Αρχική > Αφασιαλάνδη, Ιστορία > Απορία βλάχου τινός ποιμένος

Απορία βλάχου τινός ποιμένος

19/02/2010

Γεωργίου Π. Κρέμου, Νεωτάτη Γενική Ιστορία, εν Αθήναις, 1890, σελ. 1110.

[Η απορία του συντρόφου ποιμένος αφορούσε στο Σύνταγμα του 1844.]

Γι’ αυτό κι εγώ προτείνω, μετά τις εξεταστικές επιτροπές της Βουλής [έξι στον αριθμό, αν τις μέτρησα σωστά], και εν όψει του 2013 [όταν θα έρθει το… πλήρωμα του χρόνου για να είναι δυνατή η αναθεώρηση], να ξεκινήσουμε τη συζήτηση για μία ακόμη αναθεώρηση του Συντάγματος. Μη μπας και την βγάλει το «έθνος» καναδυό τετραετίες ακόμα, και μετά πάλι απ’ την αρχή…

ΥΓ1. Δύο Συντάγματα τον 19ο αιώνα [εξαιρούνται τα «προσωρινά» της επαναστατικής περιόδου], εφτά τον 20ο αιώνα [μαζί με τις αναθεωρήσεις και χωρίς τις αποτυχημένες απόπειρες], και ήδη δύο αναθεωρήσεις στον 21ο αιώνα. Πάντα για το καλό του «έθνους». Αυτό που ο Ε. Ροΐδης -αν δεν απατώμαι- είχε αποκαλέσει και «έπαθλον»…

ΥΓ2. Ο Κρέμος, θαρρώ, ήταν «αντιδραστικός», και δεν «πήγαινε» ούτε τα Συντάγματα ούτε τις Βουλές… Και αν κάποιοι επικρίνουν τον Γιωργάκη Παπανδρέου πως κυβερνά λες και είναι επικεφαλής ΜΚΟ [με τις διαβουλεύσεις, την ηλεκτρονική διακυβέρνηση κ.ο.κ.], ιδού πόσο «επίκαιρα» έγραφε ο Κρέμος για την κατάσταση του «έθνους» το 1890 (ό.π., σελ. 1295, τα πλάγια του συγγραφέα, τα έντονα δικά μου):

[…] Αλλά παρ’ ημίν, τοις Έλλησιν, ου μόνον το εκλέγειν και εκλέγεσθαι, το διοικείν και διοικείσθαι, αλλά και το κυβερνάν και βουλεύεσθαι μετέστησαν εις το οχλοκρατείσθαι και κυβέρνησις και βουλή ούτως ηλλοιώθησαν, ώστε και την εαυτών φύσιν μεταλλάξασαι· εγένεντο η μεν κυβέρνησις βουλή και η βουλή κυβέρνησις, εφ’ ω και παρά τα εαυτών ονόματα εκατέρα πράττει τα της ετέρας, δήλα δη η μεν βουλή κυβερνά, η δε κυβέρνησις βουλεύεται. Η δε βασιλεία θεάται. Ένεκα δε της φοβεράς ταύτης συγχύσεως οι μεν βουλευταί απέβησαν πράκτορες και των ανοσιωτάτων έτι απαιτήσεων του λαού, οι δε κυβερνήται εκτελεσταί αυτών· η δε βασιλεία θεάτρια κατά το υπό το κράτος οχλοπολιτείας τεχθέν σύνταγμα. […]

ΥΓ 3. «οι μεν βουλευταί απέβησαν πράκτορες και των ανοσιωτάτων έτι απαιτήσεων του λαού, οι δε κυβερνήται εκτελεσταί αυτών». Σάμπως απ’ την τσέπη τους τα δίνανε; Και γιατί θα έπρεπε να πληρώσουν οι βουλευτές το «πολιτικό κόστος»; Χάθηκαν τα δάνεια;

ΥΓ4. Η ημερήσια αποζημίωση [έναντι ποιας ζημίας, άραγε;] κάθε βουλευτή για τη συμμετοχή του σε μία εξεταστική επιτροπή της Βουλής, ανέρχεται στο ποσό των 255 ευρώ [ήταν 300, αλλά το «έθνος» διέρχεται κρίσιμες στιγμές]. Με δύο ως τέσσερις συνεδριάσεις την εβδομάδα, και εργασίες που θα διαρκέσουν τρεις-τέσσερις μήνες, κάντε τους υπολογισμούς να βρείτε πόσα θα προσφέρει το «έθνος» στον κάθε «εθνοπατέρα»…

Advertisements
Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη, Ιστορία
  1. 19/02/2010 στο 14:28

    Α, λησμόνησα και κάποιες άλλες μεθόδους… διασωλήνωσης του «έθνους» [τις «Μεγάλες Ιδέες» του, δηλαδή]. Που μετά τη μεταπολίτευση ήταν η ένταξη στην ΕΟΚ, η ένταξη στην ΟΝΕ, οι Ολυμπιακοί Αγώνες, ο «εκσυγχρονισμός», η «επανίδρυση», το ΠΣΑ του Γαμαπουά… Σε συζήτηση να βρισκόμαστε. Ο διάλογος, άλλωστε, αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της δημοκρατίας. Κι αυτό φαίνεται και από το «βαθύ διαδίκτυο», που θα ‘λεγε [κι έχει πει] ο Αγγελικόπουλος

  2. 19/02/2010 στο 21:10

    Η απορία του βλαχοποιμένος μου θυμίζει κάποια παρόμοια ρητά για παλιότερα «συντάγματα» (από άρθρο του «Δαυλού»).

    Ο στόλος και αν εκάηκε
    και γίνηκε ντουμάνι
    ο σύνταμας νάναι καλά
    και πάλι τον εφτιάνει
    (Τον στόλο τον έκαψε ο, αντιπολιτευόμενος τον Καποδίστρια, Μιαούλης)

    Περικαλιῶμαι στὸ Θεὸ καὶ στὴν Ἁγιὰ Σωτήρα,
    νὰ γίνῃ κάνα σύνταμα, κάνα κακὸ σεφέρι,
    νὰ ζώσῃ ὁ Κούτρας τἄρματα κι ὁ Λέος τὸ σπαθί του
    νὰ πᾶμε ἀπάνω στὰ βουνά, ψηλὰ στὰ κορφοβούνια…
    (Δημοτικό τραγούδι του 1836 της Δυτ.Στερεάς, οι Κούτρας και Λέος ήταν «λήσταρχοι»)

    Επίσης ο Βλαχογιάννης διηγείται ότι οι μητέρες για να εκφοβίσουν τα παιδιά τους έλεγαν: «έρχεται ο σύνταμας».

    Καπετάνιος «συνταγματικός» όταν πλιατσικολογούσε τους συμπολίτες του δικαιολογούταν ως εξής: «ο σύνταμας ωρέ μπίρουμ θελ’ να τρώει»…

  3. 19/02/2010 στο 21:52

    Ω! 🙂

    Και μια κι ανοίξαμε συζήτηση για τα συντάγματα, ιδού ακόμη ένα καλό από άλλο βιβλίο του Σπηλιωτάκη (Ξύπνα Ρωμηέ, σελ. 7).

    «Ύστερ’ από το σκοτωμό του Κυβερνήτη πήρανε ούλοι τους μπούγιο, γιατί κανείς δεν ήταν’ άξιος να τους κρατήση.
    Δόσανε, πήρανε και πρωτοφθιάσανε το Σύνταγμα στα 32.
    Μα μαζή με τους συνταγματικούς μπήκε κείνο τον καιρό κι ο Ταφίλ-Μπούζης, ένας Τουρκαρβανίτης, καπετάνιος, που άλλο δεν ήξερε παρά τι ν’ αρπάξη και τι να κλέψη. Κι αυτός, σαν μπήκε μαζή με τους άλλους συνταγματικούς, ό,τι βρήκε μπροστά του το ξεπάστρεψε, κι αν τούκανε κανένας παρατήρησι, έλεγε «Μωρ’ ο Σύνταγμας θέλει να φάη, θέλει να πιη, θέλει να βαίνη και στο κεμέρι του«.
    Να τι Σύνταγμα θέλανε εκείνοι οι αναθεματισμένοι, που το πρωτομελετήσανε.»

    Κατά τα άλλα, μην τολμήσει κανένας να πει έμπορο τον Μακρυγιάννη…

  4. 21/02/2010 στο 02:02

    Έμπορο; Συνταγματολόγος δεν ήταν ο Στρατηγός; 😉

  5. 21/02/2010 στο 11:38

    Ο Στρατηγός ήταν πράγματι συνταγματολόγος. Αλλά μετά την Επανάσταση. Πριν την Επανάσταση ήταν έμπορος και τοκιστής [κατά δήλωσή του] και εκατομμυριούχος [έτσι τον χαρακτηρίζει ο Ζουράρις στο τελευταίο βιβλίο του]. Τώρα, βέβαια, αν με κατηγορήσει κανένας σαν εθνομηδενιστή επειδή λέω τον Στρατηγό έμπορο, είμαι σίγουρος ότι δεν θα με κατηγορήσει και επειδή τον λέω τοκιστή – μην ψυλλιαστεί και το πόπολο…

  6. Γ. Τσαπανος
    21/02/2010 στο 17:24

    Κι’ εκεινος ο Βλαχογιαννης, «βλαχοποιμην» μου ακουγεται!
    Αλλα……………εαν δεν ησαν αυτοι οι «Βλαχοι-βλαχοι», θα ειχαμε αραγες ελευθερον ελληνικον εδαφος ωστε να φιλοσοφουμεν μετα «μαλακιας» ?

  7. 21/02/2010 στο 20:51

    Χαίρετε αγαπητέ.

    Εμ, αυτά λέω κι εγώ κύριε Τσάπανε. Αν δεν ήσαν οι «βλάχοι-βλάχοι», αν δεν ήσαν οι «ρουμελιώτες-ρουμελιώτες», αν δεν ήσαν οι «μοραΐτες-μοραΐτες», αν δεν ήσαν οι «νησιώτες-νησιώτες» κ.ο.κ., τι θα είχαμε; Διότι στο τέλος απομείναμε μ’ έναν σωρό ελληνικές «λαότητες» και δεν καταφέραμε να φτιάξουμε ένα ολόκληρο έθνος…

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: