκονισμένους σαν τους εργάτες, ΓΕΛΑΣΤΟΥΣ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ της Κίνας»

    «Τότε πέρασε ένας άλλος στρατός μ’ έναν άλλο «στρατηγό» που χάιδευε τα παιδάκια, κοίταζε τη συμφορά, ΕΚΛΑΙΓΕ και ΜΟΙΡΑΖΕ από το λίγο ρύζι που κρατούσε αντί να πάρει το δικό τους. Είπε πως δεν είτανε στρατηγός, πως τόνε λέγανε Μάο […] Αυτός δεν τους γέλασε»

    Αν υποψιασθώ ότι έχουνε γραφτεί από το ίδιο κουτοπόνηρο μυαλουδάκι και το ίδιο βρώμικο χεράκι και όλα τα γεγονότα αυτά τα έχουν δει το ίδιο ματάκι, ε τότε τι να πω; Ή μάλλον αυτό θα πω:

    Όσο στην Κίνα του Μάο δεν πεινάσαν και περάσαν καλά, τόσο υπήρχαν κι οι καλόγεροι που περιγράφει ο Θέμος.

    Διότι δεν μπορείς να πιστέψεις το ένα και να μην πιστέψεις το άλλο… Εννοιολογικές και παρατηρήσεις σχετικά με τα διανοητικά ατοπήματα του Κορνάρου θα επακολουθήσουν, αν χρειαστεί…

  1. 25/10/2009 στο 18:26
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: