Αρχείο

Archive for 22/10/2009

Η νεοελληνική φαυλοκρατία

Επειδή είναι κρίμα να «χαθούν» κάποια ενδιαφέροντα σχόλια που γράφτηκαν σε κάποιο άλλο ποστ [«Είστε μία αυτιστική χώρα»] μεταφέρω κάποια από αυτά εδώ. Γενικό θέμα «η νεοελληνική φαυλοκρατία».

Σχολίασε ο φίλος carlito:

Εξαιρετικά διαφωτιστικό, ξεκάθαρο και συγκεκριμένο πάνω σε αυτά ήταν ένα άρθρο του Θόδωρα Ζιάκα, όπου λέει μεταξύ άλλων:

“Παρά τις πάγιες διακηρύξεις (για την «πάταξη» της διαφθοράς και πάσης άλλης κακοδαιμονίας, «με τη βοήθεια της πληροφορικής») η στάση της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας και της εκάστοτε εκ μέρους της διοριζόμενης ανώτατης υπηρεσιακής διοίκησης, υπήρξε, όλα αυτά τα χρόνια, σαφώς αρνητική στην αξιοποίηση της πληροφορικής προς τον σκοπό της δημόσιας διαφάνειας. Στην πράξη οι ηγεσίες αυτές περιφρούρησαν, με άτεγκτη μάλιστα αυστηρότητα και αξιοσημείωτη συνέπεια, το υφιστάμενο αδιαφανές για τον πολίτη σύστημα, κρατώντας σταθερά την πληροφορική απ’ έξω. Αν υπήρξαν εξαιρέσεις, τις οποίες αγνοώ, θα τις επικαλούμουν ως απλή επιβεβαίωση του κανόνα.

Μου πήρε αρκετά χρόνια να εννοήσω την αιτία. Αρχικά νόμιζα πως «δεν καταλαβαίνουν», λόγω της φυσιολογικής απουσίας σύγχρονης τεχνολογικής «κουλτούρας». Ότι με τον καιρό και με την ίδια τους την πείρα, θα αντιληφθούν τη δύναμη της πληροφορικής. Και θα μας επιτρέψουν να την αξιοποιήσουμε επ’ αγαθώ του εκσυγχρονισμού. Δεν είχα καταλάβει ότι η επίκληση του εκσυγχρονισμού είναι, εν Ελλάδι, ένα από τα άλλοθι της φαυλοκρατίας.

Για να μη μακρηγορώ, αυτό που κατανόησα ύστερα από διαδοχικές οδυνηρές προσγειώσεις, είναι ότι η ελληνική δημόσια διοίκηση είναι άριστα δομημένη, διαφανέστατη, ευελικτότατη και αποτελεσματικότατη, αλλά ως προς έναν διαμετρικά αντίθετο σκοπό: την απρόσκοπτη λειτουργία και αναπαραγωγή του πελατειακού συστήματος. Ιδού τι στην πραγματικότητα συμβαίνει: η αμφίδρομη σχέση του πολιτικού διαχειριστή και περιστασιακού ιδιοκτήτη του κράτους με τον ιδιώτη πελάτη του (χορηγό, ομάδα πίεσης, ψηφοφόρο) εξυπηρετείται θαυμάσια από τον υφιστάμενο και κοινωνικώς αδιαφανή τρόπο λειτουργίας της κρατικής «μηχανής».

– από εδώ:http://www.antifono.gr/

Και επανήλθα κι εγώ με τη σειρά μου:

Επίσης, εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι και το βιβλίο του Ευάγγελου Κοροβίνη «Η Νεοελληνική Φαυλοκρατία», το οποίο προλόγισε και επιλόγισε ο Θ. Ζιάκας.

Αντιγράφω μερικά χαρακτηριστικά -και επώδυνα για κάποιους- σημεία, από το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου:

“Επιτέλους, πρέπει να ειπωθεί η ωμή αλήθεια: Σκοπός των ξένων δυνάμεων δεν μπορεί να είναι η ευνομία και η υπεράσπιση των εθνικών μας συμφερόντων εναντίον των δικών μας θελήσεων. Αυτό είναι, πρωτίστως και κυρίως, δικό μας έργο. Αν, τώρα, το δικό μας έργο είναι η καταλήστευση των δημόσιων πόρων και αν πρώτο μέλημα των πολιτικών είναι να κρατηθούν στην εξουσία με κάθε τίμημα, αυτό είναι αδύνατο να το αλλάξει και η πιο καλοπροαίρετη ξένη χώρα.”

“Στη συζήτηση, τώρα, τη σχετική με τα πολιτικά δικαιώματα των «ετεροχθόνων», που προηγήθηκε της ψήφισης του Συντάγματος του 1844, ο στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης (179401864), ένας από τους ήρωες του ’21, ζητούσε να «τραβηχτούν» για λίγο οι «ετερόχθονες» από την εξουσία, ώσπου να επουλωθούν οι πληγές των χειμαζομένων αγωνιστών, χάρις στο «βάλσαμο» του κρατικού ταμείου 8.”

“8 Του αποδίδεται μάλιστα η φράση: «Αν είναι να μείνουμε εμείς νηστικοί, ας πάει στο διάβολο η ελευθερία. Έφαγαν αυτοί, ας φάμε και εμείς τώρα». Στα Απομνημονεύματά του θα γράψει: «Λίγοι αγωνιστήκαμεν –εις τον καρπόν πολλοί πλάκωσαν, και παίρνουν το ξύλο και βαρούνε τους αγωνιστάς».”

Με τα του Μακρυγιάννη έχουμε ασχοληθεί κι εδώ [στο ποστ “Αν είναι να μείνωμε ημείς νηστικοί, ας πάη στο διάβολο η ελευθερία. Έφαγαν αυτοί, ας φάμε και εμείς τώρα.” αλλά και στα σχόλια του Ποιός, θὰ τὰ ἐξηγήση αὐτά;], αλλά τα δικά μας δεν μετράνε – λόγω “μιάσματος”… [Μια διόρθωση στο βιβλίο του Κοροβίνη: Τα περί «βαλσάμου» δεν τα είπε ο Μακρυγιάννης αλλά ο Παλαμήδης. Στο ποστ της «ξενηστικωμάρας» υπάρχουν τα σχετικά.]

Τα αποσπάσματα από το βιβλίο του Κοροβίνη [σε pdf]: http://www.protovoulia.net/arthra/2009/korovinis-faylokratia.pdf

Και ξανά:

Ο Κοροβίνης επανέρχεται, στο τέλος του κεφαλαίου, σ’ αυτά που αναφέρει στην πρώτη παράγραφο που παρέθεσα στο προηγούμενο σχόλιο:

“Το πολιτικό και κοινωνικό αυτό αποτέλεσμα υπήρξε δημιούργημα δικό μας και όχι απόρροια κάποιας συνωμοσίας ξένων δυνάμεων και των εγκαθέτων τους στην πολιτική ζωή του τόπου. Ο σκοπός των ξένων δυνάμεων δεν μπορεί να είναι η προαγωγή της χώρας εναντίον των δικών μας θελήσεων.”

Απλά να επισημάνω ότι αυτή η θέση του Κοροβίνη ήταν η θέση του Γεράσιμου Κακλαμάνη. Ο Κοροβίνης προφανώς έχει διαβάσει καλά τον Κακλαμάνη κι έχει επηρεαστεί απ’ αυτόν, στο συγκεκριμένο ζήτημα.

korovinis-faylokratia

Ευάγγελος Κοροβίνης, "Η Νεοελληνική Φαυλοκρατία", εκδ. Αρμός, Αθήνα 2009

Advertisements
Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη Ετικέτες:

Back to the Fifties! [με «θυρωρούς» και «περιπτεράδες»]

Εδώ ο κόσμος χάνεται και το ελληνικό κράτος εκσυγχρονίζεται!

Διαβάζουμε στη σημερινή Ημερησία:

[…] Το Αρχηγείο της ΕΛΑΣ, πάντως, αναζητά τα άτομα που θα στελεχώσουν τη νέα υπηρεσία της Κρατικής Ασφάλειας που θα ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με τις παρακολουθήσεις υπόπτων και τις κινήσεις των ίδιων αλλά και των ατόμων με τα οποία σχετίζονται. Πρόκειται για δεκάδες άτομα τα οποία αφού περάσουν μια μίνι-προετοιμασία, μόλις 48 ωρών, θα ριχτούν κατευθείαν στους δρόμους της Αττικής, σε χώρους όπου κινούνται ύποπτα πρόσωπα, σε μια προσπάθεια να διευρυνθεί το δίκτυο πληροφοριών της ΕΛΑΣ.

Σύμφωνα με την ΕΛΑΣ, δηλαδή, όλοι μας είμαστε ύποπτοι, όλοι μας κινούμεθα ύποπτα, και όλοι χρήζουμε παρακολούθησης.

[Επειδή ίσως ξενίσει κάποιους αυτό το «όλοι» μας. Υπάρχει μια κοινωνιολογική θεώρηση (δεν θυμάμαι τον σχετικό όρο, όποιος γνωρίζει ας τον καταθέσει) σύμφωνα με τον οποίο δύο τυχαία άτομα στον πλανήτη μπορούν να συσχετιστούν μέσω το πολύ πέντε βημάτων (πριν από μερικές δεκαετίες ήταν έξι). Πώς γίνεται αυτό; Εγώ, για παράδειγμα, ανήκω στο κλαμπ φίλων της Ρεάλ Μαδρίτης στη γειτονιά μου. Ο πρόεδρος του κλαμπ, γνωρίζει τον πρόεδρο του πανελλήνιου κλαμπ, εκείνος γνωρίζει τον πρόεδρο του παγκόσμιου, με τη σειρά του αυτός γνωρίζει τον πρόεδρο του μαλαισιανού κλαμπ, κι αυτός γνωρίζει τον πρόεδρο ενός τοπικού κλαμπ, άρα κι εγώ συσχετίζομαι με τον μαλαισιανό καπνοδοχοκαθαριστή που ανήκει σ’ αυτό το τοπικό κλαμπ. Καταλαβαίνετε, νομίζω, γιατί όλοι είμαστε ύποπτοι [ή σχετιζόμαστε με ύποπτους] σ’ αυτή τη χώρα, όπου τα βήματα είναι προφανώς λιγότερα από πέντε…]

Κι έτσι επιστρέφουμε σε χρόνια όπως εκείνα της δεκαετίας του 1950, όπου οι «θυρωροί», οι «περιπτεράδες», οι «ταξιτζήδες» κάρφωναν [κοινώς χαφιέδιζαν] στις αρχές οτιδήποτε υπέπιπτε στην αντίληψή τους για οποιονδήποτε. Η αξιοποίηση αυτών των -τυχαίων- «πληροφοριών» γινόταν την κατάλληλη στιγμή από τις κατάλληλες υπηρεσίες…

Τι απέγιναν τα αρχεία μ’ αυτές τις «πληροφορίες» [και άλλες πολλές];

Κάηκαν στην υψικάμινο της Χαλυβουργικής το 1989 με τη συναίνεση όλων των κομμάτων.

Σ’ αυτή τη χώρα δεν χρειάζονται αρχεία. Γιατί δεν χρειάζεται η ιστορική μνήμη… Σε κανέναν.

ΥΓ. Κάποιες πληροφορίες για την αποτέφρωση των φακέλων από τον «Ιό» της Ελευθεροτυπίας [21-1-2007]:

* Ας θυμίσουμε επί τροχάδην τα γεγονότα: το καλοκαίρι του 1989, η κυβέρνηση Τζαννετάκη επιλέγει την 29η Αυγούστου, τεσσαρακοστή επέτειο από τη λήξη του εμφυλίου, για να «κλείσει συμβολικά μια εποχή διχασμού και να εγγυηθεί για το μέλλον την ισοτιμία και ισοπολιτεία των πολιτών». Το πρόγραμμα της ημέρας εμφανίζεται βαρυφορτωμένο: το πρωί η αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή υπερψηφίζει το νομοσχέδιο για την «άρση των συνεπειών του εμφυλίου». Το απόγευμα η Βουλή «κηρύσσει την εθνική συμφιλίωση» κατά τη διάρκεια συνεδρίασης αφιερωμένης στα σαράντα χρόνια από τον τερματισμό του εμφυλίου. Ταυτόχρονα, ρίχνεται στην πυρά αδιευκρίνιστος αριθμός φακέλων: τα επίσημα στοιχεία μιλούν για 8 εκατομμύρια στη «Χαλυβουργική», 1.800.000 στη Θεσσαλονίκη, 2 εκατομμύρια στις υπόλοιπες έδρες των νομών Μακεδονίας και Θράκης, 159.000 στη Σύρο κ.λπ.

**Στο πανηγυρικό αυτό κλίμα, οι αντιδράσεις στην αποτέφρωση των φακέλων αντιμετωπίστηκαν ως γραφική παραφωνία (στην καλύτερη περίπτωση) ή ως πασοκικός δάκτυλος (στη χειρότερη). Τόσο η Ν.Δ. όσο και ο Συνασπισμός είχαν πάρει τις αποφάσεις τους. Δεν έδειξαν την παραμικρή διάθεση να υπαναχωρήσουν, ακόμη κι όταν υποχρεώθηκαν να ομολογήσουν ότι υπήρχε «πρόβλημα νομιμότητας με τη διαδικασία που επελέγη για την καύση των φακέλων» ή όταν τα δικαστήρια άρχισαν να εκδίδουν προσωρινές διαταγές για την εξαίρεση των φακέλων όσων προσέφυγαν σ’ αυτά. Ετσι, οι συμβιβαστικές προτάσεις που ακούστηκαν από την κυβερνητική αριστερά (να δοθούν οι φάκελοι σε όσους το επιθυμούν και να μην καταστραφούν οι φάκελοι των «επωνύμων») υπήρξαν κι αυτές απατηλές, εφόσον δεν υπήρχε πλέον η δυνατότητα να υλοποιηθούν. Από την πλευρά του, το ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκε εντελώς αναξιόπιστο: ανακάλυπτε όψιμα την ιστορική αξία των φακέλων, ενώ από το 1984 είχε δεσμευθεί να τους καταστρέψει.

**Ποτέ δεν μάθαμε τι ακριβώς συνέβη με τους φακέλους: πόσοι και ποιοι κάηκαν, πόσοι και ποιοι διατηρήθηκαν. Ούτως ή άλλως, η πυρά της «Χαλυβουργικής» δεν είχε την παραμικρή συνέπεια στις μεθόδους με τις οποίες οι κρατικές υπηρεσίες συνέχισαν να φακελώνουν τους πολίτες. Το μόνο βέβαιο είναι ότι, κατά καιρούς, κάνουν την εμφάνισή τους πληροφορίες αντλημένες από τους «καμένους» φακέλους.

Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη