Αρχική > Αφασιαλάνδη > Back to the Fifties! [με «θυρωρούς» και «περιπτεράδες»]

Back to the Fifties! [με «θυρωρούς» και «περιπτεράδες»]

22/10/2009

Εδώ ο κόσμος χάνεται και το ελληνικό κράτος εκσυγχρονίζεται!

Διαβάζουμε στη σημερινή Ημερησία:

[…] Το Αρχηγείο της ΕΛΑΣ, πάντως, αναζητά τα άτομα που θα στελεχώσουν τη νέα υπηρεσία της Κρατικής Ασφάλειας που θα ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με τις παρακολουθήσεις υπόπτων και τις κινήσεις των ίδιων αλλά και των ατόμων με τα οποία σχετίζονται. Πρόκειται για δεκάδες άτομα τα οποία αφού περάσουν μια μίνι-προετοιμασία, μόλις 48 ωρών, θα ριχτούν κατευθείαν στους δρόμους της Αττικής, σε χώρους όπου κινούνται ύποπτα πρόσωπα, σε μια προσπάθεια να διευρυνθεί το δίκτυο πληροφοριών της ΕΛΑΣ.

Σύμφωνα με την ΕΛΑΣ, δηλαδή, όλοι μας είμαστε ύποπτοι, όλοι μας κινούμεθα ύποπτα, και όλοι χρήζουμε παρακολούθησης.

[Επειδή ίσως ξενίσει κάποιους αυτό το «όλοι» μας. Υπάρχει μια κοινωνιολογική θεώρηση (δεν θυμάμαι τον σχετικό όρο, όποιος γνωρίζει ας τον καταθέσει) σύμφωνα με τον οποίο δύο τυχαία άτομα στον πλανήτη μπορούν να συσχετιστούν μέσω το πολύ πέντε βημάτων (πριν από μερικές δεκαετίες ήταν έξι). Πώς γίνεται αυτό; Εγώ, για παράδειγμα, ανήκω στο κλαμπ φίλων της Ρεάλ Μαδρίτης στη γειτονιά μου. Ο πρόεδρος του κλαμπ, γνωρίζει τον πρόεδρο του πανελλήνιου κλαμπ, εκείνος γνωρίζει τον πρόεδρο του παγκόσμιου, με τη σειρά του αυτός γνωρίζει τον πρόεδρο του μαλαισιανού κλαμπ, κι αυτός γνωρίζει τον πρόεδρο ενός τοπικού κλαμπ, άρα κι εγώ συσχετίζομαι με τον μαλαισιανό καπνοδοχοκαθαριστή που ανήκει σ’ αυτό το τοπικό κλαμπ. Καταλαβαίνετε, νομίζω, γιατί όλοι είμαστε ύποπτοι [ή σχετιζόμαστε με ύποπτους] σ’ αυτή τη χώρα, όπου τα βήματα είναι προφανώς λιγότερα από πέντε…]

Κι έτσι επιστρέφουμε σε χρόνια όπως εκείνα της δεκαετίας του 1950, όπου οι «θυρωροί», οι «περιπτεράδες», οι «ταξιτζήδες» κάρφωναν [κοινώς χαφιέδιζαν] στις αρχές οτιδήποτε υπέπιπτε στην αντίληψή τους για οποιονδήποτε. Η αξιοποίηση αυτών των -τυχαίων- «πληροφοριών» γινόταν την κατάλληλη στιγμή από τις κατάλληλες υπηρεσίες…

Τι απέγιναν τα αρχεία μ’ αυτές τις «πληροφορίες» [και άλλες πολλές];

Κάηκαν στην υψικάμινο της Χαλυβουργικής το 1989 με τη συναίνεση όλων των κομμάτων.

Σ’ αυτή τη χώρα δεν χρειάζονται αρχεία. Γιατί δεν χρειάζεται η ιστορική μνήμη… Σε κανέναν.

ΥΓ. Κάποιες πληροφορίες για την αποτέφρωση των φακέλων από τον «Ιό» της Ελευθεροτυπίας [21-1-2007]:

* Ας θυμίσουμε επί τροχάδην τα γεγονότα: το καλοκαίρι του 1989, η κυβέρνηση Τζαννετάκη επιλέγει την 29η Αυγούστου, τεσσαρακοστή επέτειο από τη λήξη του εμφυλίου, για να «κλείσει συμβολικά μια εποχή διχασμού και να εγγυηθεί για το μέλλον την ισοτιμία και ισοπολιτεία των πολιτών». Το πρόγραμμα της ημέρας εμφανίζεται βαρυφορτωμένο: το πρωί η αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή υπερψηφίζει το νομοσχέδιο για την «άρση των συνεπειών του εμφυλίου». Το απόγευμα η Βουλή «κηρύσσει την εθνική συμφιλίωση» κατά τη διάρκεια συνεδρίασης αφιερωμένης στα σαράντα χρόνια από τον τερματισμό του εμφυλίου. Ταυτόχρονα, ρίχνεται στην πυρά αδιευκρίνιστος αριθμός φακέλων: τα επίσημα στοιχεία μιλούν για 8 εκατομμύρια στη «Χαλυβουργική», 1.800.000 στη Θεσσαλονίκη, 2 εκατομμύρια στις υπόλοιπες έδρες των νομών Μακεδονίας και Θράκης, 159.000 στη Σύρο κ.λπ.

**Στο πανηγυρικό αυτό κλίμα, οι αντιδράσεις στην αποτέφρωση των φακέλων αντιμετωπίστηκαν ως γραφική παραφωνία (στην καλύτερη περίπτωση) ή ως πασοκικός δάκτυλος (στη χειρότερη). Τόσο η Ν.Δ. όσο και ο Συνασπισμός είχαν πάρει τις αποφάσεις τους. Δεν έδειξαν την παραμικρή διάθεση να υπαναχωρήσουν, ακόμη κι όταν υποχρεώθηκαν να ομολογήσουν ότι υπήρχε «πρόβλημα νομιμότητας με τη διαδικασία που επελέγη για την καύση των φακέλων» ή όταν τα δικαστήρια άρχισαν να εκδίδουν προσωρινές διαταγές για την εξαίρεση των φακέλων όσων προσέφυγαν σ’ αυτά. Ετσι, οι συμβιβαστικές προτάσεις που ακούστηκαν από την κυβερνητική αριστερά (να δοθούν οι φάκελοι σε όσους το επιθυμούν και να μην καταστραφούν οι φάκελοι των «επωνύμων») υπήρξαν κι αυτές απατηλές, εφόσον δεν υπήρχε πλέον η δυνατότητα να υλοποιηθούν. Από την πλευρά του, το ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκε εντελώς αναξιόπιστο: ανακάλυπτε όψιμα την ιστορική αξία των φακέλων, ενώ από το 1984 είχε δεσμευθεί να τους καταστρέψει.

**Ποτέ δεν μάθαμε τι ακριβώς συνέβη με τους φακέλους: πόσοι και ποιοι κάηκαν, πόσοι και ποιοι διατηρήθηκαν. Ούτως ή άλλως, η πυρά της «Χαλυβουργικής» δεν είχε την παραμικρή συνέπεια στις μεθόδους με τις οποίες οι κρατικές υπηρεσίες συνέχισαν να φακελώνουν τους πολίτες. Το μόνο βέβαιο είναι ότι, κατά καιρούς, κάνουν την εμφάνισή τους πληροφορίες αντλημένες από τους «καμένους» φακέλους.

Advertisements
Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη
  1. 22/10/2009 στο 11:02

    Σκέψου ότι πλέον η νεολαία θ’ ακούει ροκ-εντ-ρόλλ και Καζαντζίδη!

  2. 22/10/2009 στο 11:08

    Θ’ ακούνε ροκ-εν-ρολλ και θα χορεύουν καρσιλαμά. Ο χρυσοχοϊδικός πολυπολιτισμός είναι εδώ!

  3. 22/10/2009 στο 16:43

    Αφού το έγραψε κι ο Ιος, γκαραντί τα γεγονότα…

    Οι φάκελλοι ποτέ δεν καταστράφηκαν… Κάψαν κανά 2 συμβολικά…

  4. 28/10/2009 στο 19:21

    Για τους φακέλους είχε γράψει τότε δύο άρθρα ο Φίλιππος Ηλιού στην Αυγή, τα οποία κυκλοφορούν και σ’ ένα φυλλάδιο από τις εκδόσεις Θεμέλιο: http://www.allbooks.gr/book.php?TitlesID=22192

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: