Αρχική > Αφασιαλάνδη, Οικονομία > «Είστε μία αυτιστική χώρα»

«Είστε μία αυτιστική χώρα»

21/10/2009
orfni

Φορολογική πατριωτική συνείδηση; Ωχ! Άμα κινδυνεύει η πατρίδα και το έθνος, τα πράγματα είναι δύσκολα... (το στιγμιότυπο από το http://orfni.blogspot.com/)

««Είστε μία αυτιστική χώρα» είχε πει υπουργός μεγάλης χώρας στον Έλληνα ομόλογό του πριν μερικές βδομάδες», διαβάζουμε στο capital.gr [Το απόλυτο ρεζιλίκι].

Όχι ότι δεν το ξέραμε [;], αλλά να… άλλο είναι να στο λέει ο άλλος κατάμουτρα.

«Και τι έγινε;» θα μου πείτε. «Μας έκανε τα μούτρα από κρέας!»

Σωστό κι αυτό.

Καλά τα δάνεια, καλές οι μάσες με τα «προσφυγικά», καλά τα σχέδια Μάρσαλ, οι επιδοτήσεις της ΕΟΚ, τα ΜΟΠ… και δεν ξέρω τι άλλο…

Πλην, όμως, κάποια στιγμή θα μας πάρουν είδηση. Αν δεν μας έχουν πάρει ήδη…

ΥΓ. Ποιος ήταν ο… ανθέλληνας που μας πρόγκηξε; Μάλλον, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Steinbrück ήταν εκείνος που προ εβδομάδων τα ‘χωσε τόσο σκληρά στον τ. υπουργό Γ. Παπαθανασίου…

Advertisements
  1. 21/10/2009 στο 11:46

    Γι’ αυτό λοιπόν, ΕΞΩ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε.

    …λέω κάτι κουλά ώρες – ώρες, ε;

  2. 21/10/2009 στο 11:51

    Αστεία πράγματα. Αν πάει να υποχρεώσει όσους οφείλουν να κόβουν αποδείξεις, να …κόβουν αποδείξεις, θα τον λυντσάρουν!

  3. 21/10/2009 στο 14:02

    @ Vrennus

    Εσύ αστειεύεσαι, αλλά πας ένα στοίχημα ότι όταν σταματήσει η εισροή «πακέτων» από την ΕΕ τότε θα ανακαλύψουμε ότι του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει; Και θα αναζητήσουμε αλλού την «εθνική μας ανεξαρτησία»…

    @ εργδημεργ

    Κι εσύ αστειεύεσαι, βέβαια. Αν ήταν να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ για να κόβουν αποδείξεις, θα είχαν κόψει ήδη τα χεράκια τους… Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα στη γλυκιά μας πατρίδα…

  4. 21/10/2009 στο 14:42

    Ναι, θα αναζητήσουμε αλλού την «εθνική μας ανεξαρτησία», σε καμμιά συνεκμετάλλευση ας πούμε 😉

  5. carlito
    21/10/2009 στο 16:24

    Εξαιρετικά διαφωτιστικό, ξεκάθαρο και συγκεκριμένο πάνω σε αυτά ήταν ένα άρθρο του Θόδωρα Ζιάκα, όπου λέει μεταξύ άλλων:

    «Παρά τις πάγιες διακηρύξεις (για την «πάταξη» της διαφθοράς και πάσης άλλης κακοδαιμονίας, «με τη βοήθεια της πληροφορικής») η στάση της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας και της εκάστοτε εκ μέρους της διοριζόμενης ανώτατης υπηρεσιακής διοίκησης, υπήρξε, όλα αυτά τα χρόνια, σαφώς αρνητική στην αξιοποίηση της πληροφορικής προς τον σκοπό της δημόσιας διαφάνειας. Στην πράξη οι ηγεσίες αυτές περιφρούρησαν, με άτεγκτη μάλιστα αυστηρότητα και αξιοσημείωτη συνέπεια, το υφιστάμενο αδιαφανές για τον πολίτη σύστημα, κρατώντας σταθερά την πληροφορική απ’ έξω. Αν υπήρξαν εξαιρέσεις, τις οποίες αγνοώ, θα τις επικαλούμουν ως απλή επιβεβαίωση του κανόνα.

    Μου πήρε αρκετά χρόνια να εννοήσω την αιτία. Αρχικά νόμιζα πως «δεν καταλαβαίνουν», λόγω της φυσιολογικής απουσίας σύγχρονης τεχνολογικής «κουλτούρας». Ότι με τον καιρό και με την ίδια τους την πείρα, θα αντιληφθούν τη δύναμη της πληροφορικής. Και θα μας επιτρέψουν να την αξιοποιήσουμε επ’ αγαθώ του εκσυγχρονισμού. Δεν είχα καταλάβει ότι η επίκληση του εκσυγχρονισμού είναι, εν Ελλάδι, ένα από τα άλλοθι της φαυλοκρατίας.

    Για να μη μακρηγορώ, αυτό που κατανόησα ύστερα από διαδοχικές οδυνηρές προσγειώσεις, είναι ότι η ελληνική δημόσια διοίκηση είναι άριστα δομημένη, διαφανέστατη, ευελικτότατη και αποτελεσματικότατη, αλλά ως προς έναν διαμετρικά αντίθετο σκοπό: την απρόσκοπτη λειτουργία και αναπαραγωγή του πελατειακού συστήματος. Ιδού τι στην πραγματικότητα συμβαίνει: η αμφίδρομη σχέση του πολιτικού διαχειριστή και περιστασιακού ιδιοκτήτη του κράτους με τον ιδιώτη πελάτη του (χορηγό, ομάδα πίεσης, ψηφοφόρο) εξυπηρετείται θαυμάσια από τον υφιστάμενο και κοινωνικώς αδιαφανή τρόπο λειτουργίας της κρατικής «μηχανής».

    – από εδώ:http://www.antifono.gr/

  6. neotera
    21/10/2009 στο 16:30

    Ναι, οι αποδείξεις μας μάραναν ! Οσο περσότερο κλέβει η Αλητ και οι πολιτικοί της υπάλληλοι τόσο πιό δύσκολο γίνεται να επιβληθεί κοινό ήθος. Ο ελληνική κοινωνία και η πιάτσα είχαν νόμους δικαιότερους από εκείνους επιβλήθηκαν με τη διόγκωση του δημόσιου τομέα από τη μεταπολίτευση. Η διαφθορά επιβάλεται από την Αληταρχία μεσω του κράτους που λειτουργεί χωρίς θεσμούς με αρπαχτές.

  7. 22/10/2009 στο 10:13

    Αν είναι να μείνουμε νηστικοί… 😉

  8. 22/10/2009 στο 10:40

    Επίσης, εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι και το βιβλίο του Ευάγγελου Κοροβίνη » Η Νεοελληνική Φαυλοκρατία», το οποίο προλόγισε και επιλόγισε ο Θ. Ζιάκας.

    Αντιγράφω μερικά χαρακτηριστικά -και επώδυνα για κάποιους- σημεία, από το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου:

    «Επιτέλους, πρέπει να ειπωθεί η ωμή αλήθεια: Σκοπός των ξένων δυνάμεων δεν μπορεί να είναι η ευνομία και η υπεράσπιση των εθνικών μας συμφερόντων εναντίον των δικών μας θελήσεων. Αυτό είναι, πρωτίστως και κυρίως, δικό μας έργο. Αν, τώρα, το δικό μας έργο είναι η καταλήστευση των δημόσιων πόρων και αν πρώτο μέλημα των πολιτικών είναι να κρατηθούν στην εξουσία με κάθε τίμημα, αυτό είναι αδύνατο να το αλλάξει και η πιο καλοπροαίρετη ξένη χώρα.»

    «Στη συζήτηση, τώρα, τη σχετική με τα πολιτικά δικαιώματα των «ετεροχθόνων», που προηγήθηκε της ψήφισης του Συντάγματος του 1844, ο στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης (179401864), ένας από τους ήρωες του ’21, ζητούσε να «τραβηχτούν» για λίγο οι «ετερόχθονες» από την εξουσία, ώσπου να επουλωθούν οι πληγές των χειμαζομένων αγωνιστών, χάρις στο «βάλσαμο» του κρατικού ταμείου 8.»

    «8 Του αποδίδεται μάλιστα η φράση: «Αν είναι να μείνουμε εμείς νηστικοί, ας πάει στο διάβολο η ελευθερία. Έφαγαν αυτοί, ας φάμε και εμείς τώρα». Στα Απομνημονεύματά του θα γράψει: «Λίγοι αγωνιστήκαμεν –εις τον καρπόν πολλοί πλάκωσαν, και παίρνουν το ξύλο και βαρούνε τους αγωνιστάς».»

    Με τα του Μακρυγιάννη έχουμε ασχοληθεί κι εδώ [στο ποστ “Αν είναι να μείνωμε ημείς νηστικοί, ας πάη στο διάβολο η ελευθερία. Έφαγαν αυτοί, ας φάμε και εμείς τώρα.” αλλά και στα σχόλια του Ποιός, θὰ τὰ ἐξηγήση αὐτά;], αλλά τα δικά μας δεν μετράνε – λόγω «μιάσματος»… [Μια διόρθωση στο βιβλίο του Κοροβίνη: Τα περί «βαλσάμου» δεν τα είπε ο Μακρυγιάννης αλλά ο Παλαμήδης. Στο ποστ της «ξενηστικωμάρας» υπάρχουν τα σχετικά.]

    Τα αποσπάσματα από το βιβλίο του Κοροβίνη [σε pdf]: http://www.protovoulia.net/arthra/2009/korovinis-faylokratia.pdf

  9. 22/10/2009 στο 10:51

    Ο Κοροβίνης επανέρχεται, στο τέλος του κεφαλαίου, σ’ αυτά που αναφέρει στην πρώτη παράγραφο που παρέθεσα στο προηγούμενο σχόλιο:

    «Το πολιτικό και κοινωνικό αυτό αποτέλεσμα υπήρξε δημιούργημα δικό μας και όχι απόρροια κάποιας συνωμοσίας ξένων δυνάμεων και των εγκαθέτων τους στην πολιτική ζωή του τόπου. Ο σκοπός των ξένων δυνάμεων δεν μπορεί να είναι η προαγωγή της χώρας εναντίον των δικών μας θελήσεων.»

    Απλά να επισημάνω, ότι αυτή η θέση του Κοροβίνη ήταν η θέση του Γεράσιμου Κακλαμάνη. Ο Κοροβίνης προφανώς έχει διαβάσει καλά τον Κακλαμάνη κι έχει επηρρεαστεί απ’ αυτόν.

  10. 22/10/2009 στο 12:07

    οοπ!@
    δηλαδή ο κύριος κοροβίνης προτείνει να κάνουμε μουσείο ή να διεθνοποιήσουμε την ελλάδα, για να μας λυπηθούν;

    εγώ προτείνω πάντως να μοιράζονται με τέτοια βιβλία και μαστίγια για αυτομαστίγωμα (και για μαστίγωμα άλλων ελλήνων)

    αλλιώς, ας βρει το θάρρος ο καθένας και να πει, θέλω να γίνω ο ροβεσπιέρος σας.

  11. 22/10/2009 στο 14:30

    @ Γιάννης

    Από πού προκύπτουν αυτά τα συμπεράσματά σου;

  12. 23/10/2009 στο 13:34

    Αφάσιε,
    δεν έχω διαβάσει τον κοροβίνη ούτε τον κακλαμάνη. έχω διαβάσει κριτική όμως του ζιάκα στον κακλαμάνη. εξ ής και η πρώτη παράγραφος.

    αυτό το «ξεμπρόστιασμα» ειδικά του μακρυγιάννη, αλλά στο πρόσωπό του και των υπανάπτυκτων νοτιοβαλκανίων γενικά (δηλ. εμμέσως και ίσως άθελα την εξιδανίκευση των βαυαρών που ήρθαν να μας κάνουν ανθρώπους αλλά εμείς τους περιφρονήσαμε), οδηγεί στη λογική του αυτομαστιγώματος, του πότε θα γίνουμε ευρωπαίοι, του τις πταίει και άλλα τέτοια φαιδρά.
    και είναι φαιδρά, όπως αποδείχτηκε από την τελευταία «εξευρωπαϊστική» (ενάντια στους [φιλο]αφρικανιστές της χώρας) συμμορία. δηλαδή:
    αν όσοι βαστάνε μικρό καλάθι όταν ακούν τις κριτικές για το πόσο ανατολίτες στη νοοτροπία είμαστε ως λαός, βλέπουν να κατηγορείται η πρακτική τους (το να βαστάν μικρό καλάθι) απλώς επειδή οι «αρχηγοί» ή τα σύμβολά τους (ο μακρυγιάννης και το 1821 είναι τέτοια, το εαμ, η εοκα κ.ά.), τότε με την ίδια συλλογιστική (= «σάπιοι οι αρχηγοί, άρα σάπια και η κοσμοθεώρησή τους») όλη αυτή η εκνευριστική (1975 κ.ε.) μουρμούρα αναρχικών, αριστερών, ευρωπαϊστών δεξιών κ.λπ., για το πώς πρέπει να εξευρωπαϊστούμε και τι θαυμάσιος κόσμος θα προκύψει όταν βγάλουμε τη φουστανέλα/βράκα από το εσωτερικό του κρανίου μας, είναι εξίσου κίβδηλη με τις μπαγαμποντιές τύπου μακρυγιάννη, διότι από το 1975 κ.ε. κυρίαρχη ιδεολογία και τάξη είναι οι «αναρχικοί», οι αριστεροί, οι ευρωπαϊστές δεξιοί δίχως καθόλου να εκλείψει η διαφθορά, μια και οι προαναφερθέντες έφαγαν και εξακολουθούν να τρώνε κατέχοντας την εξουσία/την μερίδα του λέοντος από την «πνευματική» ή υλική πίττα που προσφέρει η ελλάδα (λέω υλική και πνευματική πίττα, γιατί οι αναρχικοί και οι παρόμοιοι «πρωτοπόροι» δεν τρων απαραίτητα τα υλικά αγαθά της χώρας). ο μακρυγιάννης δεν διαφέρει, στην επίκληση της με το πρόσχημα της πατρίδας, από τους ποικίλους εκσυγχρονιστές και «αντιανατολίτες», όταν με το πρόσχημα της απαλλαγής από τα δεινά του ανατολιτισμού καθίστανται (αυτοδίκαια, ως οι εισαγωγείς της «απελευθέρωσης») πνευματικά και υλικά αφεντικά.

    οπότε το αυτομαστίγωμα και η δήθεν αμερόληπτη αυτοκριτική είναι αντεστραμμένος μακρυγιάννης: «εμείς ξέρουμε πώς θα γίνετε άνθρωποι/ευρωπαίοι. πρέπει πρώτα να πειστείτε ότι φταίει η φουστανέλα μέσα στο κεφάλι σας και έπειτα να σας δείξουμε πώς θα σωθούμε»

    ο ροβεσπιέρος; ε αυτός είναι η απόλυτη απόληξη του αντιανατολίτικου ελιτισμού

  13. 25/10/2009 στο 13:48

    Ο Μακρυγιάννης είναι κομμάτι της ιστορίας μας. Με τα καλά του και τα κακά του. Και μια χαρά Απομνημονεύματα έγραψε, σε μια υπέροχη γλώσσα [ο μοναδικός νομίζω από τους αγωνιστές του ’21], αλλά γιατί δεν θα έπρεπε να «ξεμπροστιάζεται»; Ο Μακρυγιάννης και τα καλά του είναι μόνον κομμάτι της ιστορίας μας; Τα κακά του Μακρυγιάννη δεν είναι; Οι εμφύλιοι του ’21 δεν είναι κομμάτι της ιστορίας μας; Και δεν έχει να κάνει τίποτα με την αποδόμηση της ιστορίας μας. Με την ίδια την ιστορία έχει να κάνει. Να μην «ξεμπροστιάσουμε» τον έναν, να μην «ξεμπροστιάσουμε» τον άλλο, τι μένει στο τέλος; Οι εθνικοί μας μύθοι. Τα υπόλοιπα κάτω απ’ το χαλάκι. Κι όποιος ανακαλύπτει «έκπληκτος» το ένα ή το άλλο κάτω απ’ αυτό το χαλί, τσουπ!, του κολλάμε και μια ταμπέλα και καθαρίζουμε.

    Και έτσι υψώνουμε το τείχος: απ’ τη μια μεριά οι «υπανάπτυκτοι βαλκάνιοι», οι «[φιλο]αφρικανιστές της χώρας», οι φουστανελοφόροι/βρακοφόροι, οι ανατολιστές κι απ’ την άλλη οι «εξιδανικευμένοι βαυαροί», οι εξευρωπαϊστές, οι «αντιανατολίτες».

    Και;

    Το επισημαίνεις -σωστά- κι ο ίδιος. Κανένα πρόβλημα δεν λύνεται. Όποια «πλευρά» του τείχους και να ‘ναι στα πράγματα, τα πράγματα παραμένουν τα ίδια. Δηλαδή, το τείχος δεν υπάρχει. Τι υπάρχει; Αυτό που βιώνουμε σήμερα, κι αυτό που βιώνουμε εδώ και 180 χρόνια. Κι απομένουμε απλά μ’ ένα «γιατί». «Γιατί» πήγαν έτσι τα πράγματα;

    Ούτε ο «υπανάπτυκτος μακρυγιαννισμός» φταίει για όλα, ούτε ο «ανεπτυγμένος ξένος παράγοντας». Μπορεί να φταίει ο θεός που μας μισεί, μπορεί να φταίει και το κρασί. Μπορεί να φταίει οτιδήποτε. Ας το συζητήσουμε. Αλλά όχι ένθεν και ένθεν ενός -μη πραγματικού, κατά τη γνώμη μου- ιδεολογικού τείχους.

    Τον περασμένο Αύγουστο είχα γράψει ένα σχετικό με όλα αυτά ποστάκι [Αριστερά: το προτελευταίο προπύργιο της Ορθοδοξίας στην Ελλάδα]. Φυσικά, ο τίτλος του ποστακίου ήταν ελαφρά ειρωνικός. Πώς γίνεται η Αριστερά να είναι χριστιανορθόδοξη και η Εκκλησία αριστερή; Κι αυτό γίνεται. Στην ίδια κοινωνία ζούμε όλοι, σ’ αυτή διαμορφωθήκαμε, υπάρχουν τεράστιες ιδεολογικές ωσμώσεις, για τις οποίες δεν συζητάμε. Παίρνουν οι μεν τον χάρακα και χαράσσουν μια γραμμή [από δω οι πατριώτες, οι χριστιανοί, οι «ανατολιστές», οι «ιστορικοσυνεχιστές»] παίρνουν κι οι άλλοι [οι «δυτικόφρονες», οι «άθεοι», οι εξευρωπαϊστές, οι εθνομηδενιστές] τον χάρακα και χαράσσουν την ίδια γραμμή. Και πάνω σ’ αυτή χτίζουν τα «τείχη» τους. Αποτέλεσμα; Μηδέν. Ο Καραμπελιάς κάνει μερικές πολύ εύστοχες παρατηρήσεις στο τελευταίο του βιβλίο σχετικά με το τι μπούρδες παράγονται όταν εφαρμόζει κανείς τρόπους αναλύσεων που μπορεί να ίσχυαν στη Γαλλία το 1800, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ίσχυαν στη Σμύρνη την ίδια περίοδο.

    Ας μιλήσουμε για ιστορία. Ας μιλήσουμε για τη δομή της νεοελληνικής κοινωνίας, ας μιλήσουμε για το πώς διαμορφώθηκε η νεοελληνική ιδεολογία. Με ιδεολογικά δάνεια [είτε απ’ την αρχαία Ελλάδα (μόνον), είτε απ’ το Βυζάντιο (μόνον), είτε απ’ τη Δύση (μόνον)] δεν πρόκειται να πάμε πουθενά. Γιατί δεν είμαστε -αποκλειστικά- κάτι απ’ όλα αυτά. Είμαστε ΚΑΙ αυτά, αλλά είμαστε και κάτι παραπάνω: νεο-έλληνες. Ας μάθουμε να μιλάμε για τον εαυτό μας. Για τον εαυτό μας όπως είμαστε σήμερα. Όχι όπως -νομίζουμε πως- είμασταν πριν από 2.500, 1000 ή 200 χρόνια πριν. Κάτι καλό θα βγει, πιστεύω.

    Ειδάλλως θα καθόμαστε και θα ενατενίζουμε το «τέλος» μας. Φεύγοντας, από τη μια πλευρά του τείχους, προς τη μια κατεύθυνση [προς τη Δύση, ας πούμε (Στ. Ράμφος)] ή προς την Ανατολή (Χ. Γιανναράς), και από την άλλη πλευρά ξανά μανά τα ίδια [«Ανήκομεν εις την Δύσιν» (=Κ. Καραμανλής)] ή «ανήκομεν εις την -άλλην- Δύσιν (=αυτοί που αναφέρεις για την περίοδο μετά το 1975). [Σχηματικά όλα αυτά, τόσο οι «τάσεις» όσο και τα ονόματα. Περί γενικού αδιεξόδου πρόκειται.]

    Και «φεύγοντας» όλοι μας προς τα δω ή προς τα κει, τελικά κινδυνεύουμε να μην μείνει κανένας σ’ αυτή τη χώρα…

    Χαιρετώ!

    ΥΓ. «το τελευταίο προπύργιο της Ορθοδοξίας στην Ελλάδα» θα το γράψω τον Δεκέμβρη. Γιατί ο «Δεκέμβρης» θα ξανάρθει. Σε τούτη τη χώρα, κάποιοι επαναλαμβάνουν αυτά που κάποιοι άλλοι έχουν ήδη κάνει. Έστω κι αν οι πρώτοι απλώς ΝΟΜΙΖΟΥΝ ότι οι άλλοι τα έχουν κάνει. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο…

  14. 25/10/2009 στο 14:11

    Σε κάποιους ίσως φανούν φαιδρά τα επιχειρήματά μου. Το πόσο φαιδρά είναι φαίνεται και από την «επιμονή» κάποιων γεγονότων, σ’ αυτή τη ρημάδα την ιστορία μας. Τα δύο «στρατόπεδα», ας τα πούμε έτσι, έχουν μακραίωνη ιστορία. Ποιος άραγε κέρδισε στην πολιτικότατη διαμάχη μεταξύ «ενωτικών» και «ανθενωτικών» στους τελευταίους αιώνες του Βυζαντίου; Και ποιοι ήταν τότε οι… προδότες/εθνομηδενιστές; Οι ενωτικοί ή οι ανθενωτικοί; Και στην πολιτικότατη, επίσης, διαμάχη εικονομάχων και εικονολατρών ποιος κέρδισε; Και ποιοι ήταν και τότε οι… προδότες/εθνομηδενιστές; Και στο πολιτικότατο «ντέρμπυ» μεταξύ Ρουμελιωτών και Μοραϊτών στον εμφύλιο του ’21 ποιος κέρδισε; Ή στον Εμφύλιο… Και πάει λέγοντας…

    Το ποιοι ήταν οι χαμένοι σ’ όλες αυτές τις διαμάχες, περιττεύει να το πούμε.

  15. 25/10/2009 στο 18:39

    Αφάσιε,
    για να μην παρεξηγηθώ, την φαιδρότητα την απέδωσα και την αποδίδω τόσο στον γιανναρισμό όσο και στον «εκσυγχρονισμό». για τους νεορθόδοξους έχω γράψει ορισμένα, μπορεί καθένας να τα δει και να κρίνει αν στοχοποιώντας την μεταπολιτευτική γκρίνια της προόδου ασπάζομαι πλαγίως την εξιδανικευτική αντίληψη της νεορθοδοξίας.

    ωστόσο, για τους εθνικούς μύθους έχω να προσθέσω το εξής: αν στα 1970 εθνικός μύθος ήταν ο ελληνοχριστιανισμός, στα 2009 εθνικός μύθος είναι η «ελληνική ευρώπη» και το «(πρέπει να) είμαστε δυτικοί». συμφωνώ ότι επιστημονικά ορθή είναι η κριτική στον «μακρυγιαννισμό». ωστόσο η επόμενη διαπίστωση -μετά την διαπίστωση της ορθότητας της κριτικής προς τον μακρυγιαννισμό- είναι πότε και ποιους συμφέρει μια/οποιαδήποτε κριτική;
    αν ήταν επιστημονικά ενδιαφέρουσα και πολιτικά γόνιμη/προκλητική η κριτική στον μακρυγιαννισμό στα 1970, σήμερα αντικειμενικά, δηλαδή πέρα από προσωπικές προθέσεις (οι οποίες ασφαλώς ποικίλλουν, μέ τις τόσες παραλλαγές και ωσμώσεις), ενισχύει τη συλλογιστική «δεν πάει και στα κομμάτια το έθνος». αντίθετα, η -εξίσου επιστημονική κατά τα άλλα- κριτική στον «αντιανατολιτισμό» είναι πολιτικά (πιο) γόνιμη, αναγκαία και ιδεολογικά προκλητική. γιατί σήμερα, στη χώρα αυτήν πάντα, η κυριαρχία δεν ασκείται στο όνομα του ελληνομακρυγιαννισμού (παραλλαγή του ελληνοχριστιανισμού) παρά στο όνομα του «αντιανατολιτισμού» (με ό,τι αυτός συνεπάγεται)
    θα πεις, εξαρτάται από το πού στρέφεις τα βέλη σου. αν μιλάμε για τον γείτονα της διπλανής πόρτας ή για το λαμπράκη/τεγόπουλο/μπόμπολα/αλαφούζο.
    πάντως, μια ορθή κριτική στο πόσο αυτιστική ή μη χώρα είμαστε θα πρέπει να συνυπολογίζει
    α. το βαθμό ανάπτυξης και προόδου (όχι οικονομικό μόνο) των γειτονικών κρατών, πρώην ή ουδέποτε κομμουνιστικών
    β. την κατάσταση της ελλάδας στα 1949, στα 1974 ή στα 1922,
    μια και κάθε τι είναι συγκριτικό με τα παραπλήσιά του.
    από εκεί και πέρα παρατηρεί κανείς τι διορθώνεται άμεσα και τι έμμεσα και τι ποτέ.

  16. 25/10/2009 στο 21:03

    όσο για το «γιατί πήγαν έτσι τα πράγματα;» που απομένει, νομίζω ότι η τακτική του μικρού καλαθιού επίσης είναι καλύτερη. όχι ότι πρέπει να υπάρχουν καταστάσεις και αντιλήψεις που απαγορεύεται να υφίστανται κριτική, αλλά λ.χ. κάποιες κριτικές είναι πιο ακραίες και ταυτόχρονα πιο αδύνατον να μετασχηματιστούν σε πρακτικές. όταν διαβάζω ότι για τα δεινά του νεοελληνικού κράτους φταίει ο χριστιανισμός, αισθάνομαι ότι το σωστό θα έπρεπε είτε να κλαίμε που σκοτώθηκε ο ιουλιανός είτε να ήμασταν έλληνες καθολικοί ή σαν τους γερμανούς, με πολλά δόγματα (δηλ. προτείνεται κάτι εξωπραγματικό) και πηγμένοι στον διαφωτισμό, όταν πάλι ακούω ότι φταίει η δολοφονία του καποδίστρια, αισθάνομαι κάτι παρόμοιο με την προηγούμενη περίπτωση, απ’ την ανάποδη όμως (π.χ. ανάθεμα στο 1204 και ζήσε μάη να φας βαλκανική ομοσπονδία).
    πιστεύω ότι παλαιότερα οι ερμηνείες ήταν πιο σώφρονες. π.χ. η θεώρηση της ξενοκρατίας και της εξάρτησης της χώρας ως ημιαποικίας εξηγούνταν με βάση την αδυναμία μας να πετύχουμε εντελώς μόνοι μας την ανεξαρτησία στα 1821. σήμερα όλοι φαίνεται να θέλουν να πουν αυτό που ανακάλυψαν πως φταίει για όλα, και ερμηνείες «μέσης οδού» είναι σπάνιο πράγμα

  17. 29/10/2009 στο 14:58

    Συμφωνοδιαφωνούμε διαφωνοσυμφωνώντας 😉

    Δεν σε «κατηγόρησα» για νεοορθόδοξη… παρέκκλιση. Απλά όλα αυτά περί «της καθ’ ημάς Ανατολής» οδηγούν κάποιους προς τα δω ή προς τα κει, ή, και προς τα δω και προς τα κει. Λες ότι η «κριτική στον “αντιανατολιτισμό” είναι πολιτικά (πιο) γόνιμη, αναγκαία και ιδεολογικά προκλητική» και πως «η κυριαρχία δεν ασκείται στο όνομα του ελληνομακρυγιαννισμού (παραλλαγή του ελληνοχριστιανισμού) παρά στο όνομα του “αντιανατολιτισμού” (με ό,τι αυτός συνεπάγεται)», μόνον που η κυριαρχία στο όνομα του αντιανατολισμού οδηγεί ταυτόχρονα τις κυρίαρχες ελιτείες της χώρας στον νεο-οθωμανισμό. Περίεργον μεν, ερμηνεύσιμο (;) δε.

    Συνυπάρχουν, δηλαδή, ταυτόχρονα τόσο οι ΜΕΝιστές, τόσο οι ΔΕϊστές, όσο και οι «μενδεϊστές» [απίθανος νεολογισμός!]. Νεοοθωμανιστές και αντιανατολιστές ταυτόχρονα… Μάλλον έχω χάσει επεισόδια…

    Ετσετερά, ετσετερά…

    Γράφεις: «για τα δεινά του νεοελληνικού κράτους φταίει ο χριστιανισμός». Δεν νομίζω να το είπε κανείς ακριβώς έτσι. Η σωστή διατύπωση θα ήταν ότι για διάφορους λόγους [που ίσως ισχύουν ίσως και όχι, π.χ., ισχυρό τοπικιστικό αίσθημα (βλ. αντίθεση Ρουμελιωτών-Μοραϊτών-Νησιωτών, που όλοι τους σαφέστατα δήλωναν και αισθάνονταν Έλληνες, πλην όμως αντιλαμβάνονταν ως «πατρίδα» σχεδόν αποκλειστικά την επαρχία τους)] η χριστιανική πίστη [Εκκλησία] έπαιξε έναν καθοριστικό ρόλο [έστω και χωρίς να το θέλει η ίδια ή να το επιδιώξει] στην «εθνική συγκόλληση» αυτών των τοπικισμών. Το αν συνέβη αυτό είναι συζητήσιμο. Αν το δεχτούμε ως γεγονός [υπόθεση εργασίας κάνουμε], το ερώτημα είναι αν αυτή η «συγκόλληση» είναι απαραίτητη και σήμερα…

    Γράφεις: «η θεώρηση της ξενοκρατίας και της εξάρτησης της χώρας ως ημιαποικίας εξηγούνταν με βάση την αδυναμία μας να πετύχουμε εντελώς μόνοι μας την ανεξαρτησία στα 1821»

    Καμία αντίρρηση. Αυτή η «αδυναμία» όμως πού οφειλόταν;

  18. 03/11/2009 στο 16:13

    ασφαλώς ο άξονας εθνικισμός-αντιεθνικισμός (ή πατριωτισμός-αντιπατριωτισμός) διασταυρώνεται με τον άξονα δυτικισμός-ανατολισμός. όπως κι ένας φιλοδυτικός μπορεί να είναι πατριώτης και ένας αντιδυτικός να είναι αντιπατριώτης (φιλοθωμανικός). λογικώς τίποτε δεν αποκλείει τον συνδυασμό, τον μενδεϊσμό. πρακτικώς το ρεύμα των αντιπατριωτών αντιδυτικών έχει μικρή απήχηση/επιρροή και οπωσδήποτε μικρότερη από εκείνη των αντιπατριωτών φιλοδυτικών. σίγουρα, βέβαια το ρεύμα των αντιπατριωτών αντιδυτικών χρησιμοποιείται, αντικειμενικά, για την με άλλον τρόπο παγίδευση στον αντιπατριωτισμό των μη φιλοδυτικών.

    πολύ ωραία αυτά, αλλά δεν είπα ότι είναι οι αντιδυτικοί οι καλοί (καλοί=οι πατριώτες) επειδή θεωρώ γονιμότερη την κριτική στον αντιανατολισμό από την κριτική στον μακρυγιαννισμό. ας γίνουν (ξανά) κυρίαρχοι οι μακρυγιαννιστές και ο (μέσω του αντιδυτικισμού τους) αντιπατριωτισμός/φιλοθωμανισμός τους, και τότε να τη δεχτώ την κριτική προς αυτούς ως γονιμότερη. ή, τέλος πάντων, αν είναι να γίνεται κριτική από τώρα σε αυτούς, η κριτική σήμερα πρέπει να γίνεται με βάση τις ισχύουσες αναλογίες κοινωνικής κ.λπ. ισχύος της κάθε αντιπατριωτικής (αντιδυτικοί και αντιανατολιστές) πτέρυγας.

    γράφεις: «Αν το δεχτούμε ως γεγονός [υπόθεση εργασίας κάνουμε], το ερώτημα είναι αν αυτή η “συγκόλληση” είναι απαραίτητη και σήμερα…»

    αυτό το ερώτημα θα απαντηθεί σιγά σιγά. αν δηλ. αντικειμενικά η εκκλησία χάσει τόσο την επιρροή της ώστε να μην είναι ούτε καν εθνικό φολκλόρ, τότε θα αναζητηθεί άλλη συγκολλητική ουσία. όμως προς το παρόν δεν βλέπω ως καλύτερη την περίπτωση μιας «αποσυγκόλλησης» (δεν εννοώ στο νομικό επίπεδο, το οποίο μπορεί να συζητηθεί και τώρα) τη στιγμή κατά την οποία ταυτόχρονα θα υπάρχει ο αναζωπυρούμενος τοπικισμός που ανέφερες, η αλλοδαπή ελ.ασ. του πασοκ, το λάος, και, ως αντίδοτο σε αυτά τι άραγε.

    γράφεις «Καμία αντίρρηση. Αυτή η “αδυναμία” όμως πού οφειλόταν;»
    δεν οφείλεται απαραίτητα στον τοπικισμό. τα παραδείγματα όπου ένα τμήμα ενός συνόλου επιβάλλεται στο πολυδιασπασμένο αυτό σύνολο και καταφέρνει την διάσωση/επέκταση του συνόλου δεν είναι λίγα: κεμαλικοί, μεγαλέξανδρος, γαλλία (με ένα «αποφασίζομεν» καταργούσαν τις τοπικές γλώσσες), πρωσσία.
    αν δεχτούμε λοιπόν ως αιτία την απουσία ενός αρκετά ισχυρού ώστε να υποτάξει, με το στανιό ακόμη, και να καθοδηγήσει τους υπόλοιπους, δεν πέφτουμε και πολύ έξω.

  1. 22/10/2009 στο 11:05
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: